passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Trap Of Ace - Rozdział #3 - autor Eva Zahan

The Trap Of Ace

/

Rozdział 3

Rozdział 1

Spojrzałam na zegarek. Dziewiąta trzydzieści. "Proszę wyłączyć telefon komórkowy. Samolot zaraz startuje," powiedziała stewardessa anielskim głosem.

"Tak, jeszcze chwilkę." Posłałam jej przepraszające spojrzenie. Kiwnęła głową i odeszła.

"Mamo, muszę już kończyć. Załoga już drugi raz mnie upomina." "Dobrze, dobrze! Puszczę cię już. I tak zobaczysz się z nami za kilka godzin. Będziemy czekać przed lotniskiem, jak wylądujesz!" Ekscytacja wyczuwalna była w jej głosie. Nagła tęsknota za domem wypełniła moje myśli. Minęły dwa lata odkąd ich widziałam.

"I trzymaj tego chłopaka na dystans," zawołał tata w tle.

Kręcąc głową, zaśmiałam się cicho. "Dobra, kochani! Do zobaczenia na lotnisku."

"Kochamy cię, skarbie!" Powiedzieli razem.

"Ja was też!"

Wzdychając, spojrzałam przez okno. Kolejny samolot startował z pasa, wznosząc się wysoko w niebo. Zawsze mnie to fascynowało. Jednak podczas startów zawsze musiałam walczyć ze sobą, żeby nie wpaść w panikę.

Ktoś opadł na siedzenie obok mnie, sprawiając, że odwróciłam głowę. Wypuszczając powietrze, usadowił się wygodniej. "Jak twój żołądek?" zapytałam, widząc pot na jego czole i zaczerwienione policzki.

"Niedobrze. Nie powinienem był jeść wczoraj tych resztek makaronu. Boże! Przysięgam! Nigdy więcej nie tknę resztek." Jęknął.

Biedak! Nawet w tym stanie zgodził się pojechać ze mną do domu.

"Tak mi przykro, Warner. Musisz ze mną podróżować w takim stanie. Powinieneś był zostać, wiesz?" Posłał mi chłopięcy uśmiech. "Daj spokój. Zdecydowałem się jechać, mimo że wiedziałem o swoim stanie dziś rano."

"Ale to ja cię poprosiłam, żebyś ze mną pojechał," powiedziałam, czując się winna. "Nie bądź głupia. Zrobiłbym dla ciebie wszystko. A to tylko lekko niewygodna podróż. I przejdzie mi w ciągu dnia. Już wziąłem lekarstwo." Chwycił moją dłoń, splatając nasze palce.

Uśmiechnęłam się z wdzięcznością.

"Kocham cię," powiedział, patrząc mi w oczy.

Uśmiech prawie zniknął z mojej twarzy, ale udało mi się go utrzymać i ścisnęłam jego dłoń w odpowiedzi. Ogłoszenie stewardessy o zapięciu pasów uratowało mnie przed kolejną niezręczną sytuacją.

Spotykaliśmy się od sześciu miesięcy. Znaliśmy się od czasu, gdy rozpoczęłam studia. Od początku byliśmy dobrymi przyjaciółmi. Po kilku nieudanych próbach spotykania się z kimś dłużej niż tydzień, poddałam się w próbach nawiązania jakichkolwiek związków. A kiedy Warner pewnego dnia zaprosił mnie na randkę podczas spotkania ze znajomymi, nie mogłam mu odmówić.

Był wszystkim, czego dziewczyna mogłaby chcieć od idealnego chłopaka. Przystojny, inteligentny, skromny, uczciwy. A co najważniejsze, znał mnie tak dobrze. W końcu byliśmy przyjaciółmi przez trzy lata. Więc kiedy poprosił mnie, żebym została jego dziewczyną, zgodziłam się.

Ale nawet jeśli wyznawał mi uczucia tysiące razy, nie potrafiłam ich odwzajemnić. To nie tak, że go nie lubiłam, lubiłam. Był wspaniałym facetem. Może potrzebowałam więcej czasu, żeby poczuć do niego coś głębszego. I czekałam na ten dzień.

"Czy życzy sobie pani kawę?" Głos stewardessy wyrwał mnie z zamyślenia.

"Czy macie herbatę?"

***

Po długich czterech i pół godzinach, kiedy w końcu wylądowaliśmy w Kalifornii, znalazłam rodziców dokładnie tam, gdzie powiedzieli, że będą. Trzymając tabliczkę z napisem 'witaj w domu', mama przywitała mnie bardziej niż zwykle entuzjastycznym uściskiem, podczas gdy tata miał zadowolone spojrzenie, teraz gdy w końcu wróciłam do domu. Choć tylko na dwa tygodnie, zanim wrócę z powrotem.

Od dnia, w którym zdecydowałam się przeprowadzić do NY na liceum, wziął na swoje barki cały ciężar zmartwień o mnie. Oboje to zrobili. Nie było mi łatwo mieszkać tak daleko od nich, ale byłoby mi trudniej zostać w tym mieście. Potrzebowałam czasu, żeby się wyleczyć. Więc ta odległość była konieczna. Gdy tylko wspomnienia tamtej nocy zaczęły napływać, zamknęłam swój umysł, grzebiąc je w zakamarkach mózgu. Tak jak robiłam przez ostatnie siedem lat.

Ruszyłam dalej.

"Witaj w domu, myszko!" W momencie, gdy przekroczyłam próg, zostałam zaatakowana miażdżącym uściskiem. "Spójrz na siebie! Wyrosłaś!"

Przewróciłam oczami na brata. "Widzieliśmy się dwa miesiące temu."

"Tak, ale czuję jakby minęły wieki odkąd cię ostatnio denerwowałem," powiedział, jego oczy ciepłe od nostalgii.

Uśmiechnęłam się. Tęskniłam za nim. Mimo że często odwiedzał mnie w NY podczas swoich służbowych podróży.

"Lepiej trzymaj swój głupi tyłek z daleka ode mnie, ostrzegam!" Udałam poważną minę.

Zaśmiał się, a potem jego wzrok padł na Warnera, który wyglądał na bladego po maratonie do łazienki co dziesięć minut. Wydawał się być na skraju omdlenia w każdej chwili. Był niezwykle zawstydzony, gdy musiał pobiec do łazienki zanim zdążył nawet uścisnąć dłoń taty. Co za sposób na zrobienie pierwszego wrażenia na moich rodzicach!

Chciałam, żeby ich pierwsze spotkanie wypadło dobrze. A tata nie mógł go już bardziej nie lubić przez to. 'Jest zbyt dobry, żeby być prawdziwym', powiedział kiedyś przez telefon. Nie wiedziałam dlaczego, ale nie zaakceptował go w momencie, gdy usłyszał o naszym związku.

"Hej, Warner! Miło cię widzieć, stary!" Tobias dał mu przyjacielskiego klepniaka. "Wszystko w porządku? Wyglądasz na chorego."

"Nic poważnego, tylko problemy żołądkowe. Ciebie też miło widzieć." Nagle jego twarz wykrzywiła się, jakby ktoś uderzył go w brzuch. "Um, jeśli nie macie nic przeciwko..."

"W prawo i prosto, pierwsze drzwi. Znajdziesz pokój gościnny," powiedział tata niezadowolonym tonem.

Wydychając 'dziękuję', pobiegł do środka. Westchnęłam. Będę musiała porozmawiać z tatą o tym. Choć Warner nie zauważył teraz jego tonu, wkrótce zauważy.

"Biedny chłopak," mruknęła mama, dyskretnie posyłając tacie karcące spojrzenie, które dumnie zignorował i poszedł do środka. Kręcąc głową, spojrzała na mnie. "Kochanie, może pójdziesz do swojego pokoju i odświeżysz się? W międzyczasie przygotuję coś szybkiego do jedzenia."

Kiwnęłam głową, a ona poszła za tatą. Zdecydowanie po to, by mu nagadać. Tobias zarzucił ramię na moje ramiona, gdy wspinaliśmy się po schodach. "Więc? Jesteś zdecydowana zatrzymać tego?"

Jak tata, on też nie przepadał za moim chłopakiem. Ale podczas gdy tata był bezpośredni, on był przebiegły.

"To dobry facet, Tobias. A najlepsze jest to, że jest moim najlepszym przyjacielem."

"Tylko tyle? Zatrzymasz go bo jest dobrym facetem i twoim przyjacielem?" Uniósł brew.

"To nie wystarczy?"

Wzruszył ramionami. "A co z uczuciami? Nie widzę, żebyś patrzyła na niego tak, jak patrzyłaś na A..."

Położyłam rękę przed nim, nie pozwalając mu dokończyć zdania. "Lubię go. I myślę, że to wystarczy, żeby być w związku. I powinieneś się cieszyć moim szczęściem, nie sądzisz?"

Coś błysnęło w jego oczach, czego nie potrafiłam rozszyfrować. Potem się uśmiechnął. "Jeśli to cię uszczęśliwia, Em."

Moje usta wygięły się w uśmiechu. "Dzięki za zrozumienie."

Kiedy zostawił mnie w pokoju, żebym mogła się odświeżyć, wysłałam wiadomość do Casie i Beth o moim przyjeździe i przygotowałam się do długiej, ciepłej kąpieli. Minęło tyle czasu, odkąd się nie widziałyśmy, choć regularnie rozmawiałyśmy przez wideorozmowy. Chciały dołączyć do mnie na studia, ale Beth nie mogła ze względu na swojego chłopaka. A Casie porzuciła naukę dla kariery modelki. Dobrze, że ta decyzja okazała się słuszna. Teraz była odnoszącą sukcesy modelką. Nie mogłam być z niej bardziej dumna.

Podczas kolacji Warner wyglądał znacznie lepiej niż rano. Dziś był nasz rodzinny obiad, więc specjalnością były pyszne dania przygotowane przez mamę. Jeśli przez te wszystkie lata tęskniłam za czymś oprócz rodziny, to za jej gotowaniem.

Kiedy postawiła przede mną talerz szarlotki, spojrzałam na nią z zachwytem, a na mojej twarzy pojawił się łakomy uśmiech. "Moje ulubione!"

Chichocząc, zajęła miejsce obok taty.

Kiedy Tobias próbował wziąć kawałek, odtrąciłam jego rękę. "Nawet się nie waż ich dotykać, wszystkie są moje."

Zmarszczył brwi. "Ale to nie fair! Ja też je uwielbiam!"

"Tobi, pozwól mojej córce wziąć co chce. Miałeś je dla siebie przez te wszystkie lata, teraz jej kolej," powiedział tata.

"To faworyzowanie!" narzekał, rozśmieszając nas wszystkich. Oczy mamy błyszczały, gdy patrzyła jak przekomarzamy się jak za dawnych czasów. Potem jej wzrok padł na moją lewą rękę.

"Co za piękna bransoletka! Kiedy ją dostałaś, kochanie?" Spojrzałam na nią. Mimowolny uśmiech pojawił się na moich ustach. To był cienki złoty łańcuszek, ozdobiony błyszczącymi szmaragdami i iskrzącymi się małymi diamentami w kształcie róż. "Ktoś mi ją podarował w dniu ukończenia studiów," odpowiedziałam.

Dalej pamiętam ten dzień. Mama i tata nie mogli przyjechać, bo ich lot został odwołany z powodu złej pogody. Nikt z mojej rodziny nie mógł być obecny. Gdy wróciłam do mieszkania w podłym nastroju po szalonej imprezie ze znajomymi, znalazłam małe pudełko przed drzwiami. Było od kogoś anonimowego. Bez liściku czy nazwiska. Mimo że nie chciałam jej zatrzymywać, po prostu nie mogłam się oprzeć. Zakochałam się w niej od pierwszego wejrzenia.

"Od kogo?" Wzruszyłam ramionami. "Nie wiem. Nie było żadnego nazwiska na pudełku z prezentem."

"Księżniczko, nie powinnaś przyjmować anonimowych prezentów. To może być ryzykowne. I kto dałby ci tak drogą bransoletkę i nie ujawnił swojego nazwiska?" Na czole taty pojawiła się zmarszczka.

"To mógł być Tom. I jestem pewien, że to on wysyła ci róże na każde urodziny," wykrzyknął Warner.

"Kto to jest Tom?" Mama spojrzała na mnie.

Westchnęłam. "Nikt, mamo. Chłopak z uczelni, który kiedyś zaprosił mnie na randkę."

"Nikt? Dosłownie śledził cię wszędzie, dopóki coś się nie stało i nie zniknął jak kamfora. Musiał poważnie potraktować moją groźbę zgłoszenia go na policję," powiedział Warner, z ponurą miną.

"Stalker!" Mama i tata krzyknęli jednocześnie. "To wszystko się wydarzyło, a ty nawet nie pomyślałaś, żeby nas poinformować?" Tata spojrzał na mnie z dezaprobatą i rozczarowaniem.

Warner nieswojo poruszył się na krześle pod moim spojrzeniem. Musiał teraz otworzyć swoją wielką gębę, prawda?

"Spokojnie, tato! Zniknął zanim zdążyłam podjąć jakiekolwiek działania."

"Zniknął gdzie?"

"Nie wiem. Pewnego dnia po prostu... zniknął." Wzruszyłam ramionami. "Może zrozumiał, że nie jestem zainteresowana i się poddał."

"Nawet zniknął z uczelni," mruknął Warner, otrzymując ode mnie kolejne spojrzenie.

Szczerze mówiąc, nie obchodziło mnie, gdzie się ulotnił. Ale nie sądziłam, żeby to on dał mi tę bransoletkę. Taki piękny pomysł nie przyszedłby do głowy psychopacie.

"Mimo wszystko powinnaś nam powiedzieć, księżniczko." Tata pokręcił głową.

"W porządku, panie Hutton. Byłem tam z nią," wtrącił Warner.

Tata spojrzał na jego brak mięśni i wrócił do jedzenia. A usta Tobiasa drgnęły z rozbawieniem. Wiedział o Tomie, ale nie informował moich rodziców, bo wiedział, jak bardzo mogliby się niepokoić o każdą drobnostkę.

Oczy mamy powędrowały do drzwi. Moja siostra jeszcze nie dołączyła do nas. Ale jak zawsze, miała ważniejsze rzeczy do roboty niż rodzinna kolacja.

Właśnie gdy wzięłam kawałek szarlotki i zbliżyłam go do ust, dobiegł mnie dźwięk stukających obcasów na kafelkach. Miała szeroki uśmiech na twarzy, gdy podeszła bliżej. "Cześć wszystkim! Przepraszam, utknęłam przy czymś."

Żółta sukienka, wysokie szpilki, proste blond włosy do ramion, niebieskie oczy i perfekcyjny makijaż. Jak zawsze olśniewająca i wyrafinowana. "Cześć, siostrzyczko!" Lekko całując mnie w policzki, usiadła obok. "Spójrz na siebie, wypiękniałaś jeszcze bardziej niż pamiętam ostatnim razem."

Moje usta wygięły się w wymuszonym uśmiechu. "Dzięki. Jak się masz?"

"Och, dobrze! Więcej niż dobrze, właściwie!" zaćwierkała, jej skóra promieniała w świetle.

Kiedy jej wzrok padł na Warnera, od razu go rozpoznała. Chociaż nie utrzymywałam z nią zbyt częstego kontaktu, poza moimi jednodniowymi czy dwudniowymi wizytami w domu, Tobias regularnie informował ją o mnie. Mimo że nie była zainteresowana.

Po skończonej kolacji podano deser. "Więc, Em? Słyszałaś o jutrzejszej imprezie?" zapytała Tess.

Mama spięła się na wzmiankę o imprezie. Uniosłam brwi.

"Jakiej imprezie?"

"Nie powiedzieli ci? Impreza w rezydencji Valencianów." Teraz ja się spięłam, podczas gdy jej oczy błyszczały z podekscytowania. "Organizują przyjęcie z okazji pojawienia się Valencian Corp w magazynie biznesowym Forbes. Teraz rządzą światem biznesu w kraju. Czy to nie super?"

Tobias rzucił zatroskane spojrzenie. Mama również. Na pytanie Tess tylko kiwnęłam głową.

"Tak, ten chłopak ciężko na to pracował. Po śmierci ojca sam prowadził całą firmę," skomentował tata z dumą w spojrzeniu.

"Dlaczego nie? W końcu to mój najlepszy przyjaciel," powiedziała Tess. Wspomnienia tamtej nocy przepłynęły przez mój umysł, zacisnęłam dłoń na szklance. "I jeszcze jedno! Na tej imprezie zamierzam ogłosić coś naprawdę ważnego całemu światu. Więc wszyscy musicie przyjść."

Gdy już miałam otworzyć usta, żeby odmówić, mama westchnęła. "Czy to pierścionek na twoim palcu, Tess?"

Kolejny uśmiech rozciągnął się na jej ustach, gdy nieśmiało uniosła rękę, by pokazać wszystkim. "O-oświadczył mi się wczoraj w nocy. A jutro ogłosimy oficjalną datę zaręczyn."

Wszyscy mieli oszołomione miny. Coś przewróciło mi się w żołądku. "Kiedy to się stało? Myślałam, że nie jesteście poważni," zapytała mama.

"Wiem, byliśmy w związku z przerwami. Były między nami pewne problemy. Szczególnie z nim, wiecie, po tym, co się stało z jego rodziną? Ale w końcu zebrał się na odwagę i mi się oświadczył wczoraj wieczorem! Nie potrafię wyrazić, jaka jestem szczęśliwa!" Jej oczy błyszczały ze szczęścia.

A potem mój wzrok padł na literę wygrawerowaną na jej pierścionku.

"Co oznacza to 'V', Tess?" Moje oczy były przyklejone do pierścionka. Mocniej zacisnęłam dłoń na szklance.

Podążyła za moim spojrzeniem. "Och, to od 'Valencian'. Czy nie jest piękny?"

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Rozległo się pukanie do drzwi. "Jesteś gotowa, kochanie? Tata czeka na dole."

"Tak, mamo. Daj mi minutę," odpowiedziałam, wpatrując się w swoje odbicie w lustrze. "Dobrze, tylko szybko." Przesunęłam dłonią po czerwonym materiale przylegającym do skóry. Był gładki. Wszystko było idealne. Delikatny makijaż, proste długie włosy z przedziałkiem z boku, suknia z odkrytymi ramionami, dekoltem w kształcie serca i półwysokim rozcięciem z boku - wszystko było na swoim miejscu. "Jestem gotowa," wyszeptałam.

Chwytając czarną kopertówkę, jeszcze raz poprawiłam włosy i zeszłam na dół.

Warner spotkał mnie przy drzwiach. Jego usta się otworzyły, jasne niebieskie oczy lustrowały mnie od góry do dołu. "Cholera! Wyglądasz..." Potrząsnął głową. "Brak mi słów."

Uśmiechnęłam się. "Dzięki. Ty też nie wyglądasz źle." Rzeczywiście wyglądał dobrze w garniturze i krawacie. "Idziemy?" zapytałam.

"Pewnie! Bóg wie, że nikt nie będzie mógł oderwać od ciebie wzroku dziś wieczorem." Uśmiechając się, podał mi ramię, które przyjęłam.

Na zewnątrz zastaliśmy mamę poprawiającą tacie krawat, podczas gdy on coś mamrotał pod nosem. Jego twarz sposępniała na nasz widok. Po tym jak mama zachwycała się moim wyglądem i była dumna, że wdałam się w nią, wszyscy wsiedliśmy do samochodu. Choć jej subtelna próba zapytania, czy czuję się dobrze po tym, jak wczoraj wyszłam w połowie kolacji, tłumacząc się jet lagiem. Wiedziałam, co chciała sprawdzić - czy jestem w porządku, nie fizycznie, ale emocjonalnie.

Wszyscy unikali rozmów o zaręczynach w mojej obecności. Myśleli, że mogłoby mnie to zdenerwować, bo wszyscy mieli pojęcie o moim złamanym sercu sprzed siedmiu lat. Nie o wszystkim jednak. Nie wiedzieli, co się stało tamtej nocy. Ale nie wiedzieli też, że nie jestem już tą piętnastoletnią Emerald.

Miałam stanąć twarzą w twarz z mężczyzną, który złamał mi serce lata temu i zobaczyć, jak ogłasza swoje zaręczyny z moją siostrą przed całym światem. Ale było w porządku. Minęły lata. Miałam chłopaka, ruszyłam dalej.

Po wczorajszym wieczorze nie widziałam jej. I szczerze mówiąc, nie chciałam. Nawet jeśli już mi nie zależało, wciąż czułam gniew i zdradę, które poczułam tamtej nocy. Jak mogła, wiedząc o wszystkim, przyjść i ogłosić mi swoje zaręczyny, jakby nic się nie stało?

Jak mogła...

Otrząsnęłam się, nie chcąc wracać do przeszłości. Byłam teraz silniejsza. Przeszłość powinna pozostać przeszłością. Powinnam się cieszyć jej szczęściem. W końcu minęły lata. Pokonałam przeszłość. Nie miała już na mnie wpływu. Wcale.

Samochód zatrzymał się ze zgrzytem, a wraz z nim moje serce. Mama i tata wysiedli, Warner za nimi. Byliśmy na miejscu.

"Em?" zawołał Warner, czekając na mnie na zewnątrz.

Głęboko oddychałam, zaciskając dłonie na sukni przy kolanach. Serce waliło mi w piersi, w ustach mi zaschło. Kropla potu spłynęła mi po karku.

Wymykało się. Spokojny wyraz twarzy wymykał się spod kontroli.

"Kochanie? Chodź, Tessa na nas czeka w środku," nalegała mama.

Dam radę. Nic się nie stało. Ruszyłam dalej.

Dając jej sztywne skinienie, zacisnęłam zęby i wysiadłam na drżących nogach. Chwyciłam Warnera za ramię żelaznym uściskiem, gdy moje oczy padły na ogromną posiadłość, której nie pamiętałam, kiedy ostatnio odwiedziłam. "Wszystko w porządku? Wyglądasz trochę blado," zapytał Warner, gdy przekraczaliśmy próg. Linię, której nie powinnam przekraczać.

"W porządku." Moje paznokcie wbiły się w dłonie.

"Na pewno?"

Przytaknęłam, ściskając go mocniej. Skrzywił się, ale nie pytał dalej. I byłam mu za to wdzięczna.

Pozwoliłam mu przeprowadzić mnie przez tłum ludzi ubranych w wytworne i markowe stroje. Ogromna sala była wystarczająca, by pomieścić cały ten tłum. Wszystko było udekorowane tak, jak powinno być na przyjęciu jednej z najbardziej wpływowych rodzin. Elegancko, a jednocześnie olśniewająco.

Gdy mijaliśmy rozmawiających i pijących gości, zauważyliśmy Tess stojącą ze swoimi przyjaciółmi. Widząc nas, przeprosiła towarzystwo i podbiegła do nas, a ogon jej srebrnej, błyszczącej sukni ciągnął się za nią. Tobias też podążył za nią. Jeśli wszyscy ich przyjaciele tu byli, to znaczyło, że...

Wysuwając dłoń z ramienia Warnera, cofnęłam się o krok. Moje oczy rozglądały się dookoła. Nogi namawiały mnie do ucieczki. Do powrotu do bezpieczeństwa mojego pokoju, gdzie nikt nie mógł mnie dosięgnąć. Ktoś, kogo pogrzebałam w otchłani wspomnień.

"O mój Boże! Spójrz na moją córeczkę, wyglądasz tak pięknie!" głos mamy się załamał, gdy spojrzała na tatę. "Kiedy nasza córka tak wyrosła, Wilson? Spójrz na nią, nosi pierścionek zaręczynowy." Pociągnęła nosem.

Odwróciłam wzrok od jej pierścionka i wzięłam kieliszek wina od przechodzącego kelnera. Moja ręka drżała.

Tata poklepał mamę po plecach, podczas gdy Tess przewróciła oczami. "Mamo, my tylko ogłaszamy oficjalną datę zaręczyn. Nie wychodzę za mąż dziś wieczorem!"

"Nie przejmuj się nią, po prostu się wzruszyła. Tak czy inaczej, gdzie jest twój narzeczony?" zapytał tata, rozglądając się.

"Och, jest tam!" Wskazała w kierunku baru. I zamarłam. Powoli i ostrożnie podążyłam za spojrzeniem wszystkich. Czterech mężczyzn stało razem, jeden z nich stał do nas plecami. Czy to... on?

Siedem lat. Po siedmiu latach miałam stanąć z nim twarzą w twarz. Będę musiała spojrzeć w te burzowe szare oczy...

Wypuściłam drżący oddech. Potrzebowałam powietrza, musiałam wyjść. Właśnie gdy miałam się wymknąć, Tess zawołała go.

"Caleb?" Moje kroki się zatrzymały. Caleb? Spojrzałam w tamtym kierunku, gdy mężczyzna się odwrócił i szeroki uśmiech rozjaśnił jego twarz. Podchodząc bliżej, pocałował Tess w policzek i przywitał się z mamą i tatą.

Ich splecione ramiona, spojrzenia pełne uczucia... Zamrugałam i cichy jęk wyrwał się z moich ust.

To znaczy, że Caleb był tym, z kim Tess się zaręczyła? Kuzyn Achillesa? Teraz to 'V' na jej pierścionku nabrało sensu. 'V' jak Valencian. Caleb Valencian.

Ucisk w mojej piersi nagle zniknął, wypełniając ją powietrzem. Nie byli razem.

"Em? Emerald? To ty?" zapytał Caleb, gdy w jego brązowych oczach błysnęło rozpoznanie. "O mój Boże! To jest ta słynna Emerald Hutton, która nawet nie zadzwoniła do tego biednego porzuconego człowieka przez cały ten czas?"

Zdobyłam się na uśmiech. "Cześć, Caleb."

Objął mnie niedźwiedzim uściskiem. I nie mogłam nie odwzajemnić jego czułości. Był dla mnie jak starszy brat. Ale w procesie dystansowania się od niego, zerwałam więzi ze wszystkimi związanymi z Valencianami.

Odsunął się i położył ręce na moich ramionach. "Czy ktoś ci powiedział, w jaką piękną kobietę się zmieniłaś?"

Chichocząc, potrząsnęłam głową. Uścisk wokół mojego kieliszka pozostał mocny. W każdej chwili...

"Jeśli już skończyłeś flirtować z moją siostrą, mogę ją teraz przytulić?" Tess uniosła brew na Caleba. Uśmiechając się, złożył pocałunek na jej skroni. "Wiesz, że mam oczy tylko dla ciebie, prawda?" Przewracając oczami, odepchnęła go i objęła mnie. "Wyglądasz uroczo!"

"Ty również," powiedziałam. Jej wzrok spotkał się z moim. W jej oczach błysnęło coś na kształt żalu, a potem coś innego, czego nie potrafiłam rozszyfrować. "Emerald, ja..."

"Dobrze! Czas na taniec." Przerwał Caleb. Jego spojrzenie rzucone Tess nie umknęło mojej uwadze. Co się dzieje? "Zatańczymy?"

Mrugając, Tess odchrząknęła. Uśmiechnęła się i położyła dłoń na ręce Caleba, po czym razem poszli na parkiet. Mama i tata zajęli się rozmową z jakąś inną parą. Warnerowi zadzwonił telefon, przerywając mu w połowie zdania. Przepraszając, odszedł odebrać.

Tobias zauważył moje niespokojne spojrzenia. Mój niepokój. "Zrelaksuj się, wszystko będzie dobrze."

"Co? Dlaczego tak mówisz?" Udawałam zdezorientowanie.

Westchnął, kręcąc głową. "Nic. Potrzebujesz kolejnego drinka?" Wskazał brodą na mój pusty kieliszek.

Nie, zostań tu ze mną. Chciałam powiedzieć, ale postanowiłam tego nie robić. "Jasne." Kiwając głową, poszedł do baru po drinki.

Nie potrzebowałam niczyjego wsparcia. Mogłam poradzić sobie sama. Nie byłam już tą naiwną nastolatką, która padała do jego stóp po jednym spojrzeniu.

Nagle włosy na karku stanęły mi dęba. Poczułam gęsią skórkę.

Odwracając się, obserwowałam otoczenie. Nic nie wydawało się niezwykłe.

Dlaczego więc czułam, że ktoś mnie obserwuje?

Gdy kolorowe światła przesuwały się po tłumie rozmawiających ludzi, mój wzrok powędrował na pierwsze piętro i tam się zatrzymał. W najdalszym rogu stała postać; jej twarz w cieniu. Z rękami w kieszeniach, stał nieruchomo, zwrócony w moją stronę. Nawet jeśli nie widziałam jego twarzy, wiedziałam, że na mnie patrzy. I z jakiegoś powodu to mnie niepokoiło. Mimo to nie mogłam oderwać wzroku.

Kim on jest?

"Em?" Podskakując ze strachu, odwróciłam się. "Whoa! Whoa! Spokojnie, to tylko ja," powiedział Warner, unosząc ręce.

Wydychając z ulgą, odwróciłam się ponownie. A on zniknął.

"Wszystko w porządku?"

"Tak, wszystko dobrze. Po prostu mnie wystraszyłeś," odpowiedziałam, zwilżając usta.

"Dobrze. Zatańczymy?" zapytał, wyciągając rękę. Rozejrzałam się za Tobiasem. I tam był, śmiejący się z jakimiś dziewczynami, wciąż trzymając dwa kieliszki w rękach. Pokręciłam głową na widok mojego brata.

Dając Warnerowi delikatny uśmiech, przyjęłam jego dłoń. Nie chciałam być teraz sama. Gdy znaleźliśmy się na parkiecie, zaczęliśmy kołysać się w przytłumionym świetle przy wolnej muzyce. I wtedy znowu to poczułam. To spojrzenie, palące spojrzenie obserwujące mnie z daleka, śledzące każdy mój ruch.

Warner założył mi kosmyk włosów za ucho, ale mój żarliwy wzrok szukał czegoś w tłumie. "Em? Jesteś pewna, że wszystko w porządku? Wyglądasz na zaniepokojoną od wczorajszego wieczoru." Zmarszczył brwi.

"Tak, wszystko w porządku. Nie martw się. To tylko jet lag," skłamałam. Nie chciałam. Ale nie mogłam mu powiedzieć, dlaczego moje nerwy były napięte od kiedy usłyszałam o tym przyjęciu.

"Dobrze. Jeśli tak mówisz. Ale wiesz, że możesz mi powiedzieć wszystko, wysłucham, prawda?"

Tym razem mój uśmiech był szczery. Skinęłam głową. "Wiem."

Jego usta uniosły się, gdy wziął jedną z moich dłoni i złożył pocałunek na jej grzbiecie.

Za moimi plecami ktoś odchrząknął. "Czy mogę prosić do tańca tę piękną damę?" Zapytał głęboki, twardy głos z odległym greckim akcentem.

Zesztywniałam.

Warner spojrzał ponad moją głową, a jego oczy lekko się rozszerzyły. W jego oczach błysnęło rozpoznanie, gdy uprzejmy uśmiech pojawił się na jego ustach. "Oczywiście." Odsuwając się, spojrzał na mnie. "Poczekam na ciebie przy barze." I zniknął z parkietu.

Nie! Chciałam krzyknąć. Ale nie mogłam się ruszyć ani nic powiedzieć.

Nawet się nie odwróciłam. Nie śmiałam. Moje serce waliło w piersi, gdy czułam jego ciepło za sobą. Para dużych, zgrubiałych dłoni nakryła moje, układając je przed sobą, jego ramiona otaczały mnie. Westchnięcie wymknęło się z moich ust na falę elektryczności, która przebiegła przez moje żyły.

Gdy się nie ruszyłam, przejął kontrolę i kołysał nami obojgiem, jego ogromna sylwetka za mną, w powolnych ruchach. Odurzająca kombinacja jego egzotycznej wody kolońskiej zmieszanej z dymem wypełniła moje zmysły.

Wciąż taki sam.

Mój mózg przestał pracować.

Gorący oddech łaskotał mój kark, sprawiając, że kolana mi zmiękły. Nieokiełznana fala emocji uderzyła we mnie. Coś ścisnęło się w mojej piersi, gdy drżący oddech opuścił moje usta.

Oboje milczeliśmy, kołysząc się w rytm muzyki. Wszystko, co słyszałam, to muzyka, mój głęboki oddech i łomotanie mojego serca w uszach. Moje dłonie drżały pod jego.

Nie mogłam tego zrobić. Nie mogę! Musiałam się oddalić!

Odsuwając jego ramiona, gdy próbowałam się wyrwać, chwycił moją dłoń i okręcił mnie, przyciągając do siebie. Moja pierś zderzyła się z jego. Wstrzymując oddech, gdy spojrzałam w górę...

Oddech uwiązł mi w gardle.

Te burzliwe szare oczy.

Po siedmiu latach patrzyłam w nie znowu. I to było właśnie to, czego się obawiałam. Trzymały mnie w niewoli, dokładnie tak jak robiły to lata temu. Te szare tonie zaglądały w moją duszę, zmuszając mnie do posłuszeństwa. Jego twarz była centymetry od mojej. Bez tchu, przyjrzałam się jego pozostałym rysom. I zabrakło mi słów.

Silna, rzeźbiona szczęka, wyraźny podbródek, piękny ostry nos, stanowcze, pożądane usta i szerokie czoło. Ani jeden kosmyk jego kruczoczarnych włosów nie był nie na miejscu. Nosił je długie, końcówki dotykały jego karku. Jak grecki bóg.

Zniknął ten czarujący chłopięcy wygląd, wszystko w nim teraz krzyczało mężczyzna. Potężny, surowy mężczyzna. Brakowało mi tchu, mój wzrok nie mógł oderwać się od jego twarzy. Nie wiedziałam, że wiek może uczynić ludzi tak pięknymi. Nie, piękny nie było właściwym słowem. Słowa nie mogły opisać Achillesa Valenciana.

Był... nie z tego świata.

Unosząc dłoń, odgarnął pojedynczy kosmyk z mojej twarzy, a ja nie poczułam dreszczu, który czułam wcześniej, gdy zrobił to Warner. Jego wzrok wędrował po każdym centymetrze mojej twarzy, jakby je zapamiętując. Wydawały się być w jakimś transie. Jakby nie mógł się powstrzymać, musnął kostkami palców mój policzek. Z jego ust wydobył się szept, którego nie mogłam rozszyfrować.

Podświadomie pochyliłam się w jego dotyk, nie odrywając wzroku od jego twarzy. Skóra łaknęła więcej, same te silne ramiona wokół mnie nie wystarczały. Moje serce tęskniło za czymś, gdy kąpało się w jego palącym spojrzeniu.

Spojrzenie, za którym umierałam, pragnąc go choćby na sekundę. Mój wzrok zapiekł od narastających emocji uderzających w moją pierś.

Mój Ace...

Ale wtedy jego głos przerwał mój trans, sprowadzając mnie z powrotem do teraźniejszości, do rzeczywistości. "Wciąż nie chcesz ze mną rozmawiać, Rosebud?" Jego szare oczy spotkały się z moimi turkusowymi.

Rosebud? Więc wciąż pamiętał, że ktoś o tym imieniu istniał w jego życiu? W takim razie musi też pamiętać o bólu serca, który podarował jej lata temu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Imię, które kiedyś wywoływało u mnie motyle w brzuchu, teraz tylko podsycało coś, co tliło się we mnie od lat. Nie chciałam już być nazywana tym imieniem.

"Nie sądziłem, że moja Różyczka może być na mnie zła tak długo," przeciągnął, podczas gdy ja milczałam, a jego oczy szukały czegoś na mojej twarzy. Moja Różyczka? Cokolwiek widzisz na mojej twarzy, Achillesie Valencian, nie znajdziesz tam piętnastoletniej siostry swojego najlepszego przyjaciela. Bo ona umarła tamtej nocy przez ciebie. A ironia polegała na tym, że to nawet nie była twoja wina.

"Nie nazywaj mnie tak!" Mój głos zabrzmiał jak warknięcie. Kiedy uniósł brew, próbowałam uspokoić nerwy. Nie mogłam pokazać mu swojego gniewu. I choć wydawało się to słuszne, on nie był niczemu winien. Nawet o tym nie wiedział.

"Ja... mam imię. I wolałabym, żeby mnie nim nazywano. Nie lubię, gdy ktoś zwraca się do mnie zdrobnieniami," wyjaśniłam.

Kącik jego ust uniósł się. "Znam twoje imię. Ale dla mnie zawsze będziesz Różyczką." Pochylił się, jego gorący oddech musnął płatek mojego ucha. "Choć ta moja Różyczka teraz rozkwitła w piękną różę."

Moje serce zadrżało. Echa przeszłości zabrzmiały w mojej głowie.

"Naprawdę?" Rozpromieniłam się jak choinka. "To znaczy, że się ze mną ożenisz?"

Przygryzł wargę, jego oczy rozbłysły rozbawieniem. "Przepraszam, Różyczko! Ale nie mogę."

"Dlaczego nie?" Wydęłam wargi.

"Bo to nie jest odpowiedni czas. Jesteś jeszcze taka młoda."

"To kiedy będzie odpowiedni czas?" Spojrzałam na niego z ogromną nadzieją.

"Kiedy z pączka róży przemienisz się w kwitnącą różę."

Drżący oddech opuścił moje usta, a ściskający ból przeszył moją pierś. Moje oczy zapiekły od zakazanych wspomnień. On... pamiętał? Ale wtedy przemknęły przede mną obrazy tamtej nocy. Gardło mi się ścisnęło, powodując, że zacisnęłam pięści.

Przełknęłam ślinę, czułam się jakby paliło mnie w środku. Potrzebowałam powietrza! Wysuwając się z jego ramion, odepchnęłam go. W jego oczach błysnęło zaskoczenie, a potem coś jak troska pojawiło się na jego twarzy. Nie chcąc tam dłużej zostać, odwróciłam się i odeszłam. Tak szybko, jak mogłam, nie robiąc sceny.

"Różyczko!" Zawołał za mną, jego głos był bliżej. Kątem oka zobaczyłam, jak Tobias podchodzi do niego, może żeby powstrzymać go przed podążaniem za mną.

"Em? Dokąd idziesz?" Ignorując pytanie Warnera, wybiegłam stamtąd i nie zatrzymałam się, dopóki nie znalazłam się w zaciszu wielkiego balkonu.

Łapiąc za balustradę, wdychałam zimne nocne powietrze. Na niebie wisiał półksiężyc, otoczony miliardami migoczących gwiazd. Mrugały do mnie, jakby drwiąc z moich żałosnych uczuć.

Samotna łza spłynęła po moim policzku, gdy chłodna bryza musnęła moją twarz. A potem pozwoliłam kolejnym popłynąć swobodnie. Łzom, które z powodzeniem powstrzymywałam przez lata.

Moja dłoń zacisnęła się na piersi, gdy poczułam ten sam ból, który czułam tamtej nocy. Jakby ktoś na nowo rozciął stare rany. Przygryzając mocno wargę, próbowałam powstrzymać te łzy. Siedem lat. Siedem cholernych lat! A ja wciąż opłakiwałam ból serca, który dostałam jako karę za moją głupotę.

Siedem lat, a wciąż fizycznie bolało mnie wspominanie tej straty. Wciąż bałam się spotkania z nim. Wciąż byłam tchórzem. Dlatego zabrałam ze sobą Warnera. Potrzebowałam wsparcia.

Wiedziałam, że tak czy inaczej, w ciągu tych dwóch tygodni będę musiała stanąć z nim twarzą w twarz. Próbowałam go unikać po tamtej nocy. Unikałam go jak zarazy.

Nawet jeśli czasami było to niemożliwe, zanim poszłam do liceum w innym mieście, nie patrzyłam na niego. Nie patrzyłam na jego twarz ani w jego oczy, bo wiedziałam, że jeśli popełnię błąd i spojrzę w górę, on to zobaczy. Zobaczy wszystko.

I odkryje, jaka byłam żałosna, wierząc w słowa, które powiedział dziewięcioletniemu naiwnemu dziecku, żeby nie złamać jej kruchego serca.

Myślałam, że zapomnę o nim, jeśli wyjadę. Więc wyjechałam do innego miasta. Myślałam, że jeśli będę spotykać się z innymi mężczyznami, zapomnę o nim. Więc spotykałam się z wieloma mężczyznami.

Jeśli się zahartuje, będę w stanie wymazać go ze wspomnień. Ale nie. Jedno spojrzenie i kilka zwykłych słów rzuciło mnie z powrotem tam, gdzie byłam lata temu. Wszystkie moje próby zawiodły.

"Dlaczego?" szepnęłam drżącym głosem. Dlaczego nie mogę po prostu ruszyć dalej? Po tych wszystkich latach, dlaczego to wciąż boli?

Pierdol się, Achillesie Valencian! Pierdol się za spieprznie mi życia!

Wytarłam twarz, gdy poczułam czyjąś obecność za sobą. Ktoś podsunął mi szklankę soku pomarańczowego.

"Daj mi chwilę, Warner. Za moment wrócę do środka."

"Przykro mi, ale nie jestem twoim chłopakiem. On bardzo dobrze bawi się z twoim bratem w środku." Gwałtownie odwróciłam głowę w jego stronę. Czy poszedł za mną?

Burzowe szare oczy były ciemne od... gniewu, zacieniona szczęka zaciśnięta. Jego grafitowy garnitur lśnił w świetle księżyca, gdy górował nade mną. Nawet po tych latach, przy moich stu sześćdziesięciu dwóch centymetrach, sięgałam tylko do jego szerokich ramion.

A sposób, w jaki wypowiedział słowo 'chłopak' ze złością, nie umknął mojej uwadze. Wcale mi się ten ton nie podobał.

"Dlaczego tu jesteś?" Cofnęłam się o krok. Jego bliska obecność mnie dusiła.

Pokonał dystans, który między nami stworzyłam, podając mi szklankę. "Przyszedłem sprawdzić, czy wszystko w porządku."

Nie przyszedłeś zobaczyć mnie przez wszystkie te lata.

"Nie musisz się martwić o moje samopoczucie." Przejechałam wolną ręką po ramieniu, gdy chłodne powietrze musnęło moją nagą skórę.

Mięsień jego szczęki drgnął. Zdejmując marynarkę, zarzucił ją na moje ramiona. Próbowałam uciec od jego przytłaczającej obecności, ale przytrzymał mnie w miejscu i opatulił nią. Jego odurzający zapach wypełnił moje zmysły.

"Zawsze będę się martwić o twoje samopoczucie, Emerald. Nie mogę przestać, nawet gdybym chciał. I nie chcę."

"Dlaczego?" Spojrzałam w jego intensywne szare oczy. Jego ramiona wciąż mnie otaczały. Dlaczego się nie odsuwałam?

"Bo mi na tobie zależy."

Jak na młodszej siostrze? Gorycz podeszła mi do gardła.

"A dlaczego ci na mnie zależy?" zapytałam z goryczą w głosie.

Pochylając się, wtulił nos w moje włosy, wdychając mój zapach. Dreszcz przebiegł mi po kręgosłupie. Potem odsunął się i zajrzał w moją duszę, zerkając przelotnie na moje rozchylone usta.

"Zostawmy odpowiedź na inny dzień. Niech czas sam odsłoni to, co nieuniknione." Zakładając kosmyk za moje ucho, odwrócił się i odszedł, zostawiając mnie tam stojącą. Zimną i zdezorientowaną.

Co miał na myśli mówiąc o nieuniknionym?

Cokolwiek, nie obchodziło mnie to. Spoglądając znowu w niebo, wzięłam głęboki oddech, żeby się uspokoić. Gdy poczułam się bardziej opanowana, powoli wróciłam do środka.

Znalazłam go u stóp wielkich schodów, rozmawiającego z łysym mężczyzną w średnim wieku. Ale jego oczy były zwrócone na mnie.

Odwracając wzrok, zatrzymałam przechodzącego kelnera. "Tak, proszę pani? Co podać?" Wskazał na różnorodne napoje na swojej tacy.

"Nic, ale potrzebuję, żebyś coś zrobił." Ściągnęłam marynarkę i podałam mu ją. "Czy mógłbyś zwrócić to panu Valencianowi? Zapomniał jej u mnie."

Kelner podążył za moim wzrokiem, a widząc napięcie jego szczęk, kolor odpłynął z jego twarzy. Niezdarnie manewrował tacą i marynarką w obu rękach. Zanim zdążył zaprotestować, podziękowałam mu i wyszłam.

Im dalej będę od niego i rzeczy z nim związanych, tym lepiej dla mnie.

"Em? Gdzie byłaś? Wszystko w porządku? Miałem już do ciebie iść, ale Tobias powiedział, żeby dać ci trochę czasu. Coś się stało?" Warner wypalił, gdy tylko mnie zobaczył, a stojący obok mój brat przyglądał mi się z troską.

Posłałam mu wymuszony uśmiech. "Nic się nie stało, wszystko w porządku. Nie martw się! Po prostu potrzebowałam świeżego powietrza."

Nie wyglądał na przekonanego, ale i tak kiwnął głową. To właśnie w nim lubiłam - nigdy nie zmuszał mnie do niczego, czego nie chciałam.

Kiedy poprosiłam Tobiasa o kluczyki do samochodu, tłumacząc się złym samopoczuciem, poprosił, żebym została do ogłoszenia i krojenia tortu. Zgodziłam się zostać do ogłoszenia, tylko ze względu na Mamę i Tatę. Nie chciałam, żeby się martwili. Przez cały ten czas ignorowałam parę palących spojrzeń skierowanych na mnie. Musiałam się stąd wydostać, jeśli chciałam zachować zdrowy rozsądek.

***

Dźwięk budzika w telefonie wyrwał mnie ze snu, który przyszedł z wielkim trudem zeszłej nocy. Delikatne promienie porannego światła wpadały do pokoju, zmuszając mnie do mrużenia oczu. Ziewając, usiadłam. Czułam ciężar w głowie. A wkrótce potem moje serce zaciążyło, gdy napłynęły wspomnienia z poprzedniej nocy.

Zamykając oczy, ścisnęłam grzbiet nosa. Jeszcze tylko kilka dni i mnie tu nie będzie. Brzęczenie telefonu zwróciło moją uwagę.

Musi być jedna z dziewczyn.

Sięgnęłam po telefon i zobaczyłam nieznany numer. Dzień dobry, mój Pączku Róży! Mam nadzieję, że dobrze spałaś.

A

Moje serce opuściło uderzenie. A? Czy to znaczy, Ace?

Moje dłonie zacisnęły się na telefonie.

Czego on teraz chce? Czy moje zachowanie wczoraj wieczorem nie wystarczyło, żeby wyjaśnić, że nie chcę mieć z nim nic wspólnego? Nawet jeśli nie znał powodu, nie obchodziło mnie to.

Pomyślałam, żeby odpowiedzieć mu "odpuść", ale zdecydowałam inaczej. Usuwając wiadomość, rzuciłam telefon z powrotem na łóżko i poszłam do łazienki.

"Więc? Co teraz zamierzasz zrobić?" Cassie uniosła brew, gdy Beth chrupała czekoladowe chipsy, które przyniosła ze sobą.

Przyszły do mnie, żeby spędzić czas i razem zjadłyśmy śniadanie. Teraz oglądałyśmy TV w salonie, rozłożone na skórzanych kanapach. Mama i Tata pojechali na zakupy zaraz po śniadaniu na zbliżające się przyjęcie zaręczynowe Tess. A Warner chętnie do nich dołączył. Dobrze, że mogłam podzielić się wszystkim z dziewczynami bez obawy, że ktoś nas podsłucha.

"Nie wiem. I to nie ma znaczenia, wiesz? On po prostu jest dla mnie uprzejmy jako przyjaciel rodziny, to wszystko," odpowiedziałam.

"A skąd to wiesz?" zapytała Beth z ustami pełnymi chipsów.

Wzruszyłam ramionami. "Bo dlaczego miałby być nagle taki miły? Zanim przeprowadziłam się do NY, nigdy go nie było w pobliżu. A nawet jeśli był, nigdy nie odezwał się do mnie słowem, za co byłam wdzięczna. Ale teraz, po tych wszystkich latach, nagle jest dla mnie taki miły. Nazywa mnie Pączkiem Róży, jakby nic się nie stało."

Obie słuchały mojego trajkotania z najwyższą uwagą.

"Hmm, to dziwne," mruknęła Cassie. "Może masz rację. Ale powiedziałaś, że pamiętał, co powiedział na twoich dziewiątych urodzinach?"

Kiwnęłam głową. "Powiedział te słowa. Ale nie wiem, czy to był tylko zbieg okoliczności, że użył tych samych słów. Może nawet nie wiedział, co mówi?"

Czy wiedział?

"Powiedział nawet, że mu na tobie zależy i jego zachowanie było dziwne," stwierdziła Beth, a potem jej oczy rozszerzyły się ze zrozumieniem. "Może zobaczył cię wczoraj wieczorem i stracił dla ciebie głowę? Wiesz, miłość od pierwszego wejrzenia?"

Przewróciłam oczami. "Przestań, Beth! Achilles Valencian nie jest człowiekiem, który zakochuje się w kimś od pierwszego spojrzenia. Przez te wszystkie lata, widziałaś go choć z jedną dziewczyną?" prychnęła Cassie. "Niektórzy nawet myślą, że może być ukrytym gejem."

Ani jednej dziewczyny? Myślałam, że jeśli nie był z Tess, to musi być jakaś inna dziewczyna w jego życiu. Coś zapiekło mnie w piersi na tę myśl. Zignorowałam to uczucie. To niemożliwe. Musiał mieć kogoś w swoim życiu.

"Nie jest, i to mogę wam zagwarantować," odparła Beth. "Zapomniałyście ile dziewczyn kręciło się wokół niego w szkole?"

Cassie pokazała środkowy palec i opadła z powrotem na kanapę. "Nie wiemy wszystkiego. Może zmienił preferencje po tym, jak wyjechał do Anglii na dwa lata, zaraz po tym jak Em przeprowadziła się do NY?"

Słyszałam o tym, że pojechał do Anglii na jakieś studia. I przez te dwa lata ani razu nie wrócił do domu.

"Cokolwiek. I mówiłaś, że już to przeżyłaś, prawda? Lubisz Warnera. Więc dlaczego w ogóle przejmujesz się tym, co robi lub nie robi Achilles Valencian?" zapytała Beth.

Zabrakło mi odpowiedzi. "Eh, oczywiście, że to przeżyłam! I bardzo lubię Warnera!" uniosłam brodę z pewnością siebie. "I nie obchodzi mnie, co on robi czy nie robi. Po prostu dzieliłam się tym, co się wczoraj wydarzyło." Obie spojrzały na mnie, zupełnie nieprzekonane. Przeniosłam wzrok na telewizor.

Dzwonek do drzwi przerwał niezręczną sytuację. Dosłownie westchnęłam z ulgą, gdy ich spojrzenia skierowały się na drzwi.

Cassie poszła otworzyć i minutę później wróciła.

"Cóż, myślę, że teraz masz powód, żeby się tym przejmować," skomentowała, trzymając w ręku bukiet białych róż.

"Dla kogo to jest?" Beth poderwała się na nogi.

Cassie spojrzała mi w oczy. "Zgadnij kto?"

Zerwałam się, chwyciłam bukiet i wyjęłam karteczkę.

Piękny dzień powinien zacząć się od tych pięknych kwiatów. Mam nadzieję, że ci się spodobają.

A

Moje serce przyspieszyło.

"Kto je przysłał? I kto to 'A'?" zapytała Beth, marszcząc brwi.

Cassie przewróciła oczami. "Jeśli nie po literze, to powinnaś zrozumieć po tych dziesiątkach pączków róż między kwiatami."

Oczy Beth rozszerzyły się, gdy dotarło do niej zrozumienie. "Więc on przysłał ci kwiaty." W jej głosie słychać było przekomarzanie. "Nie wiedziałam, że ludzie wysyłają przyjaciołom rodziny wiadomości z życzeniami dzień dobry i kwiaty bez powodu. Ale dlaczego białe róże?"

Spojrzałam na Cassie, gdy powiedziała, "Białe róże symbolizują pokój." Jej usta wykrzywiły się w uśmieszku. "I nowy początek. Więc lepiej zacznij się tym przejmować, Emerald Hutton. Bo wydaje mi się, że Achilles Valencian chce nowego początku z tobą. A jak wszyscy wiemy, on zawsze dostaje to, czego chce."

A moje serce zamarło w piersi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Trap Of Ace

The Trap Of Ace

75 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

75

Treść

Aa