passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Tied to My Ex - Rozdział #8 - autor Tessa Kelwyn

Tied to My Ex

/

Rozdział 8

Rozdział 7

Dłoń na moich ustach jest stanowcza, ale nie okrutna. Co w jakiś sposób czyni to jeszcze gorszym, bo nie mogę zdecydować, czy powinnam być przerażona, czy po prostu głęboko zdezorientowana.

Moje nadgarstki są przywiązane do wezgłowia czymś miękkim—liną, choć trudno to potwierdzić, gdy mózg krzyczy. Nie boli. Po prostu wystarczająco pewne, by pokazać, że nigdzie się nie wybieram.

Pokój jest zupełnie ciemny. Nie "zgaś światło" ciemny. To jest "ktoś aktywnie usunął każdy foton" ciemny.

Próbuję mówić przez dłoń zakrywającą mi usta, ale wychodzi z tego stłumiony bełkot. Uniwersalny język: "co tu się, do cholery, dzieje".

Kiedy dłoń powoli się unosi, łapię powietrze i od razu żądam: "Kto tam?"

Mój głos łamie się w połowie, co zdecydowanie nie emanuje pewnością siebie, na którą liczyłam.

"Powiedziałam, kto—"

Cisza. Ten agresywny rodzaj ciszy, który sprawia, że zdajesz sobie sprawę, jak głośno oddychasz.

"Odpowiedz mi, do cholery!" Szarpię się w więzach, ale trzymają. Oczywiście, że trzymają. Bo dzisiejsza noc idzie świetnie. "Przysięgam, jeśli nie—"

"Zamknij oczy." Głos jest niski, spokojny, dochodzący gdzieś z okolic nóg łóżka.

Męski i opanowany w sposób sugerujący, że robił to już wcześniej. Co jest myślą, której właśnie teraz bardzo nie potrzebuję.

"Nie." Słowo wychodzi pewniej, niż się czuję. "Nic nie zamykam. Odwiąż mnie. Natychmiast!"

"Zamknij oczy, Valentino."

Użycie mojego imienia sprawia, że żołądek mi opada. To nie jest przypadek. To zaplanowane. Celowe. Ktoś w tym domu dokładnie wie, kim jestem, i uznał, że nocne wiązanie to całkiem rozsądna aktywność.

"Nie." Powtarzam głośniej. "Nie pozwolę ci—"

Czuję, jak się zbliża. Nie słyszę—czuję. Powietrze się zmienia. Temperatura spada. A potem pojawia się zapach. Słaby na początku, sunący w moją stronę jak duch, którego myślałam, że już pogrzebałam.

Drzewo sandałowe.

Krew mi zamarza. Potem płonie. Potem znowu zamarza, bo mój układ krwionośny najwyraźniej nie potrafi się zdecydować na jedną temperaturę podczas egzystencjalnego kryzysu.

To niemożliwe. To nie może być on. Setki mężczyzn używają tych perfum. To tylko przypadek. Mózg płata mi figle, bo się boję i jestem związana i—

Zapach staje się silniejszy, gdy podchodzi jeszcze bliżej.

Nie. Nie, wyobrażam to sobie. Minęło pięć lat. Moja pamięć jest zawodna. Projekcja. Na tym polega trauma—sprawia, że widzisz duchy w każdym cieniu, czujesz przeszłość w każdym powiewie.

"Zamknij oczy."

Jego głos jest teraz bliżej. Tuż obok łóżka.

Oddycham szybciej i zaciskam powieki, bo co innego mogę zrobić?

Coś miękkiego przesuwa się po mojej twarzy. Jedwab. Opaska zakładana ostrożnie z tyłu głowy. Serce bije mi tak mocno, że słyszę je w uszach, czuję w gardle.

Czekam na ból. Na przemoc. Na jakąkolwiek karę, którą najwyraźniej zasłużyłam, tylko dlatego, że jestem w tym domu.

Zamiast tego jest tylko oddech, ciepły i powolny na mojej szyi.

Drgam, albo próbuję, ale więzy przypominają mi, że drgnięcie nie wchodzi teraz w grę.

Jego oddech sunie po mojej skórze, celowo i niespiesznie. Jakby miał cały czas świata, a ja byłam zagadką, którą rozwiązuje po kawałku. Potem usta dotykają mojego tętna. Delikatnie. Tak delikatnie, że na to drżę.

To jest złe. Wszystko w tym jest złe.

Powinnam krzyczeć. Walczyć. Robić cokolwiek poza leżeniem tutaj, podczas gdy moje ciało mnie zdradza, reagując na dotyk nieznajomego w ciemności.

Perfumy wypełniają teraz moje zmysły, przytłaczając wszystko inne. Ta konkretna mieszanka drzewa sandałowego i czegoś ciemniejszego, czegoś ziemistego i głębokiego.

Ten sam zapach z mojego snu dziś w nocy.

Ten sam zapach, co pięć lat temu, gdy byłam młoda, głupia i wierzyłam w szczęśliwe zakończenia.

Ale to niemożliwe. Muszę to sobie wyobrażać. Muszę.

Dłonie suną po mojej linii żuchwy, palce obrysowują kość, jakby ją zapamiętywał. Przesuwają się do moich włosów, wplatają w kosmyki. W dół, do obojczyków, gdzie zatrzymują się, kciuki delikatnie wciskają się w zagłębienie mojej szyi.

Strach walczy z czymś innym. Czymś gorącym i niechcianym, co zwija się nisko w moim brzuchu. Moje ciało ma gdzieś, że to jest złe. Ma gdzieś, że jestem związana, z zawiązanymi oczami i dotykana przez kogoś, kto nawet nie pozwala mi zobaczyć swojej twarzy.

Po prostu reaguje. Zdrajca.

Dotyk trwa, nigdy nie przekraczając granicy przemocy, nigdy też nie przechodząc całkiem w intymność. Po prostu eksploruje. Uczy się. Smakuje.

Usta podążają za dłońmi—żuchwa, szyja, wrażliwe miejsce za uchem, które sprawia, że wydaję z siebie cichy okrzyk zanim zdążę się powstrzymać.

Nienawidzę tego westchnienia. Nienawidzę tego, co zdradza.

Nienawidzę, że moje ciało prowadzi rachunek i najwyraźniej przegrywam.

Jego palce znów suną po moich obojczykach, potem zjeżdżają niżej, po czym cofają się. Testuje granice. Sprawdza, jak daleko może się posunąć, zanim pęknę, poproszę, lub zrobię coś równie upokarzającego.

Gryzę się w wargę aż czuję smak miedzi. Skupiam się na tym bólu zamiast na cieple narastającym we mnie. Zamiast na tym, jak moja skóra płonie wszędzie tam, gdzie mnie dotyka. Zamiast na znajomym zapachu, który nie może być prawdziwy.

Czas się rozciąga. Mogły minąć minuty. Mogły minąć godziny. W ciemności, związana i z opaską na oczach, tracę poczucie czasu. Zostaje tylko doznanie—oddech, dotyk i te cholerne perfumy, które każą mi kwestionować rzeczywistość.

Aż nagle wszystko ustaje.

Dłonie się cofają. Ciepło jego obecności znika. Słyszę cichy dźwięk—chyba metal o linę—i moje nadgarstki stają się luźne. Przecięte.

Kroki oddalają się. Szybkie. Zdecydowane. Kierują się do drzwi.

Zrywam opaskę z oczu drżącymi dłońmi, mrużąc oczy w ciemności, która teraz wydaje się już mniej ciemna. Pokój jest pusty. Tylko ja, pogniecione prześcieradła i szybko zanikający zapach drzewa sandałowego.

Drzwi cicho się zamykają.

Jestem sama.

Powoli siadam, oglądając nadgarstki w świetle księżyca, które wpada przez okno. Żadnych śladów. Żadnych siniaków. Tylko ledwo widoczne czerwone linie po linie, które już znikają.

Jakby to w ogóle się nie wydarzyło.

Jakbym sobie wszystko wymyśliła.

Tylko że nadal to czuję. Nadal czuję duchowe dotknięcia na skórze.

Podchodzę do drzwi na trzęsących się nogach. Otwierają się bez klucza. Mogę wyjść teraz. Mogę uciec. Mogę znaleźć Enza, Lucię albo dosłownie kogokolwiek i powiedzieć, że ktoś właśnie włamał się do mojego pokoju i… I co?

Związał mnie i dotykał delikatnie, po czym odszedł?

Że ktoś znał moje imię i pachniał jak mężczyzna, którego nie widziałam od pięciu lat?

Opieram czoło o drzwi, ciężko oddychając.

Gdzie miałabym iść? Do mojego mieszkania, gdzie nie mam pieniędzy na czynsz? Do szpitala, żeby powiedzieć mamie, że zawiodłam? Że nie wytrzymałam nawet tygodnia w tym miejscu?

Myślę o niej, leżącej w szpitalnym łóżku, wreszcie leczonej. Myślę o pieniądzach, które trzymają ją przy życiu. Pieniądzach, które przyjęłam. Pieniądzach, które zgodziłam się zarobić, zostając tu przez rok.

Opadam z powrotem na łóżko, podciągając kolana pod brodę.

Muszę to wytrzymać. Muszę zdobyć te pieniądze. Muszę zrozumieć, dlaczego moje ciało tak zareagowało na perwersyjne gry w ciemności.

Nie ucieknę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Poranek nadchodzi z subtelnością młota pneumatycznego wymierzonego prosto w twarz. Budzę się wściekła, co jest lepsze niż budzić się zdezorientowana czy przerażona, więc uznaję to za postęp.

Wczorajszy tajemniczy gość najwyraźniej sądził, że może mnie związać, dotykać i zniknąć w ciemnościach niczym jakiś kryminalny fantom opery.

Perfumy. Dotyk. Fakt, że ktoś w tym domu ma klucz do mojego pokoju i niepokojąco nikłe pojęcie o granicach, prowadzi mnie do pewnych pomysłów, kim to mogło być.

Nie. Nie dzisiaj, szatanie.

Zakładam strój pokojówki, bo najwyraźniej takie mam teraz życie, ale pomijam całą tę aurę "pokornej służącej".

Dziś wcielam się w "kobietę, która ma już dość cudzych bzdur i zaraz uczyni z nich problem wszystkich dookoła".

Rezydencja już w pełni żyje — służba kręci się po korytarzach, z kuchni unosi się zapach kawy i świeżego pieczywa. Ale ignoruję to wszystko. Mam cel i zero cierpliwości na objazdy.

Podwójne drzwi na końcu głównego korytarza są ogromne, ciemne drewno z mosiężnymi klamkami, które pewnie kosztowały więcej niż całe moje życie.

Po obu stronach stoją dwaj strażnicy jak ludzkie podpórki do książek. Standardowy mafijny mundur — czarne garnitury, słuchawki, miny sugerujące, że oblali test na osobowość, ale zdali "stwarzanie groźnego wrażenia" na szóstkę.

Idę prosto do nich. Bez wahania. Bez zastanowienia. Po prostu czysta siła rozpędu napędzana świętym oburzeniem i poważnym brakiem snu.

"Muszę zobaczyć się z kimś, kto tu rządzi" — oświadczam, zatrzymując się tuż przed nimi.

Ten z lewej — krótko ostrzyżony, kark gruby jak pień drzewa — nawet nie mruga. "Odejdź."

"Nie." Krzyżuję ramiona. "Muszę porozmawiać z szefem. Teraz."

Ten z prawej faktycznie się śmieje. To nie jest miły śmiech. Raczej taki, który sugeruje, że jestem dla niego urocza w swojej głupocie, niczym kociak próbujący walczyć z dobermanem.

"Szef nie spotyka się ze służącymi, ślicznotko. Spadaj."

"Nigdzie nie idę." Wbijam stopy w podłogę. "Otwieraj drzwi, bo..."

"Bo co?" Krótko ostrzyżony robi krok do przodu, a prywatna przestrzeń nagle przestaje istnieć.

"Bo ja..." Nie kończę tego groźby, co dobrze, bo w sumie nie miałam na nią zakończenia.

Krótko ostrzyżony łapie mnie za ramię i wykręca je za plecy. Nie na tyle mocno, by coś złamać, ale zdecydowanie wystarczająco, by pokazać, że nie jestem na swoim terenie.

Krzyczę — pół bólu, pół złości — i próbuję się wyrwać, ale jego uścisk jest ze stali.

"Pozwól, że odprowadzę cię tam, gdzie twoje miejsce," mówi lodowatym głosem. "Możemy to zrobić łatwo lub..."

"Dość."

Głos dochodzi z wnętrza gabinetu. Niski i rozkazujący. Taki, który nie musi krzyczeć, by sprawić, że zamarzniesz w miejscu.

Obaj strażnicy zastygają, a Krótko Ostrzyżony puszcza moje ramię tak szybko, jakby nagle stanęło w płomieniach.

Odsuwają się, patrząc przed siebie, jak żołnierze, którzy właśnie sobie przypomnieli, że istnieje ich dowódca.

"Wpuśćcie ją," pada dalsza komenda, każde słowo precyzyjne, kontrolowane.

Drzwi się otwierają.

Pocieram ramię tam, gdzie Krótko Ostrzyżony mnie złapał — będzie siniak, co wydaje się pasować do całego tego doświadczenia — i wchodzę. Drzwi zamykają się za mną miękkim kliknięciem, które brzmi zbyt ostatecznie.

Gabinet wygląda dokładnie tak, jak można by się spodziewać po kimś, kto kieruje przestępczym imperium. Ciemne boazerie. Drogie meble, które pewnie mają własne nazwy. Okna z widokiem na idealnie wypielęgnowany ogród.

Miejsce, które krzyczy: "Mam władzę, pieniądze i absolutny brak umiaru w wystroju wnętrz".

Za masywnym biurkiem siedzi mężczyzna, częściowo odwrócony tyłem w stronę okien. Macha ręką niedbale, nawet nie patrząc, i słyszę, jak za mną ryglują się zamki. Bo najwyraźniej potrzebowałam jeszcze jednego przypomnienia, że jestem uwięziona.

Cudownie. Wspaniale. Wszystko w jak najlepszym porządku.

Odwraca się do mnie, a świat nagle staje na głowie.

To Dante. Pięć lat nie było dla niego łaskawe. Albo może było, zależnie od definicji.

Blizna przecina jego prawe oko, blada na opalonej skórze — ślad opowiadający historie o przemocy i przetrwaniu. Linia szczęki ostrzejsza, twardsza, jakby ktoś odciął miękkie krawędzie i zapomniał je wygładzić.

Ciemne włosy. Ciemne oczy. Ciemność wszędzie, nawet w wyrazie twarzy, w którym nie ma ani krzty ciepła.

Emanuje władzą w sposób, który sprawia, że powietrze robi się cięższe. Młody egzekutor, którego kochałam — ten, który się uśmiechał i składał obietnice — zniknął. Ten człowiek jest kimś zupełnie innym.

Kimś niebezpiecznym. Kimś, przy kim moje instynkty przetrwania wrzeszczą "ewakuuj się", ale nogi odmawiają posłuszeństwa.

"Valentina."

Mówi moje imię tak, jakby próbował smaku czegoś, czego nie kosztował od lat. Sprawdza, czy nadal mieści mu się w ustach.

Nogi mi się trzęsą, ale nie cofam się. Nie dam mu tej satysfakcji. "Dlaczego zostawiłeś mnie przed ołtarzem?"

Te słowa wyrywają się ze mnie, zanim zdążę je poukładać w coś bardziej godnego — to nie było to, co chciałam zapytać, ale to, co chciałam wiedzieć przez pięć lat.

"Dlaczego mnie upokorzyłeś? Dlaczego pozwoliłeś mi iść przez deszcz w sukni ślubnej, gdy twoi ludzie odjechali?"

Przez długą chwilę patrzy na mnie. Wyraz twarzy nie zdradza niczego — żadnej winy, żadnej złości, żadnego śladu, że w ogóle usłyszał pytanie.

To jak patrzeć na ścianę i oczekiwać przeprosin.

W końcu mówi. Ale nie odpowiada na moje pytanie.

"Czy twój pokój jest wygodny?" Jego ton jest rozmowny, jakbyśmy rozmawiali o pogodzie. "Czy obsługa dobrze się tobą zajęła?"

Patrzę na niego. Mój mózg przeciąża się próbując to przetworzyć. "Słyszałeś, co powiedziałam?"

"Słyszałem doskonale."

Wstaje, obchodzi biurko z tą płynną gracją, która sugeruje, że przemoc jest zawsze możliwa, ale obecnie niepotrzebna. Zatrzymuje się blisko — za blisko — wkraczając w przestrzeń, w której powinnam czuć się bezpiecznie, ale nie czuję.

"A ty?"

Teraz czuję jego perfumy. Drzewo sandałowe i coś ciemniejszego. Ten sam zapach co wczoraj w nocy. Z mojego snu. Sprzed pięciu lat, gdy byłam młoda i głupia na tyle, by wierzyć w szczęśliwe zakończenia.

Patrzy na mnie z góry, a moje serce rzuca się do wyścigu, którego pozazdrościliby olimpijczycy.

"Tak," udaje mi się powiedzieć, głosem bardziej pewnym, niż się czuję. "Jest wygodnie. Wszystko świetnie. Poza tym, że ostatniej nocy ktoś był w moim pokoju, gdy spałam." Sarkazm kapie z każdego słowa. "Mała niedogodność. Odrobina wiązania. Takie tam wtorkowe rozrywki."

Jego usta się wyginają — to nie do końca uśmiech, raczej sugerowanie, że uśmiech jest teoretycznie możliwy. "Dobrze."

Tyle. Po prostu "dobrze". Ignoruje fakt, że właśnie go oskarżyłam o skrępowanie mnie.

"Muszę wyjść w interesach," mówi dalej, już odwracając się z powrotem w stronę biurka, jakby ta rozmowa była skończona. "Jeśli będzie coś jeszcze, o czym chcesz porozmawiać, możemy to zrobić, gdy wrócę."

Wściekłość eksploduje mi w piersi. Gra, którą prowadzi — to lekceważenie, odmowa odpowiedzi na pięć lat pytań — sprawia, że coś we mnie pęka.

"Mam być twoją eskortą," mówię, unosząc uparcie podbródek. "To była część kontraktu, prawda? Towarzyszyć ci na eventach?" Zawieszam głos. "Więc pójdę z tobą."

On się zatrzymuje. Odwraca do mnie. Po raz pierwszy, odkąd weszłam, widzę pęknięcie w tej kontrolowanej powłoce — może zaskoczenie. Albo kalkulację. Jego oczy zwężają się lekko, oceniając mnie na nowo, jakbym właśnie przesunęła nieoczekiwany pionek na jego szachownicy.

Wtedy się uśmiecha. To uśmiech niebezpieczny. Ostry. Taki, który obiecuje, że to nie skończy się dla mnie dobrze.

"W porządku."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Tied to My Ex

Tied to My Ex

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa