passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Wolf-Fiancée - Rozdział #8 - autor Nina Soelian

The Wolf-Fiancée

/

Rozdział 8

rozdział 7

Ciężka atmosfera sztabowego napięcia zgęstniała w biurze Tamsin Roe, gdy deszcz szarpał szyby, a port rozszarpywały wzburzone fale. Akta rozłożone niczym mapy bitewne odbijały nasze twarze—zmęczone, zdeterminowane, osaczone. Tamsin siedziała naprzeciw mnie, w szarej wełnie niczym w zbroi; poprawiła okulary i przekazała wyrok.

"Alaric twierdzi, że jesteś niezdolna," powiedziała.

"Theo potrzebuje stabilności watahy. Ślub powinien być natychmiastowy. Opieka Thornów przejmie go i zapewni strukturę, jakiej wymaga dziecko półkrwi."

"Wykorzystuje Theo jako kartę przetargową," powiedziałam, trzymając wściekłość na uwięzi. Gdybym nazwała to okupem za moją uległość, straciłabym kontrolę, która mnie trzymała.

Potrzebowaliśmy świadków charakteru, dokumentacji medycznej, dowodów, że umiem zapewnić synowi bezpieczeństwo. Każda droga kończyła się ścianą. Standardowe badania wykazałyby zachowania, których lekarze nie umieją wyjaśnić. Jak wyjaśnić sądowemu psychiatrze, że twoje dziecko płonie gorączką, bo wilk i człowiek toczą wojnę w jego siedmioletnim ciele?

Tamsin postukała długopisem.

"Przyprowadź Eliasa. Ustal ojcostwo przed sądem. Wyniki DNA przyszły dziś rano—99,97%, potwierdzone sądownie. To komplikuje narrację Alarica. Sprawia, że chodzi o prawa rodzicielskie, a nie politykę watahy."

"To wszystko niszczy."

"I tak już jest zniszczone, Mara. Jeśli chcesz, by sędzia cię wysłuchał zamiast tylko przyklepać jego wersję, Elias musi być przy tobie."

Te słowa powtarzałam w myślach, wracając do szpitala. Theo był już przytomny—słaby, ale stabilny. Pogładziłam go po włosach drżącymi palcami.

"Kim był ten mężczyzna w kręgu?" zapytał. "Na festiwalu."

"Kimś ważnym," odpowiedziałam. "Wytłumaczę, jak będziesz silniejszy."

"On był… bezpieczny," powiedział Theo. "Jak ty. Jakby należał."

"Należał," wyszeptałam. "Do nas."

Później Tamsin przyszła z kobietą w fartuchu i zamkniętą walizką.

"Dr Patel. Badania z urzędu sądowego. Potrzebujemy próbek teraz, jeśli mamy mieć wyniki przed rozprawą." Theo patrzył. Moja dłoń trwała na jego ramieniu.

"To tylko wymaz, dzielny," powiedziałam. "Błyskawicznie."

Dr Patel działała: wymaz, probówka, etykiety, które staną się dowodem. Elias wszedł kilka minut później, z deszczem we włosach i napięciem w ramionach. Usiadł przy Theo. Ona pobrała wymaz z jego policzka pod czujnym wzrokiem mojego syna.

Wieczorem Tamsin złożyła próbki. "Potwierdzone. Rozprawa za cztery dni. Przygotujemy się."

Noc wróciła mnie do latarni, gdzie słony wiatr cięło zimno. Jonah Pike przyjął nas z tabelami pływów i latarką. Elias przyszedł po inspekcji terenu, pył na butach, zmęczenie w postawie—powiedział, że chce stanąć tam, gdzie może rozstrzygnąć się los naszego syna.

Jonah nauczył nas czytać ochronny krąg w pulsie światła. Soczewka Fresnela zbierała nie tylko światło, lecz także intencję. Wspinaliśmy się po żelaznych schodach dudniących pod stopami, sprawdzając matowe lustra.

Dźwigałam narzędzia, gdy Elias odblokowywał zablokowaną okiennicę. Nasze rękawy się zetknęły; jego dłoń dotknęła mojej i przez sekundę nie cofnęła się. Odsunęliśmy się znów do pracy, bo nazwanie tego uczucia tylko by wszystko utrudniło.

Katarine Black pojawiła się bez zapowiedzi—czarny płaszcz perfekcyjny, włosy upięte. Jej uśmiech najpierw spoczął na Eliasie, potem na mnie z kalkulacją zarządu.

"Mogę was połączyć z sabatem," powiedziała. "Mogą wpłynąć na rozprawę o opiekę—zeznania o stabilności ochrony. Świadkowie, którzy rozumieją magię."

Obserwowałam jej oczy, nachylenie ciała w stronę Eliasa. Słuchał.

"Przysługi czarownic mają cenę," powiedziałam, gdy wyszła.

"Chcę pomóc synowi," odparł, frustracja prześwitywała. "Twoje podejście ukrywało go przez siedem lat, a teraz umiera w szpitalnym łóżku. Może spróbujmy czegoś innego."

To uderzyło, bo było po części prawdą.

"Jak blisko jesteś z Alariciem?" spytał, odwracając wzrok.

"Na tyle blisko, by uspokoić watahę," powiedziałam. "Nic więcej."

"Zachowuje się, jakbyś już do niego należała."

"Należę do siebie," odpowiedziałam. "I do Theo."

Tuż przed północą zadzwonił mój telefon—numer szpitala. Pielęgniarka powiedziała: gwałtowna gorączka; biegłam, zanim skończyła mówić. Jonah rzucił mi klucze. Elias pobiegł za mną.

Monitory wyły, gdy wbiegliśmy do sali. Pielęgniarki działały z opanowaną pilnością, chłodząc rozpaloną skórę. Theo miał 40° gorączki, a jego drobne ciało drżało. Ujęłam jego dłoń—poczułam ogień.

Pojawiła się Bryony. "Oboje rodziców," powiedziała. "Teraz. Ochronny krąg potrzebuje was razem."

Elias wszedł jeszcze w roboczych ubraniach. Ustawiła go po drugiej stronie. "Trzymajcie go. Po jednym z każdej strony."

Oplotłam palce Theo, Elias uczynił to samo. Krąg rósł jak ciśnienie w uszach, wibracja w kościach—moc przepływała przez nas do syna.

Theo zadrżał, potem się rozluźnił—oddech się uspokoił, liczby spadły. Westchnął i zapadł w głębszy sen. Bryony skinęła głową. "Krąg uznaje was razem. To go chroni, gdy księżyc przyciąga."

Staliśmy potem w ostrym świetle parkingu. Elias przetarł twarz.

"Nie prosiłem o to wszystko," powiedział.

"Ja też nie."

"Gdybym wiedział siedem lat temu—gdybyś mnie odnalazła—"

"Zostałbyś?" spytałam. "Miałeś dwadzieścia lat. Nie wierzyłeś. Miałeś plany."

Spojrzał na okna. "Nie wiem, co bym zrobił," powiedział. "Ale jestem tu teraz. To musi się liczyć."

Do rana nowe problemy przypłynęły z falą. Kamery uchwyciły nas w szpitalu; zdjęcia trafiły na kanały watahy i rozniosły spekulacje.

Alaric zadzwonił, gdy byłam w połowie drogi do latarni. "Skończ to," powiedział. "Odeślij Kade’a albo sam się tym zajmę."

Dziesięć minut później Elias powiedział, że inwestorzy grożą wycofaniem środków. Będzie jednak stać twardo. Potem, nazbyt lekko: "Gdy Theo zemdlał, zadzwoniłaś najpierw do niego—czy do mnie?"

Wpatrywałam się w niego. Westchnął. "Nieważne."

W południe Tamsin zadzwoniła z wiadomością jak nóż. "Alaric ma świadka," powiedziała. "Twierdzi, że jesteś niestabilna—spotykasz się z człowiekiem w tajemnicy, zaniedbujesz obowiązki."

"Kto?" zapytałam, chociaż wiedziałam.

"Katarine Black."

Zaiskrzyło gorąco. Elias opadł ciężko na krzesło.

"Nakarmiła go informacjami," powiedział. "Wykorzystała mnie, by je zdobyć."

"Jesteśmy przypięci do muru," stwierdziła Tamsin. "Jedyny sposób, by walczyć, to ustalić ojcostwo przed sądem i wszystko ujawnić. Shadowbinding. Krąg."

"Jeśli to zrobimy, nie będzie odwrotu," powiedziałam. "Wataha się rozpadnie. Alaric rzuci wszystko."

"Już to robi."

Elias przewijał zdjęcia Theo w moim telefonie—czekoladowy uśmiech; kamień rzucony do rzeki. Jego twarz złagodniała, potem stwardniała.

"Więc wygrywamy," powiedział. "Powiedz, jak."

Wzięłam oddech i podjęłam decyzję, która zmieni wszystko.

"Przyprowadźmy cię do sądu. Potwierdźmy ojcostwo. Zbierzmy wszystkich, którzy staną po naszej stronie—Jonaha, Bryony, każdego gotowego zaryzykować dla Theo. Przygotujemy się łamać zasady, żeby chronić naszego syna."

Tamsin przesunęła przez stół dokumenty. "Podpiszcie."

Podpisaliśmy. Spojrzeliśmy sobie w oczy i nie odwróciliśmy wzroku. To było jak stanie na klifie w burzy, mając tylko siebie nawzajem.

Około północy, gdy wciąż planowaliśmy strategię, mój telefon zawibrował. Nowa wiadomość z nieznanego numeru: Przyprowadź człowieka do porządku albo zapłać za niego. Pokazałam ją Eliasowi, jego szczęka się zacisnęła. Oboje doskonale wiedzieliśmy, co to znaczy.

Na zewnątrz deszcz bębnił o szyby, a światło latarni omiatało ciemność, odliczając czas do Halloween.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 8

Rozprawa o nadzwyczajnym przyznaniu opieki została wyznaczona na świt. Wniosek Alarica był chirurgiczny — nie „zabierał” Theo; twierdził, że potrzebuję pomocy, że mój osąd i stan Theo wymagają interwencji Alfy.

Tymczasowa wspólna opieka do czasu pośpiesznego ślubnego weekendu. Gdybyśmy zostali związani, miałby prawne roszczenie do mojego syna, a ja byłabym uwięziona z Theo jako kartą przetargową. Chcieli, by Elias został wymazany, a mnie związali tak mocno, że nie mogłabym oddychać.

Gmach sądu wyrastał z marmuru i zimnej ambicji. Wspinałam się po schodach w czarnej wełnie, która była jak zbroja, którą mogłam dźwigać, ale nie mogłam się za nią schować.

Poranne światło rzucało ostre cienie na kamień wygładzony przez stulecie wyroków. Wiatr od portu pachniał solą, nadciągającą burzą i czymś ciemniejszym, co miało zęby.

To przestało być sprawą wewnątrz stada w chwili, gdy ward wskazał nas w tamtym kręgu festiwalowym. Reporterzy zamienili moje życie w poranny segment: zamożna COO walcząca o opiekę, deweloper w skandalu, półkrwisty chłopiec w centrum polityki wybrzeża.

Trzymałam podbródek równo, wzrok przed siebie. Niech zobaczą stal owiniętą w drogie tkaniny.

Alaric zaplanował nasze przybycie tak, by zwrócić maksymalną uwagę. Był ucieleśnieniem węgla, a jego krawat kosztował więcej niż czynsz. Uśmiechał się ciepło, a był równie niebezpieczny. Jego dłoń spoczęła na mojej talii niczym znamię, publiczne roszczenie, które paliło przez wełnę i skórę.

Po naszej lewej Katarine Black podsuwała starannie przygotowane cytaty do mikrofonów. Bordowy garnitur, włosy w kok, noże ukryte w samogłoskach. Miała dziś zeznawać przeciwko mnie, wykorzystując informacje, które Elias nieświadomie jej przekazał, gdy myślał, że proponuje pomoc.

Elias wszedł sam po chodniku. Podwinięte rękawy mimo zimna, zaciśnięta szczęka, plama po kawie na mankiecie — jakby ubierał się po ciemku i od razu tu przyszedł. Kamery zwróciły się w jego stronę jak rekiny wyczuwające krew. Jego spojrzenie znalazło dłoń Alarica na mnie; coś w jego twarzy stwardniało.

Alaric mówił o stabilności i odpowiedzialności tym gładkim głosem, którego używał, zanim zniszczył drugiego człowieka.

„Razem uczynimy latarnię bezpieczną”, rzucił, zostawiając to jak kupioną obietnicę.

„Bezpieczna to termin inżynierski, nie komunikat prasowy”, Elias przeciął tłum.

Alaric obrócił się z gracją Alfy. „Pan Kade myli konstrukcje z sanktuariami.”

Poczułam, jak we mnie wzbiera gorąco. „Dość”, powiedziałam. „Nie tutaj.”

Alaric pochylił się blisko, jego oddech był ciepły. „Jesteś emocjonalna, kochanie. Pozwól mi się tym zająć.” Pieszczotliwe określenie zabrzmiało jak obelga.

Elias zszedł dwa stopnie niżej, głos miał niski: „Zdejmij z niej rękę.”

Powietrze skamieniało — dwóch samców krążyło wokół siebie, jeden rościł, drugi rzucał wyzwanie.

Katarine przesunęła się do kadru. „Nagrywają twój temperament, Eliasie”, mruknęła, głos posłodzony dla kamer.

Uniósł podbródek i skłamał tłumowi: „Moje zainteresowanie jest czysto zawodowe.” Potem odwrócił się i pocałował Katarine — mocno, celowo, dla publiczności.

#Paywall

Lampy błyskały. Szminka została na jego ustach, gdy się odsunął. Żal pojawił się za późno.

Nie poruszyłam twarzy. Puls mnie nie słuchał. Gorąco wyżłobiło mi klatkę piersiową — zazdrość, do której nie miałam prawa. Wiatr uniósł mi włosy; kamery rejestrowały obrazki, nie prawdę.

Elias spojrzał mi w oczy, przepraszając, czego nie mogłam uznać przy tylu świadkach. Wpatrywałam się w nicość i oddychałam wokół ostrza w moim wnętrzu.

„Ludzie łamią się zgodnie z harmonogramem”, mruknął z satysfakcją Alaric. „Daj mu jeszcze tydzień i się załamie.”

Milczałam. Wewnątrz sala rozpraw wydawała się zimniejsza niż schody.

Zajęliśmy miejsca. Prawnicy Alarica przedstawiali argumenty tak schludne, że wyglądały na prawdę. Katarine zeznawała precyzyjnie, sugerując grzechy, których nie nazwano: tajne spotkania, podzieloną uwagę, osłabiony osąd zagrażający dziecku. Tamsin odpierała to aktami i rzeczowymi pytaniami, obnażając luki.

Sędzia ważył interesy stada wobec praw człowieka, a szala przechylała się w złą stronę.

Nagle Elias wstał. Tamsin złapała go za rękaw; pokręciłam głową — pozwól mu mówić. Zasłużył na swoje słowo, nawet jeśli miał nas pogrążyć.

Wyszedł na mównicę i powiedział, że jest ojcem Theo. W sali rozległ się szum jak fala; sędzia uderzył młotkiem dla przywrócenia porządku. Elias wyjaśnił Shadowbinding jako rytuał kulturowy, dobierając słowa jakby stąpał po polu minowym. Powiedział, że teraz chce być obecny — chce poznać syna.

Prawnik Alarica naciskał: wygodny moment, brak dowodów poza jego słowem, zakłócenie stabilizującego się małżeństwa. Elias przedstawił poświadczone testy DNA — 99,97% prawdopodobieństwa — oraz świadków ze szpitala, którzy potwierdzili uznanie przez ward. Siedem lat nieobecności, które próbował naprawić.

Sędzia ogłosił przerwę na przejrzenie dowodów. Maska Alarica wytrzymała, ale gniew napiął mu usta. Reporterzy zalali korytarz.

Tłum wypchnął nas na zewnątrz pod narastającą burzę. Mikrofony zbijały się jak ryby do jedzenia. Alaric mówił o bezpieczeństwie i obowiązku obywatelskim swoim wygładzonym głosem Alfy, który obiecywał porządek, a dawał kontrolę. Prasa napierała — za blisko, za dużo ciał.

Bryony przecięła obrzeża tłumu, na twarzy skupienie zmieniało się w strach. „Padnij!” krzyknęła.

Poczułam zapach srebra — zimnego metalu, który parzy wilka. Palił mi gardło; serce mi przyspieszyło. Ostrze wysunęło się z tłumu, zmierzając wprost na moją pierś. Nie było miejsca, by uskoczyć bez wciągnięcia cywilów w tor ataku.

Pierwszy poruszył się Elias.

Stanął pomiędzy mną a ciosem. Czas zwolnił. Stal błysnęła; ludzie krzyczeli. Nóż trafił w ciało i kość z dźwiękiem, który nawiedzi mnie w koszmarach. Upadł na biały marmur, który szybko stał się czerwony — za szybko. Padłam na kolana, przycisnęłam obie dłonie do jego żeber, ciepło zalewało mi palce.

Ochrona obezwładniła napastnika. Tłum ryczał. Kamery żerowały na nas.

Elias odnalazł moją twarz, skóra blada jak morze, oddech płytki. „Wszystko w porządku?” wyszeptał.

„Idioto”, powiedziałam, utrzymując nacisk i nie radząc sobie ze spokojem. „Dlaczego—”

„Instynkt”, wycharczał, próbując się uśmiechnąć. Krew pobłyskiwała mu na zębach. „Okazuje się, że jestem wobec ciebie opiekuńczy.”

Wilk się we mnie zerwał; zacisnęłam szczękę, żeby nie warknąć. Każdy instynkt kazał mi polować. Zmusiłam się, by zostać, liczyć jego uderzenia serca, dopasować oddech, trzymać ucisk, aż przyjdzie pomoc. Strach przeniósł mnie z powrotem do sali porodowej siedem lat temu, kiedy Theo nie płakał, a świat zwęził się do jednej, strasznej ciszy.

Syreny się zbliżały. Alaric stał nad nami, kalkulacja wyłaniała się spod szoku. Spojrzał mi w oczy nad krwawiącym ciałem Eliasa jak wyzwanie — jak roszczenie. „Niestety takie ataki są coraz częstsze”, powiedział do kamer. „Terytoria stają się coraz bardziej niestabilne.”

Znałam wymowę jego słów. Ostrze było przeznaczone dla mnie — ostrzeżenie, które przerodziło się w przemoc — a Alaric to zaplanował lub na to pozwolił. Elias przyjął cios zamiast mnie. Człowiek, który nie wiedział o moim istnieniu, właśnie zalał krwią schody sądu w moim miejscu.

Coś we mnie się przesunęło — pękło, zakrwawiło i uformowało w coś bezimiennego. Ratownicy przedarli się biegiem. Elias zamrugał powoli, walcząc, by mnie nie stracić z oczu.

„Zostań ze mną”, powiedziałam, nie kryjąc desperacji. „Nie odwracaj wzroku. Nie waż się odwracać wzroku.”

Unieśli go na nosze, syreny zagłuszyły pytania. Reporterzy krzyczeli o komentarz; nie dałam im żadnego. Wstałam z krwią na rękach i obietnicą wyrytą w kościach: nie pozwolę Alaricowi napisać naszej historii. Ward nas nazwał. Ja też nazwię — otwarcie, nieodwołalnie, zanim księżyc się obróci. I to już niedługo.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Wolf-Fiancée

The Wolf-Fiancée

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa