Oddech drapieżnika jest ciepły na mojej twarzy, a moje zdradzieckie ciało najwyraźniej nie odróżnia już zagrożenia od pożądania.
Za dużo mrocznych romansów, Abby. Za pieprznie dużo.
Mężczyzna przyciska mnie do ściany i jego płonące zielone oczy nie kryją nic poza pogardą, gdy przygląda mi się jak szczurowi, którego zapędził w kąt swojej spiżarni. Ta bliskość powinna mnie przerażać—wciąż przeraża—ale pod strachem odzywa się to samo przymuszenie, które czułam w lesie.
Słabsze teraz, lecz wciąż obecne.
Moje ciało reaguje na jego bliskość znanym już ciepłem, którego nie zapraszałam, rumieńcem rozlewającym się pod skórą, nie mającym nic wspólnego z ogniem trzaskającym po drugiej stronie pokoju. Zdrada własnego ciała napawa mnie obrzydzeniem.
"Czego chcesz?" żądam, wciskając dłonie w ścianę, by nie dotknąć go przypadkiem.
"Czego chcę," mówi niskim, niebezpiecznym głosem, "to żebyś nie istniała. Ale nie zawsze dostajemy to, czego chcemy, prawda?"
Wtedy dostrzegam okazję—lukę między jego ramieniem a framugą drzwi—and od razu ją wykorzystuję, robiąc unik w lewo i rzucając się ku wolności. Łapie mnie, zanim zdążę wykonać dwa kroki.
Cholera!
Walczę całym ciałem, drapię go po przedramieniu, aż cieknie krew. Moje kolano celuje w jego krocze, chybia o kilka centymetrów, gdy odwraca biodra. Kiedy próbując zasłonić mi usta, wbijam zęby w jego dłoń, czuję metaliczny smak krwi.
Ale to wszystko na nic.
Obezwładnia mnie bez wysiłku, ściskając moje nadgarstki jedną ogromną dłonią, podczas gdy drugą chwyta moją szczękę tak mocno, że zmusza mnie do spojrzenia mu w oczy. W jego wyrazie nie ma ani gniewu, ani satysfakcji—jedynie głębokie znudzenie człowieka odganiającego muchę.
"Skończyłaś?" pyta.
Upokorzenie pali mocniej niż jego uścisk.
Ten człowiek unieszkodliwił mnie w sekundę, wyglądając przy tym całkowicie nieporuszony.
Nie puszcza mnie i ciągnie w stronę drzwi—nie tych, do których próbowałam się dostać, lecz innego przejścia, prowadzącego głębiej w strukturę.
Moje bose stopy szurają po deskach, gdy próbuję dotrzymać kroku jego długim krokom. Wychodzimy do większej przestrzeni, głównej sali z odsłoniętymi belkami i ogromnym kamiennym kominkiem dominującym jedną ze ścian.
Widzę Grogana stojącego przy palenisku, poczucie winy wyryte w każdej linii jego arystokratycznych rysów. Wspomnienie tego, co wydarzyło się między nami w lesie, pulsuje w moim sercu wstydem, przyjemnością i naruszeniem, splecionymi razem.
"Abigail," mówi, robiąc krok w moją stronę. "Cieszę się, że się obudziłaś."
"Przynajmniej jedna z nas." Słowa wypadają ostre i podszyte goryczą, której nie potrafię całkiem stłumić.
Patrzenie na niego boli w sposób, którego nie chcę analizować—uczucie w mojej piersi ciągnie ku niemu, podczas gdy umysł cofa się przed wspomnieniem jego rąk na mojej skórze. Jego… we mnie.
Szczęka mu się napina, ale kontynuuje. "Sądzę, że zasługujesz, by wiedzieć, kim jesteśmy. Mnie już znasz. Pozostali…" Wskazuje na róg, gdzie siedzi ogromny, pokryty bliznami mężczyzna. "To Rhett. Opiekował się tobą, gdy spałaś."
Rhett skina głową, a w jego brązowych oczach kryje się smutek tak głęboki, że można by się w nim utopić.
Dłoń Grogana przesuwa się w stronę stołu zasłanego papierami, przy którym mężczyzna o ciemnych włosach i lodowatoniebieskich oczach śledzi każdy mój najmniejszy ruch. "Jarek. Nasz strateg."
