Wpatrywałam się w dziewczynę przede mną, a jej nerwowe oczy za czarnymi oprawkami okularów również były skupione na mnie. Ostrożnie założyłam zbłąkany kosmyk za ucho i przygryzłam wargę. Ona zrobiła to samo. Mrugnęłam, ona również.
"Skończyłaś już pojedynek na spojrzenia sama ze sobą, Em?" Westchnięcie dobiegło zza moich pleców. "Na litość boską! Robisz to od pięciu minut! Zaczynasz mnie przerażać!"
Spojrzałam w lustrze na moją najlepszą przyjaciółkę. Siedziała na brzegu mojego łóżka ze skrzyżowanymi ramionami i patrzyła na mnie ze zmarszczonymi brwiami. Mój wzrok wrócił do odbicia. "Nie wiem, Beth. Myślisz, że on... że spodoba mu się mój wygląd?"
"Po dwóch godzinach przygotowań? Tak, myślimy, że spodoba mu się twój wygląd. I nie odrzuci cię, gdy wyznasz mu swoją nieśmiertelną miłość" - powiedziała moja druga najlepsza przyjaciółka, Casie, stojąc obok Beth.
Odrzuci. To samo słowo, które prześladowało moje sny od lat. Czekałam na ten dzień przez sześć lat. Dzień, w którym wypowiedział te słowa. Czekałam od tamtej pory. A jeśli odrzuci mnie dzisiaj... nie wiem, co zrobię.
"Zostaniesz moim księciem, Ace? Chcę być twoją księżniczką" - zapytałam najlepszego przyjaciela mojego brata, gdy dał mi suknię Kopciuszka na moje dziewiąte urodziny.
Zaśmiał się z mojego głupiego pytania, prawie łamiąc mi serce. Ale kiedy zobaczył moją przygnębioną twarz, przykucnął przede mną, patrząc w moje turkusowe oczy swoimi burzowymi, szarymi. "Jesteś moją księżniczką."
"Naprawdę?" Rozpromieniłam się jak choinka. "To znaczy, że się ze mną ożenisz?"
Przygryzł wargę, jego oczy rozbłysły rozbawieniem. "Przepraszam, Pączku Róży! Ale nie mogę."
"Dlaczego nie?" Wydęłam wargi.
"Bo to nie jest odpowiedni czas. Jesteś jeszcze taka młoda."
"To kiedy będzie odpowiedni czas?" Spojrzałam na niego z ogromną nadzieją.
"Kiedy zmienisz się z pączka róży w kwitnącą różę."
Czekałam na ten dzień, by zakwitnąć jak róża. Nie wiedziałam wtedy, co to znaczy. Ale żeby zapamiętać i zrozumieć, zapisałam te słowa w moim osobistym pamiętniku. A Casie powiedziała, że w tym wieku jesteśmy wystarczająco dorosłe, by mieć ukochanego. Cóż, ona sama miała już pierwszego w wieku czternastu lat, a teraz, w wieku piętnastu lat, jest przy czwartym.
Wiedziałam, że cokolwiek Ace powiedział tamtego dnia, było po to, by nie złamać naiwnego serca dziewięciolatki. Ale nie obchodziło mnie to. Myślę, że byłam gotowa wyznać mu swoje uczucia dzisiaj. Tym razem naprawdę.
"Em, wyglądasz oszałamiająco! Chociaż wolałam twoje długie falowane włosy. Ale w porządku, to też ci pasuje" - skomentowała Beth.
Ścięłam włosy z długości do pasa do ramion i wyprostowałam dzikie fale. Tak jak Tess, moja siostra. Ona i mój brat, Tobias, byli bliźniakami. Więc oczywiście, Ace był też jej najlepszym przyjacielem. Kiedyś słyszałam, jak mówił, że podobają mu się włosy Tess. Więc zrobiłam swoje włosy tak jak ona. Chociaż jej były blond, a moje kasztanowe.
"Krótkie włosy są teraz modne. A Ace'owi podobają się krótkie" - odpowiedziałam, sprawdzając moje zadbane paznokcie. Tak jak Tess.
Tak jak Ace preferował. Wszystkie jego dziewczyny były jak moja siostra. Piękne i z klasą. Tak, byłam o nie zazdrosna. Ale one wszystkie były tymczasowe. Kiedy będziemy razem, nie będzie nikogo innego w jego życiu oprócz mnie.
Zarumieniłam się na tę myśl.
Więc postanowiłam być jak one, biorąc przykład z mojej siostry. Może wtedy by mnie zauważył?
A dzisiejsza metamorfoza była tego dowodem. Ubrana jak Tess, wystylizowana jak Tess. Nawet podkradłam jej ulubione perfumy z pokoju.
"Czy ta sukienka nie jest za krótka, Casie?" Chociaż chciałam nosić coś jak Tess, czułam się nieswojo. Cóż, ona wyglądała dobrze w tych obcisłych, krótkich sukienkach. Miała odpowiednie proporcje z przodu i z tyłu. A ja byłam płaska z obu stron. Cóż, piętnastolatka nie mogła mieć więcej.
"Nie jest! Zakładasz to i koniec! Nie chcesz, żeby Ace cię zauważył?" Uniosła brew.
"Dobra!" Powiedziałam, biorąc głęboki oddech. Dalej, Em! Dasz radę!
"Dobrze, chodźmy już! Inaczej przegapimy wielkie wejście twojego brata i siostry" - zaćwierkała, wychodząc na zewnątrz.
Dzisiaj były dziewiętnaste urodziny mojego starszego rodzeństwa. A każda uroczystość w rodzinie Hutton słynęła z bycia wielką. Więc nikt nie chciał przegapić tego szczególnego wydarzenia. Prawie połowa znanych rodzin została zaproszona.
Kiedy dotarłyśmy do sali, nie mogłam ustać w miejscu. Moje dłonie były spocone, a serce waliło. Byłam zdenerwowana dzisiejszym spotkaniem z Ace'm. A moja zbyt krótka sukienka sprawiała, że czułam się jeszcze bardziej nieswojo.
Dostrzegłam w tłumie moich rodziców. Stali blisko siebie, jak zawsze. Zawsze byli nierozłączni. Nawet po dwudziestu latach małżeństwa byli w sobie tak szaleńczo zakochani.
I to dawało mi nadzieję. Czy ja i Ace będziemy kiedyś tacy...
"Emmy!" Głos mamy przerwał moje marzenia. Uśmiechnęłam się i podeszłam do nich. "O mój Boże! Spójrz na siebie! Moja córeczka wygląda dziś tak pięknie!" zachwyciła się, jej uśmiech oślepiający.
"Naprawdę tak myślisz?" Zarumieniłam się.
"Oczywiście, kochanie! Powinnaś tak robić częściej!"
Tata milczał. Nie wydawał się zadowolony z tego, jak się ubrałam. Przeciwnie do mojej natury. "Nie spodobała ci się suknia, którą ci kupiłem, księżniczko?" zapytał.
Spodobała mi się. Bardzo. Ale Ace'owi by się nie spodobała. "Oczywiście, że tak, tato! Ale... nie mogłam znaleźć pasującej biżuterii" skłamałam.
Kiwnął głową. Mama miała wszystkowiedzące spojrzenie. Wiedziała, wszyscy wiedzieli o moim zauroczeniu Achillesem Valencianem. Ale nie wiedzieli, że to było więcej niż zwykłe zauroczenie.
Stał się moim wymarzonym księciem od dnia, gdy przekroczył próg naszego domu z Tobisem, gdy miałam tylko siedem lat. Wciąż pamiętam ten dzień wyraźnie w moich mglistych wspomnieniach. Ale w dniu, gdy uratował mnie przed szkolnymi prześladowcami, stał się moim bohaterem. A z czasem stał się moim sercem.
Powstrzymałam chęć zakrycia zarumienionych policzków. Gdzie on był?
Rozejrzałam się. Powinien już tu być. W zeszłym miesiącu, gdy graliśmy w szachy, obiecał mi, że będzie tu dzisiaj. A nigdy nie łamał obietnic złożonych mi.
Przychodził tu codziennie. Ale po tragedii, która spotkała jego rodzinę rok temu, jego wizyty w naszym domu stały się rzadsze. Zmienił się. Beztroski, zabawny Ace zmienił się w zagubionego i zawsze złego Ace'a. Ale ze mną zawsze był łagodny. Przychodził zobaczyć się z nami raz w miesiącu. I oczywiście, żeby zagrać ze mną w szachy.
Tłum wiwatował, gdy Tess i Tobias dramatycznie schodzili po schodach w świetle reflektorów. W różowej, sięgającej ud sukience wróżki Tess wyglądała jak prawdziwa wróżka, podczas gdy Tobias prezentował się dobrze w czarnym smokingu. Uśmiechali się do aparatów i wszystkich, podczas gdy ich grupa przyjaciół klaskała i gwizdała dziko.
Ale nie było żadnego śladu Ace'a. Przepraszając, błąkałam się bez celu wśród ludzi. Gdzie jesteś?
"Auu!" Zderzając się z twardą klatką piersiową, zachwiałam się do tyłu. Para ramion oplotła moją talię.
"Przepraszam bardzo..." Patrząc w górę, zaparło mi dech w piersi.
Burzowe szare oczy patrzyły na mnie. Jego gęsty zarost zniknął, odsłaniając wyrzeźbioną szczękę. Kruczoczarne włosy zaczesane do tyłu i nie było dziś kolczyka w prawej brwi. Mimo że pod jego pięknymi oczami były ciemne cienie, a schudł nieco od ostatniego razu, wciąż wyglądał oszałamiająco.
"Pączku Róży?" Jego czoło zmarszczyło się, gdy postawił mnie prosto na nogi. Jego oczy przesunęły się po moim ciele w górę i w dół, a usta się zacisnęły. "Co ty masz na sobie?" Grecki akcent w jego głosie zabrzmiał głęboko.
A działo się tak zawsze, gdy był zły.
Moje oczy się rozszerzyły. Nie podobał mu się mój wygląd?
"Uh, dlaczego? Nie wyglądam dobrze?" Przygryzłam wargę.
"Myślałam, że ci się spodoba." Jego zmarszczka pogłębiła się, gdy przyglądał się moim włosom i mocnemu makijażowi. Ale potem potrząsnął głową. "Nie potrzebujesz mojej aprobaty w niczym, Emerald. To twój wybór, co chcesz nosić." Po tych słowach odszedł.
Moje serce zamarło. Spojrzałam na siebie. Czy coś było nie tak z moim wyglądem? Dlaczego był taki zdystansowany? Jest taki od śmierci swojego taty. Nasze rodziny nie były zbyt blisko, zawsze wolały swoją prywatność. Nikt tak naprawdę nie wiedział, co się stało z jego ojcem. Ale cokolwiek się wydarzyło, drastycznie zmieniło mojego Ace'a. I to sprawiało, że moje serce bolało za nim.
Biegnąc na górę, przebrałam się w białą suknię, którą przyniósł mi tata i zmyłam makijaż. Gdy byłam zadowolona z mojego nowego, neutralnego wyglądu, zeszłam z powrotem na dół. Ignorując uniesione brwi Casie i Beth, poszłam znów szukać Ace'a.
Mój brat i siostra byli zajęci rozmową ze swoimi przyjaciółmi, ale jego tam nie było. "Hej, Em!" zawołał Tobias. Uśmiechając się, podeszłam do nich. "Czy o czymś nie zapomniałaś, siostrzyczko?" Chichocząc, mocno go przytuliłam. "Wszystkiego najlepszego!" Podniósł mnie z ziemi, wywołując pisk. "Gdzie mój prezent?" zapytał, gdy już mnie postawił. Tobias uwielbiał swój prezent urodzinowy ode mnie. Właściwie, uwielbiał czerwony aksamitny tort, który mu piekłam, odkąd udoskonaliłam swoje umiejętności piekarskie. Ace też go uwielbiał.
"Dostaniesz go po imprezie. Jest w lodówce," odpowiedziałam, na moment znów rozglądając się po tłumie. I tam był, stojąc w kącie, przy stole. Z drinkiem w ręku wyglądał na pogrążonego w myślach.
"Wszystkiego najlepszego!" Owijając ramiona wokół Tess, złożyłam jej życzenia. "Dzięki!" Odsunęła się. "Przebrałaś się?" Jej oczy przesunęły się po mojej sukni. Mark, chłopak z ich grupy, poklepał Ace'a po plecach, witając się. Ale on go zignorował. A gdy Mark sięgnął po szklankę w jego ręce, Ace rzucił mu ostre spojrzenie, sprawiając, że się wycofał.
"Tak, tamta sukienka była trochę niewygodna," powiedziałam nieuważnie. Moje oczy utkwione były w nim. "Wrócę za minutę."
Kiedy chciałam się ruszyć, złapała mnie za ramię i odciągnęła poza zasięg słuchu jej przyjaciół. "Zamierzasz wyznać mu dziś uczucia, prawda?" Wydałam z siebie zaskoczony jęk. Skąd wiedziała? "Nie rób tego," powiedziała ostrym głosem. "Tylko złamiesz sobie serce."
Marszcząc brwi, wyrwałam ramię z jej uścisku. "Skąd wiesz? Kto wie, może on też coś do mnie czuje."
"Nie bądź głupia, Em! Tylko dlatego, że jest dla ciebie łagodny, nie znaczy, że żywi do ciebie jakiekolwiek uczucia." Jej głos był ostry. "I ty, i ja wiemy, że troszczy się o ciebie jak brat, nie kochanek. Więc nie zawstydzaj go swoją głupotą. Jest już wystarczająco przytłoczony własnymi problemami." Jej słowa zabolały. Zawsze obawiałam się, że jego dobroć wobec mnie może być tylko braterską miłością. Ale w głębi duszy czułam, że jest w tym coś więcej. Może to głupie i bezsensowne, ale serce mówiło mi, żebym nie traciła nadziei. Nie dowiem się, dopóki go nie skonfrontuję, prawda?
"Nie zawstydzę go. I nie wiesz wszystkiego. Więc może po prostu idź i ciesz się swoją imprezą, a mnie zostaw w spokoju?" Mój ton dorównywał jej.
