passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Taste of You - Rozdział #2 - autor itsvlada

The Taste of You

/

Rozdział 2

Rozdział 1

POV Raegan

"Nazywasz to redukcją, Delacroix? Moja babcia robiła lepsze sosy, a nie żyje od dwunastu lat!"

Głos Adriana przebija się przez chaos obiadowego szczytu jak wyjątkowo tępy nóż—irytujący, nieskuteczny, a jednak wciąż potrafiący sprawić ból.

Gorąco w kuchni nie dorównuje palącej chęci, by przedstawić twarz Adriana mojej patelni do sauté. Wielokrotnie.

Każdy kucharz w pobliżu nagle odkrywa w sobie niezwykłe zainteresowanie swoim mise en place. Tchórze. Chociaż, szczerze mówiąc, nie mam im tego za złe. Kuchenne polityki na tym poziomie sprawiają, że "Gra o tron" wydaje się być szkoleniem z wrażliwości w miejscu pracy.

"Konsystencja jest dokładnie taka, jaką określił szef Maxwell." Mój głos pozostaje profesjonalny. Ledwo. "Chyba że jego notatki z przepisu były napisane jakimś tajnym kodem."

No dobrze, z tą profesjonalnością muszę jeszcze popracować.

"Szefa teraz tutaj nie ma, prawda?" Adrian podchodzi bliżej, jego ramię z premedytacją uderza w moje. "To, co tu jest, to twoja przeciętna próba fine diningu i nie zamierzam za to odpowiadać."

Jest coś, czego nikt nie mówi o hierarchii w restauracji: talent nie znaczy nic, jeśli facet, który zaczął trzy miesiące przed tobą, postanowi ci uprzykrzyć życie.

Więc jeśli chcę tu zostać, jeśli chcę awansować, połykam dumę i wykorzystuję każdą okazję, by się wykazać, nie robiąc sobie wrogów.

"Danie jest gotowe dla stołu VIP." Udało mi się nie dodać na końcu tego zdania 'ty dupku'. Rozwój osobisty. "Wykładam je teraz."

Adrian wciska mi w ręce nieskazitelnie biały talerz—nowe danie degustacyjne, które doskonaliłam tygodniami, rozłożone na nim niczym jadalne dzieło sztuki.

"To dostarczysz je sama. Kiedy będzie do kitu, sama wyjaśnisz panu Spencerowi, dlaczego jego gość je gówno. Nie będę krył twojego niekompetentnego tyłka."

Moje palce zaciskają się na krawędzi talerza. Pokusa, by przeprojektować jego durne żelowane włosy za pomocą sześćdziesięciu dolarów zrównoważonych owoców morza, jest przytłaczająca.

"Czy jest jakiś problem na moim stanowisku?"

Ten głos.

Ten. Głos.

Każda komórka mojego ciała jednocześnie płonie i zamarza. Maxwell Ravencroft pojawia się za Adrianem niczym kulinarny bóg, który pomylił drogę i skończył wśród nas, śmiertelników.

Sześć stóp szczupłych mięśni, które jego kucharska bluza próbuje ukryć z profesjonalną powściągliwością. Kruczoczarne włosy, które pewnie mają własnych obserwatorów na Instagramie. Szare oczy, które mogłyby ciąć szkło—albo mnie, szczerze mówiąc. Nie wybrzydzam.

Dwa lata. Dwa cholernie długie lata pracuję pod tym człowiekiem—kiepski dobór słów, mózgu—obserwując, jak te ręce działają z chirurgiczną precyzją, słuchając, jak wydaje polecenia głosem, który sprawia, że "pokrój te marchewki w julienne" brzmi jak coś lekko pornograficznego.

Ciężko ukryć tajemnicze zauroczenie i desperacką chęć, która zbiera się gdzieś głęboko we mnie za każdym razem, gdy się zbliża.

Boże, ale jestem zawodowo przekonana.

"Szefie!" Adrian odwraca się tak gwałtownie, że dziwię się, że nie wkręca się w podłogę. "Właśnie upewniałem się, że prezentacja dla VIP-ów spełnia pańskie standardy—"

"Dokładnie słyszałem, co robiłeś, Cross." Szczęka Maxwella napina się i wygina w taki sposób, że nagle rozumiem, po co kobietom z epoki wiktoriańskiej były fainting couches. "Wracaj na swoje stanowisko. Teraz."

Adrian zmyka jak szczur kuchenny.

A potem te niszczycielskie szare oczy zwracają się na mnie, a oddychanie staje się odległym wspomnieniem, niczym Blockbuster albo dostępne mieszkania.

"Prezentujesz to ze mną." To nie pytanie. Nigdy nie zadaje pytań. "Nie zawiedź mnie, Delacroix. I nie ośmiesz mnie przed gośćmi."

Tak, szefie. Oczywiście, szefie. Proszę mi jeszcze raz pogrozić, szefie.

Wyobrażałam sobie, jak mówisz mi o wiele gorsze rzeczy w o wiele bardziej prywatnych okolicznościach.

Jezu Chryste, potrzebuję terapii. Albo zimnego prysznica. Albo obu naraz.

Zdecydowanie obu.

Kiwam głową, bo słowa są dla ludzi, którym mózg jeszcze nie zrobił spięcia.

Droga do sekcji VIP rozciąga się jak kiepska pierwsza randka—niekończąca się, niezręczna i pełna prób niegapienia się na nieodpowiednie miejsca, jak jego idealny tyłek.

Jestem profesjonalistką. Jestem profesjonalistką. Jestem—

O.

O nie.

Stół VIP to właściwie zlot ludzi, którzy są pułapką na spragnionych, a ja jestem tragicznie odwodniona.

Jared Spencer siedzi na czele stołu, jakby był właścicielem tego miejsca — co, okej, dosłownie jest. Miodowo-blond włosy, które powinny występować w reklamie szamponu, burzowoniebieskie oczy, które dostrzegają wszystko, i metr dziewięćdziesiąt wyprostowanej pewności siebie, przez którą moje problemy z ojcem zyskują nowe notatki do analizy.

Przyłapałam go na tym, jak przygląda mi się podczas nabożeństw, te oczy śledzą każdy mój ruch z taką intensywnością, którą zdecydowanie, absolutnie, na sto procent sobie wyobrażam.

Obok niego rozsiada się Kobe Spencer. I używam słowa „rozsiada”, bo ten mężczyzna nie tyle siedzi, co układa się na meblach jak zaproszenie do złych decyzji. Kuzyn Jareda, aktor nominowany do Oscara i właściciel bursztynowych oczu, które widzą przez wszystkie mury, jakie kiedykolwiek zbudowałam, i uważają pęknięcia za rozrywkę.

Gdybym kiedykolwiek wyobrażała sobie, komu oddałabym dziewictwo, byłby to ktoś taki jak któryś z nich.

A może wszyscy trzej. Jednocześnie…

Nie. Spokojnie, wagino. Nie teraz. Jesteśmy w pracy, dziewczyno.

Ta sylwetka pływaka nawiedza moje sny z niepokojącą regularnością, zwykle w scenariuszach, które sprawiłyby, że moja babcia, regularnie odwiedzająca konfesjonał, zapłakałaby z rozpaczy.

Trzeci mężczyzna jest starszy, nieznany. Po czterdziestce, srebrne nitki przeplatające się z ciemnymi włosami, obserwuje salę kalkulującym wzrokiem, od którego moja skóra cierpnie z niepokoju.

Wspaniale. Wibracje seryjnego mordercy przy stoliku numer dwanaście.

— Panowie. — Głos Maxwella staje się gładszy, bardziej wyrafinowany. — Nasza najnowsza kreacja z menu degustacyjnego, przygotowana przez naszą najbardziej obiecującą sous chef, Raegan Delacroix.

Najbardziej obiecującą.

Wychodzę do przodu na nogach, które najwyraźniej uznały drżenie za swój nowy stan domyślny, boleśnie świadoma trzech par oczu śledzących każdy mój ruch.

— To zdekonstruowana bouillabaisse z pianką szafranową… — Zanurzam się w wyjaśnieniach, utrzymując dłonie w stabilności czystą siłą woli.

Wzrok Kobe ślizga się po moim ciele z subtelnością neonowego napisu „nieczyste myśli w toku”. Jared nieruchomieje, jak drapieżnik, który wypatrzył coś interesującego.

Nawet przerażające kalkulujące oczy ożywiają się.

Wtedy usta Kobe wyginają się w łuk, pojawia się ten zabójczy dołeczek. — Jesteś zarumieniona, Rae.

Rae. Jakbyśmy byli przyjaciółmi. Jakby nie nazywał mnie tak od miesięcy, mimo moich wielokrotnych próśb o „Raegan” lub „Delacroix”.

— W kuchni jest gorąco, panie Spencer.

— Najwyraźniej inne rzeczy też. — Jego uśmiech staje się niegrzeczny. — I mów mi Kobe. Przecież o tym rozmawialiśmy.

Moja twarz płonie jeszcze bardziej. — Ja nie—

— Innowacyjność tego dania jest wyjątkowa. — Przerwanie Jareda ratuje mnie przed jakąkolwiek miażdżącą ripostą, którą szykował Kobe, a jego słowa są ciepłe, szczere i pełne uznania. — To dokładnie to, czego Lumière potrzebuje na branżowej gali w ten weekend.

Jego burzowoniebieskie spojrzenie zatrzymuje się na moim. — Będziesz towarzyszyć Maxwellowi jako przedstawicielka naszego zespołu kulinarnego.

Duma rozlewa się w mojej piersi, ostra i jasna. — Dziękuję, panie Spencer. Nie zawiodę Lumière.

— Wiem, że nie. — Coś miga w tych oczach, coś, przez co na chwilę wstrzymuję oddech, zanim zdążę się powstrzymać.

— Delacroix. — Głos Maxwella sprowadza mnie na ziemię. — Na stanowisko. Teraz.

Kiwnęłam głową, wycofując się od stołu na nogach, które wydają się chwiać.

Telefon wibruje w mojej kieszeni, gdy tylko docieram do korytarza przy kuchni. Na ekranie miga imię Elsie.

Wślizguję się do schowka i odbieram, ustawiając ekran tak, by moja młodsza siostra dobrze widziała moją twarz. Pojawia się wizerunek Elsie, jej czternastoletnia twarz napięta z niepokoju, ciemne włosy opadają na oczy, które są odbiciem moich.

Moje palce automatycznie układają znajome znaki. „Hej, ptaszyno, jestem w trakcie obsługi, mogę—”

„Mama tu była.” Jej palce poruszają się szybko, ostro z paniką.

„Co masz na myśli, że mama tam była? Przecież nie ma już klucza. Zmieniłam zamki.” Odpowiadam gestami, starając się zachować spokój mimo przerażenia, które ściska mi gardło.

„Znalazła twoje pieniądze. Pudełko w twojej szafie. Powiedziała, że wiedziałaś o tym, że pozwoliłaś jej pożyczyć trochę.”

Nie. Nie, nie, nie…

„Ale Rae…” Palce Elsie drżą, gdy składa następne słowa. „Nie ma ich. Wszystko zniknęło.”

Czterdzieści trzy tysiące dolarów.

Lata podwójnych zmian, opuszczonych posiłków, wyrzeczenia każdej drobnej przyjemności.

Każdy dolar odłożony, odkąd skończyłam szesnaście. Każdy napiwek ukryty, każda dodatkowa godzina spędzona w pracy — wszystko po to, by pozwolić mojej młodszej siostrze na operację wszczepienia implantu ślimakowego, który da jej po raz pierwszy szansę usłyszeć świat, by kiedyś otworzyć własną, wymarzoną restaurację…

Moja matka zabrała wszystko.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

„Przepraszam, Rae. Tak bardzo, bardzo przepraszam.”

Ręce Elsie drżą, kiedy pokazuje to w migowym, a ja patrzę, jak moja młodsza siostra kurczy się w sobie, jakby próbowała zniknąć w wytartym materiale naszej kanapy z second-handu.

Zostawiam torbę przy drzwiach o 23:47 i od razu podchodzę do niej, obejmując ją ramionami. Jej ciało drży przy mnie od wysiłku, by tłumić szlochy — nawyk z lat, kiedy nie chciała „obciążać” mnie dźwiękami, które musiałabym dla niej tłumaczyć.

Boże, zabiję naszą matkę.

Gdy Elsie cofa się, jej palce przelatują w powietrzu, rozpaczliwie próbując wyjaśnić, przeprosić, sprawić, by to była jej wina, choć absolutnie, kurwa, nie jest.

„Wyglądała inaczej”, pokazuje Elsie. „Czysta. Trzeźwa. Miała na sobie prawdziwe ubrania, Rae. Nie piżamę o trzeciej po południu. Miała uczesane włosy. Uśmiechnęła się do mnie jak—”

Jej dłonie zatrzymują się, zawisają w powietrzu jak złamane ptaki.

„Jak czasem, kiedy byłyśmy małe”, kończy i… o, właśnie moje serce rozpada się na mniej więcej dwa miliony kawałków.

Rzecz z uzależnionymi, o której nikt ci nie mówi? Są niesamowitymi aktorami, kiedy czegoś chcą. Godni Oscara.

I chcesz wierzyć.

Jezu, tak bardzo chcesz wierzyć, że to staje się własnym rodzajem uzależnienia.

„Opowiedz mi wszystko”, pokazuję, utrzymując spokojną twarz, mimo że w środku narasta we mnie wściekłość. „Zacznij od początku.”

Elsie ociera twarz wierzchem dłoni, bierze drżący oddech i zaczyna od nowa.

„Zapukała około czwartej. Nie waliła jak zwykle, gdy jest pijana. Grzecznie zapukała. Spojrzałam przez wizjer i po prostu… wyglądała jak mama, Rae. Jak mamy innych dzieci.”

Kurwa.

„Wpuściłaś ją.”

To nie jest pytanie. Oczywiście, że ją wpuściła. Czternastolatki nie powinny być ludzkimi wykrywaczami metalu, sprawdzającymi trzeźwość własnych matek.

„Zaparzyłam herbatę.” Znaki Elsie robią się mniejsze, zawstydzone. „Chciałam być dobrą gospodynią. Tak mnie uczyłaś. Powiedziała, że poczeka w salonie, ale kiedy wróciłam…”

„Do mojego pokoju czy twojego?” Już znam odpowiedź.

„Do twojego. Miała kopertę. Tę z twojej szafy, za zimowymi płaszczami.” Elsie ciągnie. „Powiedziała, że wiesz o niej, że pozwoliłaś jej pożyczyć na wypadek nagłego wypadku.”

„I uwierzyłaś jej?”

Słowa wychodzą ostre jak brzytwa i natychmiast chciałabym je cofnąć, gdy Elsie się wzdryga.

Brawo, Rae. Jeszcze ją bardziej potraumatyzuj. To na pewno pomoże.

„Powiedziała, że spotka się z tobą w restauracji i wszystko wyjaśni.” Ręce Elsie opadają na kolana na moment. „Mam czternaście lat, nie cztery. Od razu wiedziałam, że coś jest nie tak, gdy to powiedziała. Ale już była za drzwiami, a ja nie mogłam jej zatrzymać.”

Przyciągam ją znowu do siebie, całując ją w czubek głowy.

Kiedy się odchylam, dbam o to, by dobrze widziała moją twarz, mogła czytać z moich warg, gdy równocześnie pokazuję w migowym.

„To nie twoja wina. Rozumiesz? Ona jest dorosła. To ona podjęła tę decyzję. Nie ty.”

„Ale pieniądze—”

„Ja to załatwię.”

„Jak?”

„To nie twój problem, to ja tu jestem dorosła. A teraz do łóżka”, pokazuję. „Jutro szkoła.”

Przekonanie Elsie, by poszła do swojego pokoju, zajmuje mi kolejne dwadzieścia minut.

Czekam, aż usłyszę jej oddech, aż upewnię się, że naprawdę zasnęła, zanim sięgam po kurtkę i wychodzę z powrotem w noc.

Metro o tej porze niesie ze sobą specyficzną samotność miasta, które nigdy nie śpi. Liczę przystanki do mieszkania matki w Astorii, każdy z nich podkręca moją wściekłość jeszcze bardziej.

Nie pukam. Używam zapasowego klucza, który trzymam na wypadek nagłych sytuacji, i wchodzę do ciasnej kawalerki, która śmierdzi starymi papierosami i taną wódką.

Margot siedzi przy kuchennym stole, przed nią na wpół opróżniona butelka, wygląda zupełnie inaczej niż ta zadbana kobieta, którą opisała Elsie.

„No to pięknie”, bełkocze, nawet nie próbując udawać zaskoczenia. „To szybciej, niż się spodziewałam. Zgaduję — mały ptaszek zaśpiewał?”

„Czterdzieści trzy tysiące dolarów.” Mój głos brzmi obco. Spokojny. Śmiertelny. „Ukradłaś czterdzieści trzy pierdolone tysiące dolarów własnej córce.”

„Ukradła to takie brzydkie słowo.” Bierze kolejny łyk z butelki. „Pożyczyłam. Miałam ci powiedzieć, ale zawsze jesteś taka zajęta tą swoją wypasioną restauracją i eleganckimi przyjaciółmi szefami kuchni. Nigdy nie masz czasu dla własnej matki.”

„Gdzie są te pieniądze, Margot? Gdzie są moje pieniądze?”

Śmieje się, gorzko, dźwiękiem, który aż rani moje uszy.

„Nie ma, kochanie. Puf. Zniknęły w kochających ramionach bardzo cierpliwych panów, którym byłam winna trzydzieści tysięcy.”

Pokój wiruje wokół mnie, gdy wstaje, chwiejąc się jak drzewo podczas huraganu.

„A dziewczyna też musi coś jeść, prawda? Pięć tysięcy poszło na podstawowe rzeczy. Zakupy, papierosy, losy na loterię. Wiesz, jak to jest.”

„ Ja wiem, jak to jest?” syczę. „ Rzuciłam liceum, żeby pracować na trzech etatach, bo ty nie byłaś w stanie funkcjonować przez lata po śmierci taty. Ja sama wychowałam Elsie, podczas gdy ty tonęłaś w żałobie i wódce. Ja walczyłam jak lwica o opiekę nad Elsie w dniu moich osiemnastych urodzin, bo ty byłaś zbyt pijana, by pamiętać, żeby ją nakarmić!”

Słowa wybuchają ze mnie, prosto w twarz matki, której nawet to nie obchodzi.

„Pracuję KAŻDEGO dnia od szesnastego roku życia, żeby zbudować życie z ruin, które po sobie zostawiłaś, a ty masz czelność stać tu i mówić mi, że ja wiem, jak to jest?”

„No i zaczyna się.” Twarz Margot tężeje. „Święta Raegan, męczennica, która wszystkich uratowała. Myślisz, że tego chciałam? Że to wybrałam? Te pieniądze leżały w szafie i się kurzyły. Potrzebowałam ich. Koniec historii.”

„ Te pieniądze”, mówię powoli, jakbym tłumaczyła fizykę złotej rybce, „były na operację wszczepienia implantu ślimakowego dla Elsie. Te pieniądze miały pozwolić jej usłyszeć własny głos. Mój głos mówiący jej, że ją kocham.”

Coś miga na jej twarzy — może poczucie winy, a może gazy — zanim utopi to w kolejnym łyku.

„Nie musi słyszeć, żeby wiedzieć, że ją kochasz.”

„Nie, ale musi słyszeć, żeby poruszać się po świecie stworzonym dla słyszących. Żeby dzieci w szkole nie nazywały jej 'głuchą idiotką'. Żeby miała te same szanse co wszyscy!”

„Życie nie jest fair, kochanie. Im szybciej się tego nauczy—”

„Skończę z tobą.”

Słowa wychodzą tak cicho, tak pewnie, że nawet Margot zamiera w pół frazy. Znika w czymś, co udaje sypialnię, po czym wraca z zmiętym plikiem banknotów.

Rzuca mi je pod nogi jak śmieci.

„Osiem tysięcy. Tyle zostało. Chcesz więcej? Pieprz się.”

Patrzę na pieniądze rozrzucone po brudnej podłodze, potem na kobietę, która mnie urodziła.

Już jej nie poznaję. Nie poznaję jej od lat.

„Nie zbliżaj się więcej do mnie”, mówię, schylając się po każdy banknot. „Nie zbliżaj się do Elsie. Nie istniejesz dla nas. Rozumiesz? Nie żyjesz .”

Nie czekam na jej odpowiedź, po prostu wychodzę i nie oglądam się za siebie.

Metro w drodze do domu wydaje się zimniejsze niż wcześniej. Liczę zmięte banknoty trzy razy, potem cztery, potem pięć.

Osiem tysięcy dolarów.

Mam sto tysięcy na koncie, o którym Margot nie wie — spadek po babci ze strony ojca. Jedyne, czego ta kobieta nie mogła tknąć, bo nigdy nie powiedziałam jej, że istnieje.

Operacja kosztuje sto pięćdziesiąt trzy tysiące. Planowałam pożyczyć dziesięć tysięcy od Scarlett, dług do spłacenia w ciągu roku.

Teraz matematyka się nie zgadza. Sto osiem tysięcy w ręku. Brakuje czterdziestu pięciu tysięcy. Konsultacja Elsie jest w przyszłym tygodniu, a okno operacyjne zamyka się kilka tygodni później.

Opieram czoło o zimną szybę wagonu i próbuję nie krzyczeć.

Jak mam zdobyć czterdzieści pięć tysięcy dolarów w miesiąc?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Trzy dni minęły, odkąd moja matka zniszczyła wszystko. Trzy dni okłamywania Elsie, powtarzania jej, że po prostu stresuję się galą.

Udawania, że wszystko jest w porządku, że jej operacja nadal się odbędzie. Że nie spędzam każdej wolnej chwili, gorączkowo googlując rzeczy typu „legalne sposoby na szybkie zarobienie pieniędzy” i „za ile można sprzedać nerkę”.

Nadzieja w jej oczach rozrywa mnie na nowo każdego poranka.

Te liczby nawiedzają mnie jak wyjątkowo mściwy duch.

Przerabiałam je od końca, od początku, do góry nogami, po hiszpańsku. Odpowiedź nigdy się nie zmienia: potrzebuję czterdziestu pięciu tysięcy dolarów w miesiąc. I chyba że nagle rozwinę zdolność srania złotem albo zostanę menadżerką funduszu hedgingowego, jestem w dupie.

W Lumière rzucam się w wir przygotowań jak w nową religię.

Pokroić warzywa w drobną kostkę. Zblanszować szparagi. Zredukować sos. Nie myśl o pieniądzach.

Podzielić białka. Nie myśl o minie Elsie, gdy się dowie.

Naostrzyć noże. Nie myśl o—

„Delacroix.”

Głos Maxwella przecina moją spiralę, uświadamiam sobie, że trzymam ten sam arkusz inwentaryzacyjny od... jak dawna?

„Przepraszam, Szefie. Po prostu w myślach układałam zamówienie na produkty.”

„Jesteś beznadziejną kłamczuchą.” Jego szare oczy robią to coś, przez co widzą na wylot moje bzdury. „Cokolwiek się dzieje w twoim życiu prywatnym, zostaw to za drzwiami. Mamy dziś pełną salę.”

Racja.

Bo przecież moje życie prywatne tak łatwo da się zamknąć w szufladzie, gdy płonie.

„Tak jest, Szefie.”

Kiedy w końcu nadchodzi dzień gali, sala balowa St. Regis wygląda jakby eksplodowała szkatułka Boga na biżuterię, a ktoś postanowił dodać do niej kanapki.

Mam na sobie „nagłą seksowną sukienkę” Scarlett — czarną koktajlową, która opina krągłości, które zazwyczaj chowam pod białym kitlem. Dekolt sięga wystarczająco nisko, by intrygować, a dół kończy się niebezpiecznie wysoko.

Czuję się jak profesjonalistka od obsługi gastronomicznej bawiąca się w przebieranki w dziale dla dorosłych.

Ale wtedy ich widzę i… Jezus Maria na krakersie.

Maxwell w grafitowym garniturze, przez który jego szare oczy wyglądają jak burzowe chmury gotowe robić rzeczy, których lepiej nie nazywać. Jared w granatowym Armanim, który powinien być nielegalny, i Kobe w czerni, która wręcz krzyczy: „wygrałem nagrody i łamałem serca na dwóch kontynentach”.

Odwracają się jednocześnie, gdy podchodzę, a ciężar ich zbiorowej uwagi odbiera mi dech z piersi.

Szczęka Maxwella wyraźnie się zaciska, gdy kieliszek szampana Jareda zastyga w połowie drogi do ust. Kobe wydaje z siebie przeciągły gwizd, za co dostaje z łokcia od kuzyna.

„Spokój, chłopcze,” mamrocze Jared.

„Co? Doceniam sztukę.” Kobe szczerzy się do mnie, bursztynowe oczy ciepłe. „Wyglądasz spektakularnie, Rae.”

Czy tu jest gorąco, czy właśnie spontanicznie nauczyłam się samozapłonu?

Powinnam nawiązywać kontakty. Skupić się na poznawaniu ludzi, którzy jakimś cudem mogliby mi pomóc w tej beznadziejnej sytuacji. Zamiast tego dryfuję przez rozmowy, nie chłonąc ich, uwięziona w nieskończonej kalkulacji pieniędzy, których nie mam.

„Wyglądasz olśniewająco.”

Odwracam się i widzę Jareda obok siebie, mówi tak cicho, że tylko ja słyszę.

„Ta sukienka, znaczy…” Róż wpełza mu na szyję i o mój Boże, czy Jared Spencer naprawdę się rumieni? „Nie żebyś nie wyglądała dobrze w kucharskich fartuchach. Wyglądasz w nich świetnie! Po prostu chodziło mi o—”

Przerywa, przeczesuje dłonią miodowoblond włosy ze zniecierpliwieniem.

„Chryste, zwykle lepiej mi to idzie.”

Widok pewnego siebie, wypolerowanego Jareda Spencera plączącego się w słowach coś we mnie rozluźnia.

„Radzi pan sobie doskonale,” mówię i naprawdę tak myślę. „Dziękuję. To pożyczka, właściwie. Scarlett upierała się, że nie mogę założyć jedynej ładnej bluzki na wydarzenie sezonu.”

„Przypomnij mi, żebym wysłał jej kwiaty.” Jego uśmiech robi dziwne rzeczy z moim pulsem. „Bawisz się dobrze? Wydawałaś się… rozkojarzona wcześniej.”

„Po prostu chłonę atmosferę. To przytłaczające, być otoczonym przez tyle talentu i wpływów.”

„Należysz tu, Raegan.” Mówi to z taką pewnością, że przez chwilę prawie mu wierzę. „Twój talent dał ci miejsce przy tym stole. Nigdy w to nie wątp.”

Zanim zdołam odpowiedzieć, cień pada na nas.

„Jaredzie, chłopcze. Widzę, że monopolizujesz najładniejszą szefową kuchni w sali.”

Kalkulatorowe Oczy z stolika VIP pojawiają się jak zły omen w drogim garniturze. Z bliska pachnie zbyt mocno wodą kolońską i wątpliwymi intencjami.

"Armand." Ciepło Jareda wyparowuje, zastąpione ledwo skrywaną niechęcią. "Nie wiedziałem, że będziesz obecny."

"Nie mogłem tego przegapić. Komitet Michelin lubi trzymać rękę na pulsie branży."

Jego spojrzenie ślizga się po mnie i nagle rozumiem, jak czuje się mięso w sklepie rzeźniczym.

"Armand Beaumont. Inwestor i członek zarządu Michelin." Chwyta moją dłoń, trzymając ją znacznie dłużej, niż wypada. "Pamiętam cię. Ktoś tak młody, tak oddany swojej sztuce. Powiedz, czy ta cała koncentracja zostawia ci w ogóle czas na... prywatne przyjemności?"

Co do cholery?

Jared otwiera usta, ale ktoś po drugiej stronie sali macha do niego z pilnością człowieka, któremu właśnie płonie jacht.

"Przepraszam," mówi chłodno. "Zaraz wrócę."

Nie zostawiaj mnie z drapieżnikiem, chcę krzyczeć, ale zamiast tego uśmiecham się, jakby wszystko było w porządku.

Zdecydowanie nie jestem o krok od ataku paniki w designerskich butach, na które mnie nie stać.

"Kariera jest moim priorytetem," udaje mi się wydusić, próbując wyswobodzić dłoń, nie dając po sobie poznać, że wolałabym ją odgryźć, niż pozwolić mu ją dalej trzymać.

"Tak podejrzewałem." W jego oczach błyszczy coś, co sprawia, że mam ochotę wykąpać się w święconej wodzie. "Kobieta tak zdeterminowana, tak nietknięta przez rozproszenia—jest w tej dedykacji coś szczególnego. Niewinność, jeśli można tak to nazwać."

Słowo niewinność uderza jak cios.

Nie może o tym wiedzieć, prawda?

"Zawsze potrafię rozpoznać," szepcze, jakby odpowiadając na pytanie w moich oczach i potwierdzając mój horror. "To dar."

To koszmar, o to chodzi.

Nie wiem jak, ale ten obrzydliwy typ jednym spojrzeniem odnotował fakt, że jestem dwudziestoczteroletnią dziewicą, która była zbyt zajęta przetrwaniem, by martwić się o seks.

"Jesteś spięta," zauważa. "Nie bądź. Podziwiam ambicję u młodych kobiet. Jest taka... podatna na kształtowanie."

"Powinnam znaleźć szefa Maxwella," mówię, desperacko szukając wyjścia.

"On nas właśnie obserwuje." Uśmiech Armanda sprawia, że mam ochotę zadzwonić po egzorcystę. "Robi to, odkąd podszedłem. Bardzo opiekuńczy, prawda? Interesujące."

I wtedy pojawia się Maxwell, jakby został przywołany. "Raegan, jesteś mi potrzebna. Awaria w kuchni."

Jego dłoń ląduje na moich plecach, a nawet przez cienki materiał jego dotyk parzy jak ogień. Jest zaborczy, opiekuńczy i zupełnie nie na miejscu, a ja nigdy nie byłam bardziej wdzięczna za cokolwiek w życiu.

"Oczywiście, szefie." Ulga wypełnia mój głos.

Prowadzi mnie, nie zaszczycając Armanda nawet spojrzeniem, jego dłoń pewnie wspiera mnie aż do momentu, gdy jesteśmy już bezpieczni, z dala od drapieżnika.

Wtedy puszcza mnie jakbym była radioaktywna, z twarzą wyrzeźbioną w granicie.

"Dziękuję," szepczę.

Kiwnął tylko głową, przez chwilę szuka czegoś w mojej twarzy, jakby chciał coś jeszcze powiedzieć, po czym znika w tłumie.

Około północy, kiedy gala już się skończyła, stoję w cieniu między marmurowymi kolumnami, czekając na Ubera i próbując ogarnąć surrealistyczny wieczór.

Stukot drogich butów na marmurze sprawia, że sztywnieję, zanim Armand wychodzi z mroku niczym złoczyńca z horroru, który nie chce umrzeć.

"Mam propozycję," mówi bez zbędnych wstępów. "Gotówka. Nie do wyśledzenia. Z góry."

Kwota uderza mnie jak cios fizyczny.

To więcej, niż potrzebuję. To rozwiązałoby wszystko.

"Jedna noc z tobą." Mówi to, jakby zamawiał kawę. "Zapewniam, że Lumière dostanie entuzjastyczną recenzję Michelin, niezależnie od zasług. Ty dostajesz pieniądze. Wszyscy wygrywają."

"To jest—"

"Jeśli odpowiada ci dłuższa współpraca, sfinansuję twoją własną restaurację w ciągu dwóch lat." Podchodzi bliżej i znów czuję ten obrzydliwy zapach perfum. "Prowadzę kolekcję młodych szefowych kuchni, które mentoruję. Bardzo... osobiście. Byłabyś w znakomitym towarzystwie."

Kolekcję.

Jakbyśmy były kartami do wymiany. Jakbyśmy były rzeczami do zdobycia i wystawienia na pokaz.

"Przemyśl to. Ale to zostaje między nami. Jeśli ktokolwiek dowie się o tej rozmowie... konsekwencje dla ciebie i twojego ukochanego Lumière będą bardzo nieprzyjemne."

Wciska mi wizytówkę w zmarzniętą dłoń, jego palce długo zatrzymują się przy mojej skórze.

"Mam ogromne wpływy, pani Delacroix. Jedną recenzją mogę rozbić lub zbudować czyjąś karierę."

Odchodzi, zostawiając mnie z wizytówką w ręce, jakby to był granat bez zawleczki.

Pięćdziesiąt tysięcy dolarów. Więcej niż trzeba, by uratować przyszłość Elsie.

Patrzę na kartkę. Armand Beaumont. Prywatne inwestycje. Numer telefonu, który równie dobrze mógłby być wrotami do piekła.

Kurwa…

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Taste of You

The Taste of You

60 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

60

Treść

Aa