PERSPEKTYWA VERY
"Wyprostuj ramiona, kochanie," szepnęła Lady Vela, sunąc obok mnie z idealnie ułożonymi srebrnymi włosami i uśmiechem ostrym jak brzytwa. "Twoja postawa świadczy o całym domu."
Uniosłam podbródek, czując ciężar medalionu Shadowmere na szyi. Misternie wykonany srebrny kruk powinien być symbolem przynależności, władzy. Zamiast tego czułam się, jakby był obrożą.
Szkarłatne światło kryształowych żyrandoli zalewało posiadłość Shadowmere, rzucając wszystko w odcienie krwi i cienia. Coroczny Szkarłatny Bal powinien być nocą świętowania, lecz stojąc w wielkiej sali balowej w szafirowej sukni – kolorze, który oznaczał mnie jako wybrankę lorda Luciena – czułam się bardziej jak ozdoba niż uczestniczka.
"Oczywiście, Lady Vela," wymamrotałam, ale już odeszła, zostawiając za sobą woń drogich perfum i ledwo skrywanej pogardy.
Po drugiej stronie sali balowej Lucien stał wśród wampirzych lordów, jego ciemne włosy lśniły w świetle, a on sam emanował autorytetem nawet wśród nieśmiertelnych. Wyglądał wspaniale w swoim czarnym stroju galowym, był ucieleśnieniem wampirzego lorda, który wybrał mnie trzy lata temu. A jednak ani razu nie spojrzał dziś na mnie.
"Wina, Lady Vero?"
Odwróciłam się i zobaczyłam Neresę, siostrę Luciena, która podawała mi kryształowy kielich wypełniony czymś, co wyglądało jak wino, ale pachniało miedzią i różami. Wino krwi – ulubiony napój naszego rodzaju, choć jako człowiek rzadko po nie sięgałam.
"Dziękuję," powiedziałam, przyjmując kielich pewnymi dłońmi.
Uśmiech Neresy odsłonił kły. "Dzisiaj zgromadzenie jest wyjątkowe. Delegacja Blackthorne czuje się tu szczególnie... swobodnie."
Podążyłam za jej spojrzeniem na wampiry w czerwono-czarnych barwach sąsiedniego domu, które mieszały się z naszymi. Wśród nich kobieta o ogniście rudych włosach i porcelanowej cerze przykuła moją uwagę. Była oszałamiająca, jej uroda sprawiała, że nawet wampiry przystawały na chwilę.
"To Lady Celene, prawda?" zapytałam, starając się zachować obojętny ton.
"Tak. Jest niezwykła, czyż nie?" W głosie Neresy pojawiła się nuta, której nie potrafiłam zidentyfikować. "Słyszałam, że prowadziła fascynujące rozmowy z radą na temat linii krwi i... zgodności."
Mocniej zacisnęłam dłoń na kielichu. Plotki narastały – że jestem bezpłodna, że zawiodłam w najważniejszym obowiązku jako wybranka Luciena.
"Nie wiem," odparłam równym tonem. "Nie zaproszono mnie na te rozmowy."
"Naprawdę?" Oczy Neresy rozszerzyły się w udawanym zdziwieniu. "To dziwne. Byłam pewna, że Lucien wspomni o tym swojej wybrance."
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, podszedł młody wampir, wyraźnie spięty. "Lady Nereso, wasza matka prosi o waszą obecność."
Neresa westchnęła teatralnie. "Baw się dobrze, droga." Słowo 'droga' podkreśliła z subtelną drwiną, po czym odeszła.
Wzięłam głębszy oddech niż to konieczne i ponownie przyjrzałam się tłumowi. Przy wielkich schodach dostrzegłam Thorne'a, jednego z nielicznych wampirów, którzy mimo mojego ludzkiego statusu wciąż odnosili się do mnie z szacunkiem.
"Lady Vero," powiedział cicho, podchodząc. "Lord Lucien prosi o twoją obecność w prywatnej jadalni."
Moje serce zabiło mocniej. "Dziękuję, Thorne."
Prywatna jadalnia była mniejsza od sali balowej, ale nie mniej wystawna, z mahoniowym stołem i portretami przodków Shadowmere na ścianach. Lucien stał przy wysokich oknach, jego sylwetka ciemniała na tle księżycowego światła wpadającego przez szybę.
"Chciałeś mnie widzieć?" zapytałam, dumna z tego, że mój głos pozostał spokojny.
Odwrócił się i przez chwilę dostrzegłam coś, co zamigotało w jego ciemnych oczach. Ale zniknęło tak szybko, że mogłam to sobie tylko wyobrazić.
"Tak," powiedział krótko. "Musimy porozmawiać o przyszłości tego domu."
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, drzwi się otworzyły i weszła Lady Celene, jej rude włosy spływały po ramionach niczym płynny ogień. Miała na sobie suknię w kolorze głębokiego burgundu, która doskonale podkreślała jej wampirzą urodę.
"Lady Celene," powiedział Lucien, jego głos wyraźnie cieplejszy. "Dziękuję, że dołączyłaś do nas."
"Lordzie Lucienie," odparła, skłaniając głowę z gracją, po czym zwróciła się do mnie. "Lady Vero. Co za zaszczyt wreszcie poznać cię osobiście."
"Lady Celene," skinęłam głową, zauważając, jak postawa Luciena zmieniła się w jej obecności – był bardziej uważny, bardziej żywy.
Celene przysunęła się bliżej Luciena, jej ruchy były płynne i drapieżne. "Mam nadzieję, że rozważyłeś naszą wcześniejszą rozmowę?"
"Rozważyłem," odparł Lucien, wlepiając w nią spojrzenie o intensywności, która ścisnęła mi pierś.
"O jaką rozmowę chodzi?" zapytałam, choć bałam się odpowiedzi.
Uśmiech Celene był ostry jak ostrze. "O przyszłość wampirzych linii krwi, oczywiście. O znaczenie... zgodnych związków."
Jej słowa uderzyły mnie jak cios fizyczny. Spojrzałam na nich, widząc, jak wzrok Luciena zatrzymuje się na niej, jak ona zbliża się jeszcze bardziej.
"Być może," kontynuowała Celene, jej głos przybrał bardziej intymny ton, "powinniśmy omówić to dogłębniej. Uważam, że pewne rozmowy wymagają bardziej... osobistego podejścia."
Wyciągnęła nadgarstek w stronę Luciena, a ja patrzyłam z przerażeniem, jak odsuwa delikatną koronkę rękawa i odsłania skórę białą jak marmur. Gest był jednoznacznie intymny – ofiarowanie komuś swojej krwi to najosobistszy akt między wampirem a jego wybranym człowiekiem.
"Celene," powiedział Lucien, a w jego głosie pobrzmiewał głód.
"Proszę," wyszeptała. "Chcę, byś skosztował tego, co mogę zaoferować."
Mój świat zawirował, gdy Lucien zbliżył się do niej, a jego kły wydłużyły się. To było złe. Dzielenie się krwią było święte, intymne, przeznaczone tylko dla par.
"Lucien," powiedziałam głosem ledwie słyszalnym.
Zawahał się, kły już dotykały nadgarstka Celene, spojrzał na mnie ponad jej ramieniem. "To konieczne, Vero. Dla domu."
"Konieczne?" powtórzyłam, a mój głos się załamał.
„Wiesz, o co w tym chodzi”, powiedział, a jego oczy stały się lodowate. „Trzy lata, Vero. Trzy lata, a nie dałaś mi nic.”
Miękki jęk Celene, gdy jego kły przebiły jej skórę, sprawił, że mój żołądek się ścisnął. Patrzyłam, zahipnotyzowana i przerażona, jak Lucien pije z jej nadgarstka, zamykając oczy w czymś, co wyglądało na ekstazę. Dźwięk przepływającej do niego krwi wypełnił ciszę, intymny i obsceniczny.
„Smakuje jak władza”, wymruczał Lucien przy jej skórze, jego głos był przesycony satysfakcją. „Jak przyszłość naszego rodu.”
Oczy Celene spotkały się z moimi ponad pochyloną głową Luciena i zobaczyłam w nich triumf, ostry i zwycięski.
„Rada uważa”, wyszeptała z trudem, „że niektóre rody są po prostu... bardziej kompatybilne od innych.”
Czułam się, jakbym tonęła. „Co chcesz przez to powiedzieć?”
Lucien w końcu podniósł głowę, wargi nadal splamione krwią Celene. „Mówię, że Dom Shadowmere potrzebuje dziedzica. A jeśli nie możesz go zapewnić...”
„Zastąpisz mnie”, dokończyłam, a słowa smakowały jak popiół.
„Nie zastąpić”, wtrąciła gładko Celene. „Uzupełnić. W społeczeństwie wampirów wielożeństwo nie jest rzadkością, gdy los rodu jest zagrożony.”
Pokój wirował wokół mnie. „Weźmiesz ją jako drugą żonę.”
„Rada już udzieliła zgody”, powiedział Lucien rzeczowym tonem. „Ceremonia odbędzie się jutro w nocy.”
„Jutro?” Zachwiałam się. „Wszystko już postanowiliście beze mnie?”
„Co tu było do decydowania?” Głos Luciena stwardniał. „Miałaś trzy lata, by wypełnić swój obowiązek. Celene da mi to, czego ty nie możesz.”
Celene podeszła do mnie bliżej, jej nadgarstek już goił się po ugryzieniu Luciena. „Mam nadzieję, że zrozumiesz, Vero. To nie jest osobiste. Tu chodzi o przyszłość społeczeństwa wampirów.”
„Nie osobiste?” Zaśmiałam się, gorzko i złamanym głosem. „Odbierasz mi mojego wybranka.”
„Ratuję krew twojego wybranka”, poprawiła mnie. „Coś, czego nie byłaś w stanie zrobić.”
Lucien odwrócił się z powrotem do mnie, wycierając usta wierzchem dłoni. „Vero”, powiedział, a w jego tonie zabrzmiało coś niemal delikatnego. „Pozwól mi jeszcze raz cię posmakować. Jeszcze raz. Muszę mieć pewność.”
Podszedł do mnie powoli, jakby próbując zwabić przestraszone zwierzę. Jego spojrzenie utkwione w moim, głód wciąż płonął w jego oczach.
Podszedł powoli, ostrożnie, jakbym była czymś kruchym, co zaraz się rozpadnie. Jego oczy płonęły głodem – nie tylko krwi, lecz także pewności, dziedzictwa. Czegoś, czego już nie rozpoznawałam.
„Nie”, wyszeptałam, instynktownie cofając się. „Nie, Lucienie. Nie rób tego.”
Zmarszczył brwi, jakbym była nierozsądna. „Vero—”
„Nie nazywaj mnie tak,” warknęłam, a panika rosła we mnie jak żółć. „Przed chwilą piłeś z niej. Posmakowałeś jej. A teraz chcesz nas porównać jak dwa wina?”
Jego wyraz twarzy załamał się. „To nie tak.”
„To dokładnie tak.” Mój głos się załamał, wstyd i furia zaciskały mi gardło. „Myślisz, że mogłabym jeszcze podać ci nadgarstek po tym, co zobaczyłam? Po tym, jak jęczałeś z jej krwi?”
Przez ułamek sekundy wyglądał na poruszonego – ale nie przestał.
„Muszę wiedzieć”, powiedział. „Jeszcze raz. Proszę.”
„Nie”, wyszeptałam, serce waliło mi w piersi. „Nie masz prawa mnie o to prosić. Nie po tym. Nie kiedy już ją wybrałeś.”
Czułam, jak mój oddech staje się coraz szybszy, zbyt płytki. Plecami natrafiłam na zimną kamienną ścianę. Już nie miałam gdzie się cofnąć.
Lucien był zaledwie o krok.
I wtedy—
Drzwi komnaty rozwarły się z uroczystą siłą, ich dźwięk zabrzmiał jak grom rozrywający mi żebra.
Lady Vela wkroczyła, otoczona przez czterech członków rady w szatach z aksamitu w kolorze północy.
„Lordzie Lucienie”, powiedziała, jej głos był chłodny i oficjalny. „Wszystko gotowe. Druga ceremonia zaślubin odbędzie się zgodnie z planem.”
Rozejrzałam się po pokoju, po ich twarzach: zimna determinacja Luciena, zadowolony uśmiech Celene, ledwie skrywana satysfakcja Lady Veli, aprobata rady. Wszyscy wiedzieli. Wszyscy planowali to za moimi plecami.
„Rozumiem”, powiedziałam cicho, zaskoczona, jak spokojnie to brzmi. „A gdzie to właściwie mnie zostawia?”
Uśmiech Lady Veli był jadowity. „Oczywiście pozostaniesz pierwszą wybranką Lorda Luciena. Choć oczywiście Lady Celene będzie miała pierwszeństwo w sprawach... dziedziczenia.”
„Oczywiście”, powtórzyłam otępiałym tonem.
Lucien wystąpił naprzód, a przez chwilę myślałam, że widzę w jego oczach coś na kształt żalu. „Vero, musisz zrozumieć—”
„Rozumiem doskonale”, przerwałam mu. „Dokonałeś wyboru.”
Odwróciłam się, by odejść, lecz głos Celene mnie zatrzymał.
„Vero?” Gdy obejrzałam się, jej uśmiech był drapieżny. „Powinnaś wiedzieć, że Lord Lucien i ja... poznawaliśmy się od miesięcy. Dzisiejsza noc była jedynie ostatecznym testem.”
To uderzyło mnie jak cios fizyczny. „Miesiące?”
„Krew nie kłamie”, wyszeptała. „A jego reakcja na moją była entuzjastyczna.”
Coś we mnie pękło, ostatnia nić nadziei zerwała się bezpowrotnie. „Rozumiem.”
„Ceremonia rozpocznie się jutro o północy”, ogłosiła Lady Vela. „Mam nadzieję, że zaprezentujesz się godnie, Lady Vero. W końcu byłoby niefortunnie, gdybyś wywołała scenę.”
Spojrzałam na nich wszystkich po raz ostatni: na wampiry, które trzymały mój los w rękach i uznały mnie za niegodną; na kobietę, która odebrała mi wybranka; na mężczyznę, który obiecał mi wieczność, a miał na myśli tylko: dopóki nie pojawi się ktoś lepszy.
„Będę”, powiedziałam cicho.
Odwracając się do wyjścia, uchwyciłam w szybie odbicie Luciena. Patrzył na mnie z wyrazem, którego nie umiałam odczytać, a jego dłoń wciąż była splamiona krwią Celene.
Ale to delikatny śmiech Celene podążał za mną, gdy opuszczałam komnatę, razem z jej wyszeptanymi słowami:
„Słodkich snów, kochana. Jutro wszystko się zmieni.”
Szłam korytarzami Shadowmere, mijając portrety przodków Luciena, czując się jak duch nawiedzający własny dom. Jutro miałam patrzeć, jak mężczyzna, którego kochałam, bierze sobie kolejną wybrankę, i nie mogłam nic zrobić, by to powstrzymać.
A przynajmniej tak mi się wydawało.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA VERY
Siedziałam na krawędzi swojego łóżka okrytego jedwabiem, wciąż mając na sobie szafirową suknię z Karmazynowego Balu, a ciężar upokorzenia przygniatał mnie do ziemi. Za moim oknem ostatnie pochodnie na terenie posiadłości przygasały do migotliwych cieni, zupełnie jak resztki mojego małżeństwa.
Drżącymi palcami sięgnęłam, by rozpiąć wisior Shadowmere z szyi. Jaki był sens go teraz nosić? Srebrny kruk był lodowaty w mojej dłoni, tak zimny jak oczy Luciena, gdy pił z nadgarstka Celene na moich oczach.
Druga partnerka. Te słowa odbijały się echem w mojej głowie, każde powtórzenie było kolejnym ostrzem między żebrami.
Nawet nie zdążyłam zdjąć ceremonialnej biżuterii, gdy drzwi do moich komnat otwarły się gwałtownie bez ostrzeżenia. Lady Vela wpadła jak zimowa burza, a Neressa podążała za nią ze złośliwym uśmiechem, od którego przeszedł mnie dreszcz.
— Nadal taplasz się w litości nad sobą? Jakież to przewidywalne — głos Lady Veli ociekał pogardą, gdy obrzucała mnie spojrzeniem. — Goście zadają pytania o nowy układ, a ty się tu kryjesz jak dziecko.
Wyprostowałam się, odmawiając tchórzenia. — Właśnie udawałam się na spoczynek, Lady Velo. Założyłam, że rada zajmie się—
— Założyłaś? — przerwała Neressa, okrążając łóżko z drugiej strony, skutecznie zamykając mnie między sobą. — Może na tym polegał twój problem od początku. Za dużo założeń, za mało treści.
— Czego chcecie? — zapytałam, dumna, że mój głos nie zadrżał.
Usta Lady Veli wygięły się w coś zbyt ostrego, by nazwać to uśmiechem. — Czego chcę? Chcę tego, co najlepsze dla mojego syna. Dla naszego rodu. Czego najwyraźniej nie potrafiłaś zapewnić.
— Służę temu domowi lojalnie od trzech lat — powiedziałam, wstając. — Wypełniłam każde powierzone mi zadanie.
— Każde zadanie? Naprawdę? — Neressa roześmiała się, a jej śmiech był jak tłuczone kryształy. — Powiedz mi, gdzie są dziedzice, którzy powinni już wypełniać te korytarze? Gdzie jest następne pokolenie przywódców Shadowmere?
Znane oskarżenie zabolało dziś mocniej niż zwykle. Odwróciłam się, nie chcąc, by zobaczyły łzy w moich oczach.
— Nic do powiedzenia? — naciskała Lady Vela, zbliżając się. — Nie masz żadnej obrony dla swojej bezpłodności? Dla słabości, którą wprowadziłaś do naszej krwi?
— Moja płodność nie jest—
— Twoja płodność jest wszystkim! — warknęła Lady Vela, a jej opanowanie pękło. — Powierzono ci zaszczyt zostania wybranką Luciena, zaszczyt, na który nigdy nie zasłużyłaś, a zawiodłaś w najbardziej podstawowy sposób.
Neressa podeszła do mojej toaletki, podnosząc jedną ze srebrnych spinek i oglądając ją z udawanym zainteresowaniem. — Celene pochodzi z płodnego rodu. Jej krew rodziła dziedziców przez sześć pokoleń bez wyjątku. W jej krwi tętni życie, czego o niektórych nie można powiedzieć.
— Moja wartość nie sprowadza się tylko do zdolności rodzenia dzieci — powiedziałam cicho, choć część mnie zaczynała wierzyć w ich trujące słowa.
Lady Vela zaśmiała się dźwiękiem pozbawionym humoru. — Ależ oczywiście, że tak. A teraz, gdy Lucien wreszcie poszedł po rozum do głowy i wybrał odpowiednią partnerkę, jaki jest właściwie twój cel?
— Nadal jestem jego pierwszą żoną — upierałam się, choć te słowa brzmiały pusto nawet dla mnie.
— Tylko z nazwy — odparła Neressa, rzucając spinkę niedbale. — A imiona można odebrać równie łatwo, jak się je nadaje.
Drzwi znów się otworzyły, a moje serce zatonęło jeszcze głębiej, kiedy sama Celene wsunęła się do środka, jej rude włosy opadały na ramiona niczym płynny ogień. Miała na sobie jedwabną koszulę nocną, która niewiele pozostawiała wyobraźni, a jej skóra promieniała wewnętrznym blaskiem.
— Panie — zamruczała, skłaniając głowę z udawaną uprzejmością. — Mam nadzieję, że nie przeszkadzam w czymś ważnym.
— Ależ nie, droga — odparła ciepło Lady Vela. — Właśnie omawiałyśmy przygotowania do ceremonii.
— Jakże uprzejmie — powiedziała Celene, a jej zielone oczy utkwiły się we mnie z drapieżną intensywnością. — Muszę przyznać, Vera, wyglądasz dziś raczej... blado. Czy wszystko w porządku?
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, podeszła bliżej, jej ruchy były płynne i pełne gracji. — Może potrzebujesz... odżywienia. Jako człowiek, zapewne nasze zwyczaje bardzo cię męczą.
— Nic mi nie jest — powiedziałam szybko, lecz Celene już sięgała po coś ukrytego w szacie.
— Nonsens — rzuciła, wyciągając małą kryształową fiolkę wypełnioną czymś, co przypominało ciemne wino. — To specjalna mieszanka. Przepis z dawnych czasów. Powinna pomóc na twoją... przypadłość.
— Jaką przypadłość? — zapytałam, choć bałam się odpowiedzi.
— Oczywistą słabość — powiedziała bez ogródek Neressa. — To, jak zemdlałaś podczas ostatniej ceremonii krwawego księżyca. Jak ledwie nadążasz za wampirzym społeczeństwem. To wstyd.
— Wypij — rozkazała Lady Vela, nie znosząc sprzeciwu. — Lady Celene była na tyle uprzejma, by specjalnie ją dla ciebie przygotować.
Spojrzałam na fiolkę w białej dłoni Celene, każda cząstka mnie krzyczała o niebezpieczeństwie. — Nie sądzę, że—
— Nie sądzisz? — uśmiech Celene był jak ostrze. — To było widoczne od początku. Ale chyba poradzisz sobie z takim prostym zadaniem.
Znów się zbliżyła, jej oddech był chłodny na moim policzku. — A może się boisz? Przyszła druga partnerka rodu Shadowmere nie przestraszyłaby się chyba zwykłego toniku.
— Nie boję się — powiedziałam, choć głos mi lekko zadrżał.
— To udowodnij — rzekła Lady Vela. — Pij.
Wzięłam fiolkę drżącymi palcami, ciecz w środku wirowała jak płynny cień. Pachniała miedzią i czymś jeszcze, czymś, co sprawiało, że kręciło mi się w głowie.
— Co to jest? — zapytałam.
— To tylko małe coś, co pomoże ci zrozumieć twoje miejsce — szepnęła Celene, jej dłoń przykryła moją, zmuszając fiolkę do moich ust. — W końcu jutro będziesz patrzeć, jak twój mąż uznaje mnie za swoją prawdziwą wybrankę. Powinnaś być przygotowana.
Zanim zdążyłam zaprotestować, przechyliła fiolkę, a ciecz popłynęła do moich ust. Smakowała żelazem i ciemnością, paliła mi gardło jak płynny ogień.
— Doskonale — powiedziała Lady Vela z satysfakcją. — Teraz naprawdę zrozumiesz, co znaczy służyć temu domowi.
Świat zaczął przechylać się wokół mnie, poczułam dziwną słabość sączącą się w moje kończyny. — Co mi dałyście?
— To tylko coś, co sprawi, że będziesz... bardziej uległa — powiedziała Celene, jej głos wydawał się płynąć z daleka. — Ludzka krew bywa tak nieprzewidywalna. To pomoże cię ustabilizować.
Zachwiałam się, obraz mi się zamazał. — Otrułyście mnie.
— Trucizna to takie brzydkie słowo — powiedziała Neressa z rozbawieniem w głosie. — Pomyśl o tym jak o... ulepszeniu. Teraz będziesz idealną, posłuszną pierwszą żoną, podczas gdy ja zajmę należne mi miejsce.
— Kiedy Lucien się dowie—
— Lucien się niczego nie dowie — powiedziała stanowczo Lady Vela. — A nawet gdyby, co sprawia, że myślisz, że go to obchodzi? Już wybrał swoją prawdziwą wybrankę.
Drzwi otworzyły się z takim impetem, że uderzyły o ścianę, sprawiając, że wszystkie podskoczyłyśmy ze strachu. Lucien stanął w progu, jego potężna sylwetka wypełniała przejście, a ciemne oczy płonęły ledwo powstrzymywaną wściekłością.
— Co tu się dzieje? — Jego głos niósł autorytet wieków, aż nawet Lady Vela cofnęła się o krok.
— Nic, kochanie — odpowiedziała gładko jego matka. — Po prostu pomagałyśmy Verze przygotować się do jutrzejszej ceremonii.
Wzrok Luciena przesunął się po scenie: ja chwiejąca się na nogach, pusta fiolka w mojej dłoni, winne miny na ich twarzach. Skrzywił nozdrza i wiedziałam, że wyczuł, co mi podały.
— Wszyscy wychodzić — rozkazał, jego głos był śmiertelnie cichy. — Natychmiast.
— Ale Lucien— — zaczęła Celene, zbliżając się do niego z tą drapieżną gracją.
— Powiedziałem: wychodzić! — Szyby w oknach zadrżały od siły jego głosu, a ja poczułam pradawną moc, która czyniła go wampirzym lordem, napierającą na pokój jak fizyczny ciężar.
Lady Vela i Neressa uciekły natychmiast, ale Celene zwlekała, przesuwając dłonią po framudze drzwi i spoglądając na mnie z podłym zadowoleniem.
— Słodkich snów, Vero — zamruczała.
Gdy drzwi w końcu zamknęły się za nimi, upadłam na łóżko, nogi odmówiły mi posłuszeństwa. Pokój wirował wokół mnie, czułam, jak to, co mi podały, rozlewa się po moim ciele.
— Co ci dały? — zapytał Lucien, pojawiając się przy mnie z wampirzą szybkością.
— Nie wiem — wyszeptałam ledwo słyszalnie. — Jakiś tonik. Powiedziały, że ma mi pomóc z moją przypadłością.
Zacisnął szczękę, a przez chwilę wydawało mi się, że w jego oczach pojawiła się prawdziwa troska. — Vera, spójrz na mnie.
Starałam się skupić wzrok na jego twarzy, ale wszystko zlewało się w jedno. — Przepraszam — wyszeptałam. — Przepraszam, że cię zawiodłam.
— Nie zawiodłaś— — przerwał sobie, twarz stwardniała. — To niczego nie zmienia. Ceremonia jutro odbędzie się zgodnie z planem.
— Oczywiście, że tak — powiedziałam, gorzko się śmiejąc. — Twoja ukochana Celene już o to zadbała.
— Celene nie jest— — znów się zatrzymał. — Odpocznij. Cokolwiek ci podały, minie do rana.
Odwrócił się, by odejść, ale chwyciłam go za nadgarstek resztkami sił. — Lucien, proszę. Porozmawiaj ze mną. Pomóż mi zrozumieć, co zrobiłam źle.
Przez chwilę jego maska opadła i zobaczyłam w jego oczach coś surowego, zranionego. — Nie zrobiłaś nic złego — powiedział cicho. — Właśnie to jest problemem.
— Co masz na myśli?
Delikatnie odsunął moją dłoń od swojego nadgarstka, zaskakująco czułym gestem. — Odpocznij, Vero. Jutro i tak będzie wystarczająco trudne, nie dręcz się dziś w nocy.
— Zostaniesz? — słowa wyrwały mi się, zanim zdążyłam je powstrzymać. — Chociaż dopóki nie przejdą skutki?
Zawahał się, przez moment myślałam, że odmówi. Ale potem przeszedł do fotela przy oknie, usiadł sztywno.
— Zostanę — powiedział po prostu.
Gdy zasypiałam niespokojnym snem, usłyszałam, jak mruczy coś pod nosem, słowa, które brzmiały niemal jak przeprosiny. Ale gdy obudziłam się rano, już go nie było, i zastanawiałam się, czy to wszystko mi się nie przyśniło.
W śnie stałam w zimnym, ciemnym pokoju. Celene była tam, mieszała coś w fiolce. Rozpoznałam zapach toniku, który dała mi kilka dni temu.
— Myślałaś, że to miało cię osłabić — powiedziała, wciąż odwrócona. — To nie o to chodziło.
Pokój nie wydawał się prawdziwy, ale każde jej słowo zostawało we mnie. Tonik nie był środkiem nasennym ani tłumiącym. Był wyzwalaczem. Coś drzemało w mojej krwi, a ona o tym wiedziała.
— Zaczyna się — powiedziała.
Spojrzałam na siebie w lustrze na przeciwległej ścianie. Najpierw rzuciły mi się w oczy oczy. Brąz wciąż tam był, ale pod spodem pojawiło się coś nowego — złoto, najpierw ledwo widoczne, potem pulsujące wyraźnie jak drugie serce.
Lustro pękło. Obudziłam się.
Pokój był pusty. Lucien nie wrócił. Ale złoto w moich oczach nie zniknęło.
Coś się ze mną działo. I nie wyobrażałam sobie tego.
Przesuń w górę, aby kontynuować