The Wolf-Fiancée autor Nina Soelian
The Wolf-Fiancée
Opis
Jedna anonimowa godzina. Jeden tajemniczy syn. Jedna latarnia morska pomiedzy miloscia a ciemnoscia. Kiedy Mara Voss, stanowcza dyrektorka operacyjna-i ukryty wilk-kradnie jedna bezimienna godzine w zamglonym Shadowbinding, odchodzi z niczym poza postrzepiona srebrna wstazka... i, kilka miesiecy pozniej, dzieckiem. Siedem lat pozniej, jej aranzowane malzenstwo z bezwzglednym Alfa jest juz o kilka dni, gdy ludzki architekt, Elias Kade-zarozumialy rywal, probujacy ,,unowoczesnic" jej latarnie-wpada w krag ochronny, ktory ujawnia mu prawde: ojciec Theo. Teraz wybrzeze to beczka prochu. Noze PR sa juz wysuniete. Zasadzka w sadzie. Wiedzma z dziedzictwem do odzyskania. I morska ochrona, ktora zabierze ich dziecko w Halloween, jesli oboje rodzice nie powiedza prawdy i nie zwiaza swiatla razem.
Rozdział 1
Oct 23, 2025
Podpisałam ostatnią stronę przymierza, w które nie wierzyłam, i spojrzałam przez szybę biura na miasto gotowe pożreć samo siebie. Blackwater z tej wysokości wyglądało czysto—siatka lamp sodowych rozlewała się po mokrych ulicach, latarnia morska rzucała swój biały kręgosłup na port—ale woda skrywała swoje tajemnice; ja również.
Do mojego ślubu z Alfą, którego nie wybrałam, został miesiąc. Księżyc napędzał gorączkę półkrwi mojego syna jak przypływ. A ja zaczęłam zakochiwać się w błyskotliwym, irytującym buntowniku—Eliasie Kade—człowieku, który chciał zamienić starą latarnię, chroniącą moje dziecko przed śmiercią, w luksusową galerię.
Przycisnęłam czoło do chłodnej szyby, wciągnęłam zapach soli i tonera z drukarki, i pozwoliłam ciężarowi układać się tam, gdzie mogłam go unieść. Potem zrobiłam coś, na co prawie nigdy sobie nie pozwalałam: spojrzałam wstecz—pierwszy krok na drodze, która mnie tu doprowadziła.
Mgła wróciła pierwsza.
***
Mgła pochłonęła przylądek jak zaciśnięta pięść. Koksowniki pluły pomarańczowym światłem, dynie z wyciętymi twarzami czaiły się wzdłuż ścieżki, a latarnia morska przecinała ciemność powolnymi, białymi kręgami.
Wspinałam się boso ze wstążką dymiącą w dłoni, w sukni czarnej jak groźba i warkoczu ciasnym jak przysięga. Nie przyszłam po miłość ani przeznaczenie. Przyszłam po dziki, niezobowiązujący seks—jedna godzina, potem koniec. Wiązanie Cieni było czyste: twarze rozmazane, głosy zasłonięte, wilki bezpłodne na czas rytuału. Głód bez konsekwencji, łaska z zasadami.
Dzwony wybiły północ, żelazo wplecione w powietrze.
Kształt wyłonił się z mgły i uderzył we mnie—ramię w klatkę piersiową—na tyle mocno, by odebrać dech. Jego przeprosiny zniknęły we mgle, gdy urok rozmazał rysy jak akwarelę. Został tylko zapach i puls.
Pachniał deszczem, świeżo ściętym drewnem i ciepłą skórą. Zaschło mi w ustach, a ciało odpowiedziało jak zapalona zapałka.
— Zepsułem jakiś nawiedzony spacer? — zapytał, próbując zażartować. — Kim ty jesteś—jakąś wiedźmą?
Uśmiechnęłam się. — Gdybym była, już byłbyś na kolanach. — Uniosłam podbródek, kosztując go w wilgotnym powietrzu. — Pierwszy raz?
— Pierwszy raz bez mapy. — Bez kpiny—odważny lub dobrze udający.
Chwyciłam go za nadgarstek i położyłam jego dłoń na swoim gardle. — Poczuj to — powiedziałam. — Puls jest równy. Zaufaj mu.
Przełknął ślinę. — Więc to… prawdziwa magia.
Wzięłam jego usta jak zamykające się drzwi, jak roszczenie. Odpowiedział jak burza—ostrożnie, potem głodny, nie mając nic do udowodnienia. Nawet rozmazany był piękny z bliska: młody, lekkomyślny i mój na godzinę.
Nadawałam tempo, a on je utrzymywał. Miesiące samodyscypliny zamieniły się w paliwo. Przyparłam go do zimnego kamienia, mgła osiadała na naszej skórze; wspięłam się na niego, owinęłam udo wokół jego bioder i prowadziłam, aż jego serce przyspieszyło, by dogonić moje.
Zaśmiał się raz—zaskoczony, zachwycony—a ten dźwięk opróżnił we mnie ciche, samotne miejsce. Chciałam szybkości, nie słodyczy; ból wypalił się z moich kości i przelał w żar. Moje paznokcie przejechały po jego plecach i zadrżał—nie niskim, wilczym dźwiękiem, który znałam, lecz ludzkim zacięciem powietrza—a zamiast odskoczyć, przyjął to, jakby ból dowodził, że żyje.
Świat zwęził się do skóry i przypływu. Ocean tłukł w skały poniżej, światło latarni odmierzało nam minuty. Wypełniał ciszę drobnymi, bezradnymi słowami, które zatrzyma mgła; odpowiadałam dłońmi i dźwiękami, których nie dało się już kontrolować.
Potem dzwony ucichły i czarodziejski blask zgasł. Wstążka leżała czarna jak popiół w mojej dłoni. Sięgnęłam po niego i znalazłam tylko mgłę i jego smak na ustach. Bez twarzy, bez imienia. Doskonały i bezpieczny—dokładnie po to przyszłam.
Zeszłam ścieżką na klifie tą samą drogą—niespiesznie i bez śladu.
Poranek zamienił się w kawę, sól i papier. Voss & Black brzęczało pod moją ręką. Byłam nowa na tym stanowisku—od dwóch miesięcy—a plac już dostosował się do mojego rytmu. Mężczyźni, którzy testowali autorytet, byli sprowadzani do porządku, harmonogramy wpadały na swoje miejsce.
Usunęłam opóźnienie magazynowe, zatkałam przeciek w zaopatrzeniu i przeniosłam ekipę dźwigową z Siódmego Nabrzeża, zanim zablokowaliby kutry. Praca szanowała jasne zasady—utrzymywałam to.
Olga wpadła do mojego biura bez pukania—mała, ostra, uśmiechająca się z przewagą. Rzuciła mi miętówkę na biurko. — Wyglądasz dziś jak człowiek.
Wkrótce dni układały się jak skrzynie na nabrzeżu. Ale coś było nie tak. Pewnego razu, stojąc w łazience, zaczęłam liczyć wstecz od ostatniego okresu—a liczby odmówiły posłuszeństwa.
Fakt przyszedł o północy, w białym, kafelkowym lustrze. Pasek testowy wydawał się tani i kapłański między palcami. Słuchałam, jak mieszkanie oddycha—buczenie lodówki, szum przejeżdżającego auta—i patrzyłam, jak topią się trzy minuty.
Pojawiły się dwie kreski, odważne jak rany. Świat się przechylił; zmusiłam go, by znów był równy. Rozbiłam lustro pięścią. Szkło rozbiegło się pajęczyną; krew wypłynęła i zatrzymała się pod wilczą wolą.
— Niemożliwe! — powiedziałam do odłamków. — Rytuał czyni nas bezpłodnymi. Taki jest sens.
Moje plany stały w gotowości: kariera, rozejm, nabrzeża napięte jak bęben—nie czas na dziecko. Opłukałam już czyste ręce i wsunęłam test do szuflady, jakbym grzebała grzech.
Pamięć—zdrajczyni—słodko złagodniała. Jego ostrożny pierwszy dotyk, niepewny śmiech, czerwone półksiężyce, które musiały pozostać po moich paznokciach, i to, jak nie goił się szybko, jak wilk. Myśl nadeszła zimna i jasna: A jeśli nie był wilkiem. A jeśli—
— Nie — powiedziałam do twarzy popękanej jak porcelana. — To nie—nie.
Na zewnątrz dzwon latarni wybił trzecią—nisko i zdecydowanie, straż przyjmująca do wiadomości, że coś żyje tam, gdzie nie powinno. Dźwięk przeszył pęknięcie i przeszył mnie.
Wybory ustawiły się jak noże: udawać, że ta burza to tylko pogoda, czołgać się z powrotem do świątyni i błagać o łaskę, której nie ufałam, albo narysować własne granice, zanim zrobi to ktoś inny.
Uniosłam podbródek do rozbitego lustra. — Dobrze — powiedziałam każdemu odłamkowi. — Zrobimy to po mojemu.
Ale kiedy zamknęłam oczy, usta, których nigdy nie widziałam, powracały jak przypływ, żar nawiedzał moją skórę, a pytanie, którego nie chciałam, rosło i tak, czarne i srebrne jak morze: A jeśli on był człowiekiem.
The Wolf-Fiancée
30 Rozdziały
30
Treść
Zapisz
Passion Exclusives
My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101