passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Their Human Mate - Rozdział #4 - autor Nina Soelian

Their Human Mate

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Mężczyzna, który wchodzi, musi się schylić pod framugą, żeby się przez nią przecisnąć.

Ma spokojnie ponad dwa metry wzrostu, szeroki jak samo wejście, z ramionami, które mogłyby zasłonić słońce, gdyby tylko stanął między nim a ziemią. Przez jego gardło, od ucha do ucha, biegnie przerażająca blizna—tkanka różowa i pomarszczona, niemożliwa do zignorowania. Jakby ktoś kiedyś próbował odciąć mu głowę i prawie mu się to udało.

Włosy ma krótko ostrzyżone, ciemne na tle skóry głowy, ale oczy ciepłe, brązowe, zupełnie niepasujące do jego budzącej grozę postury.

Fantastycznie. Zostałam porwana przez łagodnego olbrzyma, który wygląda, jakby przegrał walkę z maczetą.

Leżę nieruchomo na wąskim łóżku, starając się oddychać płytko i równo, podczas gdy śledzę każdy jego ruch w pokoju i rejestruję każde doznanie domagające się uwagi. Czaszka pulsuje migreną, która tętni za oczami jak drugie serce, o które nigdy nie prosiłam. Każdy mięsień w moim ciele protestuje już przy samym akcie istnienia, usta mam jakby wypchane watą, a gardło tak suche, że przy przełykaniu łzy napływają mi do oczu.

Gdy w końcu odchodzi od drzwi, robi to z rozmyślną powolnością, każdy krok odmierzony i ostrożny. Jakby dawno temu zrozumiał, że nagłe ruchy u mężczyzny jego postury tylko przerażają ludzi.

I składane w ofierze kobiety, najwyraźniej.

Taca, którą niesie, zawiera miskę zupę, gruby kawałek chleba i szklankę wody, która w ogniu wygląda jak płynny bursztyn. Gdyby tylko wiedział, co jestem gotowa oddać za łyk tej wody właśnie teraz.

"Powinnaś coś zjeść," mówi, a jego głos brzmi zniszczony, chrapliwy, zdarty do żywego przez to, co zostawiło bliznę na jego szyi. "Nie było cię przez dwa dni."

Dwa dni. Kurwa.

To potwierdzenie osiada w moich kościach z ciężarem wyroku śmierci wypowiedzianego mimochodem przy śniadaniu. Dwa dni nieprzytomna, w obcym miejscu, otoczona przez nieznajomych, którzy mogą chcieć mojej śmierci. Dwa dni, podczas których mogło mi się przydarzyć absolutnie wszystko, a nie dowiedziałabym się o tym, póki nie byłoby za późno.

Dwa dni, odkąd własna babcia odurzyła mnie jak jagnię szykowane na rzeź.

"Gdzie jestem?" pytanie z trudem przechodzi przez moje wyschnięte gardło, ledwo głośniejsze niż szept.

Odkłada tacę na mały stolik obok łóżka z taką delikatnością, że wydaje się ona niemal wyćwiczona. Jakby naprawdę ćwiczył, jak być niegroźnym w ciele stworzonym wyłącznie do przeciwnych celów. "Jesteś w bezpiecznym miejscu. Nikt tutaj nie zrobi ci krzywdy, obiecuję."

"Dlaczego miałabym w to uwierzyć?" Podnoszę się do siadu, mimo że każdy mięsień krzyczy z bólu, odmawiając prowadzenia tej rozmowy leżąc bezbronna jak omdlewająca wiktoriańska panienka. Flanelowa koszula, w którą ktoś mnie ubrał, sięga mi za kolana, więc szczelniej owijam ją wokół siebie jak zbroję z miękkiej bawełny. "Możesz współpracować z ludźmi, którzy próbowali mnie złożyć w ofierze. Możesz planować dokończyć to, co zaczęli. Skąd mam wiedzieć, czy ta zupa nie jest zatruta, a ty jesteś tu tylko po to, żeby patrzeć, jak duszę się własnym optymizmem?"

Zawiesza ruch, a na jego twarzy pojawia się coś smutnego. Żal zbyt stary i zbyt znajomy, by był tylko reakcją na moją paranoję.

"Nie powinnaś mi ufać," przyznaje, a szczerość w jego zniszczonym głosie zaskakuje mnie. "Jeszcze nie. Nie zasłużyłem na to, tak samo jak nikt tutaj. Ale i tak to prawda—nikt nie zrobi ci krzywdy."

Dobroć w jego oczach nie znika. Po prostu trwa tam, cierpliwa i stała, niczego nie oczekując w zamian.

Chciałabym wymagać więcej. Chcę imion i wyjaśnień oraz odpowiedzi na pytania, których jeszcze nie umiem postawić. Chcę wiedzieć, dlaczego obudziłam się w koszuli obcego człowieka z dziwnym połączeniem pulsującym w mojej piersi, którego nie było trzy dni temu. Chcę wiedzieć, co się dzieje z moim ciałem, dlaczego moja skóra jest zbyt ciasna i zbyt czuła, dlaczego czuję obecność na granicy świadomości, pulsującą jak rana, która nie chce się zaleczyć.

Ale on nie oczekuje niczego w zamian. Po prostu odwraca się i rusza ku drzwiom, dając mi przestrzeń, której nie spodziewałam się po mężczyźnie, który mógłby rozgnieść mi czaszkę jedną ręką i nawet nie musiałby odstawiać przy tym porannej kawy.

Drzwi zamykają się za nim cicho, a ja zostaję sama z galopującymi myślami.

Nie ufaj łagodności obcych.

Margot nauczyła mnie tej lekcji aż nazbyt dobrze, choć nigdy nie zdawała sobie sprawy, że uczy przez własny przykład. Dobroć bez kontekstu to tylko cierpliwość czekająca na odpowiedni moment, by uderzyć. Ciepły uśmiech może kryć zimne serce, a ci, którzy ranią cię najboleśniej, zawsze najpierw sprawiają, że czujesz się przy nich bezpiecznie.

Czekam, aż jego kroki zupełnie ucichną, zanim zsuwam się z łóżka. Moje bose stopy dotykają szorstkich desek, a ja przesuwam się w stronę ściany, gdzie szpary między deskami są najszersze. Ściany chaty są na tyle cienkie, że przez szczeliny słyszę męskie głosy kłócące się z taką intensywnością, że moje tętno przyspiesza.

"Ona musi umrzeć." Głos ostry, autorytarny, nieznoszący sprzeciwu. "Nie ma innego wyjścia."

"Rytuał nie przewidywał przeżycia," odpowiada drugi, spokojniejszy, ale równie pewny. "Jest anomalią, zagrożeniem dla wszystkiego, co tu stworzyliśmy."

"Ty też to poczułeś." Trzeci głos wkracza do dyskusji, ciężki od znaczenia, którego nie do końca pojmuję. "Ona jest w rui. Więź już zaczyna się tworzyć z pozostałymi."

"Więc ją powstrzymamy." Ponownie pierwszy głos, zimny jak górskie potoki zimą. "Albo to zakończymy."

Zakończymy to.

Zakończymy ją.

Zakończymy mnie.

Serce wali mi o żebra tak głośno, że obawiam się, iż mogą to usłyszeć przez ściany. Słyszałam już dość. Niezależnie od tego, jaką litość okazał mi człowiek z blizną, jakiego bezpieczeństwa obiecywał tymi smutnymi, brązowymi oczami, pozostali już podjęli decyzję odnośnie mojego losu.

Bezgłośnie przemieszczam się do drzwi na stopach, które nauczyły się chodzić bezszelestnie przez lata unikania uwagi Margot. Moja dłoń zaciska się na klamce, chłodny metal dotyka wnętrza dłoni, pociągam.

Lecz w następnej sekundzie drzwi wyrywają się z mojego uchwytu z brutalną siłą, otwarte od zewnątrz ręką szybszą i znacznie silniejszą niż moja.

W progu stoi mężczyzna o kasztanowych włosach z mojego snu, jego ostre rysy wykrzywione pogardą, która wydaje się wyrzeźbiona w kościach, a nie tylko noszona na twarzy. Zielone oczy płoną wrogością tak intensywną, że emanuje od niego niczym żar z rozpalonego pieca, a jego wysportowana sylwetka aż drga od napięcia, które zapowiada przemoc, jeśli tylko oddycham nie tak, jak powinnam.

Nie zagradza mi wyjścia. Zamiast tego wchodzi do chaty i zatrzaskuje za sobą drzwi jednym kopnięciem buta. Zamek zaskakuje z głuchym, nieodwołalnym kliknięciem—dźwiękiem klatki zamykającej się wokół swojej ofiary.

Podchodzi, a ja cofnięta instynktownie aż plecami przywieram do ściany, nie mając już dokąd uciec. Nie spuszcza ze mnie wzroku, gdy zbliża się coraz bardziej, i uświadamiam sobie, że ta zieleń to nie tylko jasność—ona naprawdę świeci, nadprzyrodzonym ogniem, którego nie powinno być w ludzkich oczach, płonie w tęczówkach nienawiścią, na którą jeszcze nie zdążyłam sobie zasłużyć.

"Wybierasz się gdzieś, mała ofiaro?" warczy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Oddech drapieżnika jest ciepły na mojej twarzy, a moje zdradzieckie ciało najwyraźniej nie odróżnia już zagrożenia od pożądania.

Za dużo mrocznych romansów, Abby. Za pieprznie dużo.

Mężczyzna przyciska mnie do ściany i jego płonące zielone oczy nie kryją nic poza pogardą, gdy przygląda mi się jak szczurowi, którego zapędził w kąt swojej spiżarni. Ta bliskość powinna mnie przerażać—wciąż przeraża—ale pod strachem odzywa się to samo przymuszenie, które czułam w lesie.

Słabsze teraz, lecz wciąż obecne.

Moje ciało reaguje na jego bliskość znanym już ciepłem, którego nie zapraszałam, rumieńcem rozlewającym się pod skórą, nie mającym nic wspólnego z ogniem trzaskającym po drugiej stronie pokoju. Zdrada własnego ciała napawa mnie obrzydzeniem.

"Czego chcesz?" żądam, wciskając dłonie w ścianę, by nie dotknąć go przypadkiem.

"Czego chcę," mówi niskim, niebezpiecznym głosem, "to żebyś nie istniała. Ale nie zawsze dostajemy to, czego chcemy, prawda?"

Wtedy dostrzegam okazję—lukę między jego ramieniem a framugą drzwi—and od razu ją wykorzystuję, robiąc unik w lewo i rzucając się ku wolności. Łapie mnie, zanim zdążę wykonać dwa kroki.

Cholera!

Walczę całym ciałem, drapię go po przedramieniu, aż cieknie krew. Moje kolano celuje w jego krocze, chybia o kilka centymetrów, gdy odwraca biodra. Kiedy próbując zasłonić mi usta, wbijam zęby w jego dłoń, czuję metaliczny smak krwi.

Ale to wszystko na nic.

Obezwładnia mnie bez wysiłku, ściskając moje nadgarstki jedną ogromną dłonią, podczas gdy drugą chwyta moją szczękę tak mocno, że zmusza mnie do spojrzenia mu w oczy. W jego wyrazie nie ma ani gniewu, ani satysfakcji—jedynie głębokie znudzenie człowieka odganiającego muchę.

"Skończyłaś?" pyta.

Upokorzenie pali mocniej niż jego uścisk.

Ten człowiek unieszkodliwił mnie w sekundę, wyglądając przy tym całkowicie nieporuszony.

Nie puszcza mnie i ciągnie w stronę drzwi—nie tych, do których próbowałam się dostać, lecz innego przejścia, prowadzącego głębiej w strukturę.

Moje bose stopy szurają po deskach, gdy próbuję dotrzymać kroku jego długim krokom. Wychodzimy do większej przestrzeni, głównej sali z odsłoniętymi belkami i ogromnym kamiennym kominkiem dominującym jedną ze ścian.

Widzę Grogana stojącego przy palenisku, poczucie winy wyryte w każdej linii jego arystokratycznych rysów. Wspomnienie tego, co wydarzyło się między nami w lesie, pulsuje w moim sercu wstydem, przyjemnością i naruszeniem, splecionymi razem.

"Abigail," mówi, robiąc krok w moją stronę. "Cieszę się, że się obudziłaś."

"Przynajmniej jedna z nas." Słowa wypadają ostre i podszyte goryczą, której nie potrafię całkiem stłumić.

Patrzenie na niego boli w sposób, którego nie chcę analizować—uczucie w mojej piersi ciągnie ku niemu, podczas gdy umysł cofa się przed wspomnieniem jego rąk na mojej skórze. Jego… we mnie.

Szczęka mu się napina, ale kontynuuje. "Sądzę, że zasługujesz, by wiedzieć, kim jesteśmy. Mnie już znasz. Pozostali…" Wskazuje na róg, gdzie siedzi ogromny, pokryty bliznami mężczyzna. "To Rhett. Opiekował się tobą, gdy spałaś."

Rhett skina głową, a w jego brązowych oczach kryje się smutek tak głęboki, że można by się w nim utopić.

Dłoń Grogana przesuwa się w stronę stołu zasłanego papierami, przy którym mężczyzna o ciemnych włosach i lodowatoniebieskich oczach śledzi każdy mój najmniejszy ruch. "Jarek. Nasz strateg."

Jarek trwa w niepokojącym bezruchu, jakby rzadko poruszał się bez przemyślanego celu. Patrzy na mnie jak na okaz przypięty szpilką pod szkłem.

"I Theron." Grogan kiwa głową w stronę przeciwległej ściany, gdzie złote loki mężczyzny łapią światło ognia, okalając rysy niemal zbyt piękne jak na męską szerokość jego ramion.

Theron próbuje czarującego uśmiechu, który jednak gaśnie, gdy dostrzega mój strach, którego nie potrafię ukryć. Uśmiech ten kruszy się na brzegach, odsłaniając cienie pod oczami, które nie zaznały prawdziwego odpoczynku od dawna.

Przełykam terror drapiący mnie w gardle i unoszę brodę.

Jeśli mam umrzeć otoczona przez nadprzyrodzone istoty ze śmiercionośnym chwytem na moim ramieniu, nie zamierzam robić tego skulona ze strachu.

"Cudowne przedstawienie," udaje mi się powiedzieć, głosem pewniejszym, niż się spodziewałam. "W jakim wieku wasi rodzice myśleli, że żyją? Konsultowali średniowieczną księgę imion, czy po prostu mieliście wyjątkowego pecha?"

Cisza rozciąga się po całej sali.

Bliznowata szyja Rhetta drga, jakby dławił się stłumionym śmiechem, widzę też, że pióro Jarka zatrzymuje się w pół notatki, a jedna ciemna brew unosi się o ułamek milimetra. Pęknięty uśmiech Therona drga ku czemuś bardziej prawdziwemu.

Nawet usta Grogana wyginają się w uśmiechu, który łagodzi wyrzeźbione na jego twarzy poczucie winy.

"Puść ją," mówi. "Nie stanowi zagrożenia, potrzebuje tylko zrozumieć, co się dzieje."

Uścisk mężczyzny za mną zaciska się na moich nadgarstkach tak mocno, że kości trzeszczą. "Musi zrozumieć, że jest balastem przykutym do naszych kostek."

"Hrollok." W głosie Grogana brzmi niepodważalny autorytet, a ja zapamiętuję to imię—kolejny relikt minionej epoki. "Puść ją. Natychmiast."

Hrollok posłusznie się podporządkowuje, ale najpierw popycha mnie tak mocno, że potykam się i prawie upadam. Grogan łapie mnie delikatnie, stabilizując mnie, podczas gdy ja natychmiast wyrywam się spod jego dotyku.

"Rytuał," zaczyna, a ja słyszę w jego głosie ciężar tłumaczenia, którego bał się od dawna, "ma korzenie starsze niż ten kraj. Setki lat temu twoi przodkowie wypowiedzieli wojnę naszym. Traktat, który ją zakończył, miał swoją cenę."

Robi pauzę, a ogień trzaska w ciszy, wypełniając przestrzeń między nami.

"W każdym pokoleniu córka twojej bezpośredniej linii krwi jest składana w ofierze, by utrzymać pokój."

Żołądek skręca mi się z chorobliwym zrozumieniem. "Moja babcia…"

"Wżeniła się w twoją rodzinę. Nie ma w sobie krwi wymaganej przez traktat." Jego szare oczy patrzą w moje z przerażającą delikatnością. "Jesteś ostatnią z rodu, Abigail. Ostatnim długiem."

"To dlaczego jeszcze żyję?" pytam.

"Bo w jakiś sposób, niemożliwie, przeżyłaś. A magia, która powinna cię zabić, związała cię z naszą piątką." Zatrzymuje się, pozwalając, by jego słowa wybrzmiały w ciszy sali. "Jednocześnie."

Wpatruję się w niego, czekając na puentę, która nie nadchodzi. "To szaleństwo…"

"Tak," przyznaje cicho, a w tym wyznaniu więcej jest wyczerpania niż sporu. "To prawda."

"Więc pozwól mi odejść." Żądanie wyrywa się ze mnie, zanim zdążę rozważyć jego bezsensowność. "Odejdę i nigdy mnie nie zobaczycie. Cokolwiek wisiało na moich przodkach… uznaj to za spłacone traumą i miejmy to za sobą. Problem rozwiązany."

Wyraz twarzy Grogana zmienia się na taki, którego nie pojmuję, przesiąknięty żalem i litością, której nie prosiłam.

"Nie możesz odejść. Więź jest liną ratunkową, literalnie. Jeśli wyjdziesz poza zasięg stada i pęknie połączenie, albo umrzesz tam, w lesie… To zabije nas wszystkich natychmiast."

Znów zalega cisza i słyszę trzask ognia, słyszę własne serce dudniące mi w uszach. Słyszę odległy śpiew ptaka za oknem, który nie ma pojęcia, że świat właśnie stanął na głowie.

Patrzę kolejno na każdego z nich. Wina Grogana—świeża i niezaleczona. Smutek Rhetta—zbyt wielki, by go zmierzyć. Kliniczna obserwacja Jarka—katalogująca moje reakcje na przyszłość. Kruche roztrzęsienie uśmiechu Therona—pękające z każdą sekundą.

Wtedy Hrollok podchodzi, a jego wargi krzywią się z obrzydzeniem, które wydaje się wyryte na stałe w jego rysach.

"Nie jesteś tu więźniem, bo tego chcemy," syczy, każde słowo spada jak wyrok. "Jesteś więźniem, bo jesteś chodzącą bombą przyczepioną do naszych piersi."

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Osada nie powinna istnieć, a jednak rozciąga się przede mną niczym gorączkowy sen wyrzeźbiony z appalaskiej dziczy.

Grogan prowadzi mnie ścieżką wygładzoną przez niezliczone stopy i nie potrafię pogodzić tego, co widzą moje oczy, z tym, co wydawało mi się, że wiem o tych górach.

Chaty z panelami słonecznymi na dachach wtulają się między pradawne dęby, ich spatynowane drewno i zielone, metalowe poszycie wtapiają się w las jak kamuflaż. Linie energetyczne biegną dyskretnie wzdłuż skraju drzew, a między gałęziami sosny dostrzegam satelitarną antenę, ledwo widoczną. Żwirowe ścieżki łączą zabudowania, a gdzieś w pobliżu generator mruczy pod dźwiękiem wiatru.

— To niemożliwe — szepczę, obracając się powoli, by ogarnąć wzrokiem całość. — Mieszkam w tych górach całe życie, a nie miałam pojęcia, że to wszystko tu jest.

— Właśnie o to chodzi — mówi Grogan, a w jego zniszczonym głosie pojawia się cień dumy.

Patrzę, jak grupa dzieci goni się między małymi budynkami, ich śmiech niesie się z wiatrem, a domowość tej sceny uderza mnie z całą mocą. To są rodziny, nie potwory, żyjące życiem zaskakująco zwyczajnym.

— Ilu was tu jest? — pytam.

— Ta osada liczy około trzystu wilków, choć liczba ta zmienia się zależnie od pory roku i okoliczności.

Przystaje przy rzeźbionym drewnianym słupie, którego powierzchnię pokrywają symbole, których nie potrafię odczytać.

— Nie jesteśmy pojedynczą watahą w tradycyjnym rozumieniu, lecz raczej koalicją kilku watah. Różne linie krwi, różne historie, wszystkie połączone wspólnym przywództwem.

— A kto wam przewodzi? — pytanie brzmi ciężej, niżbym chciała, niosąc ze sobą implikacje hierarchii, kontroli i tego, czym może się stać moje miejsce w tej strukturze, jeśli zostanę.

Twarz Grogana staje się zamyślona, jego blade, szare oczy utkwione w czymś, czego nie dostrzegam.

— Naszym obecnym Alfą jest Thorne Whiteclaw, przewodzi tej koalicji od prawie czterdziestu lat, ale wiek i choroba osłabiły go nieodwracalnie. Nie ma dzieci, które odziedziczyłyby po nim tę pozycję, więc watahy wkrótce wybiorą jego następcę.

Spogląda na mnie, oceniając moją reakcję z ciekawością.

— Współczesne wilki zaadaptowały wiele praktyk ze świata ludzi, w tym demokratyczny wybór przywództwa, gdy nie ma wyraźnego dziedzica.

— To brzmi niemal cywilizowanie — mówię, a słowa wychodzą ostrzej, niż zamierzałam.

— Jesteśmy cywilizowani, Abby. — W jego głosie nie ma urazy, tylko cierpliwość. — Dzikość z opowieści twojej babci wymarła wieki temu, razem z konfliktem, który ją zrodził.

Chcę zaprotestować, wskazać, że odurzenie mnie i wleczenie do rytuału ofiarnego trudno nazwać cywilizowanym zachowaniem, ale słowa zamierają mi na języku.

— Więc to są moje opcje? — pytam zamiast tego, a frustracja narasta, dławiąc mnie od chwili przebudzenia w tej chacie. — Podporządkować się albo zginąć?

Grogan zatrzymuje się w pół kroku. Popołudniowe światło łapie srebrne nitki w jego włosach i przez chwilę wygląda na niemożliwie starego, obciążonego wiekami, których nie potrafię pojąć.

— Nie ująłbym tego tak ostro — mówi ostrożnie — ale sedno nie jest nieprawdziwe. Więź wiąże twoje przetrwanie z naszym, a nasze z twoim, tworząc wzajemną zależność, której nie da się przerwać bez wzajemnego zniszczenia.

— To sobie mówiłeś w lesie?

Patrzę, jak jego rysy przechodzą przez szereg emocji, nim zatrzymają się na czymś, co przypomina żałobę w masce rezygnacji. — To, co się między nami wydarzyło, nigdy nie miało się wydarzyć.

Jego głos cichnie, muszę się nachylić, by go dosłyszeć.

— Spędziłem dziesięciolecia, budując mury przeciwko właśnie takiej słabości, wierząc, że jestem odporny na przymus, który napędza nasze więzi. Ty rozbiłaś te mury w kilka minut, a ja wciąż próbuję zrozumieć, dlaczego.

Myślę o żarze, który pochłonął racjonalne myśli i zostawił tylko instynkt. Myślę o przebudzeniu po wszystkim, o zmianie, którą dopiero poznaję.

— To był mój pierwszy raz — mówię cicho. — Cokolwiek to było… Powinieneś wiedzieć, że nie miałam wcześniej żadnego doświadczenia.

Jego gwałtowny wdech zdradza, że nie miał o tym pojęcia. Wina wyżłabia głębsze linie na jego arystokratycznej twarzy, widzę, jak zmaga się z ciężarem moich słów.

— Przykro mi… — zaczyna, lecz unoszę dłoń, by go powstrzymać.

— Nie oczekuję przeprosin, Groganie. — Patrzę mu prosto w oczy, nie pozwalając, by wstyd wpłynął na to, co zamierzam powiedzieć. — Mówię ci to, bo szczerość wydaje się ważna w tych okolicznościach, i bo…

Zawieszam głos, szukając słów prawdziwych, nie wygodnych.

— Bo jeśli już musiało się to stać w ten sposób, to jestem wdzięczna, że stało się to z kimś takim jak ty.

Napięcie w jego ramionach lekko się rozluźnia, a w jego piersi rozlega się ciche warknięcie. Potem w kąciku jego ust pojawia się delikatny uśmiech, po tym, jak w jego spojrzeniu zamigotało coś ciemnego i głodnego.

— Jesteś niezwykle odporna jak na kogoś, komu świat zawalił się trzy dni temu.

— Odporność to po prostu upór w ładniejszym ubraniu — mówię, a kącik moich ust unosi się w czymś zbliżonym do uśmiechu. — Poza tym, skoro mam być związana z pięcioma wilkołakami, mogę przynajmniej przyznać, że jeden z nich zrobił niezłe pierwsze wrażenie.

Jego śmiech wybucha zaskakująco i szczerze, odmładzając go niemal do chłopięcości. Ten dźwięk rozgrzewa coś w mojej piersi, niemal boleśnie.

— Będziesz kłopotem… — mówi, kręcąc lekko głową, ale w słowach pobrzmiewa sympatia, nie zarzut.

— Wolę określenie „ciekawa” — ripostuję.

Ciepło narastające między nami pęka, gdy znajome, ciężkie kroki zapowiadają nadejście Hrolloka. Jego kasztanowe włosy łapią przefiltrowane światło, a zielone oczy płoną zwykłą pogardą, gdy podchodzi do nas z gracją drapieżnika.

— Patrol na perymetrze zauważył pojazd zbliżający się od wschodniej drogi — oznajmia, a napięcie promieniuje z każdego ruchu jego masywnej sylwetki. — Nieupoważniony.

Zanim Grogan zdąży odpowiedzieć, reflektory przecinają zapadający zmierzch. Czarny SUV wyłania się zza linii drzew, wyglądając tu obscenicznie, pośród drewnianych zabudowań i leśnych ścieżek.

Otwierają się drzwi kierowcy i wysiada kobieta.

Jej uroda jest porażająca — taka, na którą trudno patrzeć wprost, jakby zbyt długie wpatrywanie się mogło zostawić trwały ślad w pamięci.

Ciemne włosy spływają w idealnych falach na ramiona odziane w markowe ubrania, a jej rysy mają symetrię klasycznych rzeźb. Nieskazitelne i zimne, otoczone aurą wyższości, która wypełnia przestrzeń wokół niej.

Porusza się w naszą stronę z drapieżną gracją, ale zamiast zwracać się do mężczyzn, okrąża mnie powoli, lustrując spojrzeniem każdą słabość.

— Więc to jest ta mała ofiara, która odmówiła śmierci — mruczy, podchodząc tak blisko, że czuję zapach jej drogiego perfumu. — Jakże rozczarowujące. Spodziewałam się czegoś bardziej… imponującego.

Pochyla się jeszcze bliżej, jej oddech ciepły przy moim uchu.

— Powinnaś uciekać, wiesz? Zaryzykować w dziczy, zamiast bawić się w dom z wilkami, które nigdy naprawdę cię nie zaakceptują.

Sugestia przesycona jest jawną złośliwością, której nie mogę nie zrozumieć.

Wie, że jeśli ucieknę i zginę, ci mężczyźni zginą razem ze mną.

— Sera. — Hrollok wydaje z siebie zraniony dźwięk obok mnie i przez więź czuję, jak jego ból rozbija się o moją świadomość — świeży i surowy, rana rozdarta samym widokiem tej kobiety.

Zamiast cofnąć się, nieświadomie zbliżam się do Hrolloka, ustawiając się między nimi. — Myślę, że zostanę dokładnie tam, gdzie jestem, dzięki.

Na jej idealnych rysach przez chwilę pojawia się zaskoczenie, po czym wraca chłodna rozbawiona maska. Potem jej spojrzenie przesuwa się na Hrolloka, a uśmiech ostrzeje się okrucieństwem.

— Witaj, kochanie — mruczy. — Tęskniłeś?

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Their Human Mate

Their Human Mate

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa