passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Their Human Mate - Rozdział #7 - autor Nina Soelian

Their Human Mate

/

Rozdział 7

Rozdział 6

"Ofiara powinna była umrzeć, i wszyscy o tym wiemy."

Oświadczenie Sery przecina wieczorne powietrze, jej doskonałe rysy ułożone w wyraz łagodnej odrazy, jakby mówiła o nieprzyjemnym, ale koniecznym domowym obowiązku.

Wilki wokół mnie niespokojnie się poruszają, ale nikt jej nie zaprzecza.

"Traktat istnieje z jakiegoś powodu," ciągnie dalej, jej ciemne oczy zatrzymują się na mnie z pogardą, która sprawia, że moja skóra cierpnie. "Każda wataha na tym terytorium zadaje pytania o ofiarę, która odmówiła śmierci. Musisz znaleźć sposób, by zerwać te więzi i wyeliminować problem, inaczej rada będzie zmuszona interweniować."

"Chyba nie oczekujecie, że..." zaczynam, ale dłoń Grogana na moim ramieniu ucisza mnie.

"Rozumiemy polityczne implikacje," mówi ostrożnie. "Sytuacja jest bezprecedensowa i badamy każdą możliwą drogę, by rozwiązać ją bez niepotrzebnego rozlewu krwi."

"Niepotrzebnego?" Śmiech Sery jest pozbawiony ciepła. "W naprawieniu błędu, który nigdy nie powinien był się wydarzyć, nie ma nic 'niepotrzebnego'. Znajdźcie rozwiązanie, albo sama dopilnuję, by rada wam je znalazła."

Hrollok występuje naprzód, a uczucie w mojej piersi pulsuje emocją, której od razu nie potrafię nazwać.

"Już badam metody zerwania tego połączenia," mówi, jego głos jest płaski i zimny. "Jeśli istnieje sposób, by odwrócić to, co zostało zrobione, znajdę go."

Te słowa wyciskają powietrze z moich płuc.

Wiedziałam, że mnie nienawidzi, wiedziałam, że uważa moją obecność za niechciany ciężar. Ale usłyszeć, jak dobrowolnie podejmuje się pracy nad moją śmiercią, niespodziewanie wyżłabia we mnie pustkę.

"Dobrze," mruczy Sera z satysfakcją w głosie. "Przynajmniej jedno z was rozumie, co należy zrobić."

Jej spojrzenie zatrzymuje się na Hrolloku nieco dłużej, niż powinno, i dostrzegam przebłysk porozumienia między nimi, zanim odwraca się na pięcie.

"Abby." Głos Grogana jest łagodny, ale stanowczy. "Idź, znajdź Therona. Zostań z nim, dopóki nie skończymy omawiać spraw, które nie wymagają twojej obecności."

Chcę zaprotestować, domagać się prawa do udziału w rozmowach o moim własnym przetrwaniu, ale zmęczenie w szarych oczach Grogana powstrzymuje mnie.

On próbuje mnie przed czymś chronić, nawet jeśli nie potrafię dokładnie określić przed czym.

"Dobrze," mamroczę, odwracając się od zgromadzenia z taką godnością, na jaką mnie stać.

Droga przez terytorium wydaje się dłuższa niż powinna, każdy krok niesie ciężar sprzeczności, których nie potrafię rozwiązać. Trzy dni temu byłam dziewczyną z listem przyjęcia na studia i przyszłością rozpisaną na starannie odmierzone etapy.

Teraz szukam jednego z moich porywaczy, bo inny porywacz mi to kazał. Szukam bezpieczeństwa wśród tych, którzy zniszczyli każdy plan, jaki kiedykolwiek stworzyłam.

Ironia smakuje gorzko na moim języku.

Powinnam ich nienawidzić. Powinnam planować ucieczkę i zapamiętywać trasy patroli, a nie wykonywać rozkazy jak dobrze wytresowany pies. Ale uczucie, które brzęczy mi pod żebrami, wszystko komplikuje.

Ci mężczyźni nie wybrali bycia ze mną związani bardziej, niż ja wybrałam bycie z nimi. I ten wspólny brak zgody tworzy dziwne pokrewieństwo, którego nienawidzę niemal tak bardzo, jak na nim polegam.

Stajesz po stronie swoich porywaczy, szepcze rozsądna część mojego umysłu. Syndrom sztokholmski w rekordowym tempie, dziewczyno.

Kiedy w końcu znajduję Therona na skraju osady, ostrzy nóż myśliwski metodycznymi ruchami. Chrzęst metalu o osełkę wypełnia ciszę między nami, aż w końcu podnosi wzrok.

Dostrzegając wyraz mojej twarzy, odkłada narzędzie.

"Przejdź się ze mną," mówi po prostu, wstając z płynną gracją. "Niektóre rozmowy lepiej prowadzić z dala od uszu, które mogłyby je zanieść w miejsca, gdzie nie chcielibyśmy, by trafiły."

Podążamy krętą ścieżką w głąb ciemniejącego lasu i czekam, aż blask osady zniknie za nami, zanim się odzywam.

"Kim ona jest?" Pytanie wychodzi ostrzej, niż zamierzałam. "Ta kobieta, Sera. Sposób, w jaki wszyscy jej ustępują, i jak Hrollok na nią patrzył... Jakby łączyło ich coś, co wykracza poza waszą pakową politykę."

Wyraz twarzy Therona staje się czujny, a jego przystojne rysy przybierają ostrożną neutralność.

„Sera ma znaczący wpływ wśród starszych watah, a jej opinie mają wagę w radzie nadzorującej relacje międzywatahowe. Jeśli chodzi o jej historię z Hrollokiem…”

Zawiesza głos, jakby ważył, ile powinien zdradzić.

„Odrzuciła go.” Słowa wypowiedziane są krótko, niemal niechętnie. „Lata temu. To wszystko, co mogę powiedzieć. Reszta, szczegóły i powody, to już jego opowieść, nie moja.”

Odrzuciła go.

To odkrycie osiada gdzieś w mojej piersi, przestawiając kawałki Hrolloka, o których nie wiedziałam, że są nie na swoim miejscu.

To unikanie odpowiedzi mnie frustruje, ale dostrzegam w tym lojalność i zaczynam jeszcze bardziej szanować Therona za jego dyskrecję.

„To powiedz mi coś o sobie,” mówię zamiast tego. „Każdy z was nosi w sobie rany, które podobno sprawiły, że nie da się z wami związać, a ja chciałabym zrozumieć, z czym właściwie mam tu do czynienia.”

Urokliwa maska, którą Theron nosi z taką łatwością, opada, odsłaniając dręczonego mężczyznę pod spodem. Jego bursztynowe oczy tracą wprawną ciepłość i przez moment wygląda znacznie starzej.

„Czy ktoś mówił ci już o linii Blackpelt?” pyta, a gdy kręcę głową, jego uśmiech staje się gorzki. „Trzy pokolenia temu jeden z moich przodków wymusił więź z niechcianą partnerką. To naruszenie skażone całą naszą linię krwi, skrzywiło magię, która powinna ich łączyć, przemieniając ją w coś potwornego.”

„Chyba nie rozumiem,” mówię cicho.

Jego głos staje się ochrypły od dawnego żalu. „Każdy Blackpelt od tamtej pory nosi to skażenie we krwi. Jesteśmy silniejsi, szybsi, bardziej dzicy niż zwykłe wilki… Ale nasze więzi przeradzają się w obsesję. Niszczymy to, co kochamy, Abby. Każdy jeden z nas.”

Zatrzymuje się, a ja widzę, jak przełyka ślinę, zanim zmusza się, by ciągnąć dalej.

„Patrzyłem, jak wujowie i kuzyni poddawali się szaleństwu. Widziałem, jak umysł mojego własnego ojca rozpadł się tak bardzo, że nie potrafił już odróżnić chronienia mojej matki od więzienia jej.”

Sięgam po jego dłoń, zanim zdążę się zastanowić, i w chwili, gdy nasza skóra się styka, ciepło rozlewa się nisko w moim brzuchu, jak pierwszy łyk whisky rozchodzący się w żyłach. To uczucie jest równie upajające, co niepokojące.

„Czym właściwie jest więź?” pytam, bo to słowo ciągle się pojawia, jakbym miała je rozumieć. „Czy to właśnie to uczucie, które mam, gdy któryś z was jest blisko? To takie… przyciąganie w piersi?”

Kciuk Therona kreśli niedbałe wzory na moich kostkach, a miodowe ukłucie tęsknoty narasta.

„Dokładnie tym jest,” mówi. „Więź to magiczne połączenie między partnerami. Łączy dwa wilki — albo w twoim przypadku, człowieka i wilka. Gdy zostaje w pełni uformowana, partnerzy mogą wyczuwać nawzajem swoje emocje, czasem nawet dzielić myśli.”

„A jak dochodzi do pełnego uformowania? Grogan powiedział, że nasze przetrwanie jest teraz powiązane, ale więzi z resztą z was wydają się słabsze, jakoś inne.”

„Więź zaczyna się jako potencjał,” wyjaśnia. „Aby ją dokończyć, potrzeba dwóch rzeczy: aktu i znaku.” Jego bursztynowe oczy patrzą prosto w moje. „Grogan zrobił oba z tobą tamtej nocy w lesie. Oznaczył cię tutaj —”

Jego wolna dłoń unosi się, by musnąć mój obojczyk, dokładnie tam, gdzie czasem pali moja stara blizna.

„Ale jako człowiek prawdopodobnie nie możesz odznaczyć jego. Więź jest przypieczętowana z jego strony, ale niekompletna z twojej, co powoduje nierównowagę, której jeszcze nie rozumiemy.”

Rumieniec wstępuje mi na policzki na kliniczne omówienie tego, co wydarzyło się między mną a Groganem.

„Więzi z resztą z nas pozostają niezapieczętowane,” ciągnie Theron. „Dopóki każda więź nie zostanie zakończona przez akt i znak, będziesz odczuwać tylko echa tego, co daje pełne połączenie.”

Wycofuję dłoń, zakłopotana. „To na pewno była informacja, którą powinnam znać wcześniej…”

Jego uśmiech powraca, tym razem z autentycznym ciepłem, mimo cieni pod oczami.

„Ale wizyta Sery oznacza, że masz wrogów, a nie każdy tutaj powita człowieka kroczącego wśród nas. Jeśli chcesz przetrwać, musisz nauczyć się bronić — jak walczyć, tropić, rozpoznawać zagrożenia.”

Ta propozycja zaskakuje mnie. Listy przyjęć i spakowane pudełka wydają się reliktami z innego życia, marzeniami należącymi do dziewczyny, której już nie ma.

To nie jest nowy początek, który planowałam, ale może wciąż być początkiem. Po prostu innym.

„To mnie naucz,” mówię w końcu. „Naucz mnie wszystkiego, co powinnam wiedzieć.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Moje mięśnie bolą po porannym treningu z Theronem, każdy ruch przypomina mi, ile jeszcze muszę się nauczyć i jak mało mam na to czasu.

Powalony pień na skraju osady daje szorstką ulgę pod moimi udami, pozwalam sobie zanurzyć się w jego solidności, podczas gdy zimne górskie powietrze wypełnia moje płuca.

Osada tętni odległym życiem za moimi plecami—głosy, śmiech, zwyczajne dźwięki istnienia trwające mimo wszystkiego, co w moim świecie zostało rozbite. Odwracam się plecami do tego wszystkiego i patrzę w nieskończony ciąg lasu.

Pozwalam, by widok się rozmywał, gdy łzy, których tak długo odmawiałam, w końcu zbierają się pod moimi powiekami.

Trzy tygodnie temu wierzyłam w przyszłości, które miały sens—ceremonie ukończenia szkoły, ciasne pokoje w akademiku i zwyczajny cud stawania się kimś nowym w miejscu, gdzie nikt nie znał mojego imienia.

Ta dziewczyna pakowała swoje pudełka wierząc, że zabierze je gdzieś, gdzie będzie lepiej.

Ta dziewczyna nigdy nie wyobrażała sobie, że te pudełka nadal będą stać w gospodarstwie Margot, pokryte kurzem, podczas gdy ich właścicielka nauczy się zadawać ciosy i rozpoznawać ślady tropienia. Przetrwanie wśród istot, które kiedyś uznawała za bajki.

Pozwalam sobie na tę chwilę żałoby po życiu, które sądziłam, że będę miała.

Łzy napływają powoli, potem coraz szybciej, i nie ocieram ich. Zasługują, by spłynąć. Tamta zwyczajna przyszłość zasługiwała na godny pochówek, nawet jeśli nikt inny nigdy się nie dowie, że istniała.

Trzask gałęzi szarpie mnie do pionu, każdy mięsień napina się, gdy wracają poranne lekcje Therona. Moja dłoń znajduje powalony kij obok pnia i wstrzymuję oddech, przeczesując wzrokiem linię drzew w poszukiwaniu ruchu.

Z zarośli wynurza się masywna sylwetka, a mój chwyt na gałęzi napina się, dopóki nie rozpoznaję znajomej szerokości ramion, szczególnego sposobu, w jaki nosi swoje ogromne ciało.

Rhett.

Napięcie odpływa z mojego ciała tak szybko, że aż kręci mi się w głowie.

Podchodzi do mnie z hałasem, który wydaje się zamierzony, każdy krok to uprzejmość, która daje mi czas, by się pozbierać. Doceniam to bardziej, niż potrafię wyrazić, więc po prostu ocieram policzki wierzchem dłoni i czekam.

Wynurza się z linii drzew jak góra, która postanowiła się przemieścić.

— Mogę usiąść? — Jego zniszczony głos nie niesie oczekiwania, tylko pytanie.

Kiwnęłam głową, a on siada obok mnie na pniu z taką ostrożnością, jakby każdy ruch był wyćwiczony.

Drewno jęczy pod jego ciężarem, ale wytrzymuje, a my zapadamy razem w ciszę. Nie tę niezręczną, którą trzeba czymś wypełnić, ale tę wygodną, która nie potrzebuje niczego poza własnym istnieniem.

Więź między nami pulsuje ciepłem, którego nie poczułam od innych.

Więź z Groganem niesie winę i pożądanie, u Hrolloka płonie wrogością, której nie potrafię przebić. Jarek wciąż zachowuje chłodny dystans, kontrastujący z Theronem, który miga między urokiem a cieniem.

Ale więź z Rhettem jest stała i ciepła, jak ognisko w zimnym pokoju.

Mija kilka minut, zanim znajduję w sobie odwagę, by się odezwać.

— Twoja blizna — mówię w końcu, śledząc wzrokiem pomarszczoną linię biegnącą od ucha do ucha przez jego gardło. — Jak ją dostałeś?

Jego dłoń unosi się, palce muskają uszkodzoną tkankę w geście, który wygląda na nieświadomy.

— Byłem kiedyś Alfą. — Słowa wypływają powoli, jego już i tak chropowaty głos staje się jeszcze głębszy. — Miałem watahę, terytorium, rodzinę, która polegała na mnie, że ich ochronię. Partnerkę. Dzieci.

— Co się stało? — pytam, choć część mnie już wie, że ta historia kończy się popiołem.

— Zawiodłem ich.

Wpatruje się w ciemniejące niebo, a ja obserwuję, jak ostatnie światło odbija się w wilgoci zbierającej się w jego oczach.

— Myśliwi przyszli nocą, było ich więcej niż się spodziewaliśmy, lepiej uzbrojeni niż byliśmy przygotowani. Miałem ich chronić—na tym polega bycie Alfą, to przysięgałem, gdy przyjmowałem tę rolę. Zamiast tego zamarłem.

Jego ogromne dłonie zaciskają się w pięści na udach.

— Patrzyłem, jak umierają. Nie mogłem się ruszyć, nie mogłem walczyć, nie mogłem zrobić nic poza patrzeniem, jak krzyczą do mnie o pomoc, a ja stałem tam jak tchórz.

— Rhett... — zaczynam, ale on mówi dalej, jakby te słowa były zbyt długo tłumione, by je teraz powstrzymać.

— Przecięli mi gardło i zostawili mnie, bym wykrwawił się obok ciał wszystkich, których kochałem.

Palce znów śledzą bliznę i teraz rozumiem, że ten gest wcale nie jest nieświadomy.

To rytuał, kara. Codzienne przypomnienie, które sam sobie narzuca.

— Powinienem był umrzeć razem z nimi. Ale przeżyłem, bo najwyraźniej wszechświat uznał, że moje cierpienie jeszcze się nie skończyło. Ta blizna przypomina mi, kim jestem—porażką, która oddycha, podczas gdy lepsi ludzie już nie.

Jego oczy są mokre, ale żal, który się w nich zbiera, jest zbyt stary i zbyt głęboki, by łzy mogły go dotknąć.

To jest żałoba, która skamieniała w coś trwałego. Towarzysz, którego niósł tak długo, że już nie pamięta, jak to było iść bez jego ciężaru.

— Nie zasługuję, by się z kimś związać — mówi i ta spowiedź rozdziera coś surowego w jego głosie. — Nie ochroniłem swojej pierwszej rodziny. Dlaczego Bogini Księżyca miałaby dać mi kolejną szansę, by zawieść kogoś, kto ufa mi, że go ochronię?

Sięgam ku niemu, zanim zdołam się powstrzymać, zanim logika przypomni mi wszystkie powody, by zachować dystans. Moja dłoń obejmuje jego—ogromną, pokrytą bliznami, lekko drżącą—a więź między nami rozbłyska rozpoznaniem.

— Może ta twoja Bogini nie daje ci szansy, by naprawić przeszłość — mówię cicho, obserwując jego profil, gdy przetwarza słowa, do których być może nie mam prawa. — Może po prostu daje ci szansę, by mieć przyszłość.

Odwraca się ku mnie, a surowa nadzieja płonąca w jego brązowych oczach rozbija coś we mnie, co sądziłam, że już dawno zamknęłam.

Nie myślę, gdy unoszę się i przyciskam usta do jego.

Więź między nami zapala się czymś łagodnym i niszczącym. Żałoba, nadzieja i rozpaczliwa tęsknota splatają się razem, rozbrzmiewając w tej więzi jak melodia, którą zawsze znałam, lecz nigdy nie słyszałam na głos.

Pocałunek jest czuły i bolesny, smakuje solą łez, których żadne z nas jeszcze nie wypłakało do końca. To pierwsza chwila od czasu w lesie, która wydaje się wyborem, a nie przymusem.

Chwila pęka, gdy Hrollok wpada na polanę. Dyszy ciężko, jego wilcze oczy świecą szeroko nie gniewem, którego się spodziewałam, lecz paniką.

Całe jego ciało drży od pilności, która przeszywa naszą więź nagłym strachem.

— Odejdź od niej — chrypi, patrząc na Rhetta bez śladu zwykłej wrogości. — Jest już za późno.

Rhett natychmiast wstaje, ustawiając swoje masywne ciało między mną a zagrożeniem, które mogło za nami podążać. — Co się dzieje?

Zrywam się na nogi, serce wali mi w piersi z pożyczonego strachu, gdy wszystkie pięć więzi krzyczy alarm w mojej piersi. — Co się stało?

Hrollok patrzy na mnie. Po raz pierwszy odkąd się poznaliśmy, z jego twarzy znika wrogość, zastąpiona przez ponurą ostateczność, która przeraża mnie bardziej niż jego nienawiść kiedykolwiek mogła.

— Egzekutorzy.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Spokojny kompleks zamienia się w obóz wojenny w mgnieniu oka, między jednym uderzeniem serca a następnym.

Rhett ciągnie mnie za sobą, zanim Hrollok skończy mówić, jego potężna sylwetka ustawia się między mną a tym, co nadchodzi. Hrollok przechodzi na jego lewą flankę, kasztanowe włosy rozczochrane, zielone oczy płoną nadnaturalnym blaskiem.

Wrogość, do której przywykłam na jego twarzy, zniknęła—zastąpiło ją coś o wiele bardziej przerażającego.

Wtedy pojawiają się pozostali.

Grogan wpada pierwszy przez linię drzew, srebrne włosy powiewają za nim, tuż za nim pojawiają się Theron i Jarek.

Musieli wyczuć zagrożenie w tej samej chwili co Hrollok, bo nie zadają pytań ani nie domagają się wyjaśnień. Po prostu zajmują miejsca wokół mnie, jakby ćwiczyli tę chwilę tysiąc razy.

Grogan materializuje się po mojej prawej, klatka piersiowa unosi się gwałtownie po biegu przez las. Theron lustrzanie ustawia się po lewej, złote loki w nieładzie, po zwykłym uroku nie ma śladu—zastąpiła go śmiertelna koncentracja.

Za mną Jarek uspokaja oddech, zaczyna szeptać wyliczenia—odległości, kąty, drogi ucieczki.

Nie rozmawiali, by to skoordynować. Nawet nie wymienili spojrzeń. Jeszcze przed chwilą stałam na polanie z dwójką z nich, a teraz cała piątka otacza mnie formacją, która wydaje się prastara i instynktowna.

Oni mnie chronią.

Ci mężczyźni, którzy mnie nie wybrali, którzy gardzą samą moją obecnością, przygotowują się do walki za mnie. Przez więź czuję ich strach—ostry i metaliczny, oblepia mój język gorzkim posmakiem.

Ale pod tym strachem pulsuje determinacja tak dzika, że aż uginają mi się kolana.

"Zostań za nami," rozkazuje Grogan, nie odwracając się. "Cokolwiek się stanie, nie opuszczaj tej formacji."

"Kim oni są?" pytam, choć przeczucie już ściska mi żołądek.

"Egzekutorzy Rady," odzywa się Jarek za mną, jego kliniczny ton pozostaje spokojny mimo sytuacji. "Elitarna jednostka taktyczna wysyłana do celów wysokiego ryzyka uznanych za zbyt niebezpieczne dla standardowego zabezpieczenia. Prawdopodobieństwo przeżycia w razie starcia…"

Zawiesza głos, po czym spogląda na mnie przez ramię. "Niepomyślne."

Przez szczeliny między ramionami Rhetta i Hrolloka dostrzegam pierwszy raz siły czekające przy bramach osady.

Czarne taktyczne stroje zakrywają ich od stóp do głów, co najmniej dwadzieścia postaci ustawionych w szyku z uniesioną bronią. Poruszają się z wyćwiczoną precyzją żołnierzy, którzy robili to już wiele razy i spodziewają się robić to jeszcze nie raz.

Ale to kobieta w centrum przykuwa moją uwagę i nie pozwala jej odebrać.

Wygląda na około trzydzieści pięć lat, o surowym pięknie, w którym nie ma miejsca na łagodność. Ciemne włosy ściągnięte tak ciasno, że rysy wydają się jeszcze ostrzejsze.

Chłodny autorytet wyznacza każdy jej gest—ramiona sztywno, podbródek uniesiony, stoi zupełnie nieruchomo, gdy wokół świat skręca się w przemoc.

Nie ma widocznej broni, a jej postawa jasno mówi, że jej nie potrzebuje.

"Na rozkaz Rady," ogłasza, a jej głos niesie się przez przestrzeń z bezwysiłkową pewnością, "wydacie anomalię do zabezpieczenia."

Grogan wysuwa się lekko do przodu, przyjmując rolę rzecznika, nie rozbijając przy tym formacji. Jego głos jest spokojny, dyplomatyczny—ton człowieka, który prowadził już negocjacje w sytuacjach bez wyjścia.

"Zabezpieczenie. Tak teraz nazywamy egzekucję, Nadio?"

Imię pada z ciężarem świadczącym, że ją zna.

"Więź jest bluźnierstwem," odpowiada Nadia, bez cienia emocji. "Musi zostać przerwana."

"Przerwanie zabije nas wszystkich." Grogan zachowuje cierpliwość, ale czuję jak frustracja przelewa się przez więź. "Wiesz o tym. Magiczny odrzut nastąpi natychmiast i będzie śmiertelny."

"Akceptowalne straty."

Słowa zawisają w lodowatym powietrzu, krystalizując się w prawdę, od której nie mogę uciec.

Rada już zdecydowała, że jesteśmy zbędni—wszyscy szóstka, ja i pięciu mężczyzn wokół mnie. Zlekceważeni jako straty uboczne w imię porządku, który rzekomo zagrażam.

Hrollok warczy przy Rhettcie, dźwięk wyrywa się z jego piersi z dziką intensywnością. Wysuwa się naprzód, mięśnie napięte pod skórą jak przemoc czekająca na pozwolenie.

"Chcecie ją? To chodźcie i ją weźcie."

Rhett rusza razem z nim. Jego potężna sylwetka przyjmuje pozycję bojową, a człowiek, który wyznał mi, że zamarł, gdy jego rodzina najbardziej go potrzebowała, teraz gotów jest umrzeć, by uchronić mnie przed takim samym losem.

Po drugiej stronie, palce drgają na spustach.

Egzekutorzy napinają się, broń unosi się w odpowiedzi na wyzwanie. Impas napina się jak drut gotów pęknąć, przygotowuję się na eksplozję przemocy, która wydaje się nieunikniona.

Ale Nadia podnosi dłoń.

Jej zespół natychmiast zastyga, zdyscyplinowany do tego stopnia, by słuchać nawet gdy instynkt podpowiada coś innego. Już nie patrzy na broń, nie kalkuluje zagrożenia czy przewagi taktycznej.

Ciemne oczy przesuwają się po pięciu mężczyznach otaczających mnie, z wyrazem, którego nie potrafię od razu rozpoznać.

Może to konfuzja. A może początek rozpoznania.

"Odstąpcie," szepcze, a w jej głosie pojawia się strach—prawdziwy strach, pękający przez chłodny autorytet, który jeszcze przed chwilą był jej zbroją.

Jej drużyna wymienia spojrzenia, niepewność faluje przez ich szeregi. Jeden z nich przesuwa ciężar ciała, ewidentnie chcąc zaprotestować, lecz nie śmie tego powiedzieć.

Nadia nie wyjaśnia. Obserwuje, jak moje wilki poruszają się razem—nie wokół więźnia, ale wokół centrum. Nie po to, by powstrzymać zagrożenie, lecz by okrążać punkt ciążenia.

Pięciu mężczyzn, którzy przez lata nie potrafili współpracować, którzy budowali mury by nie dopuścić do więzi, teraz działa w pełnej synchroniczności.

"Oni nie pilnują ofiary..."

Jej głos cichnie jeszcze bardziej, a strach pogłębia się w rozpoznanie, które zdaje się przerażać ją bardziej niż wszystko inne.

"Spójrzcie na nich." Jej wzrok spotyka mój przez szczeliny w formacji i patrzę, jak pewność osiada na jej twarzy z przerażającym ciężarem. "Oni chronią swoją Alfę."

Słowo rozchodzi się przez obie grupy jak kamień wrzucony do spokojnej wody.

Czuję, jak więź przesuwa się w mojej piersi—wyraźne wrażenie, jakby zapadki w zamku wskakiwały na miejsce, o którego istnieniu nie wiedziałam. Połączenia z całą piątką pulsują jednocześnie, rezonując na częstotliwościach, które nigdy dotąd się nie zgrały.

"To niemożliwe..." szepcze jeden z ludzi Nadii, łamiąc dyscyplinę, by wypowiedzieć niewiarę, widoczną na każdej twarzy. "Ona jest człowiekiem!"

Dłoń Nadii pozostaje uniesiona, powstrzymuje swoje siły, podczas gdy jej umysł ewidentnie analizuje konsekwencje, których nie jestem w stanie pojąć. Gdy przemawia ponownie, jej głos brzmi pusto—jakby mierzyła się z prawdą, której rozpaczliwie nie chce zaakceptować.

"Spójrzcie na nich," powtarza.

To polecenie nie jest dla jej drużyny, lecz dla niej samej—przypomnienie, by zaufać własnym oczom, mimo że instynkt krzyczy, że to niemożliwe.

"Nie są tylko z nią związani—wiążą się ze sobą przez nią. Stała się punktem kotwiczenia. Jądrem. To nie jest więź partnerska. To więź watahy formująca się wokół centralnej Alfy."

Nikt nie odpowiada. Cisza rozciąga się przez polanę, wypełniając przestrzeń między bronią a uderzeniami serca pytaniem, na które nikt nie jest gotów odpowiedzieć.

Stoję w centrum tej niemożliwej formacji, czując ciężar słowa, którego nie rozumiem, osadzający się na ramionach, które nigdy nie chciały go dźwigać.

Alfa.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Their Human Mate

Their Human Mate

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa