Osada nie powinna istnieć, a jednak rozciąga się przede mną niczym gorączkowy sen wyrzeźbiony z appalaskiej dziczy.
Grogan prowadzi mnie ścieżką wygładzoną przez niezliczone stopy i nie potrafię pogodzić tego, co widzą moje oczy, z tym, co wydawało mi się, że wiem o tych górach.
Chaty z panelami słonecznymi na dachach wtulają się między pradawne dęby, ich spatynowane drewno i zielone, metalowe poszycie wtapiają się w las jak kamuflaż. Linie energetyczne biegną dyskretnie wzdłuż skraju drzew, a między gałęziami sosny dostrzegam satelitarną antenę, ledwo widoczną. Żwirowe ścieżki łączą zabudowania, a gdzieś w pobliżu generator mruczy pod dźwiękiem wiatru.
— To niemożliwe — szepczę, obracając się powoli, by ogarnąć wzrokiem całość. — Mieszkam w tych górach całe życie, a nie miałam pojęcia, że to wszystko tu jest.
— Właśnie o to chodzi — mówi Grogan, a w jego zniszczonym głosie pojawia się cień dumy.
Patrzę, jak grupa dzieci goni się między małymi budynkami, ich śmiech niesie się z wiatrem, a domowość tej sceny uderza mnie z całą mocą. To są rodziny, nie potwory, żyjące życiem zaskakująco zwyczajnym.
— Ilu was tu jest? — pytam.
— Ta osada liczy około trzystu wilków, choć liczba ta zmienia się zależnie od pory roku i okoliczności.
Przystaje przy rzeźbionym drewnianym słupie, którego powierzchnię pokrywają symbole, których nie potrafię odczytać.
— Nie jesteśmy pojedynczą watahą w tradycyjnym rozumieniu, lecz raczej koalicją kilku watah. Różne linie krwi, różne historie, wszystkie połączone wspólnym przywództwem.
— A kto wam przewodzi? — pytanie brzmi ciężej, niżbym chciała, niosąc ze sobą implikacje hierarchii, kontroli i tego, czym może się stać moje miejsce w tej strukturze, jeśli zostanę.
Twarz Grogana staje się zamyślona, jego blade, szare oczy utkwione w czymś, czego nie dostrzegam.
— Naszym obecnym Alfą jest Thorne Whiteclaw, przewodzi tej koalicji od prawie czterdziestu lat, ale wiek i choroba osłabiły go nieodwracalnie. Nie ma dzieci, które odziedziczyłyby po nim tę pozycję, więc watahy wkrótce wybiorą jego następcę.
Spogląda na mnie, oceniając moją reakcję z ciekawością.
— Współczesne wilki zaadaptowały wiele praktyk ze świata ludzi, w tym demokratyczny wybór przywództwa, gdy nie ma wyraźnego dziedzica.
— To brzmi niemal cywilizowanie — mówię, a słowa wychodzą ostrzej, niż zamierzałam.
— Jesteśmy cywilizowani, Abby. — W jego głosie nie ma urazy, tylko cierpliwość. — Dzikość z opowieści twojej babci wymarła wieki temu, razem z konfliktem, który ją zrodził.
Chcę zaprotestować, wskazać, że odurzenie mnie i wleczenie do rytuału ofiarnego trudno nazwać cywilizowanym zachowaniem, ale słowa zamierają mi na języku.
— Więc to są moje opcje? — pytam zamiast tego, a frustracja narasta, dławiąc mnie od chwili przebudzenia w tej chacie. — Podporządkować się albo zginąć?
Grogan zatrzymuje się w pół kroku. Popołudniowe światło łapie srebrne nitki w jego włosach i przez chwilę wygląda na niemożliwie starego, obciążonego wiekami, których nie potrafię pojąć.
— Nie ująłbym tego tak ostro — mówi ostrożnie — ale sedno nie jest nieprawdziwe. Więź wiąże twoje przetrwanie z naszym, a nasze z twoim, tworząc wzajemną zależność, której nie da się przerwać bez wzajemnego zniszczenia.
— To sobie mówiłeś w lesie?
Patrzę, jak jego rysy przechodzą przez szereg emocji, nim zatrzymają się na czymś, co przypomina żałobę w masce rezygnacji. — To, co się między nami wydarzyło, nigdy nie miało się wydarzyć.
Jego głos cichnie, muszę się nachylić, by go dosłyszeć.
— Spędziłem dziesięciolecia, budując mury przeciwko właśnie takiej słabości, wierząc, że jestem odporny na przymus, który napędza nasze więzi. Ty rozbiłaś te mury w kilka minut, a ja wciąż próbuję zrozumieć, dlaczego.
Myślę o żarze, który pochłonął racjonalne myśli i zostawił tylko instynkt. Myślę o przebudzeniu po wszystkim, o zmianie, którą dopiero poznaję.
— To był mój pierwszy raz — mówię cicho. — Cokolwiek to było… Powinieneś wiedzieć, że nie miałam wcześniej żadnego doświadczenia.
Jego gwałtowny wdech zdradza, że nie miał o tym pojęcia. Wina wyżłabia głębsze linie na jego arystokratycznej twarzy, widzę, jak zmaga się z ciężarem moich słów.
— Przykro mi… — zaczyna, lecz unoszę dłoń, by go powstrzymać.
— Nie oczekuję przeprosin, Groganie. — Patrzę mu prosto w oczy, nie pozwalając, by wstyd wpłynął na to, co zamierzam powiedzieć. — Mówię ci to, bo szczerość wydaje się ważna w tych okolicznościach, i bo…
Zawieszam głos, szukając słów prawdziwych, nie wygodnych.
— Bo jeśli już musiało się to stać w ten sposób, to jestem wdzięczna, że stało się to z kimś takim jak ty.
Napięcie w jego ramionach lekko się rozluźnia, a w jego piersi rozlega się ciche warknięcie. Potem w kąciku jego ust pojawia się delikatny uśmiech, po tym, jak w jego spojrzeniu zamigotało coś ciemnego i głodnego.
— Jesteś niezwykle odporna jak na kogoś, komu świat zawalił się trzy dni temu.
— Odporność to po prostu upór w ładniejszym ubraniu — mówię, a kącik moich ust unosi się w czymś zbliżonym do uśmiechu. — Poza tym, skoro mam być związana z pięcioma wilkołakami, mogę przynajmniej przyznać, że jeden z nich zrobił niezłe pierwsze wrażenie.
Jego śmiech wybucha zaskakująco i szczerze, odmładzając go niemal do chłopięcości. Ten dźwięk rozgrzewa coś w mojej piersi, niemal boleśnie.
— Będziesz kłopotem… — mówi, kręcąc lekko głową, ale w słowach pobrzmiewa sympatia, nie zarzut.
— Wolę określenie „ciekawa” — ripostuję.
Ciepło narastające między nami pęka, gdy znajome, ciężkie kroki zapowiadają nadejście Hrolloka. Jego kasztanowe włosy łapią przefiltrowane światło, a zielone oczy płoną zwykłą pogardą, gdy podchodzi do nas z gracją drapieżnika.
— Patrol na perymetrze zauważył pojazd zbliżający się od wschodniej drogi — oznajmia, a napięcie promieniuje z każdego ruchu jego masywnej sylwetki. — Nieupoważniony.
Zanim Grogan zdąży odpowiedzieć, reflektory przecinają zapadający zmierzch. Czarny SUV wyłania się zza linii drzew, wyglądając tu obscenicznie, pośród drewnianych zabudowań i leśnych ścieżek.
Otwierają się drzwi kierowcy i wysiada kobieta.
Jej uroda jest porażająca — taka, na którą trudno patrzeć wprost, jakby zbyt długie wpatrywanie się mogło zostawić trwały ślad w pamięci.
Ciemne włosy spływają w idealnych falach na ramiona odziane w markowe ubrania, a jej rysy mają symetrię klasycznych rzeźb. Nieskazitelne i zimne, otoczone aurą wyższości, która wypełnia przestrzeń wokół niej.
Porusza się w naszą stronę z drapieżną gracją, ale zamiast zwracać się do mężczyzn, okrąża mnie powoli, lustrując spojrzeniem każdą słabość.
— Więc to jest ta mała ofiara, która odmówiła śmierci — mruczy, podchodząc tak blisko, że czuję zapach jej drogiego perfumu. — Jakże rozczarowujące. Spodziewałam się czegoś bardziej… imponującego.
Pochyla się jeszcze bliżej, jej oddech ciepły przy moim uchu.
— Powinnaś uciekać, wiesz? Zaryzykować w dziczy, zamiast bawić się w dom z wilkami, które nigdy naprawdę cię nie zaakceptują.
Sugestia przesycona jest jawną złośliwością, której nie mogę nie zrozumieć.
Wie, że jeśli ucieknę i zginę, ci mężczyźni zginą razem ze mną.
— Sera. — Hrollok wydaje z siebie zraniony dźwięk obok mnie i przez więź czuję, jak jego ból rozbija się o moją świadomość — świeży i surowy, rana rozdarta samym widokiem tej kobiety.
Zamiast cofnąć się, nieświadomie zbliżam się do Hrolloka, ustawiając się między nimi. — Myślę, że zostanę dokładnie tam, gdzie jestem, dzięki.
Na jej idealnych rysach przez chwilę pojawia się zaskoczenie, po czym wraca chłodna rozbawiona maska. Potem jej spojrzenie przesuwa się na Hrolloka, a uśmiech ostrzeje się okrucieństwem.
— Witaj, kochanie — mruczy. — Tęskniłeś?
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Ofiara powinna była umrzeć, i wszyscy o tym wiemy."
Oświadczenie Sery przecina wieczorne powietrze, jej doskonałe rysy ułożone w wyraz łagodnej odrazy, jakby mówiła o nieprzyjemnym, ale koniecznym domowym obowiązku.
Wilki wokół mnie niespokojnie się poruszają, ale nikt jej nie zaprzecza.
"Traktat istnieje z jakiegoś powodu," ciągnie dalej, jej ciemne oczy zatrzymują się na mnie z pogardą, która sprawia, że moja skóra cierpnie. "Każda wataha na tym terytorium zadaje pytania o ofiarę, która odmówiła śmierci. Musisz znaleźć sposób, by zerwać te więzi i wyeliminować problem, inaczej rada będzie zmuszona interweniować."
"Chyba nie oczekujecie, że..." zaczynam, ale dłoń Grogana na moim ramieniu ucisza mnie.
"Rozumiemy polityczne implikacje," mówi ostrożnie. "Sytuacja jest bezprecedensowa i badamy każdą możliwą drogę, by rozwiązać ją bez niepotrzebnego rozlewu krwi."
"Niepotrzebnego?" Śmiech Sery jest pozbawiony ciepła. "W naprawieniu błędu, który nigdy nie powinien był się wydarzyć, nie ma nic 'niepotrzebnego'. Znajdźcie rozwiązanie, albo sama dopilnuję, by rada wam je znalazła."
Hrollok występuje naprzód, a uczucie w mojej piersi pulsuje emocją, której od razu nie potrafię nazwać.
"Już badam metody zerwania tego połączenia," mówi, jego głos jest płaski i zimny. "Jeśli istnieje sposób, by odwrócić to, co zostało zrobione, znajdę go."
Te słowa wyciskają powietrze z moich płuc.
Wiedziałam, że mnie nienawidzi, wiedziałam, że uważa moją obecność za niechciany ciężar. Ale usłyszeć, jak dobrowolnie podejmuje się pracy nad moją śmiercią, niespodziewanie wyżłabia we mnie pustkę.
"Dobrze," mruczy Sera z satysfakcją w głosie. "Przynajmniej jedno z was rozumie, co należy zrobić."
Jej spojrzenie zatrzymuje się na Hrolloku nieco dłużej, niż powinno, i dostrzegam przebłysk porozumienia między nimi, zanim odwraca się na pięcie.
"Abby." Głos Grogana jest łagodny, ale stanowczy. "Idź, znajdź Therona. Zostań z nim, dopóki nie skończymy omawiać spraw, które nie wymagają twojej obecności."
Chcę zaprotestować, domagać się prawa do udziału w rozmowach o moim własnym przetrwaniu, ale zmęczenie w szarych oczach Grogana powstrzymuje mnie.
On próbuje mnie przed czymś chronić, nawet jeśli nie potrafię dokładnie określić przed czym.
"Dobrze," mamroczę, odwracając się od zgromadzenia z taką godnością, na jaką mnie stać.
Droga przez terytorium wydaje się dłuższa niż powinna, każdy krok niesie ciężar sprzeczności, których nie potrafię rozwiązać. Trzy dni temu byłam dziewczyną z listem przyjęcia na studia i przyszłością rozpisaną na starannie odmierzone etapy.
Teraz szukam jednego z moich porywaczy, bo inny porywacz mi to kazał. Szukam bezpieczeństwa wśród tych, którzy zniszczyli każdy plan, jaki kiedykolwiek stworzyłam.
Ironia smakuje gorzko na moim języku.
Powinnam ich nienawidzić. Powinnam planować ucieczkę i zapamiętywać trasy patroli, a nie wykonywać rozkazy jak dobrze wytresowany pies. Ale uczucie, które brzęczy mi pod żebrami, wszystko komplikuje.
Ci mężczyźni nie wybrali bycia ze mną związani bardziej, niż ja wybrałam bycie z nimi. I ten wspólny brak zgody tworzy dziwne pokrewieństwo, którego nienawidzę niemal tak bardzo, jak na nim polegam.
Stajesz po stronie swoich porywaczy, szepcze rozsądna część mojego umysłu. Syndrom sztokholmski w rekordowym tempie, dziewczyno.
Kiedy w końcu znajduję Therona na skraju osady, ostrzy nóż myśliwski metodycznymi ruchami. Chrzęst metalu o osełkę wypełnia ciszę między nami, aż w końcu podnosi wzrok.
Dostrzegając wyraz mojej twarzy, odkłada narzędzie.
"Przejdź się ze mną," mówi po prostu, wstając z płynną gracją. "Niektóre rozmowy lepiej prowadzić z dala od uszu, które mogłyby je zanieść w miejsca, gdzie nie chcielibyśmy, by trafiły."
Podążamy krętą ścieżką w głąb ciemniejącego lasu i czekam, aż blask osady zniknie za nami, zanim się odzywam.
"Kim ona jest?" Pytanie wychodzi ostrzej, niż zamierzałam. "Ta kobieta, Sera. Sposób, w jaki wszyscy jej ustępują, i jak Hrollok na nią patrzył... Jakby łączyło ich coś, co wykracza poza waszą pakową politykę."
Wyraz twarzy Therona staje się czujny, a jego przystojne rysy przybierają ostrożną neutralność.
„Sera ma znaczący wpływ wśród starszych watah, a jej opinie mają wagę w radzie nadzorującej relacje międzywatahowe. Jeśli chodzi o jej historię z Hrollokiem…”
Zawiesza głos, jakby ważył, ile powinien zdradzić.
„Odrzuciła go.” Słowa wypowiedziane są krótko, niemal niechętnie. „Lata temu. To wszystko, co mogę powiedzieć. Reszta, szczegóły i powody, to już jego opowieść, nie moja.”
Odrzuciła go.
To odkrycie osiada gdzieś w mojej piersi, przestawiając kawałki Hrolloka, o których nie wiedziałam, że są nie na swoim miejscu.
To unikanie odpowiedzi mnie frustruje, ale dostrzegam w tym lojalność i zaczynam jeszcze bardziej szanować Therona za jego dyskrecję.
„To powiedz mi coś o sobie,” mówię zamiast tego. „Każdy z was nosi w sobie rany, które podobno sprawiły, że nie da się z wami związać, a ja chciałabym zrozumieć, z czym właściwie mam tu do czynienia.”
Urokliwa maska, którą Theron nosi z taką łatwością, opada, odsłaniając dręczonego mężczyznę pod spodem. Jego bursztynowe oczy tracą wprawną ciepłość i przez moment wygląda znacznie starzej.
„Czy ktoś mówił ci już o linii Blackpelt?” pyta, a gdy kręcę głową, jego uśmiech staje się gorzki. „Trzy pokolenia temu jeden z moich przodków wymusił więź z niechcianą partnerką. To naruszenie skażone całą naszą linię krwi, skrzywiło magię, która powinna ich łączyć, przemieniając ją w coś potwornego.”
„Chyba nie rozumiem,” mówię cicho.
Jego głos staje się ochrypły od dawnego żalu. „Każdy Blackpelt od tamtej pory nosi to skażenie we krwi. Jesteśmy silniejsi, szybsi, bardziej dzicy niż zwykłe wilki… Ale nasze więzi przeradzają się w obsesję. Niszczymy to, co kochamy, Abby. Każdy jeden z nas.”
Zatrzymuje się, a ja widzę, jak przełyka ślinę, zanim zmusza się, by ciągnąć dalej.
„Patrzyłem, jak wujowie i kuzyni poddawali się szaleństwu. Widziałem, jak umysł mojego własnego ojca rozpadł się tak bardzo, że nie potrafił już odróżnić chronienia mojej matki od więzienia jej.”
Sięgam po jego dłoń, zanim zdążę się zastanowić, i w chwili, gdy nasza skóra się styka, ciepło rozlewa się nisko w moim brzuchu, jak pierwszy łyk whisky rozchodzący się w żyłach. To uczucie jest równie upajające, co niepokojące.
„Czym właściwie jest więź?” pytam, bo to słowo ciągle się pojawia, jakbym miała je rozumieć. „Czy to właśnie to uczucie, które mam, gdy któryś z was jest blisko? To takie… przyciąganie w piersi?”
Kciuk Therona kreśli niedbałe wzory na moich kostkach, a miodowe ukłucie tęsknoty narasta.
„Dokładnie tym jest,” mówi. „Więź to magiczne połączenie między partnerami. Łączy dwa wilki — albo w twoim przypadku, człowieka i wilka. Gdy zostaje w pełni uformowana, partnerzy mogą wyczuwać nawzajem swoje emocje, czasem nawet dzielić myśli.”
„A jak dochodzi do pełnego uformowania? Grogan powiedział, że nasze przetrwanie jest teraz powiązane, ale więzi z resztą z was wydają się słabsze, jakoś inne.”
„Więź zaczyna się jako potencjał,” wyjaśnia. „Aby ją dokończyć, potrzeba dwóch rzeczy: aktu i znaku.” Jego bursztynowe oczy patrzą prosto w moje. „Grogan zrobił oba z tobą tamtej nocy w lesie. Oznaczył cię tutaj —”
Jego wolna dłoń unosi się, by musnąć mój obojczyk, dokładnie tam, gdzie czasem pali moja stara blizna.
„Ale jako człowiek prawdopodobnie nie możesz odznaczyć jego. Więź jest przypieczętowana z jego strony, ale niekompletna z twojej, co powoduje nierównowagę, której jeszcze nie rozumiemy.”
Rumieniec wstępuje mi na policzki na kliniczne omówienie tego, co wydarzyło się między mną a Groganem.
„Więzi z resztą z nas pozostają niezapieczętowane,” ciągnie Theron. „Dopóki każda więź nie zostanie zakończona przez akt i znak, będziesz odczuwać tylko echa tego, co daje pełne połączenie.”
Wycofuję dłoń, zakłopotana. „To na pewno była informacja, którą powinnam znać wcześniej…”
Jego uśmiech powraca, tym razem z autentycznym ciepłem, mimo cieni pod oczami.
„Ale wizyta Sery oznacza, że masz wrogów, a nie każdy tutaj powita człowieka kroczącego wśród nas. Jeśli chcesz przetrwać, musisz nauczyć się bronić — jak walczyć, tropić, rozpoznawać zagrożenia.”
Ta propozycja zaskakuje mnie. Listy przyjęć i spakowane pudełka wydają się reliktami z innego życia, marzeniami należącymi do dziewczyny, której już nie ma.
To nie jest nowy początek, który planowałam, ale może wciąż być początkiem. Po prostu innym.
„To mnie naucz,” mówię w końcu. „Naucz mnie wszystkiego, co powinnam wiedzieć.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Moje mięśnie bolą po porannym treningu z Theronem, każdy ruch przypomina mi, ile jeszcze muszę się nauczyć i jak mało mam na to czasu.
Powalony pień na skraju osady daje szorstką ulgę pod moimi udami, pozwalam sobie zanurzyć się w jego solidności, podczas gdy zimne górskie powietrze wypełnia moje płuca.
Osada tętni odległym życiem za moimi plecami—głosy, śmiech, zwyczajne dźwięki istnienia trwające mimo wszystkiego, co w moim świecie zostało rozbite. Odwracam się plecami do tego wszystkiego i patrzę w nieskończony ciąg lasu.
Pozwalam, by widok się rozmywał, gdy łzy, których tak długo odmawiałam, w końcu zbierają się pod moimi powiekami.
Trzy tygodnie temu wierzyłam w przyszłości, które miały sens—ceremonie ukończenia szkoły, ciasne pokoje w akademiku i zwyczajny cud stawania się kimś nowym w miejscu, gdzie nikt nie znał mojego imienia.
Ta dziewczyna pakowała swoje pudełka wierząc, że zabierze je gdzieś, gdzie będzie lepiej.
Ta dziewczyna nigdy nie wyobrażała sobie, że te pudełka nadal będą stać w gospodarstwie Margot, pokryte kurzem, podczas gdy ich właścicielka nauczy się zadawać ciosy i rozpoznawać ślady tropienia. Przetrwanie wśród istot, które kiedyś uznawała za bajki.
Pozwalam sobie na tę chwilę żałoby po życiu, które sądziłam, że będę miała.
Łzy napływają powoli, potem coraz szybciej, i nie ocieram ich. Zasługują, by spłynąć. Tamta zwyczajna przyszłość zasługiwała na godny pochówek, nawet jeśli nikt inny nigdy się nie dowie, że istniała.
Trzask gałęzi szarpie mnie do pionu, każdy mięsień napina się, gdy wracają poranne lekcje Therona. Moja dłoń znajduje powalony kij obok pnia i wstrzymuję oddech, przeczesując wzrokiem linię drzew w poszukiwaniu ruchu.
Z zarośli wynurza się masywna sylwetka, a mój chwyt na gałęzi napina się, dopóki nie rozpoznaję znajomej szerokości ramion, szczególnego sposobu, w jaki nosi swoje ogromne ciało.
Rhett.
Napięcie odpływa z mojego ciała tak szybko, że aż kręci mi się w głowie.
Podchodzi do mnie z hałasem, który wydaje się zamierzony, każdy krok to uprzejmość, która daje mi czas, by się pozbierać. Doceniam to bardziej, niż potrafię wyrazić, więc po prostu ocieram policzki wierzchem dłoni i czekam.
Wynurza się z linii drzew jak góra, która postanowiła się przemieścić.
— Mogę usiąść? — Jego zniszczony głos nie niesie oczekiwania, tylko pytanie.
Kiwnęłam głową, a on siada obok mnie na pniu z taką ostrożnością, jakby każdy ruch był wyćwiczony.
Drewno jęczy pod jego ciężarem, ale wytrzymuje, a my zapadamy razem w ciszę. Nie tę niezręczną, którą trzeba czymś wypełnić, ale tę wygodną, która nie potrzebuje niczego poza własnym istnieniem.
Więź między nami pulsuje ciepłem, którego nie poczułam od innych.
Więź z Groganem niesie winę i pożądanie, u Hrolloka płonie wrogością, której nie potrafię przebić. Jarek wciąż zachowuje chłodny dystans, kontrastujący z Theronem, który miga między urokiem a cieniem.
Ale więź z Rhettem jest stała i ciepła, jak ognisko w zimnym pokoju.
Mija kilka minut, zanim znajduję w sobie odwagę, by się odezwać.
— Twoja blizna — mówię w końcu, śledząc wzrokiem pomarszczoną linię biegnącą od ucha do ucha przez jego gardło. — Jak ją dostałeś?
Jego dłoń unosi się, palce muskają uszkodzoną tkankę w geście, który wygląda na nieświadomy.
— Byłem kiedyś Alfą. — Słowa wypływają powoli, jego już i tak chropowaty głos staje się jeszcze głębszy. — Miałem watahę, terytorium, rodzinę, która polegała na mnie, że ich ochronię. Partnerkę. Dzieci.
— Co się stało? — pytam, choć część mnie już wie, że ta historia kończy się popiołem.
— Zawiodłem ich.
Wpatruje się w ciemniejące niebo, a ja obserwuję, jak ostatnie światło odbija się w wilgoci zbierającej się w jego oczach.
— Myśliwi przyszli nocą, było ich więcej niż się spodziewaliśmy, lepiej uzbrojeni niż byliśmy przygotowani. Miałem ich chronić—na tym polega bycie Alfą, to przysięgałem, gdy przyjmowałem tę rolę. Zamiast tego zamarłem.
Jego ogromne dłonie zaciskają się w pięści na udach.
— Patrzyłem, jak umierają. Nie mogłem się ruszyć, nie mogłem walczyć, nie mogłem zrobić nic poza patrzeniem, jak krzyczą do mnie o pomoc, a ja stałem tam jak tchórz.
— Rhett... — zaczynam, ale on mówi dalej, jakby te słowa były zbyt długo tłumione, by je teraz powstrzymać.
— Przecięli mi gardło i zostawili mnie, bym wykrwawił się obok ciał wszystkich, których kochałem.
Palce znów śledzą bliznę i teraz rozumiem, że ten gest wcale nie jest nieświadomy.
To rytuał, kara. Codzienne przypomnienie, które sam sobie narzuca.
— Powinienem był umrzeć razem z nimi. Ale przeżyłem, bo najwyraźniej wszechświat uznał, że moje cierpienie jeszcze się nie skończyło. Ta blizna przypomina mi, kim jestem—porażką, która oddycha, podczas gdy lepsi ludzie już nie.
Jego oczy są mokre, ale żal, który się w nich zbiera, jest zbyt stary i zbyt głęboki, by łzy mogły go dotknąć.
To jest żałoba, która skamieniała w coś trwałego. Towarzysz, którego niósł tak długo, że już nie pamięta, jak to było iść bez jego ciężaru.
— Nie zasługuję, by się z kimś związać — mówi i ta spowiedź rozdziera coś surowego w jego głosie. — Nie ochroniłem swojej pierwszej rodziny. Dlaczego Bogini Księżyca miałaby dać mi kolejną szansę, by zawieść kogoś, kto ufa mi, że go ochronię?
Sięgam ku niemu, zanim zdołam się powstrzymać, zanim logika przypomni mi wszystkie powody, by zachować dystans. Moja dłoń obejmuje jego—ogromną, pokrytą bliznami, lekko drżącą—a więź między nami rozbłyska rozpoznaniem.
— Może ta twoja Bogini nie daje ci szansy, by naprawić przeszłość — mówię cicho, obserwując jego profil, gdy przetwarza słowa, do których być może nie mam prawa. — Może po prostu daje ci szansę, by mieć przyszłość.
Odwraca się ku mnie, a surowa nadzieja płonąca w jego brązowych oczach rozbija coś we mnie, co sądziłam, że już dawno zamknęłam.
Nie myślę, gdy unoszę się i przyciskam usta do jego.
Więź między nami zapala się czymś łagodnym i niszczącym. Żałoba, nadzieja i rozpaczliwa tęsknota splatają się razem, rozbrzmiewając w tej więzi jak melodia, którą zawsze znałam, lecz nigdy nie słyszałam na głos.
Pocałunek jest czuły i bolesny, smakuje solą łez, których żadne z nas jeszcze nie wypłakało do końca. To pierwsza chwila od czasu w lesie, która wydaje się wyborem, a nie przymusem.
Chwila pęka, gdy Hrollok wpada na polanę. Dyszy ciężko, jego wilcze oczy świecą szeroko nie gniewem, którego się spodziewałam, lecz paniką.
Całe jego ciało drży od pilności, która przeszywa naszą więź nagłym strachem.
— Odejdź od niej — chrypi, patrząc na Rhetta bez śladu zwykłej wrogości. — Jest już za późno.
Rhett natychmiast wstaje, ustawiając swoje masywne ciało między mną a zagrożeniem, które mogło za nami podążać. — Co się dzieje?
Zrywam się na nogi, serce wali mi w piersi z pożyczonego strachu, gdy wszystkie pięć więzi krzyczy alarm w mojej piersi. — Co się stało?
Hrollok patrzy na mnie. Po raz pierwszy odkąd się poznaliśmy, z jego twarzy znika wrogość, zastąpiona przez ponurą ostateczność, która przeraża mnie bardziej niż jego nienawiść kiedykolwiek mogła.
— Egzekutorzy.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować