passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Taste of You autor itsvlada

Discover
/
Gorące
/
The Taste of You
The Taste of You

The Taste of You

Passion Exclusives

dot

Parno

dot
eye

977

Opis

Raegan jest zastepcza szefowa kuchni w Lumiere, jednej z najbardziej prestizowych restauracji na Manhattanie, utrzymujac sie przy zyciu dzieki kofeinie, zlosci i desperackiej nadziei, ze kolejna wyplata przyblizy ja do sfinansowania operacji wszczepienia implantu slimakowego dla swojej gluchej siostry. Milosc nigdy nie byla na liscie priorytetow. Byla zbyt zajeta wychowywaniem mlodszej siostry, podczas gdy ich alkoholizujaca sie matka pograzala sie w nieistotnosci. Desperacja popycha Raegan do niewyobrazalnego rozwiazania: jedna noc w lozku mezczyzny, oddanie mu swojej dziewictwa, za pieniadze, ktorych potrzebuje. Ale trzech mezczyzn obserwowalo ja przez dwa lata. Pragneli jej. Czekali na moment dokladnie taki jak ten. Raegan stoi na rozdrozu. Jedna droga prowadzi do lozka potwora i transakcji, ktora bedzie ja przesladowac na zawsze. Druga prowadzi do trzech mezczyzn, ktorzy obiecuja jej wszystko - pieniadze, ochrone, przyjemnosc, milosc - jesli tylko odwazy sie po to siegnac. Dla kobiety, ktora cale zycie stawiala wszystkich innych na pierwszym miejscu, wybor powinien byc oczywisty. Dlaczego wiec pragnienie czegos dla samej siebie wydaje sie najbardziej przerazajacym ryzykiem ze wszystkich?

Właściciel portu
Miejski
Reverse Harem
Potrójna Przyjemność
Wymuszona intymność
Intryga

Rozdział 1

Aug 3, 2026

POV Raegan

"Nazywasz to redukcją, Delacroix? Moja babcia robiła lepsze sosy, a nie żyje od dwunastu lat!"

Głos Adriana przebija się przez chaos obiadowego szczytu jak wyjątkowo tępy nóż—irytujący, nieskuteczny, a jednak wciąż potrafiący sprawić ból.

Gorąco w kuchni nie dorównuje palącej chęci, by przedstawić twarz Adriana mojej patelni do sauté. Wielokrotnie.

Każdy kucharz w pobliżu nagle odkrywa w sobie niezwykłe zainteresowanie swoim mise en place. Tchórze. Chociaż, szczerze mówiąc, nie mam im tego za złe. Kuchenne polityki na tym poziomie sprawiają, że "Gra o tron" wydaje się być szkoleniem z wrażliwości w miejscu pracy.

"Konsystencja jest dokładnie taka, jaką określił szef Maxwell." Mój głos pozostaje profesjonalny. Ledwo. "Chyba że jego notatki z przepisu były napisane jakimś tajnym kodem."

No dobrze, z tą profesjonalnością muszę jeszcze popracować.

"Szefa teraz tutaj nie ma, prawda?" Adrian podchodzi bliżej, jego ramię z premedytacją uderza w moje. "To, co tu jest, to twoja przeciętna próba fine diningu i nie zamierzam za to odpowiadać."

Jest coś, czego nikt nie mówi o hierarchii w restauracji: talent nie znaczy nic, jeśli facet, który zaczął trzy miesiące przed tobą, postanowi ci uprzykrzyć życie.

Więc jeśli chcę tu zostać, jeśli chcę awansować, połykam dumę i wykorzystuję każdą okazję, by się wykazać, nie robiąc sobie wrogów.

"Danie jest gotowe dla stołu VIP." Udało mi się nie dodać na końcu tego zdania 'ty dupku'. Rozwój osobisty. "Wykładam je teraz."

Adrian wciska mi w ręce nieskazitelnie biały talerz—nowe danie degustacyjne, które doskonaliłam tygodniami, rozłożone na nim niczym jadalne dzieło sztuki.

"To dostarczysz je sama. Kiedy będzie do kitu, sama wyjaśnisz panu Spencerowi, dlaczego jego gość je gówno. Nie będę krył twojego niekompetentnego tyłka."

Moje palce zaciskają się na krawędzi talerza. Pokusa, by przeprojektować jego durne żelowane włosy za pomocą sześćdziesięciu dolarów zrównoważonych owoców morza, jest przytłaczająca.

"Czy jest jakiś problem na moim stanowisku?"

Ten głos.

Ten. Głos.

Każda komórka mojego ciała jednocześnie płonie i zamarza. Maxwell Ravencroft pojawia się za Adrianem niczym kulinarny bóg, który pomylił drogę i skończył wśród nas, śmiertelników.

Sześć stóp szczupłych mięśni, które jego kucharska bluza próbuje ukryć z profesjonalną powściągliwością. Kruczoczarne włosy, które pewnie mają własnych obserwatorów na Instagramie. Szare oczy, które mogłyby ciąć szkło—albo mnie, szczerze mówiąc. Nie wybrzydzam.

Dwa lata. Dwa cholernie długie lata pracuję pod tym człowiekiem—kiepski dobór słów, mózgu—obserwując, jak te ręce działają z chirurgiczną precyzją, słuchając, jak wydaje polecenia głosem, który sprawia, że "pokrój te marchewki w julienne" brzmi jak coś lekko pornograficznego.

Ciężko ukryć tajemnicze zauroczenie i desperacką chęć, która zbiera się gdzieś głęboko we mnie za każdym razem, gdy się zbliża.

Boże, ale jestem zawodowo przekonana.

"Szefie!" Adrian odwraca się tak gwałtownie, że dziwię się, że nie wkręca się w podłogę. "Właśnie upewniałem się, że prezentacja dla VIP-ów spełnia pańskie standardy—"

"Dokładnie słyszałem, co robiłeś, Cross." Szczęka Maxwella napina się i wygina w taki sposób, że nagle rozumiem, po co kobietom z epoki wiktoriańskiej były fainting couches. "Wracaj na swoje stanowisko. Teraz."

Adrian zmyka jak szczur kuchenny.

A potem te niszczycielskie szare oczy zwracają się na mnie, a oddychanie staje się odległym wspomnieniem, niczym Blockbuster albo dostępne mieszkania.

"Prezentujesz to ze mną." To nie pytanie. Nigdy nie zadaje pytań. "Nie zawiedź mnie, Delacroix. I nie ośmiesz mnie przed gośćmi."

Tak, szefie. Oczywiście, szefie. Proszę mi jeszcze raz pogrozić, szefie.

Wyobrażałam sobie, jak mówisz mi o wiele gorsze rzeczy w o wiele bardziej prywatnych okolicznościach.

Jezu Chryste, potrzebuję terapii. Albo zimnego prysznica. Albo obu naraz.

Zdecydowanie obu.

Kiwam głową, bo słowa są dla ludzi, którym mózg jeszcze nie zrobił spięcia.

Droga do sekcji VIP rozciąga się jak kiepska pierwsza randka—niekończąca się, niezręczna i pełna prób niegapienia się na nieodpowiednie miejsca, jak jego idealny tyłek.

Jestem profesjonalistką. Jestem profesjonalistką. Jestem—

O.

O nie.

Stół VIP to właściwie zlot ludzi, którzy są pułapką na spragnionych, a ja jestem tragicznie odwodniona.

Jared Spencer siedzi na czele stołu, jakby był właścicielem tego miejsca — co, okej, dosłownie jest. Miodowo-blond włosy, które powinny występować w reklamie szamponu, burzowoniebieskie oczy, które dostrzegają wszystko, i metr dziewięćdziesiąt wyprostowanej pewności siebie, przez którą moje problemy z ojcem zyskują nowe notatki do analizy.

Przyłapałam go na tym, jak przygląda mi się podczas nabożeństw, te oczy śledzą każdy mój ruch z taką intensywnością, którą zdecydowanie, absolutnie, na sto procent sobie wyobrażam.

Obok niego rozsiada się Kobe Spencer. I używam słowa „rozsiada”, bo ten mężczyzna nie tyle siedzi, co układa się na meblach jak zaproszenie do złych decyzji. Kuzyn Jareda, aktor nominowany do Oscara i właściciel bursztynowych oczu, które widzą przez wszystkie mury, jakie kiedykolwiek zbudowałam, i uważają pęknięcia za rozrywkę.

Gdybym kiedykolwiek wyobrażała sobie, komu oddałabym dziewictwo, byłby to ktoś taki jak któryś z nich.

A może wszyscy trzej. Jednocześnie…

Nie. Spokojnie, wagino. Nie teraz. Jesteśmy w pracy, dziewczyno.

Ta sylwetka pływaka nawiedza moje sny z niepokojącą regularnością, zwykle w scenariuszach, które sprawiłyby, że moja babcia, regularnie odwiedzająca konfesjonał, zapłakałaby z rozpaczy.

Trzeci mężczyzna jest starszy, nieznany. Po czterdziestce, srebrne nitki przeplatające się z ciemnymi włosami, obserwuje salę kalkulującym wzrokiem, od którego moja skóra cierpnie z niepokoju.

Wspaniale. Wibracje seryjnego mordercy przy stoliku numer dwanaście.

— Panowie. — Głos Maxwella staje się gładszy, bardziej wyrafinowany. — Nasza najnowsza kreacja z menu degustacyjnego, przygotowana przez naszą najbardziej obiecującą sous chef, Raegan Delacroix.

Najbardziej obiecującą.

Wychodzę do przodu na nogach, które najwyraźniej uznały drżenie za swój nowy stan domyślny, boleśnie świadoma trzech par oczu śledzących każdy mój ruch.

— To zdekonstruowana bouillabaisse z pianką szafranową… — Zanurzam się w wyjaśnieniach, utrzymując dłonie w stabilności czystą siłą woli.

Wzrok Kobe ślizga się po moim ciele z subtelnością neonowego napisu „nieczyste myśli w toku”. Jared nieruchomieje, jak drapieżnik, który wypatrzył coś interesującego.

Nawet przerażające kalkulujące oczy ożywiają się.

Wtedy usta Kobe wyginają się w łuk, pojawia się ten zabójczy dołeczek. — Jesteś zarumieniona, Rae.

Rae. Jakbyśmy byli przyjaciółmi. Jakby nie nazywał mnie tak od miesięcy, mimo moich wielokrotnych próśb o „Raegan” lub „Delacroix”.

— W kuchni jest gorąco, panie Spencer.

— Najwyraźniej inne rzeczy też. — Jego uśmiech staje się niegrzeczny. — I mów mi Kobe. Przecież o tym rozmawialiśmy.

Moja twarz płonie jeszcze bardziej. — Ja nie—

— Innowacyjność tego dania jest wyjątkowa. — Przerwanie Jareda ratuje mnie przed jakąkolwiek miażdżącą ripostą, którą szykował Kobe, a jego słowa są ciepłe, szczere i pełne uznania. — To dokładnie to, czego Lumière potrzebuje na branżowej gali w ten weekend.

Jego burzowoniebieskie spojrzenie zatrzymuje się na moim. — Będziesz towarzyszyć Maxwellowi jako przedstawicielka naszego zespołu kulinarnego.

Duma rozlewa się w mojej piersi, ostra i jasna. — Dziękuję, panie Spencer. Nie zawiodę Lumière.

— Wiem, że nie. — Coś miga w tych oczach, coś, przez co na chwilę wstrzymuję oddech, zanim zdążę się powstrzymać.

— Delacroix. — Głos Maxwella sprowadza mnie na ziemię. — Na stanowisko. Teraz.

Kiwnęłam głową, wycofując się od stołu na nogach, które wydają się chwiać.

Telefon wibruje w mojej kieszeni, gdy tylko docieram do korytarza przy kuchni. Na ekranie miga imię Elsie.

Wślizguję się do schowka i odbieram, ustawiając ekran tak, by moja młodsza siostra dobrze widziała moją twarz. Pojawia się wizerunek Elsie, jej czternastoletnia twarz napięta z niepokoju, ciemne włosy opadają na oczy, które są odbiciem moich.

Moje palce automatycznie układają znajome znaki. „Hej, ptaszyno, jestem w trakcie obsługi, mogę—”

„Mama tu była.” Jej palce poruszają się szybko, ostro z paniką.

„Co masz na myśli, że mama tam była? Przecież nie ma już klucza. Zmieniłam zamki.” Odpowiadam gestami, starając się zachować spokój mimo przerażenia, które ściska mi gardło.

„Znalazła twoje pieniądze. Pudełko w twojej szafie. Powiedziała, że wiedziałaś o tym, że pozwoliłaś jej pożyczyć trochę.”

Nie. Nie, nie, nie…

„Ale Rae…” Palce Elsie drżą, gdy składa następne słowa. „Nie ma ich. Wszystko zniknęło.”

Czterdzieści trzy tysiące dolarów.

Lata podwójnych zmian, opuszczonych posiłków, wyrzeczenia każdej drobnej przyjemności.

Każdy dolar odłożony, odkąd skończyłam szesnaście. Każdy napiwek ukryty, każda dodatkowa godzina spędzona w pracy — wszystko po to, by pozwolić mojej młodszej siostrze na operację wszczepienia implantu ślimakowego, który da jej po raz pierwszy szansę usłyszeć świat, by kiedyś otworzyć własną, wymarzoną restaurację…

Moja matka zabrała wszystko.

The Taste of You

The Taste of You

60 Rozdziały

close

book

60

Treść

add to library button

Zapisz

Passion Exclusives

Fight For Me, Alpha

Evelyn Parker jutro konczy dwadziescia jeden lat, a wciaz pozostaje jedyna wilczyca bez wilka w swojej watasze. Trzy lata temu lotry napadly na gale rocznicowa Sterling & Parker w noc jej pierwszej przemiany. Jej rodzice nigdy nie opuscili sali balowej. Jej wilk nigdy sie nie pojawil. Teraz dwa razy w tygodniu rozstrzyga spory watahy w dziale prawnym firmy swojego ojca. Polowa watahy rozmawia z nia tym ostroznym tonem. Jej biala sukienka wciaz wisi w pokrowcu z pralni. Nie moze jej zalozyc, ale nie potrafi tez wyrzucic. Dominic Sterling jest Alfa. Jest miliarderem zasiadajacym na czele zarzadu i najlepszym przyjacielem jej brata. Kochala go po cichu odkad pamieta. On nigdy nie spojrzal na nia dwa razy. Firma funkcjonuje juz trzy lata bez Luny, a inwestorzy chca, by do wiosny pojawila sie ktos idealnie przygotowany. Co wiec sie stanie, jesli jej wilk w koncu nadejdzie, a Bogini i Alfa nie zgodza sie, kto naprawde na niego zasluguje?

Czytaj

Fantazja

Fight For Me, Alpha

passion favicon

My Passion

Gatunki

O Nas

Kontakt

Polityka Prywatności

Warunki Użytkowania

Polityka Cookies

Zainstaluj Aplikację

get app on google play img
get app on app store img

Copyright © 2026 Passion

XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101

support@passionapp.co+1 501 651 0095