Jarek trwa w niepokojącym bezruchu, jakby rzadko poruszał się bez przemyślanego celu. Patrzy na mnie jak na okaz przypięty szpilką pod szkłem.
"I Theron." Grogan kiwa głową w stronę przeciwległej ściany, gdzie złote loki mężczyzny łapią światło ognia, okalając rysy niemal zbyt piękne jak na męską szerokość jego ramion.
Theron próbuje czarującego uśmiechu, który jednak gaśnie, gdy dostrzega mój strach, którego nie potrafię ukryć. Uśmiech ten kruszy się na brzegach, odsłaniając cienie pod oczami, które nie zaznały prawdziwego odpoczynku od dawna.
Przełykam terror drapiący mnie w gardle i unoszę brodę.
Jeśli mam umrzeć otoczona przez nadprzyrodzone istoty ze śmiercionośnym chwytem na moim ramieniu, nie zamierzam robić tego skulona ze strachu.
"Cudowne przedstawienie," udaje mi się powiedzieć, głosem pewniejszym, niż się spodziewałam. "W jakim wieku wasi rodzice myśleli, że żyją? Konsultowali średniowieczną księgę imion, czy po prostu mieliście wyjątkowego pecha?"
Cisza rozciąga się po całej sali.
Bliznowata szyja Rhetta drga, jakby dławił się stłumionym śmiechem, widzę też, że pióro Jarka zatrzymuje się w pół notatki, a jedna ciemna brew unosi się o ułamek milimetra. Pęknięty uśmiech Therona drga ku czemuś bardziej prawdziwemu.
Nawet usta Grogana wyginają się w uśmiechu, który łagodzi wyrzeźbione na jego twarzy poczucie winy.
"Puść ją," mówi. "Nie stanowi zagrożenia, potrzebuje tylko zrozumieć, co się dzieje."
Uścisk mężczyzny za mną zaciska się na moich nadgarstkach tak mocno, że kości trzeszczą. "Musi zrozumieć, że jest balastem przykutym do naszych kostek."
"Hrollok." W głosie Grogana brzmi niepodważalny autorytet, a ja zapamiętuję to imię—kolejny relikt minionej epoki. "Puść ją. Natychmiast."
Hrollok posłusznie się podporządkowuje, ale najpierw popycha mnie tak mocno, że potykam się i prawie upadam. Grogan łapie mnie delikatnie, stabilizując mnie, podczas gdy ja natychmiast wyrywam się spod jego dotyku.
"Rytuał," zaczyna, a ja słyszę w jego głosie ciężar tłumaczenia, którego bał się od dawna, "ma korzenie starsze niż ten kraj. Setki lat temu twoi przodkowie wypowiedzieli wojnę naszym. Traktat, który ją zakończył, miał swoją cenę."
Robi pauzę, a ogień trzaska w ciszy, wypełniając przestrzeń między nami.
"W każdym pokoleniu córka twojej bezpośredniej linii krwi jest składana w ofierze, by utrzymać pokój."
Żołądek skręca mi się z chorobliwym zrozumieniem. "Moja babcia…"
"Wżeniła się w twoją rodzinę. Nie ma w sobie krwi wymaganej przez traktat." Jego szare oczy patrzą w moje z przerażającą delikatnością. "Jesteś ostatnią z rodu, Abigail. Ostatnim długiem."
"To dlaczego jeszcze żyję?" pytam.
"Bo w jakiś sposób, niemożliwie, przeżyłaś. A magia, która powinna cię zabić, związała cię z naszą piątką." Zatrzymuje się, pozwalając, by jego słowa wybrzmiały w ciszy sali. "Jednocześnie."
Wpatruję się w niego, czekając na puentę, która nie nadchodzi. "To szaleństwo…"
"Tak," przyznaje cicho, a w tym wyznaniu więcej jest wyczerpania niż sporu. "To prawda."
"Więc pozwól mi odejść." Żądanie wyrywa się ze mnie, zanim zdążę rozważyć jego bezsensowność. "Odejdę i nigdy mnie nie zobaczycie. Cokolwiek wisiało na moich przodkach… uznaj to za spłacone traumą i miejmy to za sobą. Problem rozwiązany."
Wyraz twarzy Grogana zmienia się na taki, którego nie pojmuję, przesiąknięty żalem i litością, której nie prosiłam.
"Nie możesz odejść. Więź jest liną ratunkową, literalnie. Jeśli wyjdziesz poza zasięg stada i pęknie połączenie, albo umrzesz tam, w lesie… To zabije nas wszystkich natychmiast."
Znów zalega cisza i słyszę trzask ognia, słyszę własne serce dudniące mi w uszach. Słyszę odległy śpiew ptaka za oknem, który nie ma pojęcia, że świat właśnie stanął na głowie.
Patrzę kolejno na każdego z nich. Wina Grogana—świeża i niezaleczona. Smutek Rhetta—zbyt wielki, by go zmierzyć. Kliniczna obserwacja Jarka—katalogująca moje reakcje na przyszłość. Kruche roztrzęsienie uśmiechu Therona—pękające z każdą sekundą.
Wtedy Hrollok podchodzi, a jego wargi krzywią się z obrzydzeniem, które wydaje się wyryte na stałe w jego rysach.
"Nie jesteś tu więźniem, bo tego chcemy," syczy, każde słowo spada jak wyrok. "Jesteś więźniem, bo jesteś chodzącą bombą przyczepioną do naszych piersi."
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Osada nie powinna istnieć, a jednak rozciąga się przede mną niczym gorączkowy sen wyrzeźbiony z appalaskiej dziczy.
Grogan prowadzi mnie ścieżką wygładzoną przez niezliczone stopy i nie potrafię pogodzić tego, co widzą moje oczy, z tym, co wydawało mi się, że wiem o tych górach.
Chaty z panelami słonecznymi na dachach wtulają się między pradawne dęby, ich spatynowane drewno i zielone, metalowe poszycie wtapiają się w las jak kamuflaż. Linie energetyczne biegną dyskretnie wzdłuż skraju drzew, a między gałęziami sosny dostrzegam satelitarną antenę, ledwo widoczną. Żwirowe ścieżki łączą zabudowania, a gdzieś w pobliżu generator mruczy pod dźwiękiem wiatru.
— To niemożliwe — szepczę, obracając się powoli, by ogarnąć wzrokiem całość. — Mieszkam w tych górach całe życie, a nie miałam pojęcia, że to wszystko tu jest.
— Właśnie o to chodzi — mówi Grogan, a w jego zniszczonym głosie pojawia się cień dumy.
Patrzę, jak grupa dzieci goni się między małymi budynkami, ich śmiech niesie się z wiatrem, a domowość tej sceny uderza mnie z całą mocą. To są rodziny, nie potwory, żyjące życiem zaskakująco zwyczajnym.
— Ilu was tu jest? — pytam.
— Ta osada liczy około trzystu wilków, choć liczba ta zmienia się zależnie od pory roku i okoliczności.
Przystaje przy rzeźbionym drewnianym słupie, którego powierzchnię pokrywają symbole, których nie potrafię odczytać.
— Nie jesteśmy pojedynczą watahą w tradycyjnym rozumieniu, lecz raczej koalicją kilku watah. Różne linie krwi, różne historie, wszystkie połączone wspólnym przywództwem.
— A kto wam przewodzi? — pytanie brzmi ciężej, niżbym chciała, niosąc ze sobą implikacje hierarchii, kontroli i tego, czym może się stać moje miejsce w tej strukturze, jeśli zostanę.
Twarz Grogana staje się zamyślona, jego blade, szare oczy utkwione w czymś, czego nie dostrzegam.
— Naszym obecnym Alfą jest Thorne Whiteclaw, przewodzi tej koalicji od prawie czterdziestu lat, ale wiek i choroba osłabiły go nieodwracalnie. Nie ma dzieci, które odziedziczyłyby po nim tę pozycję, więc watahy wkrótce wybiorą jego następcę.
Spogląda na mnie, oceniając moją reakcję z ciekawością.
— Współczesne wilki zaadaptowały wiele praktyk ze świata ludzi, w tym demokratyczny wybór przywództwa, gdy nie ma wyraźnego dziedzica.
— To brzmi niemal cywilizowanie — mówię, a słowa wychodzą ostrzej, niż zamierzałam.
— Jesteśmy cywilizowani, Abby. — W jego głosie nie ma urazy, tylko cierpliwość. — Dzikość z opowieści twojej babci wymarła wieki temu, razem z konfliktem, który ją zrodził.
Chcę zaprotestować, wskazać, że odurzenie mnie i wleczenie do rytuału ofiarnego trudno nazwać cywilizowanym zachowaniem, ale słowa zamierają mi na języku.
— Więc to są moje opcje? — pytam zamiast tego, a frustracja narasta, dławiąc mnie od chwili przebudzenia w tej chacie. — Podporządkować się albo zginąć?
Grogan zatrzymuje się w pół kroku. Popołudniowe światło łapie srebrne nitki w jego włosach i przez chwilę wygląda na niemożliwie starego, obciążonego wiekami, których nie potrafię pojąć.
— Nie ująłbym tego tak ostro — mówi ostrożnie — ale sedno nie jest nieprawdziwe. Więź wiąże twoje przetrwanie z naszym, a nasze z twoim, tworząc wzajemną zależność, której nie da się przerwać bez wzajemnego zniszczenia.
— To sobie mówiłeś w lesie?
Patrzę, jak jego rysy przechodzą przez szereg emocji, nim zatrzymają się na czymś, co przypomina żałobę w masce rezygnacji. — To, co się między nami wydarzyło, nigdy nie miało się wydarzyć.
Jego głos cichnie, muszę się nachylić, by go dosłyszeć.
— Spędziłem dziesięciolecia, budując mury przeciwko właśnie takiej słabości, wierząc, że jestem odporny na przymus, który napędza nasze więzi. Ty rozbiłaś te mury w kilka minut, a ja wciąż próbuję zrozumieć, dlaczego.
Myślę o żarze, który pochłonął racjonalne myśli i zostawił tylko instynkt. Myślę o przebudzeniu po wszystkim, o zmianie, którą dopiero poznaję.
— To był mój pierwszy raz — mówię cicho. — Cokolwiek to było… Powinieneś wiedzieć, że nie miałam wcześniej żadnego doświadczenia.
Jego gwałtowny wdech zdradza, że nie miał o tym pojęcia. Wina wyżłabia głębsze linie na jego arystokratycznej twarzy, widzę, jak zmaga się z ciężarem moich słów.
— Przykro mi… — zaczyna, lecz unoszę dłoń, by go powstrzymać.
— Nie oczekuję przeprosin, Groganie. — Patrzę mu prosto w oczy, nie pozwalając, by wstyd wpłynął na to, co zamierzam powiedzieć. — Mówię ci to, bo szczerość wydaje się ważna w tych okolicznościach, i bo…
Zawieszam głos, szukając słów prawdziwych, nie wygodnych.
— Bo jeśli już musiało się to stać w ten sposób, to jestem wdzięczna, że stało się to z kimś takim jak ty.
Napięcie w jego ramionach lekko się rozluźnia, a w jego piersi rozlega się ciche warknięcie. Potem w kąciku jego ust pojawia się delikatny uśmiech, po tym, jak w jego spojrzeniu zamigotało coś ciemnego i głodnego.
— Jesteś niezwykle odporna jak na kogoś, komu świat zawalił się trzy dni temu.
— Odporność to po prostu upór w ładniejszym ubraniu — mówię, a kącik moich ust unosi się w czymś zbliżonym do uśmiechu. — Poza tym, skoro mam być związana z pięcioma wilkołakami, mogę przynajmniej przyznać, że jeden z nich zrobił niezłe pierwsze wrażenie.
Jego śmiech wybucha zaskakująco i szczerze, odmładzając go niemal do chłopięcości. Ten dźwięk rozgrzewa coś w mojej piersi, niemal boleśnie.
— Będziesz kłopotem… — mówi, kręcąc lekko głową, ale w słowach pobrzmiewa sympatia, nie zarzut.
— Wolę określenie „ciekawa” — ripostuję.
Ciepło narastające między nami pęka, gdy znajome, ciężkie kroki zapowiadają nadejście Hrolloka. Jego kasztanowe włosy łapią przefiltrowane światło, a zielone oczy płoną zwykłą pogardą, gdy podchodzi do nas z gracją drapieżnika.
— Patrol na perymetrze zauważył pojazd zbliżający się od wschodniej drogi — oznajmia, a napięcie promieniuje z każdego ruchu jego masywnej sylwetki. — Nieupoważniony.
Zanim Grogan zdąży odpowiedzieć, reflektory przecinają zapadający zmierzch. Czarny SUV wyłania się zza linii drzew, wyglądając tu obscenicznie, pośród drewnianych zabudowań i leśnych ścieżek.
Otwierają się drzwi kierowcy i wysiada kobieta.
Jej uroda jest porażająca — taka, na którą trudno patrzeć wprost, jakby zbyt długie wpatrywanie się mogło zostawić trwały ślad w pamięci.
Ciemne włosy spływają w idealnych falach na ramiona odziane w markowe ubrania, a jej rysy mają symetrię klasycznych rzeźb. Nieskazitelne i zimne, otoczone aurą wyższości, która wypełnia przestrzeń wokół niej.
Porusza się w naszą stronę z drapieżną gracją, ale zamiast zwracać się do mężczyzn, okrąża mnie powoli, lustrując spojrzeniem każdą słabość.
— Więc to jest ta mała ofiara, która odmówiła śmierci — mruczy, podchodząc tak blisko, że czuję zapach jej drogiego perfumu. — Jakże rozczarowujące. Spodziewałam się czegoś bardziej… imponującego.
Pochyla się jeszcze bliżej, jej oddech ciepły przy moim uchu.
— Powinnaś uciekać, wiesz? Zaryzykować w dziczy, zamiast bawić się w dom z wilkami, które nigdy naprawdę cię nie zaakceptują.
Sugestia przesycona jest jawną złośliwością, której nie mogę nie zrozumieć.
Wie, że jeśli ucieknę i zginę, ci mężczyźni zginą razem ze mną.
— Sera. — Hrollok wydaje z siebie zraniony dźwięk obok mnie i przez więź czuję, jak jego ból rozbija się o moją świadomość — świeży i surowy, rana rozdarta samym widokiem tej kobiety.
Zamiast cofnąć się, nieświadomie zbliżam się do Hrolloka, ustawiając się między nimi. — Myślę, że zostanę dokładnie tam, gdzie jestem, dzięki.
Na jej idealnych rysach przez chwilę pojawia się zaskoczenie, po czym wraca chłodna rozbawiona maska. Potem jej spojrzenie przesuwa się na Hrolloka, a uśmiech ostrzeje się okrucieństwem.
— Witaj, kochanie — mruczy. — Tęskniłeś?
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Ofiara powinna była umrzeć, i wszyscy o tym wiemy."
Oświadczenie Sery przecina wieczorne powietrze, jej doskonałe rysy ułożone w wyraz łagodnej odrazy, jakby mówiła o nieprzyjemnym, ale koniecznym domowym obowiązku.
Wilki wokół mnie niespokojnie się poruszają, ale nikt jej nie zaprzecza.
"Traktat istnieje z jakiegoś powodu," ciągnie dalej, jej ciemne oczy zatrzymują się na mnie z pogardą, która sprawia, że moja skóra cierpnie. "Każda wataha na tym terytorium zadaje pytania o ofiarę, która odmówiła śmierci. Musisz znaleźć sposób, by zerwać te więzi i wyeliminować problem, inaczej rada będzie zmuszona interweniować."
"Chyba nie oczekujecie, że..." zaczynam, ale dłoń Grogana na moim ramieniu ucisza mnie.
"Rozumiemy polityczne implikacje," mówi ostrożnie. "Sytuacja jest bezprecedensowa i badamy każdą możliwą drogę, by rozwiązać ją bez niepotrzebnego rozlewu krwi."
"Niepotrzebnego?" Śmiech Sery jest pozbawiony ciepła. "W naprawieniu błędu, który nigdy nie powinien był się wydarzyć, nie ma nic 'niepotrzebnego'. Znajdźcie rozwiązanie, albo sama dopilnuję, by rada wam je znalazła."
Hrollok występuje naprzód, a uczucie w mojej piersi pulsuje emocją, której od razu nie potrafię nazwać.
"Już badam metody zerwania tego połączenia," mówi, jego głos jest płaski i zimny. "Jeśli istnieje sposób, by odwrócić to, co zostało zrobione, znajdę go."
Te słowa wyciskają powietrze z moich płuc.
Wiedziałam, że mnie nienawidzi, wiedziałam, że uważa moją obecność za niechciany ciężar. Ale usłyszeć, jak dobrowolnie podejmuje się pracy nad moją śmiercią, niespodziewanie wyżłabia we mnie pustkę.
"Dobrze," mruczy Sera z satysfakcją w głosie. "Przynajmniej jedno z was rozumie, co należy zrobić."
Jej spojrzenie zatrzymuje się na Hrolloku nieco dłużej, niż powinno, i dostrzegam przebłysk porozumienia między nimi, zanim odwraca się na pięcie.
"Abby." Głos Grogana jest łagodny, ale stanowczy. "Idź, znajdź Therona. Zostań z nim, dopóki nie skończymy omawiać spraw, które nie wymagają twojej obecności."
Chcę zaprotestować, domagać się prawa do udziału w rozmowach o moim własnym przetrwaniu, ale zmęczenie w szarych oczach Grogana powstrzymuje mnie.
On próbuje mnie przed czymś chronić, nawet jeśli nie potrafię dokładnie określić przed czym.
"Dobrze," mamroczę, odwracając się od zgromadzenia z taką godnością, na jaką mnie stać.
Droga przez terytorium wydaje się dłuższa niż powinna, każdy krok niesie ciężar sprzeczności, których nie potrafię rozwiązać. Trzy dni temu byłam dziewczyną z listem przyjęcia na studia i przyszłością rozpisaną na starannie odmierzone etapy.
Teraz szukam jednego z moich porywaczy, bo inny porywacz mi to kazał. Szukam bezpieczeństwa wśród tych, którzy zniszczyli każdy plan, jaki kiedykolwiek stworzyłam.
Ironia smakuje gorzko na moim języku.
Powinnam ich nienawidzić. Powinnam planować ucieczkę i zapamiętywać trasy patroli, a nie wykonywać rozkazy jak dobrze wytresowany pies. Ale uczucie, które brzęczy mi pod żebrami, wszystko komplikuje.
Ci mężczyźni nie wybrali bycia ze mną związani bardziej, niż ja wybrałam bycie z nimi. I ten wspólny brak zgody tworzy dziwne pokrewieństwo, którego nienawidzę niemal tak bardzo, jak na nim polegam.
Stajesz po stronie swoich porywaczy, szepcze rozsądna część mojego umysłu. Syndrom sztokholmski w rekordowym tempie, dziewczyno.
Kiedy w końcu znajduję Therona na skraju osady, ostrzy nóż myśliwski metodycznymi ruchami. Chrzęst metalu o osełkę wypełnia ciszę między nami, aż w końcu podnosi wzrok.
Dostrzegając wyraz mojej twarzy, odkłada narzędzie.
"Przejdź się ze mną," mówi po prostu, wstając z płynną gracją. "Niektóre rozmowy lepiej prowadzić z dala od uszu, które mogłyby je zanieść w miejsca, gdzie nie chcielibyśmy, by trafiły."
Podążamy krętą ścieżką w głąb ciemniejącego lasu i czekam, aż blask osady zniknie za nami, zanim się odzywam.
"Kim ona jest?" Pytanie wychodzi ostrzej, niż zamierzałam. "Ta kobieta, Sera. Sposób, w jaki wszyscy jej ustępują, i jak Hrollok na nią patrzył... Jakby łączyło ich coś, co wykracza poza waszą pakową politykę."
Wyraz twarzy Therona staje się czujny, a jego przystojne rysy przybierają ostrożną neutralność.
„Sera ma znaczący wpływ wśród starszych watah, a jej opinie mają wagę w radzie nadzorującej relacje międzywatahowe. Jeśli chodzi o jej historię z Hrollokiem…”
Zawiesza głos, jakby ważył, ile powinien zdradzić.
„Odrzuciła go.” Słowa wypowiedziane są krótko, niemal niechętnie. „Lata temu. To wszystko, co mogę powiedzieć. Reszta, szczegóły i powody, to już jego opowieść, nie moja.”
Odrzuciła go.
To odkrycie osiada gdzieś w mojej piersi, przestawiając kawałki Hrolloka, o których nie wiedziałam, że są nie na swoim miejscu.
To unikanie odpowiedzi mnie frustruje, ale dostrzegam w tym lojalność i zaczynam jeszcze bardziej szanować Therona za jego dyskrecję.
„To powiedz mi coś o sobie,” mówię zamiast tego. „Każdy z was nosi w sobie rany, które podobno sprawiły, że nie da się z wami związać, a ja chciałabym zrozumieć, z czym właściwie mam tu do czynienia.”
Urokliwa maska, którą Theron nosi z taką łatwością, opada, odsłaniając dręczonego mężczyznę pod spodem. Jego bursztynowe oczy tracą wprawną ciepłość i przez moment wygląda znacznie starzej.
