Świt przychodzi stanowczo za wcześnie, co wydaje się osobistym atakiem ze strony samego czasu.
Budzę się przed wschodem słońca, bo najwyraźniej moja nerwica ma budzik nastawiony na „jesteś w dupie”. Mundur patrzy na mnie z krzesła — czarny, biały i osądzający.
Wygląda jak „kostium francuskiej pokojówki z katalogu, którego nikt nie chciał”.
Zakładam go mimo wszystko, bo godność to luksus, który zastawiłam gdzieś przy trzeciej pracy.
Rezydencja o tej porze jest cichsza, mniej onieśmielająca. Tylko drogie meble oceniają mnie w ciszy zamiast drogich ludzi robiących to głośno. Postęp.
Znajduję Enzo w czymś, co chyba jest spiżarnią dla lokaja, o której nie wiedziałam, że istnieje poza kryminałami.
Przegląda dokumenty w okularach do czytania, wyglądając bardzo „wybitny zarządca domu”, a zero procent „pracownik mafii”.
— Panie Enzo? — Mój głos brzmi ciszej, niż zamierzałam. Odrzucam gardło i próbuję jeszcze raz. — Muszę o coś zapytać.
Podnosi wzrok, zdejmując okulary z tą powolnością, która sugeruje, że zyskuje czas, by ocenić sytuację. — Señorita Moretti. Wstałaś wcześnie.
— Nie mogłam spać. — Podchodzę bliżej. — Moja mama… jest chora. Rak. Dlatego tu jestem. Pieniądze z aukcji, muszę je wysłać do szpitala teraz. Dziś. Czy mogę dostać zaliczkę, żeby rozpocząć jej leczenie?
Wyraz twarzy Enzo się zmienia — coś łagodniejszego przebija się przez zawodową maskę. Zrozumienie, być może. Albo litość. — Rozumiem. To trudna sytuacja.
— Niedopowiedzenie stulecia, ale tak.
— Zobaczę, co da się zrobić. — Odkłada dokumenty. — Takie sprawy wymagają zgody Dona, ale biorąc pod uwagę okoliczności, zajmę się tym osobiście. Na razie zacznij swoje obowiązki. Poczekaj, aż wszystko załatwię.
Ulga zalewa mnie falą, której się nie spodziewałam. To nie rozwiązanie, ale drzwi też nie zatrzaśnięto mi przed nosem. — Dziękuję. Naprawdę.
— Kuchnia jest tamtędy. — Wskazuje korytarz. — Lucia przydzieli ci zadania. Jest wymagająca, ale sprawiedliwa.
Kieruję się w stronę kuchni, podążając za zapachem kawy i czymś, co może być świeżym chlebem. Najwyraźniej bogaci kryminaliści dobrze jedzą. Kto by pomyślał?
Kuchnia jest olbrzymia — sama stal nierdzewna i marmurowe blaty, przestrzeń, w której można by nagrywać program kulinarny albo pozbywać się dowodów. Pewnie oba naraz.
Lucia stoi przy wyspie kuchennej i sieka warzywa z precyzją kogoś, kto albo jest zawodowym kucharzem, albo ma duże doświadczenie z ostrymi przedmiotami.
Jest starsza, może sześćdziesiąt lat, z żelaznoszarą fryzurą w surowym koku. Jej wyraz twarzy sugeruje, że życie ogólnie, a ja szczególnie, nie robią na niej wrażenia.
— Musisz być tą nową. — Nie podnosi wzroku znad siekania. — Valentina, tak?
— Tak, to ja. Gotowa do pracy. — Staram się zabrzmieć entuzjastycznie. Wychodzi coś między „zakładnicze nagranie” a „kiepska reklama”.
— Dobrze. Zacznij od podłóg. Szoruj porządnie — na kolanach, nie mopem. Potem naczynia z wczoraj. Potem podlej kwiaty we wschodnim skrzydle. Nie wchodź do żadnego pokoju z zamkniętymi drzwiami. Rozumiesz?
— Jasne jak słońce. — Łapię wiadro i szczotkę, na które wskazuje. — Coś jeszcze powinnam omijać? Sekretne przejścia? Zapadnie? Pokoje, w których na pewno nie trzymają ciał?
Prawie się uśmiecha. Prawie. — Tylko zamknięte drzwi, dziewczyno.
Kolejne godziny spędzam na kolanach, szorując marmur, który pewnie i tak jest czystszy niż całe moje mieszkanie. Plecy bolą. Kolana protestują. Za to podłogi lśnią tak, że widzę w nich swoje odbicie.
Pozostali pracownicy przemykają od czasu do czasu. Pokojówki. Kelnerzy. Ludzie, których opis stanowiska na pewno nie obejmuje „współudział w przestępczości zorganizowanej”.
Wszyscy unikają kontaktu wzrokowego, jakbym była radioaktywna albo szczególnie zaraźliwa. Próbuję przedstawić się jednej pokojówce w moim wieku, gdy przechodzi. — Hej, jestem Valentina —
Kręci głową i szybko odchodzi. Nie do końca nieuprzejma. Przerażona.
Lucia zauważa to z drugiego końca kuchni. — Chodź tu, dziewczyno.
Odstawiam wiadro i podchodzę. — Zrobiłam coś nie tak?
— Reszta personelu nie odezwie się do ciebie. Don kupił cię osobiście, to cię wyróżnia. Jesteś niebezpieczna, żeby cię znać.
— Nie rozumiem. Nawet go nie widziałam.
— To nie ma znaczenia. Bo kiedy się z tobą zobaczy, kiedy zdecyduje cię wezwać — a stanie się to wkrótce — nikt nie będzie chciał mieć z tobą nic wspólnego. Mówiłam. Niebezpieczna.
Żołądek mi się zaciska. — Dlaczego?
— Spotkałaś Dona?
— Nie. Nie widziałam go, odkąd tu przyjechałam.
Jej wyraz twarzy twardnieje. — Każdy prędzej czy później poznaje Dona.
Odchodzi, zanim mogę zapytać więcej, zostawiając mnie z większą liczbą pytań niż odpowiedzi. Wracam do swoich obowiązków. Kilka godzin później podlewam kwiaty w patio, gdy słyszę zbliżające się kroki.
Z ciemnego korytarza wyłania się mężczyzna w garniturze — ciemne włosy, ostre rysy. Jest w nim coś znajomego.
— Señorita Moretti. — Jego głos jest profesjonalny, ale nie nieżyczliwy. — Mam cię odprowadzić do szpitala. Masz dziesięć minut na przygotowanie się.
Serce podchodzi mi do gardła. — Do szpitala? Moja mama… wszystko w porządku?
— Tak, wszystko dobrze. To by zapłacić za jej leczenie. — Spogląda na zegarek. — Dziesięć minut.
Pędzę do pokoju i przebieram się w dżinsy i prostą koszulkę.
Jeśli mama będzie pytać, skąd mam pieniądze, przynajmniej nie będę wyglądać jak pokojówka.
Samochód jest czarny i elegancki. Wsiadam na tył, on rusza. Sytuacja wydaje się znajoma — cisza, drogi samochód, mężczyzna w garniturze.
Rzuca na mnie spojrzenie w lusterku wstecznym. — Choroba twojej matki — jak długo jest chora?
Pytanie mnie zaskakuje. — Osiem miesięcy. Może dłużej, zanim się dowiedzieliśmy.
— To trudne. Przykro mi.
Coś kliknęło. Głos. Oczy. — Marco?
Spotyka mój wzrok w odbiciu. — Pamiętasz.
— To ty wiozłeś mnie na ślub. Pięć lat temu. Byłeś uprzejmy. Przepraszałeś, gdy… — Przerywam. Nie musimy wracać do tej katastrofy.
— Pamiętam. — Jego szczęka się napina. — I przepraszam za to.
— To nie twoja wina. Wykonywałeś rozkazy. — Spoglądam przez okno. — Dlaczego pomagasz mi teraz?
— Bo mogę. — Wyciąga kopertę z marynarki i podaje mi ją do tyłu. — Pieniądze. Na leczenie twojej matki. Szef się zgodził.
Koperta jest gruba. Ciężka. — Dziękuję.
Dojeżdżamy do szpitala, parkuje przy wejściu. — Nie spiesz się. Poczekam tu.
Odszukuję lekarza mamy na oddziale onkologicznym. — Panna Moretti.
— Mam pieniądze. — Wręczam mu kopertę. — Na leczenie mojej mamy. Zacznijcie chemioterapię. Cokolwiek potrzebuje.
Otwiera ją, a jego brwi unoszą się wysoko. — To więcej niż wystarczy…
— Proszę, niech ma wszystko, czego potrzebuje. — Cofam się. — Nadal jest w pokoju 302?
— Tak, ale…
— Dziękuję. — Idę w stronę jej pokoju, ale zatrzymuję się przed drzwiami.
Przez okno widzę, jak coś czyta, wygląda na mniejszą i bardziej kruchą, niż ją zapamiętałam.
Chcę wejść. Chcę wziąć ją za rękę. Ale… nie mogę. Nie, jeśli miałabym skłamać, skąd są te pieniądze.
Kaszel mamy odwraca mnie w stronę korytarza, wracam więc do samochodu z bólem w piersi.
Marco nie zadaje pytań, gdy wsiadam. Po prostu rusza.
— Dziękuję — mówię cicho.
— Nie masz za co dziękować. — Spotyka moje oczy w lusterku. — Samo przetrwanie w tym świecie to więcej, niż większość potrafiłaby zrobić.
Wracamy w zgodnym milczeniu. Za oknem miasto rozmywa się w pędzie, ale w mojej głowie próbuję zrozumieć, jak tu trafiłam.
Ale moja mama będzie żyć, a to już wszystko warte.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Sen jest najwyraźniej luksusem zarezerwowanym dla ludzi, których życie nie rozpada się właśnie na kawałki.
Leżę w wąskim łóżku, wpatrując się w sufit — ładniejszy niż wszystkie, które widziałam wcześniej, ale nie przynosi żadnych odpowiedzi.
Na przykład: jak to się stało, że pracuję dla rodziny, która mnie zniszczyła? Dlaczego inni pracownicy patrzą na mnie, jakbym była radioaktywna? Co mama by o tym wszystkim pomyślała?
Rezydencja osiada wokół mnie z trzaskami i jękami. Gdzieś na korytarzu stukają rury. Za oknem wiatr szumi wśród drzew, które pewnie kosztowały więcej niż mój dom z dzieciństwa.
Myślę o Marco. Jego dzisiejsza uprzejmość wydawała się szczera, co jest mylące, bo szczera życzliwość i zorganizowana przestępczość rzadko mieszkają pod tym samym adresem.
Ale pięć lat temu też był uprzejmy, na swój sposób. Kiedy byłam z Dante, Marco pojawiał się pod moimi drzwiami z kwiatami i tą przepraszającą miną.
"Od szefa," mówił, jakby Dante sam nie mógł ich wręczyć.
Nawet to, jak mówił na Dantego „szef”, było formą uprzejmości ukrytą w żarcie. Dante żadnym szefem nie był, tylko egzekutorem, który obiecał mi odejść z rodziny.
Marco załatwiał sprawy, jeśli czegoś pilnie potrzebowałam. Zawoził mnie, gdy Dante był zajęty. Zawsze po prostu był — cichy, pomocny, jak kryminalny dobry duch, tylko bez różdżki.
Moje myśli niechętnie i zdradziecko odpływają do samego Dantego.
Nie do tego, który zostawił mnie przed ołtarzem. Nie do tchórza, który zniknął bez słowa.
Do tego wcześniejszego człowieka. Tego, w którym zakochałam się tak mocno, że zapomniałam zadać sobie podstawowe pytania w stylu: „czy powinnam się martwić twoją karierą w mafii?”
Pamiętam nasze pierwsze spotkanie na balu charytatywnym, który obsługiwałam. Miał dwadzieścia pięć lat, ciemny garnitur, ciemniejsze oczy, poruszał się po tłumie tak, jakby był właścicielem nie tylko tego pomieszczenia, ale samej koncepcji pomieszczeń.
Ktoś mnie potrącił i rozlałam wino na jego bardzo drogiej koszuli. Przepraszałam tak gorliwie, że mogłabym zasilić małe miasto swoją żenadą.
On się zaśmiał. Naprawdę się zaśmiał.
"To tylko koszula," powiedział, głos ciepły i głęboki. „Ale jesteś mi winna rozmowę.”
Był delikatny w sposób, który nie powinien być możliwy w jego świecie. Obiecywał mi wszystko — bezpieczeństwo, miłość, życie z dala od przemocy. Powiedział, że skończy z tym wszystkim po naszym ślubie. Zaczniemy od nowa gdzieś indziej. Tylko my.
Uwierzyłam mu.
Dwudziestoletnia i absolutnie przekonana, że uratuję go mocą swego uczucia i wątpliwego rozsądku.
Potem wspomnienia zaczynają się zacierać, przechodząc w coś innego. Moje wyczerpane myśli przestają odróżniać przeszłość od wyobraźni.
Nagle nie leżę już w tym wąskim łóżku — jestem gdzie indziej, kiedy indziej.
I mój Dante tam jest.
Jego dłonie suną po mojej skórze, szorstkie od nagniotków, haczące o gładkie powierzchnie. Jego głos szepcze mi do ucha, niski i ciemny, słowa, których nie mogę rozróżnić, ale czuję je w kościach. Ten zapach — sandałowiec i coś głębszego, coś, co zawsze kręciło mi w głowie i odbierało siły w nogach.
Gorąco jego ciała mnie otula. Jego usta wędrują po mojej szczęce, gardle, niżej. Wyginami się ku dotykowi, choć jakaś odległa część mojego umysłu krzyczy, że to złe, to niebezpieczne, to jest…
Rzeczywistość przesuwa się i staje czymś więcej.
Jego dłonie poznają każdy zakręt, każdą dolinę, uczą się mnie jak języka. Jego usta podążają za nimi, smakują skórę, która płonie pod ich dotykiem. Dyszę, sięgam, potrzebuję czegoś, czego nie potrafię nazwać. Świat zawęża się do samego odczucia — gorąca, nacisku i pragnienia tak intensywnego, że ociera się o ból.
Budzę się z westchnieniem, rozpalona, podniecona i wściekła na samą siebie.
„Nie…” szepczę w ciemność.
Siadam, wciskając dłonie mocno w oczy, aż pojawiają się gwiazdki. Serce mi wali, skóra płonie, a między udami pulsuje ból, który sprawia, że mam ochotę krzyczeć albo płakać, albo jedno i drugie.
Pięć lat. Minęło pięć lat, odkąd mnie zniszczył.
Pięć lat od kiedy szłam przez deszcz w sukni ślubnej. Pięć lat odbudowywania siebie z niczego, a moja zdradziecka podświadomość właśnie teraz uznaje, że to idealny moment, by przypomnieć mi, jak bardzo go pragnęłam.
Nienawidzę go za to, co zrobił. Za dziewczynę, którą byłam, zanim ją złamał.
Ale nienawidzę siebie bardziej za to, że nadal go pragnę, mimo wszystko. Za to, że śnię o jego dłoniach na mojej skórze. Za to, że budzę się spragniona człowieka, który udowodnił, że miłość to kłamstwo wymyślone, by ranić głupie dziewczyny zbyt pełne nadziei.
Nie mogę zostać w tym pokoju z tymi myślami. Są zbyt wielkie, zbyt głośne, napierają na mój umysł, jakby chciały uciec siłą.
Wysuwam się z łóżka i boso wychodzę na korytarz.
Rezydencja jest ciemna i cicha, wszyscy śpią albo tylko udają. Marmurowa podłoga jest zimna pod moimi stopami, co wydaje się właściwe. Wszystko tu jest zimne.
Błąkam się pustymi korytarzami służby, aż znajduję drzwi prowadzące na zewnątrz. Otwiera się przede mną niewielki dziedziniec, pełen przystrzyżonych żywopłotów i kamiennych ławek. Siadam na jednej z nich i wdycham nocne powietrze.
Niebo jest dostatecznie czyste, by dostrzec gwiazdy, co wydaje mi się niemal obraźliwe.
Gdy po żwirze rozlegają się kroki, napinam się, ale to tylko Lucia w grubym szlafroku, z rozpuszczonymi włosami opadającymi na ramiona. Wygląda tak dojrzalej, łagodniej.
Siada obok mnie bez pytania o pozwolenie. „Nie możesz spać?”
„Złe sny.” Podciągam kolana, obejmując je ramionami. „Ten dom chyba tak działa.”
„Ten dom daje wszystkim złe sny.” Jej głos jest rzeczowy, jakby komentowała pogodę. „Niektórzy z nas po prostu lepiej je ignorują.”
Zerkam na jej profil. „Jaki jest Don? Jaki naprawdę jest, nie z plotek.”
Lucia długo milczy, patrząc w ogród, jakby liczyła na odpowiedzi. „Nie jest jak ten, który był przed nim. Stary Don był potworem, lubił sprawiać ból. Lubił ranić ludzi, bo to dawało mu poczucie władzy.”
Zawiesza głos na moment, zanim mówi dalej.
„Ten jest zimniejszy, bardziej opanowany, ale w pewien sposób mniej okrutny. Nie czerpie przyjemności z przemocy, po prostu robi, co trzeba, i idzie dalej. Nie czuje nic.”
„To chyba nawet gorzej.”
„Może tak. Może nie.” Odwraca się do mnie. „Bojesz się go?”
„Nie wiem. Jeszcze go nie spotkałam.”
„Wszyscy się go boją.” Wstaje, poprawiając szlafrok. „Idź spać, dziewczyno. Jutro będzie długie.”
Odchodzi, jej kroki cichną w ciemności, ale ja zostaję jeszcze kilka minut. Wdycham jaśminowe powietrze i próbuję uporządkować chaos w głowie.
Nie wychodzi, ale przynajmniej próbowałam.
W końcu, gdy wracam do pokoju, łóżko wydaje się mniej groźne, bardziej jak schronienie niż więzienie.
Kładę się, zamykam oczy i tym razem sen przychodzi szybko. Ciemny, bez snów. Miłosierny.
Ale kiedy znowu otwieram oczy, wciąż jest ciemno. I coś jest bardzo nie tak.
Powietrze wydaje się inne, cięższe. Próbuję usiąść i nie mogę. Moje nadgarstki są przywiązane do wezgłowia — nie boleśnie, ale z pewnością nie z własnej woli.
Ktoś jest w pokoju.
Serce podchodzi mi do gardła, gdy otwieram usta, żeby krzyknąć, a dłoń zakrywa je delikatnie, lecz stanowczo.
Głos, niski i spokojny, mówi mi bezpośrednio do ucha: „Nie rób tego.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dłoń na moich ustach jest stanowcza, ale nie okrutna. Co w jakiś sposób czyni to jeszcze gorszym, bo nie mogę zdecydować, czy powinnam być przerażona, czy po prostu głęboko zdezorientowana.
Moje nadgarstki są przywiązane do wezgłowia czymś miękkim—liną, choć trudno to potwierdzić, gdy mózg krzyczy. Nie boli. Po prostu wystarczająco pewne, by pokazać, że nigdzie się nie wybieram.
Pokój jest zupełnie ciemny. Nie "zgaś światło" ciemny. To jest "ktoś aktywnie usunął każdy foton" ciemny.
Próbuję mówić przez dłoń zakrywającą mi usta, ale wychodzi z tego stłumiony bełkot. Uniwersalny język: "co tu się, do cholery, dzieje".
Kiedy dłoń powoli się unosi, łapię powietrze i od razu żądam: "Kto tam?"
Mój głos łamie się w połowie, co zdecydowanie nie emanuje pewnością siebie, na którą liczyłam.
"Powiedziałam, kto—"
Cisza. Ten agresywny rodzaj ciszy, który sprawia, że zdajesz sobie sprawę, jak głośno oddychasz.
"Odpowiedz mi, do cholery!" Szarpię się w więzach, ale trzymają. Oczywiście, że trzymają. Bo dzisiejsza noc idzie świetnie. "Przysięgam, jeśli nie—"
"Zamknij oczy." Głos jest niski, spokojny, dochodzący gdzieś z okolic nóg łóżka.
Męski i opanowany w sposób sugerujący, że robił to już wcześniej. Co jest myślą, której właśnie teraz bardzo nie potrzebuję.
"Nie." Słowo wychodzi pewniej, niż się czuję. "Nic nie zamykam. Odwiąż mnie. Natychmiast!"
"Zamknij oczy, Valentino."
Użycie mojego imienia sprawia, że żołądek mi opada. To nie jest przypadek. To zaplanowane. Celowe. Ktoś w tym domu dokładnie wie, kim jestem, i uznał, że nocne wiązanie to całkiem rozsądna aktywność.
"Nie." Powtarzam głośniej. "Nie pozwolę ci—"
Czuję, jak się zbliża. Nie słyszę—czuję. Powietrze się zmienia. Temperatura spada. A potem pojawia się zapach. Słaby na początku, sunący w moją stronę jak duch, którego myślałam, że już pogrzebałam.
Drzewo sandałowe.
Krew mi zamarza. Potem płonie. Potem znowu zamarza, bo mój układ krwionośny najwyraźniej nie potrafi się zdecydować na jedną temperaturę podczas egzystencjalnego kryzysu.
To niemożliwe. To nie może być on. Setki mężczyzn używają tych perfum. To tylko przypadek. Mózg płata mi figle, bo się boję i jestem związana i—
Zapach staje się silniejszy, gdy podchodzi jeszcze bliżej.
Nie. Nie, wyobrażam to sobie. Minęło pięć lat. Moja pamięć jest zawodna. Projekcja. Na tym polega trauma—sprawia, że widzisz duchy w każdym cieniu, czujesz przeszłość w każdym powiewie.
"Zamknij oczy."
Jego głos jest teraz bliżej. Tuż obok łóżka.
Oddycham szybciej i zaciskam powieki, bo co innego mogę zrobić?
Coś miękkiego przesuwa się po mojej twarzy. Jedwab. Opaska zakładana ostrożnie z tyłu głowy. Serce bije mi tak mocno, że słyszę je w uszach, czuję w gardle.
Czekam na ból. Na przemoc. Na jakąkolwiek karę, którą najwyraźniej zasłużyłam, tylko dlatego, że jestem w tym domu.
Zamiast tego jest tylko oddech, ciepły i powolny na mojej szyi.
Drgam, albo próbuję, ale więzy przypominają mi, że drgnięcie nie wchodzi teraz w grę.
Jego oddech sunie po mojej skórze, celowo i niespiesznie. Jakby miał cały czas świata, a ja byłam zagadką, którą rozwiązuje po kawałku. Potem usta dotykają mojego tętna. Delikatnie. Tak delikatnie, że na to drżę.
To jest złe. Wszystko w tym jest złe.
Powinnam krzyczeć. Walczyć. Robić cokolwiek poza leżeniem tutaj, podczas gdy moje ciało mnie zdradza, reagując na dotyk nieznajomego w ciemności.
Perfumy wypełniają teraz moje zmysły, przytłaczając wszystko inne. Ta konkretna mieszanka drzewa sandałowego i czegoś ciemniejszego, czegoś ziemistego i głębokiego.
Ten sam zapach z mojego snu dziś w nocy.
Ten sam zapach, co pięć lat temu, gdy byłam młoda, głupia i wierzyłam w szczęśliwe zakończenia.
Ale to niemożliwe. Muszę to sobie wyobrażać. Muszę.
Dłonie suną po mojej linii żuchwy, palce obrysowują kość, jakby ją zapamiętywał. Przesuwają się do moich włosów, wplatają w kosmyki. W dół, do obojczyków, gdzie zatrzymują się, kciuki delikatnie wciskają się w zagłębienie mojej szyi.
Strach walczy z czymś innym. Czymś gorącym i niechcianym, co zwija się nisko w moim brzuchu. Moje ciało ma gdzieś, że to jest złe. Ma gdzieś, że jestem związana, z zawiązanymi oczami i dotykana przez kogoś, kto nawet nie pozwala mi zobaczyć swojej twarzy.
Po prostu reaguje. Zdrajca.
Dotyk trwa, nigdy nie przekraczając granicy przemocy, nigdy też nie przechodząc całkiem w intymność. Po prostu eksploruje. Uczy się. Smakuje.
Usta podążają za dłońmi—żuchwa, szyja, wrażliwe miejsce za uchem, które sprawia, że wydaję z siebie cichy okrzyk zanim zdążę się powstrzymać.
Nienawidzę tego westchnienia. Nienawidzę tego, co zdradza.
Nienawidzę, że moje ciało prowadzi rachunek i najwyraźniej przegrywam.
Jego palce znów suną po moich obojczykach, potem zjeżdżają niżej, po czym cofają się. Testuje granice. Sprawdza, jak daleko może się posunąć, zanim pęknę, poproszę, lub zrobię coś równie upokarzającego.
Gryzę się w wargę aż czuję smak miedzi. Skupiam się na tym bólu zamiast na cieple narastającym we mnie. Zamiast na tym, jak moja skóra płonie wszędzie tam, gdzie mnie dotyka. Zamiast na znajomym zapachu, który nie może być prawdziwy.
Czas się rozciąga. Mogły minąć minuty. Mogły minąć godziny. W ciemności, związana i z opaską na oczach, tracę poczucie czasu. Zostaje tylko doznanie—oddech, dotyk i te cholerne perfumy, które każą mi kwestionować rzeczywistość.
Aż nagle wszystko ustaje.
Dłonie się cofają. Ciepło jego obecności znika. Słyszę cichy dźwięk—chyba metal o linę—i moje nadgarstki stają się luźne. Przecięte.
Kroki oddalają się. Szybkie. Zdecydowane. Kierują się do drzwi.
Zrywam opaskę z oczu drżącymi dłońmi, mrużąc oczy w ciemności, która teraz wydaje się już mniej ciemna. Pokój jest pusty. Tylko ja, pogniecione prześcieradła i szybko zanikający zapach drzewa sandałowego.
Drzwi cicho się zamykają.
Jestem sama.
Powoli siadam, oglądając nadgarstki w świetle księżyca, które wpada przez okno. Żadnych śladów. Żadnych siniaków. Tylko ledwo widoczne czerwone linie po linie, które już znikają.
Jakby to w ogóle się nie wydarzyło.
Jakbym sobie wszystko wymyśliła.
Tylko że nadal to czuję. Nadal czuję duchowe dotknięcia na skórze.
Podchodzę do drzwi na trzęsących się nogach. Otwierają się bez klucza. Mogę wyjść teraz. Mogę uciec. Mogę znaleźć Enza, Lucię albo dosłownie kogokolwiek i powiedzieć, że ktoś właśnie włamał się do mojego pokoju i… I co?
Związał mnie i dotykał delikatnie, po czym odszedł?
Że ktoś znał moje imię i pachniał jak mężczyzna, którego nie widziałam od pięciu lat?
Opieram czoło o drzwi, ciężko oddychając.
Gdzie miałabym iść? Do mojego mieszkania, gdzie nie mam pieniędzy na czynsz? Do szpitala, żeby powiedzieć mamie, że zawiodłam? Że nie wytrzymałam nawet tygodnia w tym miejscu?
Myślę o niej, leżącej w szpitalnym łóżku, wreszcie leczonej. Myślę o pieniądzach, które trzymają ją przy życiu. Pieniądzach, które przyjęłam. Pieniądzach, które zgodziłam się zarobić, zostając tu przez rok.
Opadam z powrotem na łóżko, podciągając kolana pod brodę.
Muszę to wytrzymać. Muszę zdobyć te pieniądze. Muszę zrozumieć, dlaczego moje ciało tak zareagowało na perwersyjne gry w ciemności.
Nie ucieknę.
Przesuń w górę, aby kontynuować