Szybkim krokiem szłam korytarzem, ściskając stos teczek przy piersi niczym tarczę.
Spotkanie już się zaczęło. Xander nie znosił spóźnień.
Widziałam, jak ochrzaniał kierownika działu za to, że pojawił się dwie minuty po czasie, a jego głos był tak lodowaty, że mógłby zamrozić całą salę.
Tym razem praktycznie biegłam, zbyt szybko skręcając za róg.
Zderzenie było nieuniknione—papiery rozprysły się jak spłoszone ptaki, straciłam równowagę, teczki wymknęły się z rąk. Przygotowałam się na kontakt z podłogą, ale ten nie nastąpił.
Silne dłonie chwyciły mnie za ramiona, stabilizując. „Hej, spokojnie.”
Podniosłam wzrok na twarz, której nie rozpoznawałam, i przez chwilę zapomniałam, że gdziekolwiek się spieszyłam.
Ciepłe piwne oczy ze złotymi refleksami, te, które marszczą się w kącikach, gdy się uśmiecha—a właśnie to robił. Jasne włosy w artystycznym nieładzie, jakby dopiero co wstał z łóżka, ale uczesane w sposób zamierzony i nieprzyzwoicie atrakcyjny.
Był przystojny w sposób ciepły, czarujący i niewymuszony. Twarz miał chłopięcą, pełną figlarnej energii, ale w reszcie jego postury nie było nic chłopięcego.
Wysoki i szczupły, z atletyczną sylwetką, która sugerowała mecze tenisa i poranne biegi, a nie godziny spędzone na siłowni. Nie miał na sobie marynarki, krawat był poluzowany, a górne guziki koszuli rozpięte na tyle, by zdradzać lekki bunt wobec korporacyjnego konformizmu.
Gdy się uśmiechał—tak naprawdę—na obu policzkach pojawiały się dołeczki i poczułam, jak coś niespodziewanie trzepocze w mojej piersi.
Był typem mężczyzny, którego uśmiech sprawiał, że człowiek sam chciał się uśmiechnąć.
„Przepraszam,” wybełkotałam, kucając, by zebrać rozsypane papiery. „Nie patrzyłam, gdzie idę…”
„Nie przepraszaj.” Kucnął, by mi pomóc, wciąż uśmiechając się tak, jakbym właśnie poprawiła mu humor, zamiast prawie go przewrócić. „To najlepsze, co mi się dziś przytrafiło, serio. Jestem Archie, tak w ogóle.”
Podał mi stos raportów, a jego uśmiech jeszcze się poszerzył. Było w nim coś, co wyróżniało go spośród innych tutaj. Otwarty, ciepły, zupełnie pozbawiony napięcia, które przenikało każdą interakcję w tej firmie.
„Daphne,” przyjęłam papiery.
„Daphne,” powtórzył, jakby smakował imienia. „Ładne. Pracujesz dla tyrana z góry, prawda?”
Mrugnęłam, zaskoczona. „Pana Hale’a?”
Archie zaśmiał się, dźwięcznie i bez zahamowań. „Jest jeszcze jakiś tyran, o którym powinienem wiedzieć?”
Wbrew sobie, mimo stresu, spóźnienia i wiecznego węzła niepokoju w piersi, również się zaśmiałam.
„Nie jest taki zły,” powiedziałam, choć nawet ja słyszałam niepewność w swoim głosie.
„Daj sobie jeszcze kilka tygodni. Zobaczysz.” Oczy Archiego zalśniły psotą.
Po raz pierwszy od dni poczułam, że się rozluźniam. Był zabawny. Swobodny.
Założyłam, że pracuje w innym dziale. Może marketing. Miał tę energię—kreatywną, towarzyską, typ osoby, która żyje kontaktami.
Potem zerknęłam na telefon i znów poczułam przypływ paniki. „Muszę iść. Spotkanie…”
Archie odsunął się z przesadną powagą, kłaniając się lekko jak dworzanin z epoki. „Nie zatrzymuję. Tyran nie czeka na nikogo.”
Wpadłam do sali konferencyjnej, wpadając do środka w chwili, gdy Xander zaczynał mówić. Jego wzrok padł na mnie, krótko mnie zauważył, lekko zacisnął szczękę, ale nie skomentował.
Usiadłam po cichu w kącie, porządkując papiery, serce wciąż waliło mi po biegu.
Spotkanie przebiegło sprawnie. Projekcje kwartalne. Aktualizacje dotyczące partnerstw. Prezentacja o ekspansji na nowe rynki, która sprawiła, że oczy mi się zamykały, mimo wszelkich starań.
Robiłam pilne notatki, trzymałam głowę nisko. Wtedy drzwi się otworzyły, a spóźnialski wszedł do środka. Odwróciłam głowę i zamarłam.
To był on. Archie. Tyle że teraz nosił pewność siebie kogoś, kto należy do tego stołu, a nie do korytarza, robiąc żarty o kichających robotach.
Usiadł naprzeciw Xandera z łatwością kogoś, kto robił to już setki razy.
Wyraz twarzy Xandera stwardniał. „Jesteś spóźniony.”
„Korki były koszmarne.” Archie westchnął teatralnie, rozsiadając się w fotelu, jakby był jego właścicielem. „Wiesz, jak to jest.”
Żołądek mi się ścisnął. To było kłamstwo. Rozstaliśmy się ledwie dziesięć minut temu.
Moje oczy powędrowały do Archiego, a on natychmiast złapał mój wzrok. Jeden kącik jego ust uniósł się w górę. Puścił do mnie oczko.
Ciche życzenie: współpracuj .
Oczy Xandera przeskakiwały między nami. Zauważył. Dostrzegłam przebłysk czegoś mrocznego na jego twarzy—podejrzenie, być może, a może coś ostrzejszego. Ale nie powiedział nic.
Po prostu odwrócił się z powrotem do prezentacji i kontynuował spotkanie, jakby nic się nie stało.
Przez następną godzinę byłam boleśnie świadoma obecności obu mężczyzn. Kontrolowanego napięcia Xandera. Przelotnych spojrzeń Archiego w moją stronę, z każdym z nich towarzyszył lekki uśmiech, jakbyśmy dzielili się sekretem.
Gdy spotkanie wreszcie dobiegło końca, szybko zebrałam swoje rzeczy, pragnąc uciec od tej dziwnej energii, która dławiła powietrze w sali. Zdołałam wyjść na korytarz, zanim czyjeś kroki zrównały się z moimi.
"Więc, Daphne." Głos Archiego był lekki, zaczepny. "Jak ci się podoba życie pod żelazną ręką Xandera?"
Zaśmiałam się mimo siebie. "Jest... wymagające."
"Wymagające." Prychnął, idąc tuż obok mnie, tak blisko, że nasze ramiona niemal się stykały. "To dyplomatyczne określenie. Ja bym powiedział: miażdżące duszę, ale widać, że jesteś milsza niż ja."
Spojrzał na mnie w dół, a te jego piwne oczy błyszczały figlarnie. "I ładniejsza. Zdecydowanie, o wiele ładniejsza niż ktokolwiek, kto wytrzymał tam więcej niż tydzień."
Poczułam, jak rumieniec rozlewa się po moich policzkach. "Na pewno tak nie jest."
Uśmiech Archiego złagodniał w coś bardziej szczerego, a on przekrzywił lekko głowę, studiując mnie z intensywnością inną niż Xanderowa—cieplejszą, bardziej otwarcie doceniającą.
"Ale na serio, jeśli kiedyś będziesz potrzebowała przerwy od tej intensywności na górze, moje biuro jest na dwunastym. Drzwi zawsze otwarte. Mam lepszą kawę i obiecuję rozśmieszyć cię przynajmniej trzy razy podczas każdej wizyty."
"Tylko trzy?"
"Jestem skromny." Nachylił się lekko bliżej, a ja wyczułam zapach jego perfum—coś świeżego i czystego, jak morskie powietrze. "Prawda jest taka, że jestem przezabawny."
Po raz pierwszy od kilku dni naprawdę się uśmiechnęłam. "Może skorzystam z tej propozycji."
"Proszę, zrób to." Wyciągnął rękę i lekko dotknął mojego ramienia—tylko muśnięcie palcami, ledwo wyczuwalne. "Masz piękny uśmiech, wiesz? Powinnaś uśmiechać się częściej."
Nie wiedziałam, co na to odpowiedzieć. Ten komplement zabrzmiał szczerze, nie był wyuczony, zaskoczył mnie.
Było w nim coś—coś nieskomplikowanego, co po tygodniach napięcia i niewypowiedzianych sekretów było niczym powiew świeżego powietrza.
"Archibald."
Chłodny głos przeciął naszą rozmowę jak ostrze.
Oboje się odwróciliśmy. Xander stał kilka kroków dalej, jego twarz była nieczytelna, ale postawa napięta. Jego spojrzenie przesunęło się z Archiego na mnie, potem na dłoń Archiego, która wciąż spoczywała przy moim łokciu.
"Byłbym wdzięczny, gdybyś nie rozpraszał moich pracowników podczas pracy."
Archie przewrócił oczami z teatralną przesadą, ale nie odsunął się ode mnie. Jeśli już, to przesunął się nieco bliżej, a ja odniosłam wrażenie, że wyjątkowo bawi go reakcja Xandera.
"Wyluzuj. Tylko rozmawialiśmy. Wiesz—ta rzecz, którą robią ludzie? Z użyciem słów i mimiki? Powinieneś kiedyś spróbować. To całkiem przyjemne."
"To nie jest odpowiedni moment."
"Z tobą nigdy nie ma odpowiedniego momentu."
Archie zwrócił się do mnie, ściszył głos do konspiracyjnego szeptu, który był dziwnie bardziej intymny, niż powinien.
"On tak ma od młodości. Totalny nudziarz. Absolutny maniak kontroli. Wciąż mam nadzieję, że z wiekiem mu przejdzie, ale minęło piętnaście lat i nic. To naprawdę tragiczne."
Uniosłam brwi. "Znasz go aż tak długo?"
"Niestety." Uśmiech Archiego poszerzył się, znów zatańczył w jego oczach chochlik. Wskazał głową Xandera. "Niech ci sam opowie tę historię. Z jego perspektywy jest zabawniejsza—wszystkie te stłumione emocje."
Odwrócił się z powrotem do mnie, a przez moment jego figlarny wyraz twarzy złagodniał. Sięgnął ręką i odgarnął mi kosmyk włosów za ucho—gest tak niespodziewany i intymny, że aż zabrakło mi tchu.
"Do zobaczenia, Daphne," powiedział cicho, a jego oczy nie odrywały się od moich, pełne wyraźnego zainteresowania. "Nie zapomnij o tej kawie. Będę liczył dni."
I z tymi słowami odszedł, zostawiając mnie na korytarzu pod ciężkim spojrzeniem Xandera. Czekałam, aż coś powie—wyjaśnienie, ostrzeżenie, cokolwiek.
Cisza między nami gęstniała od niewypowiedzianych słów, zanim po prostu się odwrócił i odszedł.
"Chodź za mną," rzucił przez ramię, a ja nie miałam wyboru, jak tylko posłusznie pójść za nim.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[POV Xander]
Drzwi windy zasunęły się, a ja byłem boleśnie świadomy każdego centymetra przestrzeni między nami. Daphne przycisnęła się do dalekiej ściany, ściskając swój tablet jak tarczę.
Jakby ten kruchy kawałek technologii mógł ją uchronić przed pytaniami, które paliły mnie od środka. Przed napięciem, które narastało od chwili, gdy znów pojawiła się w moim życiu.
Patrzyłem prosto przed siebie na szczotkowane, metalowe drzwi, szczęka mi się zaciskała, próbowałem skupić się na czymkolwiek innym niż sposób, w jaki Archie patrzył na nią na korytarzu. To, jak się do niej nachylił, rozśmieszył ją, dotknął jej ramienia, jakby miał do tego jakiekolwiek prawo…
Ten obraz wypalił się we mnie—jego dłoń na jej ramieniu, jej uśmiech jasny i nieskrępowany w sposób, w jaki nigdy nie była przy mnie.
Nie miałem do niej żadnych praw. Wiedziałem o tym. Cokolwiek dzieliliśmy pięć lat temu, to była jedna noc, nic więcej. Ona jasno dała do zrozumienia, że chce, by między nami było profesjonalnie, a ja się zgodziłem.
Ale patrzeć, jak Archie włącza swój urok, patrzeć, jak ona na to reaguje… Coś ciemnego i zaborczego zwinęło się w mojej piersi.
"Czy ty i pan Hankel… jesteście przyjaciółmi?" Jej głos przeciął moje myśli.
Złapałem jej odbicie w wypolerowanych drzwiach—ciekawa, ostrożna, studiująca mnie tymi pięknymi, dużymi, szarymi oczami, które prześladowały mnie przez pięć lat.
Parsknąłem. "Nie do końca."
Winda zadzwoniła, zanim zdążyła dopytać. Wyszedłem, wdzięczny za ucieczkę, i poprowadziłem ją do mojego biura. Ale czułem jej obecność za plecami, jej ciekawość była niemal namacalna.
Zdjąłem marynarkę i przerzuciłem ją przez oparcie krzesła, zyskując na czasie. Zastanawiałem się, ile jej powiedzieć. Ile chcę, żeby wiedziała.
"Poznaliśmy się w szkole biznesowej," powiedziałem w końcu, podchodząc do okna.
Miasto rozciągało się pode mną—szklane wieżowce, wolno sunący ruch, wszystko, co zbudowałem od zera. "Archibald Hankel. Syn Richarda Hankela. Imperium hotelowe, stare pieniądze sięgające pokoleń. Wszystko podane na srebrnej tacy."
"A ty?" spytała ostrożnie.
"Byłem tam na stypendium. Pracowałem na dwa etaty, żeby móc kupić podręczniki, podczas gdy on przyjeżdżał samochodami droższymi niż dom mojej matki." Odwróciłem się do niej, krzyżując ręce na piersi. "Połączyli nas w parę do projektu na pierwszym semestrze. Profesorowie myśleli, że to nam dobrze zrobi."
"Domyślam się, że nie poszło najlepiej?"
Lekki uśmiech, który dołączyła do tego pytania, sprawił, że coś ścisnęło mi się w piersi.
Chryste, ona wciąż tak łatwo na mnie działa… Ale robię wszystko, by zachować neutralny, profesjonalny wyraz twarzy.
"On uważał, że jestem zbyt poważny. Ja myślałem, że to rozpieszczone dziecko bawiące się w biznes." Zawahałem się, gdy powróciły stare frustracje. "Ciągle się ścieraliśmy. Nadal się ścieramy. Ale nasze firmy mają wspólne interesy, więc się tolerujemy."
"Zdaje się, że lubi cię prowokować," zauważyła Daphne.
Moja szczęka się napięła. Obraz, jak dotyka jej włosów, pochyla się blisko, znów przemknął mi przed oczami. "Archie lubi prowokować każdego. To jego ulubiony sport."
Utrzymałem jej spojrzenie, chcąc, by zrozumiała to, czego nie mogłem powiedzieć wprost.
"Jest też bardzo dobry w dostawaniu tego, czego chce. Urok, żarty—to wszystko jest wyrachowane. Nie daj się zwieść."
Coś mignęło w jej wyrazie twarzy. Zaskoczenie, być może. Albo świadomość, że ostrzegam ją przed czymś więcej niż tylko interesami.
"Wezmę to pod uwagę," odparła neutralnie.
Przeszliśmy do pracy—bezpieczniejszy grunt. Nadchodzące spotkania, zmiany w harmonogramie, kolacja Thornton Group. Obserwowałem, jak robi notatki na tablecie, brwi zmarszczone w skupieniu, i znów poczułem to znajome szarpnięcie w piersi.
Pięć lat, a ona wciąż była najpiękniejszą kobietą, jaką widziałem.
Sięgnęła po szklankę wody stojącą na moim biurku, i zobaczyłem, jak jej dłoń lekko drży. Szklanka się przechyliła i prawie wypadła jej z ręki. Woda rozlała się wszędzie—na moje papiery, na biurko… i na jej bluzkę.
Złapała oddech, odskakując, ale było już za późno. Materiał przylgnął do jej skóry, miejscami stał się przezroczysty, i zobaczyłem…
Boże, ratuj mnie, zobaczyłem wszystko.
Czarna koronka na tle bladej skóry. Krągłość jej piersi pod przemoczonym materiałem, sterczące drobne wierzchołki od zimnej wody. To, jak materiał opinał się na jej ciele niczym druga skóra.
Zaschło mi w ustach. Przeszyło mnie gorąco, nagłe i przytłaczające.
Wciąż pamiętam, jak smakowała, jak ciepła i gładka była jej skóra tamtej nocy. Jak chętnie jej ciało miękło pod moimi dłońmi, jak słodko jęczała, gdy moje usta były na niej…
„Tak mi przykro!” Chwyciła za serwetki, gorączkowo osuszając sobie klatkę piersiową, a ruch ten tylko jeszcze mocniej przykuł moją uwagę tam, gdzie zdecydowanie nie powinienem się patrzeć. „Posprzątam to, jestem taka niezdarna…”
Zanim zdążyłem pomyśleć, obszedłem biurko z paczką chusteczek w ręku. „Proszę.”
Wyciągnąłem do niej rękę, po czym się zatrzymałem.
Dzieliły nas centymetry. Byliśmy tak blisko, że mogłem poczuć jej perfumy—delikatne, kwiatowe, które przywołały wspomnienia, jakie starałem się pogrzebać. Tak blisko, że widziałem szybkie bicie jej pulsu na szyi, rumieniec rozlewający się po policzkach.
Znowu spojrzałem na jej bluzkę. Nie mogłem się powstrzymać.
Koronka. Linia ciała. Pamięć tego, jak wyglądała pod spodem, jak czuła się w moich ramionach, dźwięki, które wydawała, gdy wreszcie…
Przełknąłem ślinę, zmuszając się, by spojrzeć jej w twarz.
Patrzyła na mnie. Te oczy—szerokie, jasnoszare i niepewne, ale kryło się w nich też coś innego. Coś, co odbijało głód, który ledwie udawało mi się poskromić.
Przez jedną chwilę, tę niebezpieczną chwilę, rozważałem, żeby skrócić dystans. Przyciągnąć ją do siebie. Przypomnieć nam obojgu, co mieliśmy, co straciliśmy. Co nadal tliło się pod powierzchnią.
Ale była moją pracownicą. Już raz nadużyłem jej zaufania, podając fałszywe imię, znikając przed świtem.
Nie zrobię tego ponownie.
Odsunąłem się gwałtownie, zakładając maskę. „W szafie jest zapasowa koszula. Po lewej stronie. Weź, czego potrzebujesz.”
Mój głos zabrzmiał ostrzej, niż zamierzałem. Odwróciłem się, zacząłem przeglądać papiery, które nie wymagały przeglądania, próbowałem zmusić swoje ciało do posłuszeństwa.
Odsunęła się do szafy. Kiedy usłyszałem szelest materiału, wyobrażając ją sobie w trakcie przebierania, musiałem chwycić się krawędzi biurka, by się opanować.
Gdy wyszła w mojej koszuli—tonęła w niej, materiał miękko opinał jej skórę, mój zapach otulał ją—coś pierwotnego i zaborczego zawyło w mojej piersi.
Moja, szepnęło coś we mnie. Musi być moja.
Stłumiłem to brutalnie.
„Ktoś jutro odbierze twoją bluzkę z pralni,” zdołałem powiedzieć.
„Dziękuję… I przepraszam za tę wodę.”
„Nic się nie stało. Wypadki się zdarzają.”
Zebrała swoje rzeczy i wyszła, drzwi zamknęły się za nią cicho. Stałem przy oknie jeszcze długo, wpatrując się w miasto, choć go nie widziałem.
Odwróciłem się do biurka, chcąc ratować, co się dało z zalanych dokumentów. Wtedy to zobaczyłem.
Gumka do włosów. Zwykła, czarna, elastyczna. Musiała zsunąć się z nadgarstka Daphne, gdy się przebierała, albo upaść, kiedy w pośpiechu chwytała tablet. Leżała na dywanie przy drzwiach do szafy, mała i zupełnie zwyczajna.
Podniosłem ją bezwiednie.
Takie nic nieznaczące coś. Bez wartości. Coś, co można znaleźć w każdej drogerii, każdej łazienkowej szufladzie.
Powinienem zostawić ją na recepcji, by mogła odebrać. Kazać asystentce oddać ją rano. Albo po prostu wyrzucić—pewnie miała ich dziesiątki.
Zamiast tego obracałem ją w palcach, przypominając sobie, jak jej ciemne włosy były dziś zaczesane do tyłu. Kilka pasm wymknęło się, by otulić jej twarz.
Jak nerwowo założyła jedno za ucho. Zwyczaj, który zauważyłem pięć lat temu i, jak się okazuje, nigdy nie zapomniałem.
Wsadziłem gumkę do kieszeni. Nie zastanawiałem się dlaczego. Nie chciałem.
Wciąż wracałem myślami do jej córek. Do tych bliźniaczek z ciemnymi włosami i błyszczącymi oczami. Sposób, w jaki Nina uśmiechała się do mnie bez cienia strachu, taka śmiała i bezpośrednia. Nieśmiały uśmiech Lisy, gdy w końcu wychyliła się zza nogi Daphne.
Cztery lata, mówiła Daphne. Już się urodziły, kiedy się poznaliśmy.
Ale coś się nie zgadzało.
Oczy Niny miały dokładnie taki sam kształt jak moje. Tę samą niezwykłą, ciemnobrązową barwę z charakterystycznymi złotymi plamkami, które widuję codziennie rano w lustrze. Lisa miała usta mojej matki—ten sam łuk Kupidyna, który widziałem na starych zdjęciach.
Przypadek. To musiał być przypadek. Daphne nie miała powodu, by kłamać.
Ale wątpliwość nie znikała, ostra i uporczywa, nie do uciszenia.
Pomyślałem o tym, jak zesztywniała, gdy spytałem o wiek dziewczynek. O tę ułamkową sekundę za długo, zanim odpowiedziała. O to, jak jej spojrzenie na moment zadrżało, zanim opanowała wyraz twarzy.
Zbudowałem imperium na czytaniu ludzi. Na wyłapywaniu sygnałów, o których nawet nie wiedzieli, że je wysyłają. Moja dłoń powędrowała do kieszeni, palce musnęły gumkę do włosów, której nie powinienem zatrzymywać.
Daphne Carter coś ukrywała. Nie wiedziałem jeszcze co.
Jeszcze nie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[POV Daphne]
Do piątkowego popołudnia czułam się jak gumka rozciągnięta do granic wytrzymałości.
Ten tydzień był bezlitosny. Nadgodziny każdego wieczoru, góry papierkowej roboty, spotkania, które się przeciągały i sprawiały, że w pośpiechu odbierałam dziewczynki, zanim zamkną żłobek.
Ale to nie nawał pracy sprawiał, że się rozpadałam – to był Xander.
Odkąd poznał bliźniaczki, jego zachowanie zmieniało się w sposób, którego nie potrafiłam rozgryźć. Czasem był wyjątkowo czuły, pytał, czy czegoś potrzebuję, okazywał drobne uprzejmości, które zupełnie mnie zaskakiwały.
Kawa pojawiająca się na moim biurku. Pozwolenie na wcześniejsze wyjście, gdy Lisa miała wizytę u lekarza. Miękkość w jego głosie, kiedy wypowiadał moje imię.
Innego dnia był nagle zdystansowany. Zimny i wymagający, chował się za nieprzeniknionym murem profesjonalizmu, jakbym była tylko kolejną pracownicą, kolejnym trybikiem w jego maszynie.
Te dni były prawie łatwiejsze. Przynajmniej wiedziałam, na czym stoję.
Ale zawsze, zawsze , patrzył na mnie.
Jego oczy śledziły każdy mój ruch po biurze. Jego spojrzenie zatrzymywało się na mnie o ułamek sekundy za długo, gdy wręczałam mu dokumenty. Jakby próbował rozwiązać zagadkę, której nigdy nie chciałam mu ujawniać.
A dziś było nie do zniesienia.
Niespodziewana prośba o nadgodziny o siódmej rano. Przytłaczająca ilość pracy, przez którą nie znalazłam nawet chwili na lunch.
Ostry ton, którego użył podczas kwartalnego spotkania: "To nie jest wystarczająco dobre, Daphne, spodziewałem się więcej" – co sprawiło, że aż się wzdrygnęłam na oczach całego działu.
To, jak on i Archie cały popołudnie okrążali się jak terytorialne wilki, wymieniając uszczypliwości, które sprawiły, że sala konferencyjna aż gęstniała od napięcia.
Każda drobnostka pozostawiała moje nerwy poszarpane i roztrzęsione.
Nie mogłam przestać myśleć o dniu, kiedy wylałam wodę. To coś we mnie poruszyło, coś niebezpiecznego. Po raz pierwszy zaczęłam się zastanawiać, czy nie powinnam powiedzieć mu prawdy.
Czy człowiek, który patrzył na mnie w ten sposób, który wciąż mnie pragnął mimo wszystko, nie zasługiwał na to, by wiedzieć o Ninie i Lisie? Czy ukrywanie tej tajemnicy naprawdę chroniło moje córki, czy tylko mnie – przed rozmową, której panicznie się bałam?
A potem przypomniałam sobie fałszywe imię. Martwy numer telefonu. To, jak zniknął bez słowa, zostawiając mnie w ciąży i samą, bez możliwości odnalezienia go.
I znów wróciły wątpliwości.
Nie mogłam dłużej udawać, że wszystko jest w porządku. Nie, kiedy jego oczy zatrzymywały się na mnie, jakby szukał odpowiedzi, których nie chciałam mu dać. Nie, kiedy moja własna determinacja kruszyła się z każdym kolejnym dniem.
W czasie przerwy uciekłam do pustej sali konferencyjnej na czternastym piętrze, zamknęłam drzwi za sobą. Ręce mi drżały, gdy wyciągałam telefon i dzwoniłam do Charlotte – jedynej osoby na świecie, która znała prawdę.
Odebrała po drugim sygnale, w jej głosie brzmiało to ciepło, którego tak bardzo potrzebowałam. "Hej, ty. Ciężki dzień?"
"To delikatnie powiedziane." Opadłam na krzesło, przyciskając wolną rękę do czoła. "Jest coraz trudniej, Char. Każdego dnia patrzy na mnie tak, jakbym coś ukrywała. I ukrywam... Boże, naprawdę ukrywam."
"Co się tym razem stało?"
"Wszystko." Mój głos był napięty, ściśnięty. "Ciągle coś zauważa. Pyta o dziewczynki – jak się czują, czy już im lepiej, jakie są ich ulubione rzeczy. Jakby naprawdę się troszczył. I ten sposób, w jaki na mnie patrzy..."
"W jaki sposób na ciebie patrzy... jak?"
"Jakby próbował zajrzeć mi do środka. Jakby wiedział, że kłamię, i tylko czekał, aż się złamię." Mój oddech zadrżał. "Jest coraz bliżej prawdy, Charlotte. Czuję to. I się boję."
Przez chwilę milczała. "Zawsze wiedziałaś, że to nie może pozostać pogrzebane na zawsze, Daph. Takie sekrety... one mają to do siebie, że wypływają."
"Myślałam, że dam radę. Że mogę po prostu... schować głowę, robić swoje, trzymać dziewczynki z dala od tego wszystkiego." Zaśmiałam się gorzko. "Ale potem Lisa zachorowała, przyprowadziłam je do biura, on je zobaczył i teraz wszystko się sypie."
"Myślałaś o tym, co zrobisz, kiedy się dowie? Bo to kwestia kiedy, kochanie. Nie czy."
"Nie wiem..." Zamknęłam oczy.
Wspomnienie wczorajszego dnia zalało mnie falą – jego dłoń zawieszona tuż przy moim ramieniu, jego spojrzenie ciemne, pełne pragnienia.
"Czasem myślę, że może powinnam mu po prostu powiedzieć... Może zasługuje, żeby wiedzieć. Może jestem samolubna, trzymając to w sekrecie, gdy patrzy na mnie tak... właśnie tak ."
"Jak?"
"Jakby wciąż mnie pragnął. Jakby pięć lat niczego nie zmieniło." Przełknęłam ślinę z trudem. "Ale potem przypominam sobie, że to on pierwszy mnie okłamał. To on nie chciał, żebym go odnalazła. Dlaczego miałabym dać mu prawdę, skoro on nigdy nie dał jej mnie?"
"To coś, o czym tylko ty możesz zdecydować, Daph. Nie powiem ci, co jest tutaj właściwe."
"Wiem. Po prostu..." Mocniej przycisnęłam dłoń do czoła, próbując powstrzymać ból głowy narastający za oczami. "Muszę myśleć o dziewczynkach. Jeśli mu powiem, a on zareaguje źle, jeśli spróbuje mi je odebrać albo zburzy ich życie... nigdy sobie tego nie wybaczę."
"Naprawdę myślisz, że by to zrobił?"
"Nie wiem, do czego byłby zdolny. W tym problem. Myślałam, że go znam, tamtej nocy w barze. Myślałam, że jest dobry, prawdziwy, szczery. Ale nie był. Cały czas miał na sobie maskę."
Mój głos się załamał. "Jak mogę mu powierzyć prawdę o moich córkach, skoro nawet nie wiem, kim on naprawdę jest?"
"Tylko ty możesz odpowiedzieć na to pytanie."
"Nie mogę po prostu powiedzieć Xanderowi, że..."
Zamarłam. W progu poruszył się cień.
Drzwi sali konferencyjnej, które zamknęłam, ale najwyraźniej nigdy nie zatrzasnęłam, były uchylone na centymetr. A Xander stał tuż za nimi, nieruchomy jak skała.
Jego wyraz twarzy był nie do odczytania. Ale jego oczy – w oczach miał coś ostrego, dewastującego. Coś, co sprawiło, że moja krew zamieniła się w lód.
Usłyszał mnie.
Nie wiedziałam, ile, ale wystarczająco dużo.
Wszedł powoli, cicho, jak drapieżnik osaczający ofiarę. Drzwi zamknęły się za nim z cichym, ostatecznym kliknięciem.
"Powiedzieć ci co, Daphne?"
Jego głos był niski. Opanowany. Ale ledwie. Słyszałam napięcie pod tą pozorną spokojem, wulkaniczne ciśnienie czegoś, co walczyło, by się wydostać.
Telefon wypadł mi z palców, z hałasem uderzając o stół. Z głośnika dobiegł przytłumiony głos Charlotte: "Daphne? Daph, co się dzieje?"
Ale nie mogłam się ruszyć. Nie mogłam mówić. Nie mogłam zrobić nic poza wpatrywaniem się w Xandera, gdy pięć lat misternie budowanych kłamstw zaczęło się wokół mnie sypać.
Przesuń w górę, aby kontynuować