„Czy ktoś mówił ci już o linii Blackpelt?” pyta, a gdy kręcę głową, jego uśmiech staje się gorzki. „Trzy pokolenia temu jeden z moich przodków wymusił więź z niechcianą partnerką. To naruszenie skażone całą naszą linię krwi, skrzywiło magię, która powinna ich łączyć, przemieniając ją w coś potwornego.”
„Chyba nie rozumiem,” mówię cicho.
Jego głos staje się ochrypły od dawnego żalu. „Każdy Blackpelt od tamtej pory nosi to skażenie we krwi. Jesteśmy silniejsi, szybsi, bardziej dzicy niż zwykłe wilki… Ale nasze więzi przeradzają się w obsesję. Niszczymy to, co kochamy, Abby. Każdy jeden z nas.”
Zatrzymuje się, a ja widzę, jak przełyka ślinę, zanim zmusza się, by ciągnąć dalej.
„Patrzyłem, jak wujowie i kuzyni poddawali się szaleństwu. Widziałem, jak umysł mojego własnego ojca rozpadł się tak bardzo, że nie potrafił już odróżnić chronienia mojej matki od więzienia jej.”
Sięgam po jego dłoń, zanim zdążę się zastanowić, i w chwili, gdy nasza skóra się styka, ciepło rozlewa się nisko w moim brzuchu, jak pierwszy łyk whisky rozchodzący się w żyłach. To uczucie jest równie upajające, co niepokojące.
„Czym właściwie jest więź?” pytam, bo to słowo ciągle się pojawia, jakbym miała je rozumieć. „Czy to właśnie to uczucie, które mam, gdy któryś z was jest blisko? To takie… przyciąganie w piersi?”
Kciuk Therona kreśli niedbałe wzory na moich kostkach, a miodowe ukłucie tęsknoty narasta.
„Dokładnie tym jest,” mówi. „Więź to magiczne połączenie między partnerami. Łączy dwa wilki — albo w twoim przypadku, człowieka i wilka. Gdy zostaje w pełni uformowana, partnerzy mogą wyczuwać nawzajem swoje emocje, czasem nawet dzielić myśli.”
„A jak dochodzi do pełnego uformowania? Grogan powiedział, że nasze przetrwanie jest teraz powiązane, ale więzi z resztą z was wydają się słabsze, jakoś inne.”
„Więź zaczyna się jako potencjał,” wyjaśnia. „Aby ją dokończyć, potrzeba dwóch rzeczy: aktu i znaku.” Jego bursztynowe oczy patrzą prosto w moje. „Grogan zrobił oba z tobą tamtej nocy w lesie. Oznaczył cię tutaj —”
Jego wolna dłoń unosi się, by musnąć mój obojczyk, dokładnie tam, gdzie czasem pali moja stara blizna.
„Ale jako człowiek prawdopodobnie nie możesz odznaczyć jego. Więź jest przypieczętowana z jego strony, ale niekompletna z twojej, co powoduje nierównowagę, której jeszcze nie rozumiemy.”
Rumieniec wstępuje mi na policzki na kliniczne omówienie tego, co wydarzyło się między mną a Groganem.
„Więzi z resztą z nas pozostają niezapieczętowane,” ciągnie Theron. „Dopóki każda więź nie zostanie zakończona przez akt i znak, będziesz odczuwać tylko echa tego, co daje pełne połączenie.”
Wycofuję dłoń, zakłopotana. „To na pewno była informacja, którą powinnam znać wcześniej…”
Jego uśmiech powraca, tym razem z autentycznym ciepłem, mimo cieni pod oczami.
„Ale wizyta Sery oznacza, że masz wrogów, a nie każdy tutaj powita człowieka kroczącego wśród nas. Jeśli chcesz przetrwać, musisz nauczyć się bronić — jak walczyć, tropić, rozpoznawać zagrożenia.”
Ta propozycja zaskakuje mnie. Listy przyjęć i spakowane pudełka wydają się reliktami z innego życia, marzeniami należącymi do dziewczyny, której już nie ma.
To nie jest nowy początek, który planowałam, ale może wciąż być początkiem. Po prostu innym.
„To mnie naucz,” mówię w końcu. „Naucz mnie wszystkiego, co powinnam wiedzieć.”
Przesuń w górę, aby kontynuować