[Perspektywa Daphne]
Zmuszam się do szerszego uśmiechu, gdy dłoń Connora odnajduje moje lędźwie i przez chwilę, przez jedną krótką chwilę, pozwalam sobie uwierzyć, że dzisiejszy wieczór będzie inny. Że mój partner w końcu mnie zobaczy. Naprawdę zobaczy.
Dziewczynę, która kochała go od dziecka, która przez dwa lata próbowała wskrzesić małżeństwo martwe już w chwili narodzin.
Muzycy zaczynają tradycyjny taniec par, a Connor prowadzi mnie na środek zgromadzenia. Czuję na sobie wzrok każdego członka watahy — dziedzica Alfy i jego rozczarowującej partnerki.
Ćwiczyłam tygodniami, zapamiętując każdy krok aż do krwawiących stóp. Bo może, jeśli będę wystarczająco doskonała, wdzięczna, piękna — może dziś wieczorem przypomni sobie, dlaczego Bogini Księżyca wybrała nas dla siebie.
On po prostu się stresuje przejęciem watahy. Nie chce być oziębły. Daj mu czas, Daphne.
Kłamstwa, które sobie powtarzałam, stały się moją liną ratunkową.
Kiedy wracał do domu o świcie, śmierdząc whisky i obcymi perfumami, udawałam, że śpię. Kiedy w zeszłym miesiącu zapomniał o naszej rocznicy, przekonywałam samą siebie, że planował coś wyjątkowego, co nie doszło do skutku.
Kiedy nie dotknął mnie przez sześć miesięcy, obwiniałam siebie — może przytyłam, może muszę się bardziej starać. Może jeśli tylko będę kochać wystarczająco mocno za nas oboje…
"Wyglądasz dziś przystojnie" — szepnęłam, desperacko próbując rozbudzić coś w tych szmaragdowych oczach, w których kiedyś się topiłam.
Wybrałam tę sukienkę właśnie dlatego, że dokładnie pasowała do ich koloru — głęboka zieleń, która kiedyś mu się podobała. Nawet tego nie zauważa.
Jego szczęka się napina, ten mięsień, który znałam na pamięć jak znak ostrzegawczy. Silne palce ledwo muskają moją talię, jakby dotknięcie mnie go fizycznie brzydziło.
A jednak się uśmiecham. A jednak mam nadzieję.
"Pamiętasz nasz pierwszy taniec?" próbuję znów, cicho, z nutą wspomnienia. "Powiedziałeś, że wyglądam jak światło księżyca, że nie możesz się doczekać, aż—"
"Przestań gadać," burknął, rozglądając się po tłumie ponad moim ramieniem.
Pewnie szuka jej. Talii.
Pięknej, potężnej Talii z jej wdzięcznym czarnym wilkiem i perfekcyjnym śmiechem, który brzmi jak muzyka, a nie desperacja. Przyłapałam go, jak na nią patrzy, więcej razy, niż potrafię zliczyć.
Udawałam, że nie widzę, bo to właśnie robię. Udaję, przepraszam, staję się coraz mniejsza. Licząc na to, że może kiedy będę wystarczająco mała, w końcu stanę się akceptowalna.
Próbuję zatracić się w ruchu, w fantazji, że może dziś wieczorem będzie inaczej. Może dziś spojrzy na mnie tak, jak inni partnerzy patrzą na siebie.
Może dziś—
Moja stopa zaczepia się o rąbek sukienki. Potykam się, delikatnie, ciężar ciała przesuwa się na pierś Connora, a jego dłoń zaciska się na mojej talii.
"Postaraj się nie ośmieszyć mnie bardziej niż zwykle, kochanie," wysyczał ostatnie słowo prosto do mojego ucha.
Słowa tną mnie jak srebrne ostrza.
"Przepraszam," szepcę automatycznie, przeprosiny już na ustach zanim zdążę pomyśleć. "Nie chciałam—"
"Nigdy nie chcesz," przerywa mi, jego uśmiech ani na moment nie znika dla oglądających tłum. "A jednak zawsze ci się udaje."
"Wiem, przepraszam," szepczę, słowa automatyczne. "Po ceremonii moglibyśmy pójść nad jezioro. Jak kiedyś. Zrobiłam twoje ulubione—"
"Na litość Bogini, Daphne, czy ty kiedyś przestaniesz?"
Nie, nie mogłam. Zatrzymanie oznaczało pogodzenie się z tym, co wszyscy już wiedzieli — że mój partner mnie nie chce.
Melodia osiąga crescendo. To ten moment, gdy powinien mnie zanurzyć, pocałować, pokazać watasze, że nasza więź jest silna. Unoszę ramiona, gotowa opaść w jego ramiona jak zawsze, ufając, że mnie złapie.
Jego dłonie przesuwają się na moje ramiona i przez tę jedną piękną, głupią sekundę myślę, że przyciąga mnie bliżej. Ale pchnięcie rzuca mnie na ziemię.
Moje dłonie rozrywają się na surowo o ziemię, gdy uderzam z siłą, która wybija mi powietrze z płuc.
Muzyka urywa się w pół nuty. Cisza spada na zgromadzenie tak kompletna, że słyszę trzaskające ognisko, swoje własne urywane oddechy. Siedzę sparaliżowana na ziemi, sukienka rozlana wokół mnie, wpatrzona w twarz Connora.
I Bogini… Tam nie było nawet złości. Po prostu nic. Jakbym była niczym.
Patrzy na tłum, broda uniesiona, ramiona wyprostowane z autorytetem, którego nigdy wcześniej u niego nie widziałam.
"Ja, Connor Silvermoon, dziedzic Shadow Ridge Pack, odrzucam cię, Daphne, jako moją partnerkę i przyszłą Lunę."
Te słowa detonują w mojej piersi. Czuję, jak więź partnerska zaczyna się rozrywać i to nie jest czyste pęknięcie, o którym czytałam w opowieściach. To agonia.
Jak pazury rozszarpujące moją klatkę piersiową, rozrywające wszystko delikatne i żywotne. Zostawiając tylko surową, krwawiącą pustkę. Nie mogę oddychać. Nie mogę myśleć.
Nie mogę zrobić nic, tylko siedzieć tutaj i czuć, jak się rozpadam.
Connor wyciąga rękę w stronę tłumu, a Talia sunie do przodu, jej kremowa sukienka łapie światło ogniska. Bez wahania bierze jego dłoń, a on przyciąga ją do siebie z łatwością, która skręca mi żołądek.
"Ogłaszam Talię Summers moją prawdziwą partnerką," Connor oznajmia, a jego głos rozbrzmiewa po oszołomionym tłumie. "Jako dziedzic Alfy mam prawo i obowiązek wybrać najsilniejszą parę dla przyszłości watahy."
Wtedy zaczynają się szepty. Szmer szoku i osądu, który narasta z każdą sekundą.
"Biedaczka, ale mogła się tego spodziewać..." "Bez wilka w wieku dwudziestu dwóch lat? Czego się spodziewała?" "Rozkładanie nóg nie zatrzyma Alfy..."
Głos Alfy Hektora przecina szepty. "Connor, co tu się do diabła dzieje?"
Mój partner — mój były partner — odwraca się do ojca, a jego twarz zmienia się w coś okrutnego i sprawiedliwego.
"Nie zmarnuję życia na najsłabszą wilczycę w stadzie. Oziębłą, bezpłodną sukę, która nawet nie poznała swojego wilka." Pluje słowami jak jadem. "Nie będę przykuty do kogoś, kogo posuwałem tylko raz, bo rozłożyła nogi podczas rui lata temu."
W tłumie rozchodzi się fala westchnień. Przerażenie rozlewa się gorącem na mojej twarzy, szyi i piersi.
On im mówi. Mówi wszystkim o moim najintymniejszym wstydzie. Ale Connor kontynuuje, jego głos niesie się po całym zgromadzeniu.
"Dwa lata prób, a ona nawet nie potrafi dać mi dziecka!" Jego wargi wykręca obrzydzenie. "Mam obowiązek wobec watahy. Potrzebuję partnerki, która da mi silne potomstwo, a nie... ją."
Każde słowo to nóż. Każde kolejne wyznanie to kolejna warstwa mojej godności zerwana i wystawiona na publiczny widok.
Czuję, jak kawałki mnie umierają. Nie dramatyczną śmiercią w walce czy dla poświęcenia, ale małą, upokarzającą śmiercią bycia zdemaskowaną jako niegodną miłości.
Ktoś przebija się przez tłum i widzę, jak starszy brat Connora pojawia się niczym burza. Twarz Xandera wykrzywiona wściekłością, jakiej nigdy nie widziałam skierowanej na rodzinę.
"Ty pieprzony hańbo—" Jego pięść trafia Connora w twarz z trzaskiem odbijającym się od drzew.
Krew tryska z jego nosa, a on zatacza się do tyłu, szok zastępuje arogancję.
"To twoja partnerka!" Xander ryczy, chwytając Connora za kołnierz i potrząsając nim. "Nawet jeśli jest żałosna, ślubowałeś przed Boginią Księżyca, że będziesz ją chronić, a tak ją traktujesz? Jesteś żałosnym dziedzicem Alfy! Nie zasługujesz na żadną partnerkę!"
"Dość!" Rozkaz Alfy Hektora tnie powietrze jak bicz. Odszarpuje Xandera od Connora, fizycznie ich rozdzielając. "Obaj, przestańcie natychmiast!"
Potem jego dłoń ląduje pod moim łokciem, zaskakująco delikatnie, pomagając mi wstać. Jego palce muskają moje nagie ramię i coś miga w jego spojrzeniu.
Troska? Współczucie?
Nie umiem tego rozróżnić przez zasłonę łez, które za wszelką cenę próbuję powstrzymać.
"Daphne," zaczyna, ale ja nie mogę.
Nie mogę tu stać, gdy debatowana jest moja bezwartościowość. Nie mogę pozwolić im zobaczyć, jak się zupełnie rozsypuję.
Wyrywam się z delikatnego uścisku Alfy Hektora i uciekam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Las pochłania mnie w całości, gałęzie chwytają za moją sukienkę, a łzy wreszcie płyną gorące i szybkie po mojej twarzy. Biegłam, aż moje płuca paliły, aż stopy zaczęły krwawić.
W końcu upadam obok strumyka, kolana zapadają się w zimne błoto, które przesiąka przez resztki mojej sukienki, i wreszcie pozwalam, by szlochy wyrwały się z mojej piersi. Przychodzą falami, które odpowiadają agonii promieniującej przez moje ciało.
Co zrobiłam źle?
To pytanie krąży w mojej głowie jak modlitwa bez odpowiedzi.
Tak bardzo się starałam. Zawsze słuchałam każdej rady, jakiej udzielał mi Connor. Nosiłam włosy tak, jak lubił, uczyłam się gotować potrawy, które preferował, starałam się, by mój głos był cichy i zgodny.
Robiłam się coraz mniejsza, cichsza i mniej znacząca, aż prawie nic ze mnie nie zostało do odrzucenia. Ale i tak mnie odrzucił.
Moje palce odnajdują delikatny srebrny naszyjnik na mojej szyi – jedyną pamiątkę po mamie. Miałam pięć lat, gdy zbłąkany wilk wdarł się na nasze terytorium i zostawił mnie sierotą.
Pamiętam jej uśmiech tamtego ranka. Pamiętam, jak śpiewała, zaplatając mi włosy.
Nie pamiętam jej krzyków.
Ktoś powiedział, że to łaska; że mój umysł ochronił mnie przed najgorszym. Ale czasem, w koszmarach, słyszę mokre odgłosy rozdzierania ciała, czuję słodkawo-miedziany zapach krwi.
Zginęła, chroniąc mnie. Słabe, bezbronne dziecko.
Potem zostałam zupełnie sama i wyśmiewana. Dziewczyna z brzydkim znamieniem na lewym policzku, jakby Bogini Księżyca naznaczyła mnie na tragedię.
Bez rodziny. Bez siły. Bez wartości.
Ale kiedyś, choć raz, doświadczyłam dobroci. Zamykam oczy i pozwalam sobie pamiętać.
Miałam siedem lat, gdy znalazłam rannego kociaka—rudo-białego, z jednym okiem spuchniętym na fest. Xander znalazł mnie płaczącą za szopą treningową.
Miał wtedy dwanaście lat, już silny i przeznaczony na Alfę. Zamiast się ze mnie śmiać, ukląkł przy mnie z delikatnymi dłońmi i poważnymi, niebieskimi jak niebo oczami.
Przez trzy tygodnie pomagał mi się nim opiekować. Pokazał, jak usztywnić jego małą łapkę, czym go karmić, gdzie ukryć. I przez lata skrycie kochałam przyszłego Alfę, który okazał mi dobroć, gdy nikt inny tego nie zrobił.
Aż pewnego ranka znalazłam tylko krew na podłodze szopy z zapasami.
Connor znalazł mnie szlochającą przy tym właśnie strumyku. Miał dziewięć lat, łagodną twarz i dobre oczy, i przekazał mi okrutną prawdę, gdy płakałam po utracie dwóch dobrych rzeczy, które odeszły z mojego życia.
"Xander go zabił," powiedział cicho. "Widziałem jak to zrobił. Nie płacz po nim, Daphne. On nie zasługuje na to. Obgaduje cię za plecami, nazywa 'żałosną sierotą' i nastawia innych przeciwko tobie. Kociak był tylko kolejnym sposobem, żeby cię zranić—chciał, żebyś się z nim związała, by bolało bardziej."
Moje wyobrażenie o dobroci się rozpadło. "Ale dlaczego?"
"Bo jesteś słaba, a Xander nie znosi słabości. Uważa, że jesteś plamą na stadzie." Connor delikatnie trącił moje ramię. "Ale ja tak nie myślę. Mogę ci pomóc się poprawić, jeśli spróbujesz."
Więc uczepiłam się tej propozycji, jak tonący trzyma się drewna.
Od tamtego dnia unikałam Xandera zupełnie. Kiedy raz mnie zatrzymał, pytając dlaczego, powiedziałam mu, że wiem, co tak naprawdę o mnie myśli.
Zdziwienie na jego twarzy wydawało się szczere, ale Connor mnie ostrzegł—Xander dobrze kłamie. Po tym Xander się zmienił.
Zniknęła delikatna cierpliwość, zastąpiła ją chłodna obojętność. Jego słowa stały się ostre, spojrzenie pełne pogardy. Czasem gorszy niż inni—jego obelgi były bardziej bolesne, odrzucenia bardziej brutalne.
To potwierdziło wszystko, co mówił Connor.
Moje osiemnaste urodziny minęły w ciszy. Bez przyjęcia. Bez świętowania. I co najgorsze—bez wilka.
Czekałam całą noc w lesie, modląc się do Bogini Księżyca, błagając o przemianę, która w końcu uczyni mnie godną. Ale nastał świt, a ja pozostałam uparcie, druzgocąco ludzka.
Nawet moje własne ciało potwierdziło to, co wszyscy już wiedzieli: jestem nic niewarta.
Potem przyszedł mój pierwszy ruj w wieku dziewiętnastu lat. Przyciskam dłoń do piersi, czując upiorny ból tamtej nocy mieszający się z dzisiejszą świeżą agonią.
To palące pragnienie, które mnie pochłonęło, ten desperacki głód, którego nie rozumiałam. Wtedy znalazł mnie Connor, majaczącą i płaczącą. Byłam taka wdzięczna, że przyszedł, taka ulżona, że nie jestem sama z tym przerażającym głodem w ciele.
Odebrał mi dziewictwo i bolało—to bardziej, niż się spodziewałam, bardziej, niż przygotowały mnie na to romantyczne historie. Ale przecież pierwszy raz ma boleć, prawda?
Alfa Hector nalegał na zaślubiny następnego dnia, mówiąc o odpowiedzialności i honorze. Connor podczas ceremonii wyglądał na uwięzionego, szczęka mu się zaciskała, ale wmawiałam sobie, że z czasem mnie pokocha.
Że muszę się tylko bardziej starać, być lepsza, kochać go jeszcze mocniej.
Dwa lata prób. Dwa lata porażek.
"Spójrzcie na tę odrzuconą sukę, płaczącą jak żałosny odpad."
Drżę, podrywając się na nogi, gdy Talia wyłania się z drzew. Trzy jej przyjaciółki flankują ją, oczy błyszczą łowczym zamiarem.
"Naprawdę myślałaś, że zasłużyłaś na syna Alfy?" Talia kontynuuje, zbliżając się powoli. "Byłaś tylko dziurą do użycia, dopóki nie znalazł swojej prawdziwej partnerki. Wiedziałaś? Jak opisywał rżnięcie cię?"
Jej przyjaciółki śmieją się, dźwięk ostry jak tłuczone szkło. "Mówił, że to jak pieprzenie trupa, który czasem jęknie."
"Proszę…" szepczę, cofając się w stronę strumyka. "Zostawcie mnie w spokoju."
"Zostawić cię w spokoju?" Kara uśmiecha się drapieżnie. "Po tym, jak upokorzyłaś naszego przyszłego Alfę? Nie sądzę."
Zbliżają się, a we mnie narasta czysty, zwierzęcy paniczny strach. Odwracam się i uciekam, bose stopy ślizgają się po mokrych kamieniach, gałęzie szarpią już i tak zniszczoną sukienkę.
Ich śmiech goni mnie przez las, przerywany okrutnymi docinkami, które pędzą mnie naprzód jak baty. "Uciekaj, suko! Uciekaj!"
"Nie ma teraz wilka, który cię uratuje!"
"Connor powinien był cię odrzucić lata temu!"
Wypadam z linii drzew na główny dziedziniec, płuca płoną, wzrok zamazany od łez i zmęczenia. Alfa Hector stoi przy głównym domu, jego szeroka sylwetka zarysowana na tle okien.
Ulga uderza we mnie tak gwałtownie, że nogi prawie się pode mną uginają.
Kiedy Talia i jej przyjaciółki wypadają z lasu za mną, widzę błysk zrozumienia na twarzy Alfy. Ocenia moje zapłakane policzki, podartą sukienkę, krew na stopach.
Jego wyraz twarzy twardnieje w coś, co sprawia, że łapie mnie oddech. "Stójcie."
To jedno słowo niesie tyle mocy Alfy, że wszyscy zamarzają w miejscu. Rozkaz naciska na moją skórę jak fizyczny ciężar, ale nie jest skierowany do mnie.
Talia i jej przyjaciółki zatrzymują się w pół kroku, ich twarze bledną.
"Ona jest pod moją ochroną," kontynuuje Alfa Hector, jego głos staje się groźny. "Każdy, kto ją dotknie, odpowiada bezpośrednio przede mną. Jasne?"
"Alfa," protestuje Talia, jej głos traci jadowitą nutę. "Ona nie zasługuje—"
"To ja decyduję, kto zasługuje na moją ochronę." Jego oczy błyskają złotem, wilk wychodzi na powierzchnię. "Chcesz to podważyć?"
Usta Talii zatrzaskują się. Jej przyjaciółki już zaczęły się wycofywać, wcześniejsza pewność siebie wyparowała pod ciężarem autorytetu Hectora.
Coś przyciąga mój wzrok—okno na drugim piętrze. Stoi tam Xander, jego twarz w półcieniu, spojrzenie wbite we mnie z taką intensywnością, że odbiera mi dech.
Szczęka mu się zaciska, ścięgna napinają się na szyi, a coś w jego wyrazie twarzy sprawia, że serce mi zamiera. Coś, co wygląda niemal jak...
Nie. Wmawiam to sobie. Wiem, co Xander naprawdę o mnie myśli.
Dłoń Alfy Hectora spoczywa na moich plecach, ciepła i stanowcza, prowadzi mnie w stronę domu. "Chodź, Daphne. Jesteś już bezpieczna."
Pozwalam mu się poprowadzić do środka, z dala od jadowitego spojrzenia Talii, z dala od wilczyc, które wyczuły krew w wodzie.
Za nami słyszę ich złośliwy szept: "Kurtyzana Alfy. Jakie to słodkie."
Przesuń w górę, aby kontynuować