Jej niebieskie oczy błysnęły. "Trzymaj się od niego z daleka, Emerald. On nie jest dla ciebie."
Teraz mój gniew wybuchł. "Zrobię, co mi się podoba, Tess. To nie twoja sprawa! Więc zostaw mnie w spokoju!" Odwracając się na pięcie, odeszłam.
Gdy podeszłam bliżej miejsca, gdzie stał Ace, wzięłam uspokajający oddech i wygładziłam włosy. Nikt nie może mnie powstrzymać przed wyznaniem ci dziś moich uczuć.
"Hej!" Mój głos zabrzmiał słabo, pewność siebie uleciała w powietrze. Nerwy trzepotały w moim brzuchu.
Jego szare oczy uniosły się na moje. Tym razem jego spojrzenie nie wyrażało niezadowolenia. Ale nie było w nim też przyjemności. Było po prostu zimne.
Był w złym nastroju. Czy powinnam to zrobić dzisiaj? Ale zebranie tej odwagi kosztowało mnie tak wiele. Nie wiedziałam, czy będę miała tyle odwagi w najbliższym czasie.
"Nie zagrasz dziś ze mną w szachy, Ace? Czekam na kolejny mecz." Może po grze jego nastrój się poprawi?
Pomyślał przez chwilę, a potem skinął głową. "Tak, to brzmi dobrze. Ta impreza i tak mnie nudzi."
Mój uśmiech rozciągnął się na całą twarz. "Dobrze, pójdę przygotować planszę. W bibliotece, jak zwykle?"
Skinął głową, biorąc łyk. "Będę za kilka minut." Nie mogąc powstrzymać podekscytowania, zarzuciłam ramiona na jego szyję i mocno go przytuliłam. Jego egzotyczny zapach z nutą dymu sprawił, że zakręciło mi się w głowie. "Będę na ciebie czekać."
Mój nagły gest zaskoczył go i stał sztywno. Jego dotyk na moich plecach był prawie nieistniejący. Biorąc głęboki oddech, odsunął mnie za ramiona. Jego usta były w prostej linii, gdy powiedział: "Idź!"
Kiwając głową, pobiegłam do naszej małej biblioteki i zaczęłam przygotowywać planszę do gry. Ledwo mogłam powstrzymać się od tańczenia. W końcu miałam mu powiedzieć.
Powiedzieć mu, że go kocham.
Minęło dziesięć minut, a on wciąż nie przyszedł. Potem dwadzieścia. I nie było po nim śladu. Nawet opuściłam krojenie tortu, żeby nie musiał czekać, gdyby tu przyszedł. Powiedział, że będzie za kilka minut.
Wzdychając, wstałam i znów zeszłam na dół. Impreza była w pełnym rozkwicie. Większość starszych już się wycofała i zostali tylko młodzi, tańczący i pijący dziko. Zauważyłam Cassie tańczącą z moim bratem i Beth pijącą z jakimiś dziewczynami. Ale nigdzie nie mogłam go zobaczyć. Głośna muzyka i ostry zapach alkoholu prawie sprawiły, że się zakrztusiłam.
Gdzie on jest? Przechodząc przez półpijany tańczący tłum, skierowałam się w stronę balkonu. Ale nawet tam go nie było. Czy zapomniał o naszym meczu i już wyszedł?
Ale on nigdy nie zapomina o naszym meczu.
Wzdychając z rozczarowaniem, postanowiłam wrócić do swojego pokoju. Może innym razem.
Właśnie gdy miałam się odwrócić, usłyszałam coś. Jakieś dziwne dźwięki. Nie weszłam jeszcze całkowicie na balkon, stałam w drzwiach. Zaciekawiona, powoli weszłam do środka i spojrzałam w prawo.
Zamarłam. Moje serce stanęło w piersi, a oddech uwiązł w gardle. Moje ręce trzęsły się, gdy patrzyłam na scenę przede mną.
Jego ręce były ciasno owinięte wokół jej talii, a jej wokół jego szyi; jedna ręka ciągnęła za jego włosy, gdy ich usta pracowały nad sobą w namiętnym pocałunku. Nie było między nimi nawet cala przestrzeni.
Każdy ich jęk i stęknięcie uderzał w moje serce jak tysiąc pchnięć nożem, roztrzaskując je na miliony kawałków. Moje nogi się zachwiały, łzy popłynęły z oczu. Jego ręce błądziły po jej ciele, gdy przyciągał ją bliżej. Moje serce ścisnęło się tak mocno, że musiałam złapać się za pierś. Szloch groził wyrwaniem się z moich ust, ale zakryłam je ręką i uciekłam. Biegłam i biegłam, aż znalazłam się w swoim pokoju. Zamykając za sobą drzwi, wydałam z siebie zbolały szloch. Łzy zaślepiały mój wzrok, gdy wciąż trzymałam rękę na piersi, która fizycznie bolała. Czułam, jak moje wnętrze się rozpada na nienaprawialne kawałki. Słyszałam moje najlepsze przyjaciółki pukające do drzwi, ich zaniepokojone głosy docierały do moich uszu. Ale nie mogłam mówić, nie mogłam się ruszyć. Wszystko, co mogłam zrobić, to leżeć na podłodze w moim ciemnym pokoju i wypłakiwać serce.
Wizje ich splecionych w ramionach wciąż powracały w mojej głowie, sprawiając coraz większy ból.
On nie wiedział, ale ona tak. Jej zdrada tylko potęgowała ból. Zdradę innych można tolerować, ale zdrada ukochanych osób nie.
Jak mogła mi to zrobić? Jak?
Zostałam na zimnej podłodze przez całą noc, kołysząc swoje serce, opłakując utratę mojej miłości.
Miłości, którą zabrała mi moja siostra.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Spojrzałam na zegarek. Dziewiąta trzydzieści. "Proszę wyłączyć telefon komórkowy. Samolot zaraz startuje," powiedziała stewardessa anielskim głosem.
"Tak, jeszcze chwilkę." Posłałam jej przepraszające spojrzenie. Kiwnęła głową i odeszła.
"Mamo, muszę już kończyć. Załoga już drugi raz mnie upomina." "Dobrze, dobrze! Puszczę cię już. I tak zobaczysz się z nami za kilka godzin. Będziemy czekać przed lotniskiem, jak wylądujesz!" Ekscytacja wyczuwalna była w jej głosie. Nagła tęsknota za domem wypełniła moje myśli. Minęły dwa lata odkąd ich widziałam.
"I trzymaj tego chłopaka na dystans," zawołał tata w tle.
Kręcąc głową, zaśmiałam się cicho. "Dobra, kochani! Do zobaczenia na lotnisku."
"Kochamy cię, skarbie!" Powiedzieli razem.
"Ja was też!"
Wzdychając, spojrzałam przez okno. Kolejny samolot startował z pasa, wznosząc się wysoko w niebo. Zawsze mnie to fascynowało. Jednak podczas startów zawsze musiałam walczyć ze sobą, żeby nie wpaść w panikę.
Ktoś opadł na siedzenie obok mnie, sprawiając, że odwróciłam głowę. Wypuszczając powietrze, usadowił się wygodniej. "Jak twój żołądek?" zapytałam, widząc pot na jego czole i zaczerwienione policzki.
"Niedobrze. Nie powinienem był jeść wczoraj tych resztek makaronu. Boże! Przysięgam! Nigdy więcej nie tknę resztek." Jęknął.
Biedak! Nawet w tym stanie zgodził się pojechać ze mną do domu.
"Tak mi przykro, Warner. Musisz ze mną podróżować w takim stanie. Powinieneś był zostać, wiesz?" Posłał mi chłopięcy uśmiech. "Daj spokój. Zdecydowałem się jechać, mimo że wiedziałem o swoim stanie dziś rano."
"Ale to ja cię poprosiłam, żebyś ze mną pojechał," powiedziałam, czując się winna. "Nie bądź głupia. Zrobiłbym dla ciebie wszystko. A to tylko lekko niewygodna podróż. I przejdzie mi w ciągu dnia. Już wziąłem lekarstwo." Chwycił moją dłoń, splatając nasze palce.
Uśmiechnęłam się z wdzięcznością.
"Kocham cię," powiedział, patrząc mi w oczy.
Uśmiech prawie zniknął z mojej twarzy, ale udało mi się go utrzymać i ścisnęłam jego dłoń w odpowiedzi. Ogłoszenie stewardessy o zapięciu pasów uratowało mnie przed kolejną niezręczną sytuacją.
Spotykaliśmy się od sześciu miesięcy. Znaliśmy się od czasu, gdy rozpoczęłam studia. Od początku byliśmy dobrymi przyjaciółmi. Po kilku nieudanych próbach spotykania się z kimś dłużej niż tydzień, poddałam się w próbach nawiązania jakichkolwiek związków. A kiedy Warner pewnego dnia zaprosił mnie na randkę podczas spotkania ze znajomymi, nie mogłam mu odmówić.
Był wszystkim, czego dziewczyna mogłaby chcieć od idealnego chłopaka. Przystojny, inteligentny, skromny, uczciwy. A co najważniejsze, znał mnie tak dobrze. W końcu byliśmy przyjaciółmi przez trzy lata. Więc kiedy poprosił mnie, żebym została jego dziewczyną, zgodziłam się.
Ale nawet jeśli wyznawał mi uczucia tysiące razy, nie potrafiłam ich odwzajemnić. To nie tak, że go nie lubiłam, lubiłam. Był wspaniałym facetem. Może potrzebowałam więcej czasu, żeby poczuć do niego coś głębszego. I czekałam na ten dzień.
"Czy życzy sobie pani kawę?" Głos stewardessy wyrwał mnie z zamyślenia.
"Czy macie herbatę?"
***
Po długich czterech i pół godzinach, kiedy w końcu wylądowaliśmy w Kalifornii, znalazłam rodziców dokładnie tam, gdzie powiedzieli, że będą. Trzymając tabliczkę z napisem 'witaj w domu', mama przywitała mnie bardziej niż zwykle entuzjastycznym uściskiem, podczas gdy tata miał zadowolone spojrzenie, teraz gdy w końcu wróciłam do domu. Choć tylko na dwa tygodnie, zanim wrócę z powrotem.
Od dnia, w którym zdecydowałam się przeprowadzić do NY na liceum, wziął na swoje barki cały ciężar zmartwień o mnie. Oboje to zrobili. Nie było mi łatwo mieszkać tak daleko od nich, ale byłoby mi trudniej zostać w tym mieście. Potrzebowałam czasu, żeby się wyleczyć. Więc ta odległość była konieczna. Gdy tylko wspomnienia tamtej nocy zaczęły napływać, zamknęłam swój umysł, grzebiąc je w zakamarkach mózgu. Tak jak robiłam przez ostatnie siedem lat.
Ruszyłam dalej.
"Witaj w domu, myszko!" W momencie, gdy przekroczyłam próg, zostałam zaatakowana miażdżącym uściskiem. "Spójrz na siebie! Wyrosłaś!"
Przewróciłam oczami na brata. "Widzieliśmy się dwa miesiące temu."
"Tak, ale czuję jakby minęły wieki odkąd cię ostatnio denerwowałem," powiedział, jego oczy ciepłe od nostalgii.
Uśmiechnęłam się. Tęskniłam za nim. Mimo że często odwiedzał mnie w NY podczas swoich służbowych podróży.
"Lepiej trzymaj swój głupi tyłek z daleka ode mnie, ostrzegam!" Udałam poważną minę.
Zaśmiał się, a potem jego wzrok padł na Warnera, który wyglądał na bladego po maratonie do łazienki co dziesięć minut. Wydawał się być na skraju omdlenia w każdej chwili. Był niezwykle zawstydzony, gdy musiał pobiec do łazienki zanim zdążył nawet uścisnąć dłoń taty. Co za sposób na zrobienie pierwszego wrażenia na moich rodzicach!
Chciałam, żeby ich pierwsze spotkanie wypadło dobrze. A tata nie mógł go już bardziej nie lubić przez to. 'Jest zbyt dobry, żeby być prawdziwym', powiedział kiedyś przez telefon. Nie wiedziałam dlaczego, ale nie zaakceptował go w momencie, gdy usłyszał o naszym związku.
"Hej, Warner! Miło cię widzieć, stary!" Tobias dał mu przyjacielskiego klepniaka. "Wszystko w porządku? Wyglądasz na chorego."
"Nic poważnego, tylko problemy żołądkowe. Ciebie też miło widzieć." Nagle jego twarz wykrzywiła się, jakby ktoś uderzył go w brzuch. "Um, jeśli nie macie nic przeciwko..."
"W prawo i prosto, pierwsze drzwi. Znajdziesz pokój gościnny," powiedział tata niezadowolonym tonem.
Wydychając 'dziękuję', pobiegł do środka. Westchnęłam. Będę musiała porozmawiać z tatą o tym. Choć Warner nie zauważył teraz jego tonu, wkrótce zauważy.
"Biedny chłopak," mruknęła mama, dyskretnie posyłając tacie karcące spojrzenie, które dumnie zignorował i poszedł do środka. Kręcąc głową, spojrzała na mnie. "Kochanie, może pójdziesz do swojego pokoju i odświeżysz się? W międzyczasie przygotuję coś szybkiego do jedzenia."
Kiwnęłam głową, a ona poszła za tatą. Zdecydowanie po to, by mu nagadać. Tobias zarzucił ramię na moje ramiona, gdy wspinaliśmy się po schodach. "Więc? Jesteś zdecydowana zatrzymać tego?"
Jak tata, on też nie przepadał za moim chłopakiem. Ale podczas gdy tata był bezpośredni, on był przebiegły.
"To dobry facet, Tobias. A najlepsze jest to, że jest moim najlepszym przyjacielem."
"Tylko tyle? Zatrzymasz go bo jest dobrym facetem i twoim przyjacielem?" Uniósł brew.
"To nie wystarczy?"
Wzruszył ramionami. "A co z uczuciami? Nie widzę, żebyś patrzyła na niego tak, jak patrzyłaś na A..."
Położyłam rękę przed nim, nie pozwalając mu dokończyć zdania. "Lubię go. I myślę, że to wystarczy, żeby być w związku. I powinieneś się cieszyć moim szczęściem, nie sądzisz?"
Coś błysnęło w jego oczach, czego nie potrafiłam rozszyfrować. Potem się uśmiechnął. "Jeśli to cię uszczęśliwia, Em."
Moje usta wygięły się w uśmiechu. "Dzięki za zrozumienie."
Kiedy zostawił mnie w pokoju, żebym mogła się odświeżyć, wysłałam wiadomość do Casie i Beth o moim przyjeździe i przygotowałam się do długiej, ciepłej kąpieli. Minęło tyle czasu, odkąd się nie widziałyśmy, choć regularnie rozmawiałyśmy przez wideorozmowy. Chciały dołączyć do mnie na studia, ale Beth nie mogła ze względu na swojego chłopaka. A Casie porzuciła naukę dla kariery modelki. Dobrze, że ta decyzja okazała się słuszna. Teraz była odnoszącą sukcesy modelką. Nie mogłam być z niej bardziej dumna.
Podczas kolacji Warner wyglądał znacznie lepiej niż rano. Dziś był nasz rodzinny obiad, więc specjalnością były pyszne dania przygotowane przez mamę. Jeśli przez te wszystkie lata tęskniłam za czymś oprócz rodziny, to za jej gotowaniem.
Kiedy postawiła przede mną talerz szarlotki, spojrzałam na nią z zachwytem, a na mojej twarzy pojawił się łakomy uśmiech. "Moje ulubione!"
Chichocząc, zajęła miejsce obok taty.
Kiedy Tobias próbował wziąć kawałek, odtrąciłam jego rękę. "Nawet się nie waż ich dotykać, wszystkie są moje."
Zmarszczył brwi. "Ale to nie fair! Ja też je uwielbiam!"
"Tobi, pozwól mojej córce wziąć co chce. Miałeś je dla siebie przez te wszystkie lata, teraz jej kolej," powiedział tata.
"To faworyzowanie!" narzekał, rozśmieszając nas wszystkich. Oczy mamy błyszczały, gdy patrzyła jak przekomarzamy się jak za dawnych czasów. Potem jej wzrok padł na moją lewą rękę.
"Co za piękna bransoletka! Kiedy ją dostałaś, kochanie?" Spojrzałam na nią. Mimowolny uśmiech pojawił się na moich ustach. To był cienki złoty łańcuszek, ozdobiony błyszczącymi szmaragdami i iskrzącymi się małymi diamentami w kształcie róż. "Ktoś mi ją podarował w dniu ukończenia studiów," odpowiedziałam.
Dalej pamiętam ten dzień. Mama i tata nie mogli przyjechać, bo ich lot został odwołany z powodu złej pogody. Nikt z mojej rodziny nie mógł być obecny. Gdy wróciłam do mieszkania w podłym nastroju po szalonej imprezie ze znajomymi, znalazłam małe pudełko przed drzwiami. Było od kogoś anonimowego. Bez liściku czy nazwiska. Mimo że nie chciałam jej zatrzymywać, po prostu nie mogłam się oprzeć. Zakochałam się w niej od pierwszego wejrzenia.
"Od kogo?" Wzruszyłam ramionami. "Nie wiem. Nie było żadnego nazwiska na pudełku z prezentem."
"Księżniczko, nie powinnaś przyjmować anonimowych prezentów. To może być ryzykowne. I kto dałby ci tak drogą bransoletkę i nie ujawnił swojego nazwiska?" Na czole taty pojawiła się zmarszczka.
"To mógł być Tom. I jestem pewien, że to on wysyła ci róże na każde urodziny," wykrzyknął Warner.
"Kto to jest Tom?" Mama spojrzała na mnie.
Westchnęłam. "Nikt, mamo. Chłopak z uczelni, który kiedyś zaprosił mnie na randkę."
"Nikt? Dosłownie śledził cię wszędzie, dopóki coś się nie stało i nie zniknął jak kamfora. Musiał poważnie potraktować moją groźbę zgłoszenia go na policję," powiedział Warner, z ponurą miną.
"Stalker!" Mama i tata krzyknęli jednocześnie. "To wszystko się wydarzyło, a ty nawet nie pomyślałaś, żeby nas poinformować?" Tata spojrzał na mnie z dezaprobatą i rozczarowaniem.
Warner nieswojo poruszył się na krześle pod moim spojrzeniem. Musiał teraz otworzyć swoją wielką gębę, prawda?
"Spokojnie, tato! Zniknął zanim zdążyłam podjąć jakiekolwiek działania."
"Zniknął gdzie?"
"Nie wiem. Pewnego dnia po prostu... zniknął." Wzruszyłam ramionami. "Może zrozumiał, że nie jestem zainteresowana i się poddał."
"Nawet zniknął z uczelni," mruknął Warner, otrzymując ode mnie kolejne spojrzenie.
Szczerze mówiąc, nie obchodziło mnie, gdzie się ulotnił. Ale nie sądziłam, żeby to on dał mi tę bransoletkę. Taki piękny pomysł nie przyszedłby do głowy psychopacie.
"Mimo wszystko powinnaś nam powiedzieć, księżniczko." Tata pokręcił głową.
"W porządku, panie Hutton. Byłem tam z nią," wtrącił Warner.
Tata spojrzał na jego brak mięśni i wrócił do jedzenia. A usta Tobiasa drgnęły z rozbawieniem. Wiedział o Tomie, ale nie informował moich rodziców, bo wiedział, jak bardzo mogliby się niepokoić o każdą drobnostkę.
Oczy mamy powędrowały do drzwi. Moja siostra jeszcze nie dołączyła do nas. Ale jak zawsze, miała ważniejsze rzeczy do roboty niż rodzinna kolacja.
Właśnie gdy wzięłam kawałek szarlotki i zbliżyłam go do ust, dobiegł mnie dźwięk stukających obcasów na kafelkach. Miała szeroki uśmiech na twarzy, gdy podeszła bliżej. "Cześć wszystkim! Przepraszam, utknęłam przy czymś."
Żółta sukienka, wysokie szpilki, proste blond włosy do ramion, niebieskie oczy i perfekcyjny makijaż. Jak zawsze olśniewająca i wyrafinowana. "Cześć, siostrzyczko!" Lekko całując mnie w policzki, usiadła obok. "Spójrz na siebie, wypiękniałaś jeszcze bardziej niż pamiętam ostatnim razem."
Moje usta wygięły się w wymuszonym uśmiechu. "Dzięki. Jak się masz?"
"Och, dobrze! Więcej niż dobrze, właściwie!" zaćwierkała, jej skóra promieniała w świetle.
Kiedy jej wzrok padł na Warnera, od razu go rozpoznała. Chociaż nie utrzymywałam z nią zbyt częstego kontaktu, poza moimi jednodniowymi czy dwudniowymi wizytami w domu, Tobias regularnie informował ją o mnie. Mimo że nie była zainteresowana.
Po skończonej kolacji podano deser. "Więc, Em? Słyszałaś o jutrzejszej imprezie?" zapytała Tess.
Mama spięła się na wzmiankę o imprezie. Uniosłam brwi.
"Jakiej imprezie?"
"Nie powiedzieli ci? Impreza w rezydencji Valencianów." Teraz ja się spięłam, podczas gdy jej oczy błyszczały z podekscytowania. "Organizują przyjęcie z okazji pojawienia się Valencian Corp w magazynie biznesowym Forbes. Teraz rządzą światem biznesu w kraju. Czy to nie super?"
Tobias rzucił zatroskane spojrzenie. Mama również. Na pytanie Tess tylko kiwnęłam głową.
"Tak, ten chłopak ciężko na to pracował. Po śmierci ojca sam prowadził całą firmę," skomentował tata z dumą w spojrzeniu.
"Dlaczego nie? W końcu to mój najlepszy przyjaciel," powiedziała Tess. Wspomnienia tamtej nocy przepłynęły przez mój umysł, zacisnęłam dłoń na szklance. "I jeszcze jedno! Na tej imprezie zamierzam ogłosić coś naprawdę ważnego całemu światu. Więc wszyscy musicie przyjść."
Gdy już miałam otworzyć usta, żeby odmówić, mama westchnęła. "Czy to pierścionek na twoim palcu, Tess?"
Kolejny uśmiech rozciągnął się na jej ustach, gdy nieśmiało uniosła rękę, by pokazać wszystkim. "O-oświadczył mi się wczoraj w nocy. A jutro ogłosimy oficjalną datę zaręczyn."
Wszyscy mieli oszołomione miny. Coś przewróciło mi się w żołądku. "Kiedy to się stało? Myślałam, że nie jesteście poważni," zapytała mama.
"Wiem, byliśmy w związku z przerwami. Były między nami pewne problemy. Szczególnie z nim, wiecie, po tym, co się stało z jego rodziną? Ale w końcu zebrał się na odwagę i mi się oświadczył wczoraj wieczorem! Nie potrafię wyrazić, jaka jestem szczęśliwa!" Jej oczy błyszczały ze szczęścia.
A potem mój wzrok padł na literę wygrawerowaną na jej pierścionku.
"Co oznacza to 'V', Tess?" Moje oczy były przyklejone do pierścionka. Mocniej zacisnęłam dłoń na szklance.
Podążyła za moim spojrzeniem. "Och, to od 'Valencian'. Czy nie jest piękny?"
Przesuń w górę, aby kontynuować