„Wydajesz się spięta, kochanie”, zauważyła siostra Agnes, gdy nerwowo składałam pościel w schowku na zaopatrzenie. „Denerwujesz się zbliżającymi się ślubami?”
Ciągła obecność brata Dominika. Ten człowiek najwyraźniej mianował się moim osobistym stróżem, pojawiając się w najmniej odpowiednich momentach z tym podejrzliwym błyskiem w jasnych oczach.
A tymczasem Mikael nie patrzy mi w oczy tak jak kiedyś.
To było wyczerpujące. I doprowadzające do szału.
Jestem spięta, bo otaczają mnie łowcy czarownic, polują na mnie moje starsze siostry, jestem prześladowana przez fanatyka i spektakularnie zawodzę w uwodzeniu jedynego mężczyzny, który mógłby mnie ochronić.
Ale jasne, nazwijmy to przedślubnymi nerwami.
„Po prostu nie mogę się doczekać, aż zacznę prawdziwą służbę”, odpowiedziałam, zmuszając głos do odpowiednio pokornej barwy.
„To piękne, dziecko. Twoje oddanie naprawdę inspiruje.”
Gdybyś tylko wiedziała, czemu tak naprawdę jestem oddana. Albo komu. Tak, nieważne.
Pomagałam siostrze Agnes przygotować się na zakupy na lokalnym targu, gdy Mikael pojawił się w drzwiach kuchni.
„Siostro Agnes”, powiedział, jego głos był starannie powściągliwy. „Muszę odebrać kilka książek z kolegium teologicznego po drugiej stronie miasta. Czy byłoby możliwe, żeby Wren mi towarzyszyła? Dobrze by jej zrobiło zobaczyć akademicką stronę życia religijnego.”
Siostra Agnes rozpromieniła się z aprobatą. „Oczywiście, ojcze Mikaelu. To wspaniała okazja dla niej.”
Dwadzieścia minut później zorientowałam się, że wsuwam się na miejsce pasażera w skromnym sedanie Mikaela, boleśnie świadoma ograniczonej przestrzeni i jego bliskości.
W tym niewielkim wnętrzu wydawał się jeszcze większy — szerokie ramiona zajmowały więcej niż jego część przestrzeni, a cicha siła jego sylwetki sprawiała, że jeszcze mocniej odczuwałam, jak bardzo jestem od niego drobniejsza.
Jak bardzo byliśmy blisko.
Starałam się nie gapić na jego dłonie na kierownicy ani na to, jak czarna koszula opinała mu klatkę piersiową, gdy sięgał po pas bezpieczeństwa. Jego ciemne włosy były tak starannie przystrzyżone na karku, że miałam zupełnie nieodpowiednią ochotę ich dotknąć, sprawdzić, czy są tak miękkie, jak wyglądają.
Nawet ten przeklęty biały kołnierzyk na jego szyi — uniwersalny symbol „zakazany, nie dotykać, ślubowany celibat” — tylko pogarszał sprawę.
„Dziękuję, że przyszłaś”, powiedział, odpalając silnik. „Wiem, że ostatnio między nami... było niezręcznie.”
„W porządku, rozumiem.”
Rzucił mi spojrzenie, a w jego wyrazie twarzy zamigotało coś nieczytelnego. „Naprawdę?”
Bo Dominik wkłada ci do głowy ostrzeżenia przed niebezpieczną kobietą, która próbuje cię zdeprawować.
„Masz obowiązki, zobowiązania”, powiedziałam po prostu. „I nigdy nie powinnam była wszystkiego komplikować.”
„Nie ty wszystko skomplikowałaś”, odparł cicho Mikael. „Skomplikowane było już wcześniej.”
Odwróciłam się, by przyjrzeć się jego profilowi, zauważając zaciśniętą linię szczęki, białe kostki dłoni na kierownicy. „Co masz na myśli?”
„Mam na myśli...” Zamilkł na tak długo, że myślałam, iż nie odpowie. „Mam na myśli to, że od chwili, gdy pojawiłaś się w moim życiu, wszystko stało się trudniejsze.”
No cóż, jakiś postęp.
„Przepraszam”, wyszeptałam, pozwalając, by w moim głosie pojawiła się nuta bezbronności.
Pokręcił głową, jakby próbował ją oczyścić z myśli, i resztę drogi milczeliśmy.
Kiedy zajechaliśmy na parking kolegium teologicznego, uświadomiłam sobie, że właśnie dostałam to, czego chciałam — dowód, że jego pragnienie wobec mnie jest silniejsze niż jego wola.
Gdy szliśmy ulicą, nie potrafiłam docenić widoków.
Moje oczy nieustannie lustrowały tłum, ciało spięte w oczekiwaniu, że zobaczę znajomą twarz. Każda ciemnowłosa kobieta sprawiała, że serce biło mi szybciej. Każdy ruch kątem oka zmuszał mnie do kalkulowania dróg ucieczki.
„Wydajesz się spięta”, zauważył łagodnie Mikael, gdy przeglądaliśmy dział teologii. „Czy pobyt w mieście jest dla ciebie trudny?”
„Stare nawyki”, powiedziałam, zmuszając się do uśmiechu, który bardziej przypominał grymas. „Kiedy przez miesiące oglądasz się za siebie, trudno przestać. Każda twarz w tłumie może być tą niewłaściwą, wiesz?”
Pozwoliłam, by moja bezbronność ujawniła się na tyle, by chciał mnie chronić, a potem celowo się rozpromieniłam.
„Ale przy tobie czuję się bezpiecznie. Bezpieczniej niż gdziekolwiek indziej.”
To, jak jego klatka piersiowa lekko się uniosła po moich słowach, zdradzało, że komplement trafił do celu. Dobrze. Wzmacnianie jego instynktu opiekuńczego było kluczowe dla tego, co miało nadejść.
Tak naprawdę wybrałam kilka książek o średniowiecznej teologii i wczesnej historii Kościoła znacznie szybciej, niż się spodziewałam, po czym wsiedliśmy do samochodu, ruszając w kierunku katedry.
„Mogę cię o coś osobistego zapytać?” rzuciłam pytanie w idealnym momencie, gdy usadowił się za kierownicą. „Mam nadzieję, że to nie będzie niestosowne, ale od dawna mnie to nurtuje.”
Mikael niespokojnie przestawił się, uruchamiając silnik, już wyczuwając podstęp. „O co chodzi?”
"Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się, z czego zrezygnowałeś, składając śluby?" Pochyliłam się lekko, obniżając głos. "Mam na myśli... Jesteś młody, atrakcyjny, inteligentny. Mógłbyś mieć dowolne życie, jakie byś chciał. Żonę, dzieci, własną rodzinę. Nigdy tego nie pragnąłeś?"
"Moje powołanie przyszło wcześnie," odpowiedział ostrożnie, zaciskając palce na kierownicy. "Nigdy tak naprawdę nie rozważałem alternatywnych ścieżek."
Ale wyłapałam lekkie zawahanie, sposób, w jaki jego oczy na chwilę spoczęły na moich, zanim znów zwróciły się ku drodze. Coś tam było—może wątpliwość, a może żal.
Wykorzystałam przewagę, uśmiechając się jak kotka. "Nigdy? Nawet zanim poszedłeś do seminarium? Żadna dziewczyna w liceum nie złamała ci serca, gdy wybrałeś Boga zamiast niej?"
Rumieniec wspinający się po jego szyi powiedział mi wszystko, co musiałam wiedzieć. "Nigdy... To znaczy, byłem całkowicie skupiony na nauce. Moja droga była jasna od wczesnych lat."
"Więc nigdy...?" Pozwoliłam, by pytanie zawisło w powietrzu, obserwując, jak zrozumienie pojawia się w jego wyrazie twarzy. Jego milczenie było wystarczającą odpowiedzią.
Dziewiczy ksiądz.
Jakże to doskonale, pięknie wygodne.
"To naprawdę niezwykłe," ciągnęłam, mój głos był pełen podziwu. "W świecie, w którym wszyscy rozdają siebie tak bezmyślnie, ty zachowałeś coś świętego, coś czystego."
Widziałam, jak walczy między zażenowaniem a dumą, niepewny, jak odpowiedzieć na taką bezpośredniość. "Ja... tak. To część mojego oddania, by służyć Bogu w pełni."
Sięgnęłam przez skrzynię biegów, pozwalając swoim palcom musnąć jego w geście, który mógłby być odebrany jako pocieszenie. "Nie mogę sobie wyobrazić, by być tak silną. Tak zdyscyplinowaną."
Słowo 'zdyscyplinowaną' poruszyło go jeszcze bardziej niż 'czysta'.
Praktycznie widziałam efekt, jaki na nim wywierałam—jego oddech przyspieszył, przez kilka sekund wpatrywał się w moją dłoń na swojej z intensywnością, która nie miała nic wspólnego z duchową kontemplacją.
Przejechałam kciukiem po jego kostkach w geście, który zdecydowanie nie był pocieszający.
"Choć chyba łatwiej poświęcić coś, czego nigdy się nie doświadczyło. Nie wiesz, co tracisz."
Rzucił mi spojrzenie ostre, niemal przestraszone, jakby właśnie zdał sobie sprawę, jak niebezpieczna stała się ta rozmowa.
"Wren..." W jego głosie brzmiało ostrzeżenie, ale było ono słabe, niepewne.
"Po prostu mówię, że podziwiam twoją siłę," powiedziałam niewinnie. "Niewielu mężczyzn potrafiłoby oprzeć się pokusie tak jak ty."
Milczał, znów patrząc na drogę, ale nie odsunął spod mojej dłoni swojej ręki.
Przez resztę drogi do katedry kontynuowałam swoją ostrożną ofensywę przeciwko jego obronom. Usiadłam bliżej niż było to konieczne, pozwalając naszym ramionom się stykać. Śmiałam się z jego nerwowych prób żartów, każdy mój śmiech był ciepły i pełen uznania.
Gdy zatrzymaliśmy się na parkingu, położyłam dłoń na jego ramieniu, by przyciągnąć jego uwagę, pozwalając, by ten dotyk trwał o wiele dłużej, niż było trzeba.
"Dziękuję za dzisiaj," powiedziałam, powstrzymując go przed wyjściem z samochodu. "Za to, że sprawiłeś, że czuję się bezpieczna. Za to, że rozmawiałeś ze mną jak z kimś… wartym poznania. Wartym troski."
"Jesteś warta poznania, Wren." Jego głos był bardziej chropawy niż powinien, napięty czymś, czego nie mógł nazwać. "Więcej niż warta."
Intensywność jego spojrzenia, gdy to powiedział, wywołała we mnie prawdziwy dreszcz—który szybko stłumiłam.
To była kwestia przetrwania, zdobycia jego ochrony. Fakt, że moje ciało reagowało na jego oczywistą żądzę, był po prostu biologiczną reakcją, którą mogłam wykorzystać dla własnej korzyści.
"Wiem, że nie możemy," wyszeptałam, pochylając się tak blisko, że mój oddech ogrzewał jego skórę. "Wiem, że należysz do Boga. Ale czasami zastanawiam się... jak to by było należeć do kogoś takiego jak ty."
Jego oczy opadły na moje usta i widziałam dokładnie moment, kiedy jego opanowanie zaczęło się kruszyć. "Nie mogę," powiedział, ale i on pochylał się bliżej, przyciągany tym samym magnetycznym przyciąganiem. "Moje śluby, moje powołanie..."
Przez ułamek sekundy myślałam, że zbliży się jeszcze bardziej. Czułam jego oddech na swojej skórze, widziałam w jego oczach walkę, która się tam toczyła.
Wtedy Mikael odskoczył jak oparzony, a jego twarz poczerwieniała od poczucia winy i pożądania w równym stopniu. "Przepraszam," rzucił szybko, wrzucając bieg. "Bardzo przepraszam, nie powinienem—"
"Nie przepraszaj," powiedziałam, opadając z powrotem na siedzenie, wciąż czując, jak serce bije mi od adrenaliny. "Proszę, nie przepraszaj za to, że czujesz coś prawdziwego."
Widziałam, jak w jego twarzy zmagają się obowiązek z pożądaniem, wiara z bardzo ludzką potrzebą.
"Powinniśmy wejść do środka," powiedział napiętym głosem.
Gdy weszliśmy do katedry, pozwoliłam sobie na mały, satysfakcjonujący uśmiech. Zasiałam ziarna perfekcyjnie. Teraz musiałam tylko poczekać, aż zapuszczą korzenie, powoli doprowadzając go do szaleństwa pragnieniem czegoś, czego nigdy nie mógłby sobie pozwolić.
Narastające pożądanie, które czułam, było po prostu kolejnym narzędziem w moim arsenale przetrwania.
Nic więcej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Tydzień przed moimi wstępnymi ślubami byłam gotowa wyrwać sobie włosy z frustracji.
Mikael unikał mnie od czasu małej interwencji Dominica i naszej intymnej chwili w jego samochodzie. Siedem dni odwołanych lekcji, jego znikania, gdy wchodziłam do pokoju, i ślizgających się po mnie wzroku podczas nabożeństw.
Wszystko to wysiłek, cała ta ostrożna uwodzicielskość — i po co?
Jest bardziej zamknięty niż kiedykolwiek.
Nawet siostra Agnieszka to zauważyła, pytając łagodnie, czy wszystko między nami w porządku.
Nie było, i wiedziałam, że jeśli nie zadziałam szybko, stracę go całkowicie—na rzecz jego poczucia winy, ślubów, oczekiwań Zakonu. Cała moja misterna praca ległaby w gruzach, a wraz z nią jedyna ochrona przed polowaniem mojej rodziny.
Problem polegał na tym, że konwencjonalna uwodzicielskość nie działała.
Mikael miał zbyt dużą samokontrolę, zbyt mocno utożsamiał się z rolą dobrego księdza. Potrafiłam naruszyć jego obronę, sprawić, by oddech mu przyspieszył, a dłonie drżały, ale nie mogłam przebić się przez nią całkowicie.
Chyba że całkowicie zmienię reguły gry.
Plan skrystalizował się podczas kilku bezsennych nocy, zrodzony z desperacji i bezwzględnej kalkulacji.
Ojciec Atticus odprawiał wieczorne modlitwy w kaplicy o dziewiątej każdego wieczoru, sam—obserwowałam jego rozkład dnia tygodniami. Mikael w tym samym czasie przechadzał się po terenie katedry, część jego nocnej rutyny.
Jeśli zdołam sprowadzić ich obydwu do kaplicy w odpowiednim momencie, jeśli Atticus zobaczy coś, czego nie będzie mógł zignorować… To była manipulacja na skalę, której nigdy wcześniej nie próbowałam.
To było też okrutne, zwłaszcza wobec Mikaela. Ale okrucieństwo było tym, czego nauczyła mnie rodzina, a przetrwanie to jedyna cnota, jaka mi pozostała.
W wybrany wieczór przechwyciłam Mikaela na dziedzińcu. Chodził po obrzeżach, jak się spodziewałam, jego kroki odbijały się echem od starych kamieni. Kiedy mnie zobaczył, cały zesztywniał.
— Wren. Nie powinnaś tu być sama, jest późno.
— Przejdziesz się ze mną? — zapytałam, zmiękczając głos, czyniąc go podatnym, bezbronnym. — Proszę? Wiem, że ostatnio… było nam trudno. Ale chciałabym porozmawiać.
Wahał się i widziałam walkę na jego twarzy.
Był taki ostrożny, by nie być ze mną sam na sam, ale coś w mojej twarzy, starannie ułożona mieszanka smutku i nadziei, przekonało go, by kiwnął głową. — Oczywiście. Ale tylko przez kilka minut.
Poprowadziłam go w stronę kaplicy, prowadząc naszą rozmowę lekko i swobodnie.
Bezpieczne tematy, które pozwalały mu się trochę rozluźnić, może wierzyć, że zaakceptowałam jego dystans. Że to tylko przyjacielska rozmowa między księdzem a kobietą rozważającą życie zakonne.
— Jesień była w tym roku piękna — powiedziałam, wspinając się po schodach kaplicy. — Nigdy wcześniej nie widziałam, żeby liście zmieniały kolory w taki sposób. Tam, gdzie dorastałam, pory roku nie były tak… dramatyczne.
— Gdzie dorastałaś? — zapytał, po raz pierwszy od dni w jego głosie zabrzmiała prawdziwa ciekawość.
— Daleko stąd — odpowiedziałam wymijająco. — W miejscu, gdzie nie było takich pór roku. W miejscu o wiele zimniejszym.
Wszystko technicznie prawda, choć nie w taki sposób, jak by przypuszczał.
Otworzył ciężkie drzwi kaplicy i weszliśmy razem do środka. Ogromna przestrzeń była słabo oświetlona świecami wotywnymi, których płomienie rzucały tańczące cienie na kamienne ściany.
Ramiona Mikaela rozluźniły się podczas spaceru—uwierzył w fikcję, że to po prostu przyjacielska rozmowa, że zaakceptowałam jego dystans.
To był idealny moment, by uderzyć.
Pozwoliłam, by cisza zapanowała między nami na kilka uderzeń serca, obserwując kątem oka, jak przyklęka w stronę ołtarza. Gdy się wyprostował i odwrócił do mnie, zapewne oczekując dalszej rozmowy o pogodzie czy moich zbliżających się ślubach, pozwoliłam, by maska całkowicie opadła.
— Skłamałam — powiedziałam cicho, odwracając się do niego całkowicie. — Kiedy prosiłeś o przestrzeń. Kiedy udawałam, że mogę ci ją dać.
Jego postawa zmieniła się natychmiast—od rozluźnienia do sztywności w jednej chwili. — Wren…
— Nie mogę przestać o tobie myśleć. — Zbliżyłam się, obserwując, jak jego oddech przyspiesza dokładnie tak, jak przewidziałam.
Tak, był oszałamiająco atrakcyjny jak na księdza—twarz i ciało, które mogłyby ogłupić mądrzejsze kobiety—ale mój umysł pozostał chłodny i skupiony.
To tylko przedstawienie, przetrwanie. Prawda?
— Próbowałam. Bóg mi świadkiem, próbowałam. Ale kiedy zamykam oczy, jesteś tam. Kiedy próbuję się modlić... — z moich ust wyrwał się gorzki śmiech, idealnie dobrany, by zabrzmiał bezbronnie. — Nawet nie wiem, jak się poprawnie modlić. Ale gdybym wiedziała, to ciebie bym wyprosiła.
Z zimną precyzją katalogowałam jego reakcję: rozszerzone źrenice, przełknięcie śliny, drżenie dłoni. Wszystko to przydatne dane, wszystkie słabości, które mogłam wykorzystać.
Tylko że nie wydaje się to wykorzystaniem, kiedy patrzy na ciebie w taki sposób.
Odepchnęłam nagłą myśl.
"To nie jest... Nie możemy..." Ale on się nie odsunął. Nie cofnął się nawet o cal. Jego dłonie były zaciśnięte w pięści przy bokach, całe ciało napięte wysiłkiem powstrzymania się.
"Powiedz mi, że tego nie czujesz," wyszeptałam, zbliżając się tak, że musiałam odchylić głowę, by spojrzeć mu w oczy. "Powiedz mi, że tego nie chcesz, a odejdę. Przeniosę się do innej parafii, nigdy więcej mnie nie zobaczysz."
Cisza rozciągnęła się między nami, ciężka od miesięcy niewypowiedzianego pragnienia. Widziałam, jak się zmaga, niemal czułam toczący się w nim wewnętrzny bój.
Jego szczęka zacisnęła się, a ja dostrzegłam drgający mięsień w jego gardle.
"Nie mogę ci tego powiedzieć," odezwał się w końcu, jego głos był chrapliwy i łamał się na słowach. "Boże, pomóż mi... Nie mogę."
Pocałowałam go, zanim zdążył zmienić zdanie, zanim ta żelazna samokontrola mogła powrócić. Przez ułamek sekundy był jak sparaliżowany, rozdarty między szokiem a pożądaniem i wszystkim, czego przysiągł sobie nie robić.
Wtedy jego dłonie zanurzyły się w moich włosach, przyciągając mnie bliżej z desperackim głodem, od którego aż ugięły mi się kolana, a on całował mnie jak człowiek wygłodniały. Jakby każdy wygłoszony przez niego kazanie o opieraniu się pokusie właśnie poszło z dymem.
O. O Boże.
Cofaliśmy się potykając, aż oparłam się o ołtarz, jego ciało obejmowało moje, jego usta gorące i zachłanne na moich wargach.
Jego dłonie drżały, gdy ujmował moją twarz, a kiedy oderwał się, by spojrzeć na mnie z zachwytem i trwogą, niemal zapomniałam, że to miała być manipulacja.
"Powiedz mi, żebym przestał," wyszeptał, jego głos był zniszczony. "Proszę, Wren. Powiedz mi, żebym przestał."
Powinnam. Taki był plan—uwieść go, skompromitować, wykorzystać. Zimno. Klinicznie. Skutecznie. Ale przyciągnęłam go z powrotem, pozwalając palcom zaplątać się w jego ciemnych włosach, czując, jakie są miękkie, dokładnie takie, jak sobie wyobrażałam.
"Wiem, że nie powinniśmy. Wiem, że to złe," powiedziałam na jego ustach. "Ale nie mogę nic poradzić na to, co do ciebie czuję..."
Pocałował mnie znowu, tym razem głębiej, jego dłonie przesunęły się w dół moich boków, po żebrach, po talii, poznając kształt mojego ciała jakby chciał zapamiętać każdy jego szczegół. A sposób, w jaki mnie dotykał, jakby byłam czymś cennym, czymś, co warto pielęgnować, a nie używać... Sprawił, że coś pękło mi w piersi.
Skup się. Pamiętaj, po co to robisz. Nawet nie waż się zakochać w nim. Pamiętaj—
Drzwi kaplicy trzasnęły. "Mikael."
Głos Ojca Atticusa przeciął przestrzeń rozświetloną świecami niczym ostrze.
Odsunęliśmy się od siebie gwałtownie, winni i rozczochrani—moje usta nabrzmiałe od jego pocałunków, jego włosy i koszula rozczochrane od moich dłoni, ta biała koloratka przekrzywiona. Dowody naszego grzechu wypisane na nas w migotliwym świetle świec.
Idealne wyczucie czasu.
Kardynał stał w drzwiach, jego twarz była jak wykuta z granitu. Za nim brat Dominik miał na twarzy wyraz ponurej satysfakcji, jakby dokładnie tego się spodziewał.
"Ojcze Atticusie," zaczął Mikael, jego głos był chrapliwy. "Mogę to wyjaśnić..."
"Naprawdę?" Atticus wszedł do kaplicy, jego kroki odbijały się echem z przerażającą ostatecznością. "Potrafisz wyjaśnić, jak zbezcześciłeś tę świętą przestrzeń swoim pożądaniem?"
Jego głos był zimny, kliniczny, gdy opisywał proces ekskomuniki. Jak wszystko, na co Mikael pracował całe życie, rozpadnie się w pył, podczas gdy on będzie stał sparaliżowany, rozbity poczuciem winy, niezdolny się obronić.
Widziałam, jak zapada się w sobie, tonie w wstydzie i samooskarżeniu.
"Kobieta powinna natychmiast zostać usunięta z terenu," brat Dominik wysunął się naprzód, jego blade oczy spoczęły na mnie z otwartą odrazą. "Zawsze wiedziałem, że coś jest z nią nie tak."
Wtedy rozegrałam ostatnią kartę. "Jesteśmy zaręczeni."
Słowa opadły w ciszę kaplicy jak kamienie w stojącą wodę. Kardynał zamarł w połowie gestu, a głowa Mikaela gwałtownie się odwróciła, oczy miał szeroko otwarte ze zdziwienia.
"Jesteśmy potajemnie zaręczeni od tygodni. Wiem, że to niekonwencjonalne, wiem, że powinien był przyjść do was wcześniej... Ale nasze uczucia były prawdziwe."
Nie spuszczałam wzroku, zmuszając głos, by brzmiał pewnie mimo szalejącego serca.
"Chcieliśmy zrobić to właściwie—poprosić o dyspensę, pobrać się z błogosławieństwem kościoła. Po prostu... byliśmy słabi. Tylko tej nocy. Bóg chyba potrafi wybaczyć ludzką słabość w imię miłości."
Cisza rozciągnęła się w nieskończoność. Czułam, jak Mikael patrzy na mnie, niemal słyszałam, jak w głowie analizuje ratunek, który mu podaję—kłamstwo, które ocali jego pozycję, reputację, wszystko, na czym zbudował swoje życie.
"To prawda?" zapytał ojciec Atticus, jego głos był śmiertelnie cichy. "Zamierzałeś poślubić tę kobietę?"
Mikael spojrzał na mnie i zobaczyłam ten dokładny moment, kiedy podjął decyzję. Chwilę, gdy uznał, że przetrwanie jest ważniejsze niż prawda.
"Tak," powiedział, jego głos był ledwo szeptem. "To prawda."
Przesuń w górę, aby kontynuować
