passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Wolf-Fiancée - Rozdział #4 - autor Nina Soelian

The Wolf-Fiancée

/

Rozdział 4

rozdział 3

W Blackwater równowaga nigdy nie była pokojem—była negocjacją zapisaną krwią i prawem. Wilki biegały wzdłuż wybrzeża, związane hierarchiami stada starszymi niż samo miasto. Czarownice rządziły Zasłoną—niewidzialną granicą między światem żywych a tym, co czekało po drugiej stronie. Ludzie zajmowali środek, udając, że to oni rządzą, bo to ich podpisy widniały na dokumentach.

Współistnienie nie było harmonią—to była izolacja. Ale najczęściej działało—pozwalając nam wszystkim na jakiś kompromis.

Pewnego razu starszyzna stada wezwała mnie do sali rady. Minęło siedem lat. Miałam trzydzieści cztery lata, a Theo siedem. Sala znajdowała się pod Ratuszem, wykuta z wulkanicznego kamienia. Cienie gęstniały w kątach, a powietrze pachniało dymem i starą mocą.

Siedmiu starszych otaczało stół—wilki, które rządziły Blackwater zanim nauczyło się szkła i stali. Na czele siedział Alaric Thorn, rywalizujący Alfa i gracz polityczny, mężczyzna, którego oczekiwali, że poślubię.

Złoto przeplatało jego ciemne włosy; garnitur miał skrojony z precyzją. Mocna szczęka, oczy jak ciemny ogień—inteligencja i niebezpieczeństwo w doskonałej równowadze. Przystojny jak drapieżniki: śmiertelny, zdyscyplinowany, świadomy każdej słabości w pomieszczeniu.

Gdy wstał, by mnie powitać, mój puls mnie zdradził. Moja wilczyca się poruszyła—Alfa wołał Alfę. Moje ciało rozpoznało jego dominację, zanim mój umysł zdołał to stłumić. Wepchnęłam tę reakcję do pudełka i zamknęłam szczelnie.

„Sojusz małżeński”, zaczął jeden ze starszych, jakby to nie była groźba. „Twoja korporacja dołącza do terytoriów Thorna. Jedno dowództwo nad wybrzeżem. Stabilność. Pokój.”

Nie usiadłam. „Chcecie, żebym związała się z mężczyzną, którego widziałam dwa razy, żeby wasza rada przestała panikować z powodu kwartalnych strat.”

Starszy odchrząknął. „To coś więcej niż polityka. Dzieliłabyś władzę i symbolikę.”

„Mam władzę”, powiedziałam. „Czego nie mam, to cierpliwości, by wychodzić za mąż dla pozorów.”

Uśmiech Alarica się pogłębił. „Jest Pani dokładnie taka, jak mówiono, Panno Voss.”

Cisza spadła jak uderzenie młotka. W środku już liczyłam warianty. Jeśli odmówię, potyczki na granicach eskalują. Starszyzna przyjrzy się Theo—jego nieregularnym cyklom, zapachowi, który nie był w pełni wilczy. Jeśli się zgodzę, zyskam czas. I może, wytchnienie.

Bliskość Alarica uspokoiłaby księżycową gorączkę Theo. Rezonans Alfy mógłby ukoić płonące ciało półkrwi, gdy Zasłona pociągała. Od siedmiu lat radziłam sobie sama z tymi gorączkami, trzymając syna podczas drgawek, które niemal zatrzymywały mu serce. Alaric mógłby złagodzić ten ból. To był wystarczający powód.

„Masz czas do rana”, powiedział najstarszy.

Tej nocy stałam nad łóżkiem Theo. Światło burzy igrało na jego twarzy; promień latarni morskiej omiatał okno, równy jak uderzenie serca. Siedem lat. Uparty. Moje oczy w jaśniejszym odcieniu. Zniszczony dinozaur przyciśnięty pod ramieniem.

Gładziłam mu włosy, śledząc linię szczęki. Moja wilczyca mruczała cicho, opiekuńczo. „Będę cię chronić”, szepnęłam. Jego dłoń znalazła moją we śnie—małe palce zaciśnięte z absolutnym zaufaniem.

Powiedziałam „tak” o świcie.

***

Dwa tygodnie później jesień przyszła ostra i złota. Miasto pachniało kawą, solą i palonymi liśćmi na wzgórzach. Sezon Zasłony—gdy magia między światami stawała się cienka, a duchy szeptały pod pomostami.

Obudziłam Theo do szkoły. Otworzył na mnie oczy, ciepły i zarumieniony. Moje włosy na jego głowie, moje oczy w jaśniejszym złocie. Przyłożyłam termometr do jego skroni. Wyższa niż normalnie. Jeszcze nie niebezpieczna, ale blisko.

„Czy tym razem będzie bolało?” zapytał miękko.

„Poradzimy sobie”, powiedziałam. „Jak zawsze. Oddech, liczenie, spokój.”

Kiwnął głową z ufnością, a ja się uśmiechnęłam, dopóki nie odwrócił wzroku. Jego gorączki się nasilały. Halloween miał przynieść pełnię i najcieńszą Zasłonę.

Odwiozłam go do szkoły i pojechałam do Rady Miasta. Sale pachniały kawą, polityką i betonem nasiąkniętym deszczem. Tam spotkałam go po raz pierwszy.

Elias Kade.

Ludzki architekt-deweloper, który wygrał przetarg na przekształcenie latarni Blackwater w centrum sztuki. Dwadzieścia siedem lat, zbyt pewny siebie na własne dobro. Podwinięte rękawy, zgrubiałe dłonie i uśmiech kogoś, kto myśli, że zna burze, bo widział je zza szyby.

Stał przy mównicy, jego głos gładki jak projektowany marmur. „Turystyka może się potroić w ciągu roku. Nowoczesny design przyciąga nowoczesnych inwestorów.”

Kliknął pilotem. Na ekranie: wizualizacje pulsującego serca mojego miasta rozciętego i złożonego na nowo dla zysku. Otworzyłam teczkę. „Nowoczesny design zawala się, gdy pęka fundament. Blackwater przetrwało dwieście lat burz. Zamienisz to na galerię selfie?”

Przechylił głowę, studiując mnie. „Zamieniłbym stagnację na życie. Nie ocalisz przeszłości, balsamując ją.”

„Nie wszystko jest martwe”, powiedziałam. „Jest żywe, bo ktoś miał rozsądek, by tego nie niszczyć.”

Uśmiechnął się—aż za wilczo jak na człowieka. „Naprawdę wierzy pani, że miasto potrzebuje kolejnego relikwiarza?”

„Miasto potrzebuje czegoś, co nie tonie”, powiedziałam. „Budujesz pomnik ego, nie wytrwałości.”

Zaśmiał się cicho, a dźwięk przeszedł po mojej skórze jak gorąco. „Ukrywa się pani za tradycją. Kontrola przebrana za zasadę.”

„A pan burzy to, czego nie rozumie”, odparłam. „Chaos w szytym na miarę garniturze.”

Powietrze między nami napięło się jak przewód pod napięciem. Rada głosowała. Jego projekt przeszedł—tańszy, szybszy, bardziej opłacalny. Spojrzeliśmy na siebie przez stół. Puls czegoś, czego nie chciałam nazwać. Wyszłam, zanim stało się to widoczne.

Na zewnątrz marmurowe podłogi lśniły. Moje obcasy odbijały się echem w korytarzu. Z cienia wysunęła się postać.

Bryony, przewodniczka sabatu—krew czarownic i kości z soli morskiej. Włosy wilgotne od morza, oczy jak szkliste fale. Jej głos niósł szum fal. „Panno Voss. Musimy porozmawiać.” Zastąpiła mi drogę. „Zabezpieczenie słabnie.”

Zatrzymało mnie to w miejscu. „Masz trzydzieści sekund.”

„Jeśli latarnia padnie, Zasłona odbierze to, co jej się należy.”

„Mów jasno.”

„Twój syn”, powiedziała. „Pieczęć oznaczyła go przy narodzinach. Jeśli Elias Kade rozbierze fundament, ochrona zniknie. Kiedy na Halloween Zasłona się przerzedzi, zabierze to, co jej obiecano—dzieci półkrwi urodzone pod jej okiem.”

Lód rozlał się po moich żyłach. „Nie.”

„Nie naprawię tego, co ludzie niszczą miejskimi pozwoleniami.” Jej oczy zmiękły, niemal łagodne. „Powstrzymaj go—albo stracisz syna.”

Jej mokre ślady wyparowały bez śladu. Zostałam sama, z sercem bijącym jak młot. Moja wilczyca zawyła do krwi. Do gardła każdego, kto zagrozi mojemu dziecku.

Głos Alarica wysunął się z cienia. „Wydajesz się bardzo zaangażowana w tego ludzkiego dewelopera.” Odwróciłam się. Opierał się o framugę drzwi, nienaganny, niebezpieczny, czujny.

„Zajmuję się zagrożeniami”, powiedziałam.

„Uważaj, żeby twoje zaangażowanie nie wyglądało na zainteresowanie.” Jego ton był uprzejmy, ale oczy przykuwały. Podniósł kartę—moją kartę, tę z moim prywatnym numerem. „Odezwę się. Wkrótce ogłosimy datę ślubu.”

Odeszłam, zanim powiedziałabym coś, czego nie mogłabym cofnąć. Mój puls wciąż bił za szybko. Winiłam za to gniew, nie pociąg.

Tej nocy, blisko północy, zadzwonił mój telefon.

„Przenieśliśmy ślub”, powiedział Alaric. „W noc Halloween. Więź pod pełnią. Stado będzie świadkiem.”

Krew zamieniła mi się w lód. „Nie.”

„To postanowione”, powiedział. „Twoja zgoda jest w aktach.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 4

Weszłam do sali obrad uzbrojona w ekspertyzy konstrukcyjne, precedensy prawa morskiego i raporty konserwatorskie tak obszerne, że mogłyby pogrzebać propozycję Eliasa Kade’a pod górą biurokracji. Powietrze pachniało polerowanym drewnem i ambicją ukrytą pod maską profesjonalizmu.

Miałam na sobie grafitową wełnę skrojoną ostro jak brzytwa, gotową przeciąć każdą politykę. Warkocz spięty tak mocno, że aż bolało, szminka w odcieniu przywództwa—czerwona, która sprawiała, że partnerzy zapominali swoich kwestii podczas przesłuchań.

Elias wszedł za chmurą architektów i inwestorów, którzy szli za nim jak wyznawcy. Jego koszula była granatowa, górny guzik rozpięty, zagłębienie w jego gardle cichą prowokacją. Pewność siebie wyprzedzała go o kilka kroków. Emanował tą szczególną odmianą przywileju—człowiek, który nigdy nie musiał walczyć tak zaciekle o to, by go wysłuchano. Ten rozpięty kołnierzyk drażnił mnie bardziej, niż powinien, i nie zamierzałam pytać siebie dlaczego.

Przewodniczący wezwał nas do przodu. Wstałam pierwsza, bo władza raz oddana już nie wraca.

„Latarnia morska pozostaje kluczową infrastrukturą”, powiedziałam, pozwalając swojemu głosowi wypełnić salę. „Osłabiając jej filary, ryzykujecie katastrofalne zawalenie. Podczas każdej większej burzy ta wieża jest jedyną barierą między flotą a skałami.”

Wiatr zatrząsł wysokimi oknami za mną, rzucając mokre liście o szybę niczym ostrzeżenie przysłane przez sam sztorm.

Elias wstał płynnie, uśmiech rozjaśniał mu twarz, ostry od uroku i przekory. „Pani Voss, wyjaśniała już pani historię, statystyki bezpieczeństwa, tradycje. Rozumiem to wszystko. Ale bardzo niewiele statków obecnie tu cumuje. Latarnia może zachować światło, a jednocześnie zrobić więcej dla żyjącego miasta wokół niej.”

„Robienie więcej”, powiedziałam równym tonem, „nie powinno wymagać ryzykowania życiem dla estetyki czy zysku. Nie rozumie pan konsekwencji swojej propozycji.”

„Znam konsekwencje lepiej, niż pani sobie wyobraża”, odparł, głos miał niski, lecz stanowczy. „I rozumiem też, że kurczowe trzymanie się przeszłości nikogo nie ocali. To miasto może szanować historię, nie będąc przez nią więzione. Możemy to pogodzić—dla marynarzy i dla postępu.”

„Postęp bez umiaru to destrukcja”, powiedziałam, tonem zimnym, który mógłby zamglić powietrze między nami.

„Ochrona bez wizji to wymieranie”, odpowiedział, a jego spojrzenie zatrzymało moje, aż powietrze zgęstniało od napięcia.

Z tyłu karku poczułam gorąco. Każda wymiana słów była jak zderzenie, nasze argumenty iskrzyły na wypolerowanym drewnie. Pokazywał wizualizacje pełne szkła, światła i zysku. Kontrargumentowałam dziennikami ratowniczymi i liczbą ofiar—danymi wyrytymi w wrakach i wdowieństwie. Oskarżał mnie o tłumienie postępu; ja jego o bawienie się w boga kosztem cudzych żyć, których nie musiałby opłakiwać.

Pochyliliśmy się nad stołem, nasze odbicia zlały się na lakierowanej powierzchni. Przewodniczący stuknął młotkiem dwa razy.

Obserwowałam puls bijący w gardle Eliasa, delikatną żyłę na skroni, gdy nie chciałam ustąpić. Ciało zdradzało mnie, rozpoznając coś, czego nie powinno. Gorąco zwinęło się nisko w moim brzuchu, celowe i nieproszone. Zmuszałam oddech do spokoju, choć serce biło w rytmie jego pulsu.

Był irytujący i błyskotliwy, mężczyzna nieprzyzwyczajony do odmowy, a moje instynkty szarpały się między dominacją a pożądaniem. Chciałam go albo zniszczyć, albo pożreć, a granica między jednym a drugim stawała się coraz cieńsza z każdym słowem.

„Twoje przywiązanie do tradycji to tylko strach odziany w jedwab”, powiedział, głosem niskim i namawiającym.

„Twoja obsesja na punkcie postępu to próżność udająca wizję”, odparłam, każda sylaba była przemyślana. „Myślisz, że burząc to, co trwa, stajesz się innowacyjny. Ja uważam, że to czyni cię niebezpiecznym.”

Oboje staliśmy, choć nie pamiętałam, kiedy wstałam. Powietrze iskrzyło od napięcia, każdy oddech był wyzwaniem.

„Ostrożnie, panie Kade”, wyszeptałam, patrząc nie na jego argumenty, a usta. „Mylisz kontrolę ze strachem. To nie to samo.”

„To udowodnij”, powiedział miękko, a wyzwanie zawisło między nami jak elektryczność przed uderzeniem pioruna.

Rada odroczyła głosowanie, ale sala wciąż drżała od napięcia. Ludzie udawali, że porządkują papiery, zamiast patrzeć na burzę, którą po sobie zostawiliśmy. Zbierałam raporty, a jego wzrok znów mnie odnalazł—ostatnia wymiana, która mniej przypominała zakończenie, a bardziej ostrzeżenie owinięte obietnicą.

Zeszłam schodami do garażu, żeby ochłodzić krew. Alaric czekał przy moim aucie, otoczony cieniami i jarzeniowym światłem. Jego garnitur był nieskazitelny, a bezruch drapieżny. Uśmiech, który nosił, nie sięgał oczu.

„Pozwalasz, by to stało się osobiste”, powiedział przyjaźnie. Groźba pod spodem była zamierzona. „To człowiek z dyplomem biznesowym. Odpuść, zanim cię to zgubi.”

„Alaric, zajmij się własną firmą”, powiedziałam spokojnie. „Trzymaj się z dala od mojej.”

Podszedł bliżej, aż jego oddech musnął moją twarz. Jego dłoń objęła mój nadgarstek—nie brutalnie, raczej z poczuciem własności, gest mający przypomnieć mi o hierarchii w stadzie.

„Wszystko, co teraz robisz, odbija się na mnie”, wyszeptał. „Panuj nad sobą.”

Moja wilczyca wezbrała, fala gorąca i furii przetoczyła się pod moją skórą. „Zabierz rękę, Alaric.”

Puścił mnie powoli, oczy twarde jak obsydian. „Nie przynoś nam wstydu, Mara. Nie zmuszaj mnie do przypominania ci, co jest stawką.”

Wsiadłam do auta, trzasnęłam drzwiami, odpaliłam silnik—mały akt buntu, który można smakować. Zostawiłam go w ciemnym garażu, jego odbicie rozbite w deszczu zbierającym się u stóp.

***

Weekend przyszedł z solnym wiatrem, cydrem i pierwszym oddechem jesiennego rozkładu. Festiwal zbiorów przy latarni Blackwater wypełnił molo dyniami, lampionami i śmiechem ostrym jak ból. Alaric nalegał, byśmy poszli „jako rodzina”. Prasa uwielbiała takie iluzje.

Lampiony kołysały się nad promenadą, wycięte twarze szydziły na wietrze. Powietrze pachniało pieczonymi jabłkami, solanką i elektrycznością narastającą w chmurach.

Theo pociągnął do przodu, ciekaw, jego palce wysunęły się z mojej dłoni. Ułamek sekundy później osunął się bezgłośnie na bruk.

„Theo!” Słowo rozdarło mi gardło.

#email

Niebieski ogień przemknął po kamieniach, kreśląc starożytne runy, których nigdy wcześniej nie widziałam. Symbole przebudziły się pod naszymi stopami, pulsując głodem Zasłony. W powietrzu zadrgała magia—sól, krew i coś starszego od nich obu.

Płomienie sięgnęły po mężczyznę z tłumu, wciągając go w krąg, po czym zamknęły szczelnie. Cofnął się, uderzył o niewidzialną ścianę i znieruchomiał. Spojrzałam mu w twarz—to był Elias. Co on tu robił? Nasze cienie zlały się na mokrym kamieniu: matka, ojciec, dziecko. Ochronny znak czekał siedem lat, by nas nazwać.

Elias patrzył szeroko otwartymi oczami. „To jakaś instalacja?” Jego głos drżał między niedowierzaniem a strachem.

„Nie”, powiedziałam cicho.

Parsknął suchym śmiechem. „Magia nie istnieje…”

„Ten krąg wiąże krewnych”, odpowiedziałam. „Krew-krewnych.”

„Nie mam dzieci”, wyszeptał. Potem spojrzał na Theo, a kolor odpłynął z jego twarzy, gdy zrozumienie rozdarło go na pół. Theo szarpnął się w moich ramionach, wstrzymując oddech raz, po czym zupełnie zamarł. Lodowaty strach pochłonął mnie bez reszty. Przyłożyłam ucho do jego ust—nic. Ani tchu. Ani bicia serca.

„Niech ktoś wezwie pogotowie!” Głos mi się załamał, gdy zaczęłam uciskać klatkę piersiową. „Trzydzieści—odchylić—sprawdzić jeszcze raz—”

Elias padł przy mnie na kolana, dłonie drżały mu ledwie zauważalnie. „No dalej”, ponaglił, głos mu się łamał. „Oddychaj, chłopcze. Wdech, wydech, po prostu oddychaj.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 5

Świetlówka odbierała kolorom życie, zamieniając je w sterylną szarość, podczas gdy maszyny liczyły bicie serca, które kiedyś zwijało się pod moimi żebrami. Siedziałam na oddziale intensywnej terapii dziecięcej, wdychając środek dezynfekujący aż do pieczenia w płucach. Deszcz wystukiwał na oknie cienką perkusję, jakby burza próbowała nadążyć za miarowym dźwiękiem monitorów.

Theo leżał drobny pod plątaniną przewodów i rurek, ustabilizowany, ale nieprzytomny, jego ciemne rzęsy na prześcieradle czyniąc go zbyt bladym jak na dziecko, które powinno być zarumienione od psot.

Nie spałam. Splotłam dłoń z jego dłonią, wnętrze do wnętrza, szukając ciepła pod taśmą kroplówki, szepcząc jego imię w powietrze pachnące wybielaczem i strachem.

— Mama tu jest — wyszeptałam, głosem pozbawionym tej stali, którą noszę w salach konferencyjnych. — Trzymam cię. Jesteś bezpieczny. — Nie odpowiedział. Klatka piersiowa unosiła się i opadała w rytmie wyuczonym od maszyn.

Dr Amara Bennett weszła w niebieskim fartuchu, twarz miała zastygłą w ostrożnej neutralności. Mówiła o drgawkach z gorączki i stanach ponapadowych, obiecała neurologię o świcie, zostawiając mnie ze słownictwem, które potrafiło nazwać niepewność, lecz nie leczyć jej.

Gdy drzwi cicho się zamknęły, oddział zabrzmiał pod moją skórą jak odległy szum fal. Szpital nie potrafił nazwać tego, co już wiedziałam: mój syn utknął między krwią, którą starałam się od siebie oddzielić, a sekret przecinał go z każdym uderzeniem serca.

Kroki ucichły. Wyprostowałam się, zanim się odwróciłam.

Bryony wsunęła się do środka, mokra od deszczu, blade oczy liczyły łóżko, maszyny, zagniecenia wczorajszego garnituru i sposób, w jaki obejmowałam syna jak granicę. Cicho zamknęła drzwi i nie marnowała słów.

— Jest pomiędzy człowiekiem a wilkiem — powiedziała wiedźma, jej głos był jak zimna fala. — Zabezpieczenie przywołało obie linie krwi. Oboje rodziców musi go zakotwiczyć, gdy Zasłona się otworzy. Jeden nie wystarczy. — Coś pękło mi w piersi, tam gdzie zwykle mieszkała determinacja.

— Nie jestem pewna, kim on właściwie jest — powiedziałam, głos ochrypły od tłumionej prawdy. — Tamta noc była mgłą i magią—

— Zabezpieczenie nie kłamie. — Nie mrugnęła nawet. — Elias Kade jest ojcem. Krąg rozpoznał go w chwili, gdy przeszedł. Masz trzy tygodnie na naprawienie tego, inaczej stracisz syna. — Imię eksplodowało mi w żebrach: zielone oczy, podwinięte rękawy, ciepło nieznajomego, który był jak ogień, gdy świat był mgłą. Człowiek — powtarzałam wtedy sobie — i wybrałam go, bo pragnienie wydawało się bezpieczniejsze niż nadzieja.

Drzwi trzasnęły tak mocno, że aż zatrzęsły stojakiem na kroplówkę.

Alaric wypełnił framugę drzwi drogą powściągliwością i gniewem ostrym jak ozon. Przyniósł świtę — prawnicy w szytych na miarę zbrojach, PR z uśmiechem ostrym jak szkło, asystenci już zamieniali pokój w raporty szkód. Kamery żerowały jak rekiny za drzwiami; telefony rozświetlały się wzdłuż wybrzeża. Spojrzał od mojego syna na mnie, zamieniając kryzys w strategię z łatwością oddechu.

— Co to był za krąg i dlaczego Kade był w nim z tobą? — Jego głos pozostał cichy, taki, który poprzedza przemoc. — Naraziłaś nasze terytorium i nasze zaręczyny. Napraw to.

Wstałam powoli, by pokój pamiętał, jakiego wilka w sobie kryje. — Ścisz głos. To jest szpital. A to mój syn. — Prawnicy wlewali w powietrze procedury zarządzania kryzysowego; ja patrzyłam tylko na Alfę, który wierzył, że świat istnieje, by go układać.

— Wytłumacz — powiedział, rozkaz w uprzejmej formie.

— Nie mogę. — Nie tutaj. Nie przy świadkach, którzy sprzedaliby historię, zanim nadejdzie świt.

Podejrzenie wyostrzyło jego przystojną twarz, skracając dystans jak człowiek, który nigdy nie prosi o pozwolenie. — Czy coś cię łączy z Kade’em? — Pytanie przybyło miękko jak ostrze.

Wszystkie moje umiejętności — kłamstwa, uniki, zimny uśmiech — utknęły mi w gardle i odmówiły wyjścia. — Proszę, wyjdź — powiedziałam zamiast tego, głosem spokojnym, choć w środku wszystko się chwiało. Nachylił się, aż terytorium i groźba zamieszkały na mojej skórze.

— Osobiście zajmę się Kade’em — wyszeptał. — Cokolwiek to jest, kończy się dziś.

— Nie dotykaj go. — Słowa uciekły, zanim je powstrzymałam, zbyt ostre, zbyt szybkie, zbyt szczere. — Zostaw Eliasa w spokoju. — Powietrze zakrystalizowało się; dostrzegłam moment, gdy usłyszał imię i zmierzył żar przewijający się przez nie.

***

Deszcz gęstniał za szybą. Monitory śpiewały swoją cienką kołysankę. Siedziałam, bo nogi tego żądały, obejmując oburącz dłoń Theo, pozwalając przerażeniu wypłynąć, gdy w pokoju były już tylko kobiety i maszyny. — Naprawię to — wyszeptałam do jego palców. — Przysięgam.

Bryony patrzyła oczami jak z morskiego szkła, oceniając moją obietnicę. — Musisz z nim porozmawiać — powiedziała. — Dziś, zanim Alaric zdecyduje zrobić to po swojemu. — Wiedziałam.

Przychodziły wiadomości z PR i prawnego, aktualizacje maszerujące do mojego telefonu jak żołnierze. Ignorowałam je i liczyłam oddechy.

O drugiej nowy numer rozświetlił ekran zdaniem, które pobudziło mój puls: Musimy porozmawiać. Jutro. Sam na sam. Pokazałam Bryony; uniosła jedną czarowną brew na kształt losu i nie próbowała się z nim spierać. Latarnia. O świcie, odpisałam, palce stabilne, bo musiały takie być.

O czwartej szyba zadrżała, choć śnieg z deszczem już ustał. Opuszczając roletę, zobaczyłam pusty parking, tylko światła ochrony tonęły w kałużach. Zimno przesunęło się po moich nadgarstkach jak zimowe dłonie, a na szybie pojawił się ślad, gdzie nikt nie stał: grzbiety zbyt szerokie jak na mężczyznę, szron zbierający się na krawędziach niczym srebrzysta sól. Temperatura w pokoju spadła. Monitor Theo bił równym rytmem, gdy zabezpieczenie obserwowało, a coś terytorialnego naciskało na naszą cienką ludzką barierę.

Bryony pojawiła się obok mnie bezszelestnie. — On patrzy — powiedziała, nie próbując złagodzić pewności. — Alaric nie grozi temu, czego nie może dotknąć.

— Wiem. — Mój głos był płaski, bo wściekłość skryła się tam, gdzie nie mogła być użyta przeciwko mnie. Położyłam dłoń obok śladu; ciepło rozrzedziło szron, ale nie zatarło wiadomości. Trzymaj się zasad. Pamiętaj, do czego teraz należysz.

Zamknęłam roletę i wróciłam do Theo. Kolana chciały się ugiąć; przemieniłam je w żelazo i dotknęłam loczków wilgotnych od gorączki. — Spotkam się z nim o świcie — oznajmiłam.

— Nie powinnaś iść sama.

— Muszę. Prosił o samotność, a jestem mu winna przynajmniej prawdę. — Jej odpowiedź niosła ciężar przepowiedni. — Tylko razem możecie utrzymać syna, gdy Zasłona się otworzy. Jeden rodzic zawiedzie.

Słowa osiadły w kościach. Mój wybór sprzed siedmiu lat przyszedł upomnieć się o swoją cenę. Koło piątej pocałowałam Theo w czoło i pozwoliłam ustom zapamiętać jego ciepło, matczyne błogosławieństwo i żołnierską przysięgę. Dłoń Bryony spoczęła na moim ramieniu, krótko i pewnie, rodzaj błogosławieństwa, jakie czarownice dają, kiedy zdecydują się stanąć obok wilka.

Na korytarzu podpisałam dokumenty pielęgniarki i naprawdę dziękowałam. Garaż pachniał olejem i słonym wiatrem; oddech zamglił szybę, gdy ściskałam kierownicę aż do bólu, by świat się zresetował. Świt pełzł po horyzoncie jak wyrok. Telefon zawibrował jeszcze raz— Nie spóźnij się —trzy słowa od nieznajomego, który nie był już obcy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Wolf-Fiancée

The Wolf-Fiancée

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa