passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Thirty Days of Sin - Rozdział #4 - autor Tessa Kelwyn

Thirty Days of Sin

/

Rozdział 4

Rozdział 3

„Musisz mnie zawieźć do mieszkania Ethana”, mówię do Sofii, kiedy odbiera telefon.

Jej milczenie trwa o kilka sekund za długo. „Ari. Spałaś?”

„Nie.”

„Ari, jadłaś dziś coś?” Jej troska przebija przez głośnik z wyćwiczoną czułością. „Prawdziwe jedzenie. Nie kofeina i adrenalina.”

„Nieistotne. Muszę przeszukać jego mieszkanie, Sof.”

„To bardzo istotne i nie chcę, żebyś się przewróciła.”

„Sofia.” Moje imię łamie mi się na jej imieniu. „Proszę. Nie mogę tak po prostu tu siedzieć. Muszę coś zrobić, a jego mieszkanie to jedyne miejsce, którego policja nie zanieczyściła jeszcze swoją nieudolnością.”

Pauza, potem szczęk kluczy. „Dwadzieścia minut. Ale musisz zjeść coś po drodze i przysięgam na Boga, jeśli zaczniesz się kłócić…”

„Nie będę.”

Nie spałam od trzydziestu sześciu godzin. Policja nie przyniosła nic oprócz kolejnej protekcjonalnej wiadomości głosowej o „prowadzeniu dochodzenia”. Ethan zniknął już ponad czterdzieści osiem godzin temu, a każda minuta to jak patrzenie, jak wymyka mi się z rąk w jakieś miejsce, do którego nie mogę dotrzeć.

Podróż przez obrzeża miasta zajmuje czterdzieści minut. Sofia wypełnia ciszę rozmowami, których nie potrafię przyswoić — plotki ze szpitala, hotel przedłużający naszą rezerwację „na wszelki wypadek”, sms od mojej mamy, na który nie odpowiedziałam.

Po prostu patrzę przez okno i obserwuję, jak miasto się rozmywa, starając się nie myśleć o Ethanowi związanym gdzieś, krwawiącym, zastanawiającym się, dlaczego jeszcze go nie znalazłam.

Staram się nie myśleć o tej drugiej możliwości.

Tej, w której już jestem za późno.

Budynek Ethana jest cichy w środku popołudnia, gdy wjeżdżamy windą na trzecie piętro, a ja wyjmuję jego klucz z torby. Dał mi go na breloku w kształcie miniaturowego kaktusa — z kamienną twarzą, podając go jak człowiek, który oddaje sekret państwowy.

„Największe zobowiązanie, jakie kiedykolwiek okazałem wobec żywej istoty”, powiedział, a ja śmiałam się aż do łez.

To wspomnienie teraz grzęźnie mi w gardle, ostre i niemożliwe do przełknięcia.

Mieszkanie wygląda dokładnie tak, jak je zostawił. Półki z IKEI poukładane według kolorów. Prosta kanapa z poduszkami równo ułożonymi pod kątem prostym. Jego laptop zamknięty na biurku, ciemny i oskarżycielski.

„Czego szukamy?” pyta Sofia, stojąc przy drzwiach.

„Czegokolwiek.” Przechodzę do regału, palce już suną po listwie przypodłogowej. „Czegokolwiek, co to wyjaśni.”

Zaczynam systematycznie. Od dalekiej ściany do środka, każda książka wyciągnięta, przekartkowana, grzbiet sprawdzony pod kątem ukrytych przegródek. Potem szuflady biurka. Następnie kanapa. Szafki kuchenne. Wnętrze piekarnika, za lodówką.

Ręce mi się trzęsą. Kucam przy łóżku, ręką omiatając przestrzeń między materacem a ramą, kiedy głos Sofii przecina mieszkanie niczym skalpel. „Skąd to umiesz?”

Zastygam. „Co takiego?”

„ To. ” Wskazuje na chaos wokół nas — przewrócone meble, zdjęte fronty szuflad, panel baterii z laptopa leżący otwarty na biurku. „Przeszukujesz to miejsce jak policjantka. Jak ktoś, kto już to robił.”

Jej głos jest ostrożny, ale pod spodem czai się coś ostrego. Coś, co narastało przez lata.

Wstaję, strzepując kurz z kolan. „Obejrzałam mnóstwo seriali kryminalnych.”

„Nie rób tego. Nie okłamuj mnie, nie teraz. Jesteś mi winna coś więcej niż seriale kryminalne.”

Zmęczenie w jej głosie boli bardziej niż gniew. To nie chodzi tylko o dzisiaj. To lata niewyjaśnionych pytań. Lata płynnych uników i tematów zmienianych tak zręcznie, że prawie tego nie zauważyła.

Prawie.

„Nigdy nie pozwoliłaś mi poznać Dantego”, mówi, a jego imię w jej ustach brzmi obco. „Dwa lata razem, a nigdy nie widziałam jego twarzy. Nie znałam nawet jego nazwiska. Przedstawiłaś mnie każdej osobie w swoim życiu poza tym, z którym spałaś obok.”

Krzyżuje ramiona, a ja nie lubię wyrazu na jej pięknej, sercowatej twarzy.

„Trzymałaś go całkowicie z dala ode mnie, od wszystkich, jakby był jakimś... nie wiem. Sekretem.”

Nie myli się.

„A teraz twój narzeczony zaginął, a ty przewracasz jego mieszkanie do góry nogami. Więc pytam cię — jako twoja najlepsza przyjaciółka, kobieta, która podpięła ci sukienkę i trzymała cię po tamtym rozstaniu — czego mi nie mówisz?”

Opieram się o biurko Ethana, rozważając odpowiedź.

Mogłabym zbyć, nauczyłam się tego od mistrza. Mogłabym podać Sofii okruch udający posiłek, a ona by go przyjęła, bo tak robią ludzie, którzy cię kochają — akceptują niepełne odpowiedzi zamiast stracić cię całkowicie.

Ale mam już dość niepełnych odpowiedzi. Dość noszenia tego ciężaru w samotności.

„Trzymałam cię z dala od Dantego, żebyś była bezpieczna”, mówię w końcu. „To nie był facet, którego przedstawiasz znajomym.”

„Bezpieczna przed czym?” Jej głos się kurczy.

„Przed jego światem. Przed wszystkim, co z nim przyszło.” Patrzę na swoje dłonie, blizna na mojej lewej dłoni łapie popołudniowe światło. „Spędziłam osiemnaście miesięcy w życiu, gdzie miejsca zbrodni były tłem. Kontekstem. Wtorkiem.”

Sofia opada na skraj kanapy Ethana, jakby grawitacja nagle się podwoiła. „Ari. Czy on…” Przełyka ślinę z trudem. „Czy Dante był… w mafii?”

To słowo zawisa w powietrzu. Tak zwyczajne, tak kompletnie niewystarczające, by opisać, kim naprawdę jest Dante Serratore. Nie odpowiadam wprost, ale cisza potwierdza wszystko.

„Jezu Chryste.” Ręka Sofii zakrywa jej usta. „Chodziłaś z gangsterem. Przez dwa lata. I nigdy…” Przerywa, szukając słów. Potem, jakby testowała, jak absurdalnie to brzmi: „To co, myślisz, że porwał Ethana? Jak jakiś zazdrosny były chłopak?”

Mówi to jak żart, jakby to było tak niedorzeczne, że nie może być prawdą. Ale gdy tylko słowa opuszczają jej usta, coś we mnie się zacina.

A jeśli to wcale nie jest takie niedorzeczne?

„Ari?” Sofia obserwuje moją twarz. „Żartowałam. Chyba nie myślisz naprawdę…”

„Nie wiem.” Szczerość zatrzymuje nas obie. „Nie sądzę i nie chcę.”

Moja bliznowata dłoń przyciska się płasko do biurka, w głowie już przewijam możliwości, których próbowałam unikać.

„Ale nie wiem. Kiedy odeszłam od Dantego, to nie było… gładkie.”

„Co to znaczy?”

„To znaczy, że on nie chciał, żebym odeszła.” To wyznanie smakuje jak miedź. „To znaczy, że przez sześć miesięcy po rozstaniu budziłam się o trzeciej nad ranem przekonana, że stoi w moim pokoju.”

Oczy Sofii rozszerzają się. „Ari…”

Wspomnienia wracają—te, które tak bardzo starałam się zakopać.

Dłoń Dantego na mojej szyi podczas balów charytatywnych, zaborcza i czuła, i nie do ruszenia. To, jak patrzył na mnie przez całe pomieszczenie, jakbym była jedyną osobą na świecie. To, jak wymawiał moje imię, jakby było jednocześnie groźbą i obietnicą.

„Nie był brutalny,” kontynuuję, a brwi Sofii unoszą się. „Nigdy mnie nie skrzywdził, ale był… pochłaniający. Być przez niego kochaną znaczyło być połkniętą w całości.”

„To brzmi…”

„Obsesyjnie,” kończę. „Tak, było. Z obu stron.” To wyznanie coś mnie kosztuje. „Byłam od niego uzależniona, Sof. Od tej intensywności, niebezpieczeństwa, od tego, jak patrzył na mnie, jakby nic innego się nie liczyło. Kłóciliśmy się, aż coś pękało, potem kochaliśmy się, aż zapominaliśmy, o co się złościliśmy. I wszystko zaczynało się od nowa.”

Sofia siedzi bardzo nieruchomo, przetwarzając to. „To nie brzmi zdrowo.”

„Nie było.” Przyciskam dłonie do twarzy. „Ale Boże, to było żywe. Każda chwila z nim była albo ekstazą, albo udręką, i nie było nic pomiędzy. Żadnej ciszy, żadnego spokoju, tylko… on.”

Patrzy na mnie, jakbym była kimś obcym. Może jestem. Może kobieta, którą myślała, że zna, zawsze była tylko przedstawieniem.

„Dlaczego mi nie powiedziałaś?” pyta cicho.

„Bo im mniej wiedziałaś, tym byłaś bezpieczniejsza. Bo…” Mój głos się łamie. „Bo się wstydziłam.”

To wyznanie zawisa między nami. Sofia otwiera usta. Zamykają się. Otwierają ponownie. „Musimy iść na policję. Jeśli myślisz, że mógłby być zamieszany…”

„I powiedzieć co? Że mój były może być powiązany z mafią i mógł porwać mojego narzeczonego z zazdrości? I tak już myślą, że histeryzuję. To tylko to potwierdzi.”

„Ale jeśli jest niebezpieczny—”

„On jest czymś więcej niż niebezpieczny, Sof. On jest nie do ruszenia.”

Jeszcze raz przechodzę przez mieszkanie, sprawdzając miejsca, które już sprawdzałam, bo alternatywa to przyznać, że tu nic nie ma.

Żadnych ukrytych listów. Żadnego drugiego telefonu. Żadnych tropów.

Mieszkanie Ethana Cole’a jest dokładnie takie, jak powinno być—dom spokojnego człowieka, bez wrogów i bez tajemnic wartych zabijania.

Poczucie porażki osiada na moich ramionach jak obciążony koc.

Zamykam za nami drzwi i idę korytarzem w stronę windy, Sofia idzie za mną w oszołomionej ciszy. W połowie drogi zatrzymuję się. Nad windami, na suficie, zamontowana jest niewielka czarna kopuła.

Kamera monitoringu, czerwona dioda mruga wolno, cierpliwym rytmem.

Serce zaczyna bić w innym tempie.

„Co?” pyta Sofia.

Już ruszam z powrotem w stronę mieszkania Ethana, w stronę kamery, kalkulując kąty i pole widzenia. „Jeśli ten budynek ma kamery…”

Na twarzy Sofii pojawia się zrozumienie. „Hotel ma kamery.”

„Hotel ma kamery,” powtarzam i po raz pierwszy od trzydziestu sześciu godzin coś ostrego i jasnego przebija rozpacz.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Najgorsze umiejętności to te, których nie potrafisz się oduczyć.

Odstawiam Sofię pod jej hotel z obietnicami, których nie dotrzymam—obietnicami, że będę jeść, spać, dbać o siebie. Zanim jej sylwetka znika za drzwiami lobby, już zawracam samochód w stronę Grand Hotel Vesuvio.

Kamera wideo w budynku Ethana miga mi za powiekami jak alfabet Morse’a, którego nie mogę przestać tłumaczyć: Patrz. Patrz. Patrz.

Więc patrzę.

O tej porze lobby hotelu jest prawie puste. Obok korytarza prowadzącego do biur siedzi ochroniarz za małym biurkiem, z roztargnieniem przewija telefon, jak człowiek odliczający minuty do końca zmiany.

Wczesne dwudzieste lata. Mundur za duży w ramionach, ściągnięty paskiem z dodatkową dziurką. Na identyfikatorze napisane Diego . Znudzony. Źle opłacany.

Wiem, czego chce, zanim do niego podejdę.

Nie pieniędzy—tacy mężczyźni nie reagują na łapówki od kobiet. Chce mieć znaczenie. Chce, by kobieta w potrzebie spojrzała na niego tak, jak patrzy się na ludzi z władzą, i powiedziała mu, że tylko on, właśnie on, może ją uratować.

Dante mnie tego nauczył. Nie wprost—nigdy nie wygłaszał wykładów o manipulacji. Ale lata w jego świecie to nauka czytania ludzi jak schematów: gdzie są miękkie punkty, gdzie nacisnąć, gdzie ciąć.

Nienawidzę tego, że jestem w tym dobra. Nienawidzę, że drżenie, które pozwalam wpełznąć w moją dolną wargę, jest wyregulowane co do milimetra.

"Przepraszam, że przeszkadzam…" mówię, a mój głos załamuje się na słowie ‘przepraszam’ w sposób, który sprawia, że jego telefon znika w kieszeni. "Wiem, że nie powinnam pytać, ale nie wiem, gdzie indziej się zwrócić."

Prostuje się. Garb znika. "Co się stało? Wszystko w porządku?"

"Mojego narzeczonego zabrano z tego hotelu dwie noce temu. Pokój 412. Policja przyszła, sporządziła raporty i kazała mi czekać." Zawieszam głos, pozwalam ciszy zabrzmieć. "Czekam, podczas gdy nikt go nie szuka."

"Słyszałem o tym," mówi, pochylając się do przodu. "Zdemolowany pokój na czwartym piętrze… Gliniarze byli tu z godzinę."

"Godzinę." Pozwalam temu słowu wybrzmieć między nami. "Na jego zniknięcie poświęcili godzinę."

Szczęka mu się zaciska z pożyczoną gniewnością. "To nie w porządku."

"Nie jest." Zbliżam się, zniżam głos do szeptu. "Muszę zobaczyć nagrania z monitoringu z tamtej nocy. Korytarz przed jego pokojem. Proszę… tylko ty możesz mi pomóc."

Całe przedstawienie trwa mniej niż trzy minuty.

Prowadzi mnie do pokoju ochrony—pomieszczenia wielkości szafy, wypchanego monitorami i cichym szumem dysków twardych—i z powagą wyciąga krzesło, jak człowiek przekonany, że wykonuje bohaterską misję.

"Mogę mieć przez to kłopoty," mówi, już otwierając archiwum nagrań.

"Nikomu nie powiem. Muszę tylko zobaczyć."

Włącza nagranie. Korytarz na czwartym piętrze, kamera obejmuje windy i korytarz prowadzący do pokoju 412.

"Nie spiesz się," mówi i zamyka za sobą drzwi.

Przeglądam w podwójnym tempie. Ethan przyjeżdża pod wieczór, torba na ubrania przerzucona przez ramię. Uśmiecha się—Boże, uśmiecha się—pewnie myśląc o jutrze, o mnie, o reszcie naszego starannie zaplanowanego życia.

Patrzę, jak idzie do pokoju 412. Drzwi zamykają się za nim.

Potem: nic.

Godziny pustego korytarza. Znacznik czasu pełznie. Sprzątaczka o 22.00. Pijany gość zataczający się po północy. Długie momenty bezruchu, przerywane tylko niebieskim światłem awaryjnym, które sprawia, że wszystko wygląda jak pod wodą.

2:47. Na końcu korytarza pojawia się postać, a ja zdejmuję palec z przewijania, pochylam się bliżej ekranu.

Czarny ubiór, twarz obrócona od kamery z celową precyzją. Profesjonalista. Wyszkolony. Podchodzi do pokoju 412, a drzwi otwierają się bez oporu—karta, zduplikowana lub skradziona, nie siłą.

Cztery minuty w środku, potem drzwi znów się otwierają. Postać wychodzi z Ethanem obok—ręka przewieszona przez ramiona mężczyzny, głowa opada do przodu, nogi powłóczą w bezwładnym szuraniu człowieka, który wypił zdecydowanie za dużo.

Mężczyzna poprawia uchwyt wokół talii Ethana i prowadzi go korytarzem z niewymuszonym spokojem przyjaciela odprowadzającego pana młodego do łóżka po zbyt hucznej wieczorze kawalerskim. Każdy przechodzący rzuciłby okiem i odwrócił wzrok.

Nic do zobaczenia. Nic wartego zapamiętania. Po prostu kolejna ofiara wieczoru kawalerskiego.

Ręce tak mi się trzęsą, że mysz podskakuje.

Przy windzie dla personelu pojawia się druga postać. Wyższa. Szersza w barkach. Przytrzymuje drzwi jedną ręką, czeka. Potem przesuwa ciężar ciała i przez ułamek sekundy—przez mgnienie chwili—jego profil łapie światło.

Zatrzymuję oddech, bo znam tę sylwetkę.

Przewijam. Oglądam jeszcze raz. Zatrzymuję na kadrze, gdzie jego twarz jest częściowo widoczna.

Obraz jest ziarnisty, zalany tym kryminalistycznym błękitem, który zamienia wszystkich w duchy. Ale pewnych rzeczy się nie zapomina. Niektóre są wypalone w pamięci tak głęboko, że dwa lata nie potrafią ich zetrzeć.

Nos—raz złamany, nigdy nie zrośnięty prawidłowo. Blizna przez lewe brwi, cienka biała linia znikająca we włosach. Charakterystyczny sposób stania—ciężar ciała na tylnej nodze, ramiona szeroko, jakby zawsze był gotów do walki.

Jego lewa dłoń jest widoczna przez jeden kadr—pierścień na małym palcu, ciężkie srebro, z herbem, którego do końca nie można rozpoznać przy tej rozdzielczości. Nie muszę. Widziałam ten pierścień na setkach rąk.

Każdy żołnierz Serratore taki nosi—rodzinny herb wybity w srebrze, noszony na lewym małym palcu jak znak.

Ermanno. Jeden z egzekutorów Dantego.

Ten, który woził mnie na gale i stał pod drzwiami podczas spotkań, których nie powinnam słyszeć. Człowiek, który kiedyś obserwował mnie trzy godziny w restauracji, bo Dante się spóźniał i nie chciał mnie "bez opieki".

Ten, który powiedział mi, tamtej nocy gdy odchodziłam, że jeśli kiedykolwiek wrócę, dopilnuje, bym bezpiecznie trafiła do Dantego.

Jeśli kiedykolwiek wrócisz.

Ekran świeci w ciemnym pokoju, a prawda spada z duszącym ciężarem wyroku.

Nie pozwolił mi odejść. Sięgnął do życia, które zbudowałam bez niego, i rozdarł je na strzępy.

Biorę telefon, jego numer nadal tam jest—zapisany pod pojedynczą literą, D . Bo dwa lata temu nie potrafiłam go usunąć.

Wmawiałam sobie, że to praktyczne. Dostęp w nagłych przypadkach. Luzem puszczone końce. Prawda jest taka, że usunięcie tych cyfr wydawało się ostateczną amputacją, a jakaś część mnie nie chciała dokończyć operacji.

Mój kciuk zawisa nad przyciskiem połączenia.

Jedno stuknięcie. Jedno stuknięcie i dwa lata odbudowywania runą w gruzach.

Odkładam telefon.

Nie dziś. Gdybym zadzwoniła teraz—drżąca, wściekła, rozbita—usłyszałby każdą rysę w moim głosie. A Dante zawsze wiedział, jak zamienić w broń miejsca, w których się łamię.

Wychodzę i dziękuję ochroniarzowi, który patrzy na mnie z autentyczną troską człowieka przekonanego, że odmienił czyjeś życie tej nocy. W recepcji rezerwuję pokój, bo nie mogę spać w ruinie ostatniej nocy Ethana ani w apartamencie, który przypomina mi pannę młodą, którą nigdy nie zostałam.

Zamykam drzwi na klucz, odkładam telefon ekranem do dołu na stoliku nocnym i kładę się na łóżku w pełnym ubraniu. Buty mam nadal na sobie. Ręce nie przestały mi się trząść od momentu obejrzenia nagrania.

Rano. Rano, gdy drżenie ustanie.

Kiedy będę mogła mówić bez furii rozrywającej każdą sylabę. Kiedy będę mogła stanąć z nim twarzą w twarz bez zdradzania przez ciało każdej ściany, którą zbudowałam od nocy, w której odeszłam.

Zamykam oczy. Ale sen, gdy przychodzi, nie przynosi ulgi—bo nawet gdy wyczerpanie mnie pochłania, już wiem, czego zażąda poranek.

Jest tylko jedna droga prowadząca do Ethana, i biegnie ona prosto przez żelazne bramy posiadłości Serratore. Prosto do drzwi Dantego.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Ciało pamięta drogi, które umysł przysięga, że zapomniał.

Jadę przez wieś poza Neapolem, zaciskając białe kłykcie na kierownicy, a każdy kilometr zdziera kolejną warstwę kłamstwa, które sobie powtarzam: że to miejsce, ten mężczyzna, nie mają już nade mną żadnej władzy.

Kiedyś jeździłam tą trasą z opuszczonymi szybami i dłonią Dantego na udzie. Jego kciuk kreślił leniwe okręgi, przez co nie mogłam się skupić, podczas gdy on załatwiał interesy przez telefon tym swoim niskim, niebezpiecznym głosem, który kochałam.

Posiadłość Serratore wyrasta z wzgórz niczym coś wyjętego z gorączkowego snu—pełna żelaznych bram i starego kamienia. Bramy otwierają się bez słowa z mojej strony.

On wie, że tu jestem.

Oczywiście, że wie. Dante wie wszystko.

Żwir chrzęści pod moimi oponami, kiedy moje ręce drżą na kierownicy, a serce zaciska się w pięść pod żebrami.

To dla Ethana. Tylko dla Ethana.

Wysiadam z samochodu, a drzwi frontowe się otwierają. Nie strażnik. Nie służący.

On.

Dante Serratore stoi w progu, jakby czekał na mnie. Jakby czekał od dwóch lat.

Jego metr dziewięćdziesiąt i dwa centymetry to zwinięta przemoc w grafitowym garniturze, tak perfekcyjnie skrojonym, że wygląda na zbroję. Ostra szczęka, która mogłaby przecinać szkło. Kości policzkowe jak u rzeźby w katedrze i oczy tak ciemne, że nie odbijają światła—pochłaniają je.

Bez słowa prowadzi mnie do swojego gabinetu, który wciąż tak dobrze pamiętam. Znane skórzane fotele, okno wychodzące na ogród. Biurko, przy którym pracował, gdy zawijałam się w kąt z książką, albo przy którym pochylał mnie i…

Nie, nie pójdę tam.

"Napijesz się?" Przechodzi do barku, jakbyśmy byli starymi przyjaciółmi nadrabiającymi zaległości.

"Nie."

I tak nalewa dwa, stawia jeden przede mną na biurku. Nie dotykam go.

"Mam nagranie z monitoringu," mówię, a mój głos jest bardziej stabilny, niż się spodziewałam. "Z korytarza hotelowego przed pokojem Ethana. Był tam Ermanno."

"Wiem." Nie drgnie. Nawet nie mrugnie. Po prostu siada za biurkiem, splatając palce i z wyrazem twarzy wykutym z marmuru. "To ja go wysłałem."

To wyznanie pada bez ceremonii. Bez dramatycznej pauzy, bez spuszczonego wzroku, bez śladu winy łagodzącej krawędzie jego głosu—tak, jakby potwierdzał rezerwację na kolację.

"Ty go wysłałeś." Powtarzam to powoli, bo mój umysł wciąż to przetwarza. "Kazałeś porwać mojego narzeczonego."

"Kazałem go usunąć." To rozróżnienie wyraźnie ma dla niego znaczenie. "To nie to samo."

"Jasne, kurwa, że nie…"

"Nie zamierzałem patrzeć, jak wychodzisz za mąż za człowieka, który nie wie nic o tym, kim naprawdę jesteś." Jego głos jest zimny. Kliniczny. "Za człowieka, który patrzy na ciebie i widzi jakąś wyczyszczoną wersję, którą dla niego odgrywasz. Grzeczną żonkę do grzecznego, bezpiecznego życia."

"Nie ty o tym decydujesz."

"A jednak tu jesteśmy."

Przechyla głowę, studiując mnie z tą samą uwagą, którą pamiętam z nocy, gdy czytał moje nastroje, zanim zdążyłam je sama rozpoznać.

"Przyjechałaś tu, spodziewając się, że zaprzeczę. A teraz, gdy dałem ci potwierdzenie, którego chciałaś, nie wiesz, co z nim zrobić, bo furia, którą przyniosłaś przez te drzwi, wcale nie dotyczy twojego narzeczonego."

"To jest o Ethanie." Mój głos twardnieje wokół jego imienia i trzymam go tam celowo—tarcza między nami, przypomnienie życia, które zbudowałam bez niego. "Ethan, który zaginął przez ciebie. Ethan, który nie zasłużył na—"

"Powiedz jego imię jeszcze raz." Dante wstaje od biurka. Nie szybko. Wolno. Celowo. Chód człowieka, który nigdy nie musiał niczego gonić. "Śmiało. Powtarzaj tyle razy, ile potrzebujesz. Opowiedz mi o człowieku, którego wybrałaś zamiast mnie."

Wstaję. "Ethan jest…"

"Nie ma go." Zatrzymuje się stopę ode mnie. Wystarczająco blisko, by ciepło jego ciała docierało do mojej skóry. "I nie zadzwoniłaś po prawnika. Przyszłaś do mnie, więc przestańmy udawać, że chodzi o niego."

"To chodzi o niego."

"To czemu się trzęsiesz?"

Nie trzęsę się. Absolutnie.

Spoglądam na swoje ręce. Drżę. Cholera.

Wstaję i podchodzę bliżej. "Myślisz, że przyszłam tu, bo za tobą tęskniłam? Myślisz, że przez dwa lata odbudowywałam swoje życie z ruin, które po sobie zostawiłeś…"

"Ruiny, które ja stworzyłem." Jego szczęka się zaciska. "Odeszłaś w środku nocy z jedną torbą i bez słowa. Odeszłaś, a ja ci na to pozwoliłem, i każdy dzień od tamtej pory był…"

Przerywa, cofając zdanie za zaciśnięte zęby.

„Każdy kolejny dzień był czym?” Jego wzrok opada na moje usta, a głód w jego oczach jest tak odsłonięty, że czuję, jak osiada nisko, u podstawy mojego kręgosłupa. „Dokończ to cholerne zdanie, Dante.”

„Każdy dzień od tamtej pory to była negocjacja” — mówi, ledwie szeptem — „pomiędzy tą częścią mnie, która rządzi tą rodziną, a tą, która spaliłaby całe to imperium do fundamentów, bylebyś znowu przeszła przez te drzwi.”

Powietrze się zagęszcza, aż staje się uciskiem pod moimi żebrami. Jego oddech i mój zsynchronizowały się, wpadając w dawny rytm, ten, który kiedyś nie pozwalał mi zasnąć, sprawiając, że czułam, jakby moje serce należało do kogoś innego.

„Zdejmij jego pierścionek” — mówi.

„Nie.”

Sięga po moją dłoń i pozwalam mu na to. Unosi ją między nami, a jego kciuk wciska się w moją dłoń, w bliznę z tamtej nocy, której oboje nie chcemy nazwać. Ten kontakt przeszywa mnie tak gwałtownie, że aż brak mi tchu.

„Czujesz to” — mówi. Jego druga dłoń odnajduje moją talię, przyciąga mnie na brakujący centymetr, a pełny kontakt jego ciała z moim, po tylu latach, jest tak niszczycielski, że świat bieleje mi na krawędziach wzroku. „Czujesz wszystko, zawsze czułaś… Dlatego uciekłaś.”

„Nie uciekłam.” Moje dłonie są na jego piersi—kiedy się tam znalazły? „Uciekłam.”

„Uciekłaś tak dokładnie…” Jego usta są przy moim uchu, głos drży na mojej skórze, „że jesteś tutaj, w moim gabinecie. Drżysz pod moimi dłońmi jakbyś nigdy nie odeszła.”

„Nienawidzę cię.”

„Wiem.” Jego wargi muskają muszlę mojego ucha. „A jednak wciąż mnie pragniesz.”

To nie jest pytanie, to fakt. I nie mogę temu zaprzeczyć, bo moje ciało już mnie zdradza—wygina się ku niemu, dłonie zaciskają się na jego koszuli, oddech urywa się krótkimi westchnięciami, które brzmią zbyt podobnie do potrzeby. „Dante…”

„Powiedz to jeszcze raz.” Jego usta przesuwają się na moją szczękę. Na moją szyję. Na miejsce pod uchem, które zna—Boże, on wciąż wie—że tam zupełnie mnie rozbije. „Powiedz moje imię tak jeszcze raz.”

Nie powinnam. To jest złe, Ethan zaginął, a ja pozwalam, by człowiek, który go zabrał, dotykał mnie jakby miał do tego prawo. Ale kiedy jego usta trafiają w to miejsce na mojej szyi, wydobywa się ze mnie dźwięk czystego poddania.

„Co za zwycięstwo, Arianna.” Uśmiecha się przy mojej skórze. „Co za świadectwo tego, jak całkowicie poszłaś dalej.”

„Zamknij się.”

„Zmuś mnie.”

Całuję go. Albo on całuje mnie—ta różnica się rozmywa, bo to nie jest wybór, to detonacja. Dwa lata milczenia zapadają się w jeden niszczący punkt kontaktu. Dźwięk, który z siebie wydaję, jest niski, surowy, wydobyty z miejsca, które myślałam, że na zawsze zamknęłam.

Chwytam jego koszulę obiema pięściami i wciągam go w siebie. On jednym płynnym ruchem sadza mnie na biurku—papiery i długopisy rozsypują się—a ja oplatam go nogami, przyciągając między swoje uda.

Jego usta odnajdują moje i ten pocałunek nie ma w sobie nic łagodności. To zęby, desperacja i wymuszony dystans eksplodujący w jednym punkcie kontaktu.

Czuję smak whisky, gniewu i czegoś pod spodem, co jest po prostu nim—smak, o którym próbowałam zapomnieć, próbowałam go zastąpić, próbowałam udawać, że nie zrujnował każdego pocałunku przez resztę mojego życia.

Jego dłonie są wszędzie. Moja talia. Moje żebra. Jego ręka zsuwa się niżej—pod materiał, pod koronkę—i gdy jego palce odnajdują mnie już wilgotną…

Budzę się z gwałtownym westchnieniem i przez trzy dezorientujące sekundy nie wiem, gdzie jestem.

Przyciskam dłonie do oczu i zmuszam płuca do pracy, jakby zapomniały, jak się oddycha.

Moja skóra jest wilgotna. Moje tętno to chaos. A między nogami ból tak ostry i konkretny, że potrzebuję kilku upokarzających sekund, by zrozumieć, że nic z tego nie było prawdziwe.

Nie gabinet. Nie jego dłonie. Nie biurko pod moimi plecami, ani jego ciężar, ani dźwięk, który z siebie wydałam, gdy jego usta znalazły moją szyję.

Siadam na brzegu łóżka i ściskam materac, aż zawroty głowy mijają.

Tego właśnie się bałam. Nie gniewu Dantego, nie jego okrucieństwa, nie imperium, którym rządzi ciszą bardziej przerażającą niż jakikolwiek podniesiony głos. Tego—tego pragnienia.

Potrzeby, która żyła w mojej krwi przez lata i najwyraźniej nigdy nie odeszła, tylko wryła się głębiej, hibernując pod zwyczajnym życiem, które na niej zbudowałam, jak dom na uskoku.

Decyzja, którą odłożyłam zeszłej nocy, podjęła się sama przez sen, który rozmontował każdy mur, który zbudowałam.

Muszę do niego pójść. Nie dlatego, że jestem gotowa. Bo nigdy nie będę gotowa, a Ethan nie ma czasu, żebym udawała, że jest inaczej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Thirty Days of Sin

Thirty Days of Sin

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa