passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Two Vampire Brides - Rozdział #5 - autor Nina Soelian

Two Vampire Brides

/

Rozdział 5

ROZDZIAŁ 4

PERSPEKTYWA VERY

Zacisnęłam aksamitny płaszcz mocniej wokół siebie i pozostałam na skraju sali balowej, w pół ukryta za jednym z kamiennych filarów. Ceremonia już trwała. Światło świec migotało na wypolerowanej podłodze i bladych twarzach, ustawionych tak, by wyglądać na pełnych czci, zjednoczonych, silnych.

Wielka Kapłanka rozpoczęła zwyczajową przemowę. — Zbieramy się pod Krwawym Księżycem—

Przestałam słuchać. Znałam każde słowo. Kiedyś je ćwiczyłam, wierzyłam w nie.

Moje dłonie zacisnęły się. To dziwne ciepło w piersi znowu pulsowało, słabo, ale nieprzerwanie. Ostatnio działo się to coraz częściej—odpowiadało na złość, stres, nawet ciszę.

Lady Vela stała z przodu, wyglądając na zadowoloną. Neressa nachyliła się, żeby coś wyszeptać, zapewne coś okrutnego. Nikt nie zauważył mojej nieobecności. Albo może zauważyli i zdecydowali się nie przejmować.

Celene powiedziała to na głos. Ona nie jest człowiekiem. To królewska krew. Nie mogłam zapomnieć jej głosu, gdy to mówiła—drżącego, niepewnego.

Ale jak to możliwe?

Nie urodziłam się w żadnej zagubionej królewskiej linii. Nie dorastałam na dworze ani nie zostałam wybrana przez proroctwo. Wychowałam się w zwyczajnym mieście. Moja krew była moja—zwyczajna, ludzka.

Czyż nie?

Przycisnęłam dłoń do piersi, tuż nad miejscem, gdzie pulsował ten powolny, gorący rytm. Coś się zmieniło. Nie wiedziałam tylko kiedy, ani dlaczego.

Ani kim teraz się stałam.

Wielka Kapłanka kontynuowała, jej głos wznosił się wraz z rytualnymi słowami. — Lordzie Lucien Shadowmere, wystąp i zadeklaruj swe intencje przed dworem i starożytną krwią.

Lucien wkroczył w krąg, okazały w swej ceremonialnej czerni. Medalion Shadowmere lśnił na jego piersi, łapiąc światło świec. Jego twarz była poważna, opanowana, nie zdradzała żadnego konfliktu, który mógł się w nim toczyć.

— Przychodzę po błogosławieństwo krwawego księżyca — zadeklarował, a jego głęboki głos niósł się przez salę balową. — Przychodzę zawiązać więzi, które wzmocnią nasz ród i zabezpieczą naszą przyszłość.

— Kto przybył, by połączyć się z Lordem Shadowmere? — zapytała Kapłanka.

Celene wystąpiła naprzód, olśniewająca w sukni o głębokim odcieniu karmazynu, który zdawał się pulsować własnym wewnętrznym światłem. Jej płomiennorude włosy ozdobione były rubinami, które błyszczały przy każdym jej ruchu. Była olśniewająca, pięknością, która wymuszała uwagę i szacunek.

— Ja, Lady Celene z Blackthorne, przybywam, by połączyć się z Lordem Lucienem Shadowmere — oznajmiła, jej głos był jasny i pewny. — Przynoszę siłę mego rodu i sojusz mego domu.

Kapłanka skinęła głową, zadowolenie błysnęło w jej starożytnych oczach. — Krwawy księżyc słyszy wasze intencje. Niech przyniosą kielich więzi.

Srebrny kielich, misterny i wiekowy, został przyniesiony na aksamitnej poduszce. Rytualne ostrze lśniło obok niego, ostre na tyle, by przeciąć wampirzą skórę. To był ten moment, kiedy mieli podzielić się krwią i przypieczętować swoją więź przed całym dworem.

— Teraz — wyszeptałam do siebie, wychodząc z cienia.

Szłam powoli, z namysłem, każdy krok był ciężki od znaczenia. Czarny płaszcz powiewał za mną, stanowiąc wyrazisty kontrast wobec ceremonialnych barw pozostałych. Rozmowy ucichły, gdy się zbliżałam. Głowy się odwracały, a przez zgromadzenie przeszedł szmer szoku.

Czułam spojrzenie Luciena na sobie, zanim go zobaczyłam, ciężar jego wzroku był niemal dotykiem. Gdy w końcu spojrzałam mu w oczy, błysk paniki na jego twarzy wywołał we mnie dziką satysfakcję. Po raz pierwszy zaskoczyłam go. Po raz pierwszy to ja miałam władzę.

— Lady Vera — ktoś wyszeptał, a tytuł przeszył nagłą ciszę.

Nie zareagowałam, nie spuszczając wzroku z Luciena, gdy weszłam prosto do centrum kręgu. Wyraz twarzy Celene pociemniał, walczyły na niej złość i dezorientacja.

— Co oznacza to zakłócenie? — zażądała Lady Vela, ruszając naprzód, tylko po to, by zatrzymała ją uniesiona dłoń Wielkiej Kapłanki.

Stara kobieta przyglądała mi się uważnie, jej prastare oczy nie umknęły niczemu: ani determinacji w mojej postawie, ani temu, jak powietrze wokół mnie zdawało się iskrzyć od ledwo powstrzymywanej mocy. Rozpoznała przygotowania, jakie poczyniłam.

— Przychodzisz, by wyrazić sprzeciw? — zapytała formalnie, choć widziałam, że już zna odpowiedź.

Wokół nas wybuchły szepty. Sprzeciw zatrzymałby ceremonię i wymagałby zebrania rady, by rozstrzygnąć spór. To byłby właśnie taki skandal, jakiego Lady Vela i Lucien starali się uniknąć.

— Nie — odpowiedziałam, a mój głos poniósł się przez salę balową z taką siłą, że kilku wampirów cofnęło się o krok. — Przyszłam skończyć to, co on zaczął.

Szepty narastały. Na twarzach pojawiło się zamieszanie. Lucien zrobił pół kroku w moją stronę, po czym się powstrzymał.

— Vera — powiedział, moje imię było ledwie słyszalne, ostrzeżenie czy błaganie, nie potrafiłam rozróżnić.

— Wybrałeś inną — ciągnęłam, mój głos stawał się coraz silniejszy z każdym słowem. — Sprowadziłeś ją, by skosztować, przetestować, porównać ze mną, jakbym była tylko rocznikiem do degustacji i odrzucenia.

— To nie tak było — powiedział Lucien, lecz w jego głosie zabrakło przekonania.

— Nie? — zaśmiałam się, a dźwięk ten niósł nową moc, od której świeczki zadrgały. — Piłeś z niej na moich oczach. Pozwoliłeś jej mnie drwić, poniżać, zatruwać. A teraz chcesz się z nią związać, gdy ja mam patrzeć z cienia.

Celene wystąpiła naprzód, jej twarz pociemniała od gniewu. — Jesteś dramatyczna, Vero. To polityka wampirów. Powinnaś to rozumieć—

— Doskonale rozumiem — przerwałam jej, moje złote oczy płonęły. — Rozumiem, że jesteś pasożytem, który żywi się cudzym bólem. Rozumiem, że myślisz, że już wygrałaś.

— Wygrałam — warknęła Celene, a jej kły wysunęły się. — On wybrał mnie. Moją krew. Moją moc. Co możesz zaoferować, czego ja nie mam?

Uśmiechnęłam się, a kilku wampirów cofnęło się na widok tego uśmiechu. — Zaraz się przekonasz.

— Lucien Shadowmere — powiedziałam — pod krwawym księżycem zrywam naszą więź.

Przez zgromadzenie przeszedł szmer niedowierzania. Rytuał zerwania był starożytny, rzadko przywoływany i nigdy bez ważnej przyczyny. Twarz Lady Veli straciła resztki koloru. Nawet Neressa wyglądała na zszokowaną.

— Ta więź jest zerwana — oznajmiłam, a mój głos zabrzmiał echem prastarego autorytetu. — Odwołuję ją. Już nigdy nie skosztujesz mojej krwi.

Poczułam, jak połączenie między mną a Lucienem pęka niczym zerwana lina; padł na kolana, chwytając się za pierś, jakby coś w nim pękło—co właśnie się stało. Nasza więź, rozdzierana włókno po włóknie. Jego wampirza natura zawyła w jego umyśle, poczułam echo tego rozdzierającego się połączenia, ostry, powracający dźwięk straty i bólu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 5

PERSPEKTYWA VERY

Złożyłam ostatnią ze swoich prostych sukien, dłonie drżały nie ze strachu, lecz z pustki, jaka pozostała po zerwaniu więzi krwi. To odcięcie zostawiło mnie obnażoną, jakby zdarto ze mnie ochronną warstwę skóry, a każda emocja była wyolbrzymiona do granic bólu.

Zerwanie nie tylko bolało; ono paliło. Miałam wrażenie, że moja krew się gotuje, jakby już nie należała do moich żył. Skóra piekła, nadwrażliwa na każdy dotyk materiału. Serce biło nierówno, oddech był zbyt płytki.

Nikt mnie nie ostrzegł przed tą częścią. Utracona kończyna więzi—nie ma jej, a jednak wciąż pulsuje w ciele, jakby nie dostała wiadomości. Czytałam o zerwaniu więzi u wilkołaków, o gorączce, atakach, a nawet szaleństwie. Wampiry o tym nie mówiły. Pewnie dlatego, że w ogóle nie powinny wiązać się z ludźmi.

Wybrał mnie, bo rozmawiałam z nim jak z człowiekiem. Nie z tytułem, nie z legendą—po prostu z kimś stojącym przede mną. Nie obchodziłam się z nim jak z jajkiem ani nie ważyłam każdego słowa. Pytałam wprost: „W porządku?” gdy wyglądał na zmęczonego. Mówiłam mu, gdy był chłodny. Nie udawałam zachwytu, gdy tego oczekiwał.

„Nie rozmawiasz ze mną jak inni”, powiedział kiedyś. „Nie umiem tak jak oni”, odpowiedziałam. „Dobrze”, odparł. „Nie ucz się.”

Może właśnie tego chciał—przestrzeni, w której nie musi udawać. Przy mnie nie musiał być Panem Shadowmere. Mógł być po prostu Lucienem. I przez chwilę nam obojgu to wystarczało.

Ale potem dopadła nas rzeczywistość.

Komnaty, które były moje przez trzy lata, teraz wydawały się pokojem obcej osoby. Nigdy nie pozwolono mi wiele zmieniać, Lady Vela zadbała o to, ale były drobne akcenty: zasuszone kwiaty, które zbierałam co tydzień, jedwabna chusteczka z dzieciństwa, mały skórzany notes, w którym zapisywałam myśli podczas długich nocy, gdy Lucien był... gdzie indziej.

Wszystko, co po mnie zostało, znikło w jednej chwili.

„Nie zabierasz medalionu Shadowmere”, powiedziałam na głos do siebie, patrząc na srebrny medalion z krukiem na komodzie. „Nigdy nie był naprawdę twój.”

Metal zalśnił w świetle świecy, gdy się odwróciłam, żegnając się ostatnim mrugnięciem. Niech Celene go nosi. Niech odkryje, jak ciężki potrafi być.

Zaciągnęłam torbę podróżną z ostatecznym postanowieniem. Posiadłość Shadowmere nigdy nie była domem, lecz nieznane poza granicami tego terytorium wydawało się równie przerażające. Mimo to, gdziekolwiek indziej będzie lepiej niż tu, patrząc, jak inna kobieta zajmuje moje miejsce u boku mężczyzny, który tak łatwo mnie odrzucił.

Drzwi otworzyły się gwałtownie, uderzając w ścianę z taką siłą, że świece zadrżały. Neressa stanęła w progu, jej piękna twarz wykrzywiona w furii, przez co nagle przypominała Lady Velę.

„Ty niewdzięczna nicponiu”, splunęła, wchodząc do pokoju z wampirzą gracją. „Jak śmiesz? Jak śmiesz upokorzyć mojego brata przed całym dworem?”

Pakowałam dalej, nie dając jej satysfakcji, by zobaczyła, jak się cofam. „Dokończyłam tylko to, co on zaczął.”

„Publicznie zerwałaś więź krwi!” Krążyła wokół mnie jak drapieżnik, a jej głos narastał z każdym słowem. „Zrobiłaś z naszej najświętszej ceremonii pośmiewisko!”

„Świętej?” Zaśmiałam się, dźwięk był kruchy nawet dla moich uszu. „To tak nazywasz wzięcie drugiej partnerki bez uprzedniego rozwiązania pierwszej więzi? Gdzie wtedy była twoja troska o święte rytuały?”

„On jest Panem Shadowmere! Może mieć tyle partnerek, ile zechce!”

„A ja mogę odrzucić więź, która została zdradzona”, odpowiedziałam, starając się utrzymać głos w ryzach. „Krwawy księżyc zdawał się zgadzać, nie sądzisz?”

Oczy Neressy zwęziły się niebezpiecznie, kły lekko się wydłużyły. „Nie waż się powoływać na starożytne prawa. Jesteś tylko człowiekiem udającym szlachciankę. Spójrz na siebie, żałosna, słaba, bezpłodna. Nawet nie przyjęłaś jego krwi. Nigdy do niego nie należałaś.”

Nie odpowiedziałam od razu. To bolało, bo to była prawda. Oferował, nie raz. Po cichu. Za każdym razem mówiłam nie.

Wmawiałam sobie, że chodzi o granice. Że nasz związek nie potrzebuje magii, by być prawdziwym. Ale w tym świecie odmowa krwi nie jest neutralna—jest odrzuceniem.

On chciał tej więzi. Nie tylko dla tradycji, ale też dla jej znaczenia. Zaufanie. Bliskość. Pełny dostęp. A ja nie potrafiłam tego dać.

Nie dlatego, że go nie kochałam. Tylko dlatego, że nie wiedziałam, co stanie się ze mną, jeśli to zrobię.

Z czasem przestał pytać. Potem zaczął się oddalać.

„Więc czemu jesteś taka wściekła, że zrezygnowałam z tego przywileju?” Przerzuciłam torbę przez ramię, gotowa odejść. „Nie powinnaś się cieszyć?”

„Och, będziemy świętować twoje odejście”, wysyczała, zastępując drogę do drzwi. „Ale najpierw chcę mieć pewność, że rozumiesz dokładnie, co zostawiasz.”

„Doskonale rozumiem. Dom, który nigdy mnie nie zaakceptował. Partnera, który mnie zdradził. Rodzinę, która mnie nienawidziła od pierwszego dnia.”

„Biedna mała Vera”, zakpiła, jej głos był okrutnym śpiewem. „Zawsze ofiara. Przyszło ci kiedyś do głowy, że problem nie tkwił w nas, lecz w tobie? Że gdybyś nie była tak żałośnie nieudolna, Lucien nie potrzebowałby drugiej partnerki?”

Minęłam ją, nie chcąc dalej dyskutować. „Zejdź mi z drogi, Neresso. Powiedziałyśmy już wszystko.”

„Wybrał cię tylko z litości, wiesz o tym.” Podążyła za mną na korytarz, jej słowa ścigały mnie jak zatrute strzały. „Znalazł cię półżywą w tej żałosnej wiosce i zrobiło mu się ciebie żal. Matka go ostrzegała, ale nie słuchał. Powiedział, że biorąc ludzką partnerkę, zyska sympatię zwykłych wampirów.”

Zatrzymałam się, jej słowa trafiły w czuły punkt, choć byłam zdecydowana. „To ci powiedział?”

„To ma jakieś znaczenie? Prawda jest wypisana w twojej porażce.” Jej uśmiech był triumfem i okrucieństwem. „Trzy lata i ani jednego dziedzica. Jaki pożytek z partnerki, która nie potrafi spełnić nawet swego podstawowego obowiązku?”

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, przez korytarz rozległ się stukot zbliżających się kroków. Pojawiła się Celene, jej rude włosy były nieskazitelnie ułożone, a karmazynowa suknia stanowiła ostry kontrast dla mojej prostej sukni podróżnej.

"Jakże to stosowne," powiedziała Celene, podchodząc bliżej z drapieżną gracją. "Chciałam ci podziękować, Vero, za to, że zeszłej nocy uczyniłaś wszystko tak... niezapomnianym."

"Czego chcesz, Celene?" zapytałam, zmęczenie obciążające moje słowa.

"Czego chcę? Chcę ci coś pokazać." Wyjęła z gorsetu małą kryształową fiolkę wypełnioną ciemnym płynem, który zdawał się pulsować własnym światłem. "Wiesz, co to jest?"

Wpatrywałam się w fiolkę, a w moim żołądku zagościł lodowaty strach. "Nie."

"To krew Luciena," powiedziała, jej uśmiech był ostry jak ostrze. "Dał mi ją podczas naszego prywatnego rytuału związania dziś rano. Tego prawdziwego, nie tej publicznej farsy, którą zrujnowałaś."

"To niemożliwe," wyszeptałam. "Zerwanie więzi—"

"Zerwało tylko twoje połączenie z nim," przerwała Celene. "Nie uniemożliwiło mu zawarcia nowego. A to jest wyjątkowa więź."

Odkorkowała fiolkę i przyłożyła ją do ust, pijąc głęboko. Efekt był natychmiastowy: jej skóra zaczęła promieniować wewnętrznym światłem, jej oczy rozbłysły niemal nadprzyrodzoną zielenią, a ja czułam bijącą od niej moc.

"Jego krew jest wyśmienita," jęknęła, jej głos był przesycony satysfakcją. "Tyle mocy, tyle siły. A teraz płynie we mnie, czyniąc mnie jego prawdziwą małżonką."

"Kłamiesz," powiedziałam, ale w moim głosie brakowało przekonania.

"Czyżby?" Oblizała wargi, delektując się ostatnimi kroplami. "Chciałabyś sama jej spróbować? Och, czekaj—już nie możesz, prawda? Odebrałaś sobie ten przywilej, kiedy urządziłaś swoją małą scenę."

Neressa zaśmiała się, jej śmiech był jak tłuczone szkło. "Co za szkoda, naprawdę. Miałaś dostęp do takiej mocy i wyrzuciłaś ją z dumy."

"To nie była duma," powiedziałam, mój głos nabierał siły. "To był szacunek do samej siebie."

"Szacunek do siebie?" Celene podeszła bliżej, jej wzmocniona obecność sprawiła, że powietrze zdawało się gęstnieć. "Tak nazywasz publiczne upokorzenie? Bo właśnie to sobie wczoraj zafundowałaś, kochana. Pokazałaś wszystkim, kim jesteś—słabą, zazdrosną ludzką kobietą, która nie umiała się dzielić."

"Nie musiałam się niczym dzielić," odpowiedziałam, cofając się w stronę drzwi. "Byłam jego pierwszą towarzyszką. Ty byłaś intruzem."

"Byłaś," podkreśliła Celene. "Czas przeszły. Bo teraz jestem jego jedyną wybranką. I w przeciwieństwie do ciebie, mogę mu dać to, czego potrzebuje."

Wyciągnęła kolejną fiolkę, tym razem wypełnioną własną krwią. "Chcesz wiedzieć, co sprawia, że moja krew jest tak wyjątkowa? Dlaczego wybrał mnie, a nie ciebie?"

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, odkorkowała fiolkę i wylała kilka kropel na dłoń. Zapach, który wypełnił korytarz, był upajający, bogaty, potężny, z nutą pradawnej magii.

"To krew rodu Blackthorne," powiedziała hipnotycznym głosem. "Czysta wampirza linia sięgająca wieków. Bez ludzkich domieszek, bez słabości, bez... niedoskonałości."

"W przeciwieństwie do twojej," dodała Neressa z okrutną satysfakcją. "Ludzka krew, którą musiał tolerować z powodów politycznych."

"Powodów politycznych?" powtórzyłam, a te słowa uderzyły mnie niczym cios fizyczny.

"Och, nie wiedziałaś?" Uśmiech Celene był jadowity. "Twoja wioska miała zasoby, których potrzebowaliśmy. Twoje małżeństwo z Lucienem zapewniło prawa do wydobycia rzadkich kryształów. Ale teraz mamy lepszy dostęp dzięki powiązaniom mojej rodziny."

Ostry głos Lady Veli przeciął powietrze, gdy zbliżyła się z głównego holu, jej elegancka sylwetka była podkreślona światłem pochodni. "Słyszałam wasze głosy z dołu. Czy to pożegnalne przyjęcie?"

"Matko," powiedziała Neressa, niemal się pusząc. "Tylko upewniamy się, że Vera rozumie, co dokładnie porzuca."

Chłodne spojrzenie Lady Veli przesunęło się po mnie, zatrzymując na torbie na ramieniu i podróżnych ubraniach. "A więc uciekasz. Jakież to przewidywalnie tchórzliwe."

"Nie uciekam," odpowiedziałam, prostując ramiona. "Wybieram inną drogę."

"Nazwij to, jak chcesz." Podeszła bliżej, a jej drogie perfumy były duszące w wąskim korytarzu. "Twój występ podczas ceremonii mógł tymczasowo pokrzyżować nasze plany, ale nie łudź się—twoje odejście to błogosławieństwo w przebraniu."

"Wreszcie się w czymś zgadzamy."

Jej perfekcyjnie umalowane usta wykrzywiły się w okrutnym uśmiechu. "Ciekawe, dokąd pójdziesz. Jaki ród przyjmie towarzyszkę, która publicznie odrzuciła swego pana? Jaki wampir zechce człowieka, który okazał się bezpłodny i nielojalny?"

"Nie potrzebuję kolejnego wampira," powiedziałam, a słowa smakowały świeżo zdobytą wolnością. "A już na pewno nie potrzebuję twojego syna."

"Odważne słowa jak na człowieka bez ochrony," kpiła Neressa. "Świat nie jest łaskawy dla samotnych śmiertelników, zwłaszcza tak słabych jak ty."

"Zwłaszcza takich, którzy znają nasze sekrety," dodała Celene, jej głos przeszedł w niebezpieczny szept. "Widziałaś zbyt wiele, słyszałaś zbyt wiele. Co powstrzyma cię przed sprzedażą informacji konkurencyjnym rodom?"

"Nigdy bym—"

"Naprawdę?" Lady Vela poprawiła nienaganny rękaw. "Lucien dochodzi do siebie po chorobie więzi. Gdybyś została, może byłby zobowiązany zaoferować ci jakąś ochronę, mimo twoich czynów. Ale skoro postanawiasz odejść..."

"Twoja troska jest rozczulająca," odpowiedziałam, a sarkazm kapał z każdego słowa. "Ale wolę zaryzykować to, co czeka mnie na zewnątrz. Przynajmniej zewnętrzne zagrożenia są szczere w swoich intencjach zniszczenia mnie."

Oczy Lady Veli stwardniały. "Wynoś się, zanim zawołam straże, by cię wywlekli. Zerwanie więzi krwi oznacza, że nie masz tu miejsca. Jesteś dla nas nikim, mniej niż nikim."

"Zawsze byłam dla was nikim," powiedziałam cicho. "Jedyna różnica jest taka, że teraz wiem, iż moja wartość nie zależy od waszej aprobaty."

Przepchnęłam się obok nich, głowę trzymając wysoko, choć wewnątrz szalał huragan emocji, grożący rozerwaniem mnie na strzępy. Ich głosy podążały za mną korytarzem.

"Dobrej podróży, marna krwi," zawołała za mną Neressa.

"Nie przyłaź z płaczem, gdy zrozumiesz, co straciłaś," dodała Celene.

Nie odpowiedziałam. Nie mogłam. Ciężar ich słów, odkrycie politycznego charakteru mojego małżeństwa, widok Celene promieniującej mocą krwi Luciena—wszystko to spadło na mnie jak fala, grożąc zatopieniem w rozpaczy.

Ale gdy dotarłam do głównego wejścia, poczułam, że coś budzi się głęboko we mnie. Ciepło, moc, coś, co pulsowało w rytmie mojego serca.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 6

PERSPEKTYWA VERY

"Pamiętaj, żeby powiedzieć każdemu napotkanemu łowcy, że byłaś kiedyś partnerką Lorda Shadowmere," dodała Lady Vela z fałszywą słodyczą. "Jestem pewna, że będą pod ogromnym wrażeniem, zanim wysuszą cię do cna."

Nie zaszczyciłam tego komentarza odpowiedzią, utrzymując równy krok, gdy schodziłam głównymi schodami po raz ostatni. Wampiry rozpraszały się na mojej drodze, odwracając wzrok lub gapiąc się otwarcie, zależnie od odwagi. Wieść o zerwaniu mojego więzi rozeszła się po posiadłości jak pożar.

Nikt nie pożegnał mnie słowem. Nikt nie wyszedł z dobrym słowem czy życzeniem. Trzy lata służby dla tego domu, a odchodziłam tak, jak przybyłam: samotna i niepewna przyszłości.

Nocne powietrze uderzyło mnie w twarz, chłodne i słodkie od zapachu jaśminu i wolności. Wciągnęłam je zachłannie w płuca, jak więzień, który po raz pierwszy smakuje życia poza celą.

Za mną kamienna rezydencja górowała w milczeniu, jej okna migotały światłem świec, które już do mnie nie należało.

Wtedy go usłyszałam.

"Nie zamierzałaś nic powiedzieć?"

Zatrzymałam się. Odwróciłam.

Lucien stał kilka kroków dalej, tuż przy granicy. Wciąż panował nad sobą, jak zawsze. Ale w jego postawie była napiętość, coś niepokojącego na twarzy.

"Ty też nic nie powiedziałeś, kiedy to miało znaczenie," odparłam.

Nie zaprzeczył. Po prostu patrzył na mnie, jakby czekał na inną wersję tego momentu.

"Myślałem, że może wrócisz," powiedział. "W końcu."

"Do czego?" spytałam. "Do kolejnego milczenia? Do stania z boku, podczas gdy rozrywano mnie na twoich oczach?"

Pokręcił tylko głową. "Nie chciałaś tej więzi."

"Chciałam, żebyś zachowywał się tak, jakbym miała dla ciebie znaczenie bez niej." Wypuściłam powietrze, ostro i ze zmęczeniem. "Chciałeś, żebym była z tobą, ale tylko na twoich warunkach. I nie mogłeś znieść, że nie uległam."

"To nie chodziło o uległość. Nie rozumiesz, co to znaczy—"

"Nie. To ty nie rozumiesz." Mój głos lekko się załamał, ale nie pozwoliłam, by to po mnie było widać. "Myślisz, że samo ofiarowanie mi swojej krwi wystarczyło? Że to naprawiło wszystko, czego nie zdołałeś mnie ochronić?"

Odwrócił wzrok. Jego szczęka się zacisnęła, ale nie odpowiedział.

"Czy jest powód, dla którego za mną poszedłeś?" zapytałam.

Wahał się. "Jeśli zmienisz zdanie—"

"Nie zmienię."

To było wszystko. Bez ostatniego błagania. Bez przeprosin. Tylko ta sama zamknięta twarz, którą widziałam od miesięcy.

"Żegnaj, Lucien."

Odwróciłam się i weszłam między drzewa.

Moje buty stukały o bruk, gdy przekraczałam zewnętrzny próg posiadłości. Starożytne drzewa gęstniały wokół mnie, wznosząc się jak czujni strażnicy, gałęzie wygięte, jakby podsłuchiwały. Cienie gromadziły się między pniami, niespokojne i poruszające się.

Każdy krok w głąb lasu był krokiem dalej od jedynego życia, jakie znałam, a mimo to nie czułam po nim żałoby. Tylko pusty ból w piersi tam, gdzie wcześniej była więź krwi, jak rozdarta rana, która nie przestała krwawić.

Wspomnienie kłów Luciena na mojej szyi przemknęło przez myśl, zaraz po nim obraz, jak pił z nadgarstka Celene. Jak jego oczy przewracały się z rozkoszy, cichy jęk wydobył się z jego ust — to było bardziej intymne niż jakikolwiek pocałunek, który kiedykolwiek dzieliliśmy.

Odpędziłam te myśli, skupiając się na ścieżce przed sobą. Las nie był martwy, ale i nie żył. Wstrzymywał oddech.

Coś było nie tak.

Włosy na karku stanęły mi dęba, ostrzegawczy dreszcz przebiegł po kręgosłupie. Wciągnęłam powoli powietrze, wyczuwając zapachy.

Wtedy ich poczułam.

Nie Shadowmere. Nie Blackthorne. To byli obcy wampirzy, których nie rozpoznawałam, więcej niż jeden, ich wonie splatały się z wiatrem jak dym. Nie gonili mnie.

Polowali.

Strach przeszył mnie jak lodowata woda. Samotny człowiek, wycieńczony, świeżo odcięty od więzi, był dla głodnych wampirów niczym ranna sarna.

Serce waliło mi w uszach, więc przyspieszyłam kroku. Poruszałam się szybko, lawirując przez coraz węższą ścieżkę.

Oddychałam szybciej, każdy mięsień napięty do granic. Las wokół mnie wydawał się ciemnieć, zamykać. Ich zapach był coraz silniejszy, coraz bliżej.

Wtedy trzasnęła gałązka.

Za blisko. Serce mi zadrżało. Rzuciłam się do przodu bez zastanowienia, instynkt przejął kontrolę.

Biegłam.

Gałęzie drapały mnie po twarzy, wplątywały się we włosy. Płuca paliły, nogi pracowały, gdy przeskakiwałam skręcone korzenie, potem powalone drzewo.

Za mną las eksplodował. Pościg nie był już subtelny: stopy dudniły o ziemię, łamały runo leśne, bezdechowe warknięcia niosły się z wiatrem. Czułam ich tuż za sobą.

Przyspieszyłam, stopy ledwie łapały przyczepność na nierównym gruncie. Skręciłam ostro w lewo, potem w prawo, serce waliło. Nie wiedziałam, dokąd zmierzam.

Nagle przede mną wyłoniła się ciemna sylwetka.

Była ogromna, masywna i całkowicie blokowała ścieżkę.

Zatrzymałam się gwałtownie, impet niemal rzucił mnie na jego pierś. Odruchowo cofnęłam się, oddech rwał się, gdy oczy przyzwyczajały się do ciemności.

Wampir był wysoki, o głowę przewyższał każdego wojownika, jakiego widziałam. Jego oczy, świecące srebrem w blasku księżyca, utkwiły się w moich. Nie z głodu. Z zamiarem.

Obróciłam się, by uciec, ale było za późno. Cztery kolejne postacie wyszły z cienia za mną, otoczyły mnie jak skoordynowani drapieżcy. Byłam otoczona i uwięziona.

Wszyscy byli uzbrojeni. W blasku księżyca połyskiwały krawędzie srebrnych ostrzy przy ich bokach — śmiertelnie niebezpieczne, ceremonialne, precyzyjne. Krew w żyłach mi zamarzła.

Bez drogi ucieczki ostatnie resztki dumy się rozpadły. Upadłam na kolana, palce wbiły się w ziemię, głowa opadła. Głos zadrżał mi, łamiąc się cicho, ledwie ponad szept.

"Proszę… opuszczam to terytorium. Nie chcę kłopotów. Nie stanowię dla nikogo zagrożenia."

Nie było odpowiedzi ani ruchu. Klata unosiła mi się i opadała od wysiłku powstrzymania szlochu, który rwał się z gardła.

A potem… jeden po drugim, wampiry uklękły.

Każdy z nich ukląkł z opuszczoną głową.

Wpatrywałam się, mrugając zdezorientowana. Umysł odmawiał przyjęcia tego, co widziałam. Przygotowałam się na rozerwanie na strzępy. A tu — cześć? To nie miało sensu. Usta otworzyły mi się, wyschnięte jak kość.

"Co… co to ma znaczyć?"

Największy z nich, ten który zagradzał mi drogę, podniósł głowę. Jego twarz była o mocnych rysach, starsza ode mnie, ale nie stara, oczy jasne jak srebro księżyca na stali.

Miał na sobie napierśnik z wyrytym godłem, którego nie rozpoznałam: ukoronowany kruk pod krwawym księżycem.

Jego głos, gdy się odezwał, był niski, ale stanowczy. Obcy, niemal królewski w brzmieniu.

"Księżniczko Vero," powiedział, a tytuł przeszył mnie dreszczem. "Szukaliśmy cię przez dekady."

"Księżniczko?" powtórzyłam niemal bez tchu. "To pomyłka. Ja… jestem nikim."

"Nikim?" odezwała się inna wampirzyca, kobieta o srebrnych włosach i pradawnych oczach, cicho się śmiejąc. "Pani, jesteś córką Króla Wampirów. Ostatnią z czystej linii."

"To niemożliwe," wyszeptałam. "Jestem człowiekiem. Wychowali mnie ludzie."

"Ludzie cię ukryli," poprawił przywódca. "Chronili przed tymi, którzy chcieliby wykorzystać twoją moc. Ale czas ukrywania się dobiegł końca."

"Moja moc?" Pokręciłam głową, wciąż klęcząc w błocie. "Nie mam żadnej mocy. Nie potrafiłam nawet utrzymać przy sobie partnera."

"Na pewno?" Srebrnowłosa kobieta zbliżyła się, ruchy miała drapieżne, lecz pełne szacunku. "Powiedz, księżniczko, gdy Lord Shadowmere pił twoją krew, co poczuł?"

Wspomnienie zalało mnie bez ostrzeżenia. Jak oczy Luciena rozszerzyły się ze zdumienia, gdy posmakował mojej krwi podczas naszej konfrontacji. Jak się cofnął, szepcząc, że smakuje ona jak królewskość.

"Nie rozumiem," powiedziałam, ale mój głos słabł.

"Twoja krew przyciąga każdego wampira w promieniu stu mil," wyjaśnił przywódca. "Śpiewa mocą starszą niż jakikolwiek ród czy linia. Jesteś dziedziczką tronu, który od wieków stoi pusty."

"Twój ojciec czeka, księżniczko. Chodźmy do domu."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Two Vampire Brides

Two Vampire Brides

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa