Alastair:
Wysiadłem z tylnego siedzenia dużego nieoznakowanego SUV-a, zastanawiając się, co właśnie miało się wydarzyć. Mój prawy ręka i beta stał przy moich drzwiach, czekając, aż wyjdę z pojazdu. On zamknął za mną drzwi, podczas gdy ja skorzystałem z tej chwili, aby przyjrzeć się dużej placówce stojącej przed nami obojgiem.
Nagle moje żołądek się skręcił, to było bolesne uderzenie dla mojego dumy, gdy zastanawiałem się, dlaczego tam stałem - dlaczego znalazłem się w tym miejscu.
miejsce.
"Wszystko w porządku, Alpha?" usłyszałem, jak mój długoletni przyjaciel zapytał, usadzając się obok mnie. Czułem, jak jego zatroskane zielone oczy nieustannie wpatrują się w bok mojej twarzy. Nie przestanie, dopóki nie odpowiem.
"Dlaczego pytasz?" Oczywiście, dobrze wiedziałem, dlaczego mój Beta zadał mi to pytanie. Myślał, że mam wątpliwości, ponieważ on z pewnością je miał. Kiedy Toran nie odpowiedział od razu, spojrzałem na niego, uniosłem brwi, oczekując odpowiedzi.
"Czy mogę mówić szczerze, Alpha?" Toran poprosił.
Przewróciłem oczami, gdy to powiedział. Toran Slaughter był jednym z niewielu, którzy mogli ze mną rozmawiać szczerze i nie ponosić za to poważnych konsekwencji. Przesunąłem swoje zirytowane spojrzenie na niego na tyle długo, aby zrozumiał moje zirytowane pozwolenie, po czym ponownie skierowałem wzrok na budynek przed sobą.
Toran zbliżył się do mnie, jakby nie chciał, żeby ktokolwiek inny usłyszał to, co chce powiedzieć. Zauważyłem, że nawet przetrwał...
Spoglądał na swoje otoczenie, a następnie wreszcie powiedział: "Wiem, że ostatnie miesiące były trudne z Caris-" Mój wzrok przerwał mu słowa. Temat mojej partnerki był jedną rozmową, w którą nie zamierzałem się wdawać z nikim - nawet z Toranem. "Czy naprawdę myślisz, że pójście do sierocińca dla ludzi przyniesie ją z powrotem, Alastairze?" zapytał. "To... to szaleństwo!" wyraził się Toran.
"Szaleństwo?" Odwróciłem się do niego. "Szaleństwo?" Wiedziałem, co mówił.
Pochodziło to z dobrego zamiaru. Wiedziałem, że był zaniepokojony, ale to nie uspokoiło mojego gniewu wobec jego wyboru słów.
"Alastairze, jakiekolwiek ludzkie stworzenie wybierzesz z tego budynku, będzie tylko przynętą. Na pewno Caris jest zbyt daleko posunięta, żeby zrozumieć, że to dziecko to coś więcej niż jedzenie, które zaspokoi jej głód! Czy jesteś gotów na to ryzyko dla niej-"
"Ludzkie stworzenie?" Niecierpliwie zrobiłem krok w stronę Torana, powstrzymując się przed złapaniem go za kołnierz. "Tak! Będę"
"Chętnie ryzykuję ludzkie życie!" wykrzyknąłem, moje słowa graniczące z desperacją i przekraczające granicę okrucieństwa. "Czy to będzie dziecko czy niemowlę. Jeśli to przywróci Caris! Jeśli... jeśli dziecko może utrzymać ją w zdrowym umyśle przez chociaż chwilę, wystarczająco długo, żebym do niej dotarł, to zrobię wszystko, co trzeba."
Nie zdawałem sobie sprawy, jak bardzo jestem pewien tego planu, dopóki nie wypowiedziałem go na głos mojemu Beta - mojemu najbardziej zaufanemu współpracownikowi poza Caris. Oczywiście, to był okrutny plan, ale byłem na granicy desperacji w tej sytuacji.
s point.
"Obłęd," mruknąłem, wdychając zdezorientowany oddech, prostując moje garnitur. Skierowałem się w stronę budynku. "Obłęd... obłęd to to, przez co przechodzę każdego dnia bez niej u boku." Skierowałem się w stronę wejścia do budynku, postanawiając to już załatwić. "Idziesz czy mam sama wybierać dziecko?" Zatrzymałem się, zdając sobie sprawę, że to naprawdę trudna decyzja do podjęcia. W końcu mogłem wybrać dziecko, które spotka straszna śmierć. "Ja... będę"
"Rozumiem, jeśli nie możesz" - powiedziałem z szczerą intencją.
Nikt nie odezwał się ani nie słychać było żadnego dźwięku. Zacząłem przypuszczać, że Toran nie będzie mnie towarzyszył do budynku, kiedy nagle usłyszałem nadchodzące kroki od tyłu i od razu poczułem ulgę. Choć może to wydawać się tchórzliwe, obecność Torana jako wsparcie przy tej trudnej decyzji sprawiła, że było to trochę łatwiejsze.
Mój Beta minął mnie i ruszył po schodach w kierunku drzwi frontowych. "Zróbmy to" - powiedział, otwierając drzwi i stając na
Strona pozwoliła mi na wejście.
Obserwowałem, jak stał tam, jego spojrzenie proste. Zanim weszłem przed nim, dotknąłem ramienia mojego Beta i wyraziłem mu wdzięczność za to, że mnie wspierał. "Dziękuję."
Toran się ukłonił. "Zawsze będę cię wspierać, Alfa."
Kiedy weszliśmy do sierocińca, mówiłem niewiele, ponieważ prawie nigdy nie musieliśmy nic mówić podczas wchodzenia do jakiegoś miejsca. To była Virginia, moje terytorium, i czy ludzie wiedzieli kim jestem czy nie, było to nieistotne.
Ważne było, żeby wiedzieli, kim byłem. I wiedzieli - wszyscy wiedzieli, tak jak kobieta stojąca przede mną i mój Beta. "Oczywiście, Mistrzu, Wade'ie i Slaughterze!" Odpowiedziała z niepokojem, kłaniając się przed szybkim zniknięciem do biura wzdłuż korytarza, po prawej stronie.
Ludzie byli umiarkowanie świadomi nieludzi, ale tylko jeśli zdecydowaliśmy, żeby to uznali. Często jedyną rzeczą, której musieli wiedzieć, było to, kto rządzi stanem Wirginia. Wiedząc to, ob
Posłuszeństwo przyszło naturalnie. Virginia będąc moim terytorium, główną rzeczą, którą ludzie musieli o mnie wiedzieć, było to, że moje imię niosło ze sobą sporo wagi. Moi ludzie przeprowadzili się z europejskiego terytorium, aby przejąć przestrzeń Wirginii wieki temu, i teraz stan był znany tylko pod własnością Wadesów. I byli nieliczni, którzy odważyli się to wyzwać.
Sezonów. Jedyną rzeczą, która się liczyła, było to, że wiedzieli, żeby nie zadawać zbyt wielu pytań.
Nie minuta minęła, gdy małego wzrostu młoda kobieta wróciła. "Proszę, proszę za mną" nerwowo poprosiła, szeroko patrząc na mnie i Torana, coś, do czego byliśmy przyzwyczajeni. Ludzie zawsze stąpali lekko; nigdy nie wiedzieli, czy są przyjaciółmi czy jedzeniem, więc zawsze było najlepiej robić jak najmniej zamieszania
Podążyliśmy za drobną kobietą wzdłuż korytarza. Przed nami rozciągały się
Był długi, obie strony nas otaczały zdjęcia dzieci, niemowląt, i od czasu do czasu - co mogę tylko przypuszczać - udanej rodziny lub dwóch. W jakiś sposób miałem wrażenie, że ten odcinek był pułapką, dającą szansę na przemyślenie decyzji, którą mieliśmy podjąć, wybierając dziecko do wychowania. Przynajmniej dla mnie ten długi odcinek korytarza był właśnie po to.
Na ułamek sekundy pomyślałem o innych możliwościach, kiedy zmierzaliśmy w kierunku naszego ostatecznego celu, ale prędko odrzuciłem te myśli i skupiłem się na tym, co było przed nami.
szybko zmieniłem zdanie. To była jedyna decyzja, jaką mogłem podjąć w tym momencie.
Korytarz w końcu otworzył się na korytarz, po obu stronach z dużymi oknami i widokiem na młode dzieci bawiące się, między innymi, w dziecięce rzeczy. Lewa strona była przeznaczona specjalnie dla chłopców, podczas gdy po prawej stronie były dziewczynki i żadne dziecko nie było młodsze niż około pięć lat.
Znalazłem chwilę, żeby przyglądać się dzieciom po obu stronach.
Większość wydawała się dobrze się troszczyć o dzieci.
i błogo szczęśliwy wśród swojego szaleństwa. Zobaczenie tego widoku zmusiło mnie do wyobrażenia sobie, jakim byłoby życie dla Caris i mnie, gdyby jedno - tylko jedno z naszych pięciu poronień doszło do porodu i przetrwało. To było zniechęcające myślenie, ponieważ dowiedziałem się, że posiadanie własnego szczeniaka może nigdy nie spełnić się. Mając to na uwadze, wiedziałem, że muszę to jednak zrobić. Musiałem wyciągnąć Caris z jej smutkowego umysłu, zanim całkowicie się straci.
Toran był
dobry przyjaciel, zrozumiał mnie i lubił Caris, ale ostatecznie wolał, żebym poszedł dalej. Ona nie była moją prawdziwą partnerką - tylko wybraną - i dlatego nie byłem z nią wiecznie związany - przynajmniej nie w ten sam sposób, co z prawdziwą partnerką. Jeśli chodzi o Torana, podjęła decyzję o odejściu i powinienem ją zaakceptować. Do pewnego stopnia miał rację, jednak nie mogłem pozbyć się obowiązku, który miałem przynajmniej przyciągnąć ją z powrotem do rzeczywistości, ponieważ byłem częściowo jej przyczyną.
"Jesteś
Dobrze, Alpha?"
Głos Torana obudził mnie ze snów i przypomniał mi, że na chwilę się zatrzymałem, bezmyślnie wpatrując się w chłopców, którzy bawili się ze sobą w walkę.
Zakpiłem. "Wyobraź sobie syna, Tor." Moje usta wypowiedziały te słowa, zanim zdążyłem się powstrzymać. "Młodego syna rodu Wade." Samej myśli o takiej wspaniałości uśmiechnąłem się.
"Może kiedyś, Alpha" - powiedział do mnie Toran.
Westchnąłem, zuchwale zakpiłem i odwróciłem się w stronę starego przyjaciela. "Tak," już wiedziałem, że to będzie tak.
Dzień ten może nigdy nie nadejść. "Pewnego dnia" zauważyłem jednak, wiedząc, że próbuje tylko być wspierający. Kontynuując wzdłuż korytarza, odsunąłem myśl o własnym młodym synu. Były sprawy do załatwienia, a dziecko w wieku siedmiu lub ośmiu lat po prostu by się nie nadawało - nawet maluch w wieku od jednego do czterech lat. Potrzebowałem kogoś jeszcze młodszego.
Ominięliśmy pokoje tych, których uważałem za nieodpowiednich dla mojego celu, nie zadając pytań. Ludzie w Sierocińcu Caring Arms już wiedzieli, czego szukam.
Było nagle przerażające milczenie, gdy zbliżyliśmy się do drzwi z tyłu sierocińca, a potem kolejnych. Jednak zanim otworzyła te drzwi, człowiek odwrócił się lekko, żeby spojrzeć na nas. Nervously się uśmiechnęła, a potem je uchyliła.
Wahałem się, ale wszedłem do pokoju, z Toranem przede mną. Rozglądając się, zauważyłem, że w pokoju było całkiem sporo noworodków. To było żałosne.
"No, cześć." Powitała mnie starsza kobieta, gdy moje oczy utkwiły w noworodku.
n chłopiec. Ładny, jak na człowieka, pomyślałem. Spojrzałem na stojącą obok mnie kobietę i zacząłem skupiać się na chłopcu, gdy coś w tej kobiecie zmusiło mnie do podwójnego spojrzenia.
"Cześć." w końcu przywitałem się, wdychając wokół siebie, gdy nagle zapach opanował mnie. Był znajomy, ale inny. Czy to ona? Chwyciłem jej dłoń w swoją. "A ty kim jesteś?" zapytałem.
Dziwne, że na chwilę pomyślałem, czy znam ją czy nie. Kiedy Caris mnie opuścił, ja
W pewnym sensie stałem się...nieostrożny pod względem wierności. Wiedziałem, że ona kilka razy spędziła noc z innymi mężczyznami, więc złośliwie postanowiłem zrobić to samo. Choć nie umiałem wytłumaczyć wszystkich swoich występków, wiedziałem, że wpadłem w kręgi seksualnych podbojów i żądzy krwi; w mojej głowie - przynajmniej w tamtym czasie, oba te rzeczy szły w parze. Dlatego, kiedy bezwstydnie skręciłem w zakazane terytorium spania z ludzkimi kobietami, nie przeszkadzało mi przekraczanie fizycznych granic między nami.
ludzi i kobiet ludzkich. Przecież była lista nieludzi, którzy czerpali głęboką przyjemność z uprawiania seksu z wasalami za plecami swojego partnera. Nie byłem jednym z nich; po prostu odbywałem ruchy zemsty. Jednak było tylko jedno, czego się wstydliwie przyznaję, że mogłem się zbliżyć. Była to kobieta, której nigdy nie zapomnę.
Ta kobieta, która stała przede mną, była starsza, ale wtedy nie byłem wybredny co do tego, z kim się kładłem. Dla mnie ważne było tylko to, żeby kobieta miała puls i mogła służyć.
moje potrzeby, byłam zadowolona. Mogła być jedną z tych niewielu, które spełniały moje kryteria wtedy. Jednakże, po dalszej interakcji z tą jedną, poczułam, że ja nie spełniam jej kryteriów.
Uśmiech starzejącej się kobiety nie docierał, subtelne zaskoczenie, ponieważ, chociaż chciałabym myśleć o sobie jako o skromnym człowieku, miałam sposób na kobiety; zwłaszcza, na te z ludzkiego gatunku. Nie, ta... ta miała gorycz w swoim wyrazie twarzy. Oddaliła się ode mnie.
"Jestem nadzorcą tych
"Piękne, doskonale idealne dzieci." odpowiedziała. "I rozumiem, że jesteś Królem terytorium Wirginii, Alfa Zasłony Cienia."
"Tak jest," odpowiedziałem.
Kobieta początkowo nie odpowiedziała mi, tylko patrzyła na mnie. Coś było znajome w jej oczach - coś, czego nie mogłem sobie przypomnieć. Kiedy próbowałem znaleźć jej imię, zauważyłem, że nie miała identyfikatora. Rozchyliłem usta, żeby mówić, gdy przerwała mi.
"I chcesz adoptować... człowieka?" Jej głos był...
Stała w obliczu czegoś zbliżającego się do osądu. "Wybacz mi za pytanie, ale... nie zamierzasz... zniewolić lub... zjeść..." ostatnia część jej zdania była cicha i trochę paranoiczna.
Odpowiedziałem na jej pytanie: "Ośmielam się powiedzieć, że gdyby tak było... co byś mogła z tym zrobić?"
Po moim pytaniu nastąpiła cisza, a ona odwróciła wzrok. "Przypuszczam, że nie mógłbym na to nic poradzić." Wyznała. "Ale na pewno rozumiesz, Alfo, że nie wykonywałbym swojej pracy, gdybym przynajmniej nie próbował zatroszczyć się o tych niewinnych."
„Nie jestem tutaj, żeby zabić dziecko, tylko je wychować” - powiedziałem, co było częściowo prawdą. Bez względu na to, czy wychowywanie człowieka trwało pięć sekund czy pięć lat, potrzebowałem dziecka, tak długo jak było dla mnie użyteczne.
„Ah” - powiedziała. „I przypuszczam, że nie masz żadnych nie-ludzi do adopcji”.
„Choć jesteś urocza, moja cierpliwość się kończy".
, miłość." Przyglądałem się z podtekstem.
"Przepraszam, Alfa." Kobieta do mnie powiedziała. "Tak przyzwyczaiłam się zadawać pytania, że trudno jest mi zerwać z takimi nawykami. Jestem pewna, że rozumiesz moje obawy, mimo wszystko." Jej uśmiech był sztywny i nieosiągalny. Nie mogłem zrozumieć, czy ta osoba ocenia mnie czy po prostu wykonuje swoje zadanie, i zanim mogłem zadać jej pytanie o jej motyw, tak jak ona zrobiła to ze mną, znów się odezwała. "Więc widzę, że interesujesz się tym małym." Kobieta zmieniła temat na chłopczyka leżącego w.
kołyska.
Starałem się zignorować dziwność braku zastraszania przez tę kobietę i ponownie skupiłem uwagę na chłopcu w kołysce. Chociaż wydawał się być doskonałym przykładem dobrego ludzkiego okazu, nagle zaczęły mi się pojawiać wątpliwości. Przypisałem to zainteresowaniu, jakie wywołała we mnie ta tajemnicza kobieta.
Zatracając się w myślach o niej, zapomniałem o jej pytaniu. Zauważyłem, jak kobieta pochyliła się do mojego pola widzenia, żeby coś zobaczyć na boku.
moja uwaga znowu. Prawie jakby była ze mną niecierpliwa. Ja... kiedy zazwyczaj było odwrotnie.
"Masz wątpliwości." Jej komentarz nie był pytaniem, ale stwierdzeniem. Wyzwałbym jej założenie, ale nagle było to prawdą.
"Mam wrażenie, że możesz mieć coś innego na myśli dla mnie." Znalazłem się mówiąc to kobiecie, zanim zdążyłem złapać swoje słowa. Nawet zbliżyłem się do niej o krok - dlaczego? Nie byłem tego do końca pewien.
Byłem siedemset
siedemdziesięciodziewięcioletnia istota nie-ludzka. Nie byłem młodym człowiekiem, i z pewnością byłem starszy od niej, ale wydawało się, że jest wystarczająco stara, żeby być matką kogoś w moim wieku.
Zazwyczaj okazywałem dużo szacunku dla kobiet takiego kalibru. Często przyciągały mnie starsze kobiety, Caris była wyjątkiem, ponieważ byłem o wiek ponad wiek od niej. Nigdy wcześniej nie eksperymentowałem z kobietą o takim doświadczeniu w życiu, niezależnie od tego, czy była ona ludzka czy nie. Coś było w tej kobiecie intrygującego.
mężczyzna, który mnie zainteresował. Bardziej niż prawdopodobnie krew płynąca przez jej żyły. Co mnie jednak rozbawiło, to że ona się nie zgadzała.
Odsunęła się ode mnie i skrzywiła się zanim odwróciła się. "Tak naprawdę mam... dziecko... dość szczególne. Choć można by powiedzieć, że wszystkie dzieci są szczególne" - powiedziała, oddalając się, a ja poszedłem za nią, blisko Torana, który wyraźnie zauważył moje dziwne zachowanie.
"Teraz cię kręcą starsze kobiety?" - szeptał Toran.
"A
"Wyraźnie," powiedział mój wilk, zanim nawet zdążyłem odpowiedzieć. "Jesteśmy."
Mój zwierzak rzadko się komunikował, głównie odpoczywał, dopóki nie nadszedł jego czas, aby zabłysnąć, lub dopóki mój temperament go nie rozzłościł. Jednak w tej sytuacji było coś, co wydawało się go obudzić.
"O, więc jesteś obudzony, Aziz." Coś w tej starszej kobiecie nawet obudziło mój zwierzak z jego snu.
"Aziz też, co?" Zaśmiał się Toran.
Suchawo się zaśmiałem. "Cicho, Toran. I ty też, Aziz."
Kobieta nagle zatrzymała się przy kołysce na dalekim końcu dużego pokoju. "Szkoda, jak ci ludzie... porzucają swoje dzieci" - powiedziała staruszka pod nosem.
Ci ludzie? Jej wybór słów był co najmniej ciekawy. "Przepraszam?" - zapytałem, zastanawiając się, czy powtórzy swoją uwagę.
"My ludzie" - powiedziała do mnie. "Słyszałam, że wasz rodzaj uważa wasze dzieci za święte. Wydaje się, że nasz rodzaj ma inne zdanie na ten temat." Kobieta spojrzała na mnie z małym smutkiem.
Len uśmiechnął się, spoglądając w dół do kołyski, do której nas zaprowadziła.
Może coś mi się wydawało. Spojrzałem na Torana i zauważyłem, że nie wydaje mu się nic niezwykłego w jej słowach, więc to zlekceważyłem.
"Nie wydajesz się mieć takich poglądów." Domniemywałem, słysząc urazę w jej tonie.
Jej oczy były skierowane na dziecko w kołysce, którego zapach również miał swoją własną wyjątkowość. "Uważam, że dzieci są... tak samo święte jak naczynia, które je tworzą. Piękne małe istoty."
Byty, takie są. Czyż to nie jest cudowne? - Patrzyła na mnie.
Tak sądzę - odpowiedziałem i w końcu spojrzałem w dół do kołyski. Tak jak powiedziała, to dziecko było piękne; włosy gęste i czarne jak noc, o subtelnym, czerwonym odcieniu. Oczy dziecka były niemal nienaturalnie złoto-żółte, a skóra... tak bogata w kolorze jak brązowy cukier.
Trudno było mi zaakceptować, że to dziecko mogło być po prostu człowiekiem. Zanurzyłem spojrzenie jeszcze głębiej w kołyskę i...
Wtedy zapach dziecka stał się silniejszy. Naprawdę wyjątkowy.
"To jest człowiek?" zapytałem, aby się upewnić. Tak, zapach był unikalny, ale na pewno należał do człowieka. Niemniej jednak... musiałem się upewnić. To był przecież zapach, z którym nigdy wcześniej się nie spotkałem. Spojrzałem na kobietę.
"To jest sierociniec dla ludzi, Alpha, czyż nie?" powiedziała do mnie z lekkim szyderstwem w tonie i zaskoczeniem, że zadaję takie pytanie.
Mój wzrok utkwił na niej przez chwilę, zanim wrócił na moje...
Uwaga na uwodzicielskie dziecko leżące w kołysce. "Nie zdawałem sobie sprawy, że ludzkie dzieci mają takie cechy" - powiedziałem sobie bardziej niż komukolwiek innemu.
"Patrzyłeś wcześniej na chłopca" - powiedziała kobieta, przywracając moje myśli do obecnego stanu rzeczy. "To dziecko... to dziewczynka." Spojrzała na mnie. "Mam nadzieję, że to nie problem."
"To dziecko..." Mamotałem. "Kto na ziemi jest na tyle szalony, żeby ją porzucić?" Zapytałem się, zanim zdążyłem się zatrzymać.
"Jak już wcześniej powiedziałam, widzisz..."
Pani ludzie nie są tak zaangażowani w swoje dzieci. Przynajmniej niektórzy z nich." dodała. "Ta mała... przybyła tutaj kilka godzin temu."
Wpatrywałem się w kobietę. "I chciałabyś, aby to dziecko było pod moją opieką? Wiedząc, kim jestem?" zapytałem ją. Zaczynałem być podejrzliwy.
"Przyszedłeś tutaj, aby wychowywać dziecko, Alpha. Sam tak powiedziałeś." Delikatnie ręka kobiety przejechała po policzku dziecka. "Nie masz powodu, aby mi kłamać, bo nie jesteś mi nic winien. Nieludzie wydają się uważać swoje dzieci za święte."
spojrzała na mnie. "Chociaż niewłaściwe, szczerze nie potrafię sobie wyobrazić lepszego opiekuna dla tej małej niż osoba, która posiada terytorium Wirginii. Bez wątpienia byłaby chroniona."
Po tych słowach znalazłem się znów gapiąc się na dziecko. Początkowo chciałem chłopca, ale... było coś w tej małej dziewczynce... co mnie przyciągało. Patrzenie na nią samo w sobie sprawiało, że Caris, gdyby była w pełni przy zdrowych zmysłach, chciałaby mieć taką piękną dziewczynkę jak ta. Z tym w głowie...
mając to na uwadze, trzymałem się nadziei, że może życie dziecka da się uratować.
„Ta mała będzie kłopotem, wiesz o tym,” ostrzegał mnie Aziz, gdy patrzyłem na dziecko. Czułem, że nawet mój wilk jest zaintrygowany tym dzieckiem.
„Może,” odpowiedziałem mojej drugiej połówce, podnosząc młode dziecko do ramion. „Ale... może ona być odpowiedzią na nasze problemy. Nie jest tego warta?”
„Wydaje się, że już jesteś przywiązany do tego dziecka.” Kobieta powiedziała do mnie.
„Ma rację,” skomentował Toran.
ed. "To może być problem, Alpha."
"Bzdury, Tor." Odepchnąłem się od jego nadchodzącej opinii. "Ona może być odpowiedzią, której szukałem. To jest wszystko, co się liczy."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Alastair:
Wataha pędziła przez las w pobliżu Blue Ridge Highlands, ścigając zdobycz. Pod przewodnictwem Aziza, zestrzeliliśmy drugie zwierzę na ten dzień, pierwsze - rysia, nie zaspokoiłoby tego dużego stworzenia, więc poszliśmy w poszukiwaniu Niedźwiedzia Czarnego.
Dwa razy w tygodniu Wataha Cienia była zobowiązana do polowań w góry - niektóre trwające nie krócej niż jeden dzień, a czasem nawet trzy. To było świetne rozładowanie dla nas.
wilki, nie wspominając o tym, że utrzymywało nas oraz nasze zwierzęta na czujności. Nie ma lepszego sposobu, aby utrzymać siebie oraz naszych partnerów w optymalnej formie niż bieganie po dzikiej przyrodzie w poszukiwaniu zdobyczy.
Cieszę się z tych wyjść z watahą, często potrzebując milej odskoczni od ciężaru życia jako nie tylko Alfa, ale także wdowczy Alfa i samotny ojciec.
Minęło ponad siedem lat od śmierci mojej ukochanej Caris. Nie potrafiłem zrozumieć, czy to było dobre czy złe, że nie mogłem jej znaleźć.
Czas żałować rocznicy jej śmierci, mając na opiece dwoje własnych dzieci. Jedno miało datę rocznicy, podczas gdy drugie dziecko miało właściwe urodziny. Zawsze miało to być wielkie widowisko związane z moją małą dziewczynką. Jednak w tym roku miało być inaczej. Te urodziny były bardziej wyjątkowe niż jakiekolwiek wcześniejsze i to sprawiało, że było to jeszcze bardziej przytłaczające. Brzmiało to błahe - oczywiście dla każdego innego; dla mnie jednak było to kolejne męczące zadanie do wykonania.
lista zadań dla Alfy terytorium Wirginii. Miałem dużo na głowie i ta polowanie było dokładnie tym, czego potrzebowałem.
"Już niedługo będzie dziewiętnasta." Mój odpowiednik powiedział do mnie, gdy obalaliśmy czarnego niedźwiedzia. Chwytając go za szyję, nasze usta ścisnęły bestię, aż usłyszeliśmy delikatne trzask i poczuliśmy jej bezruch.
"Tak jest." Wreszcie odpowiedziałem. Nie było potrzeby udawać, że nie jestem świadomy o czym mówił Aziz. Byliśmy.
Dwie połowy jednej duszy przecież; wiedział dokładnie, co czułem, a także o czym myślałem poza planowaniem przyjęcia z okazji osiemnastych urodzin Harlyn.
"A jednak wydaje się, że nie masz żadnych planów dotyczących naszego szczeniaka." Powiedział.
Nie miałem dla niego żadnej usprawiedliwionej odpowiedzi - przynajmniej nie takiej, jakiej chciałby usłyszeć. "Nie mam." To było proste zdanie, które wymyśliłem, moja połowa naszej całości nagle wydawała się bardziej zainteresowana naszym drugim zabójstwem.
Był to dzień bardziej niż mój odpowiednik w tym momencie.
Nastąpiła chwila ciszy, ale wiedziałem, że ta rozmowa się nie skończyła. Aziz chciał dotrzeć do sedna sprawy. Jednak nie zachęcałem go do kontynuowania, więc kontynuowałem żucie i pożeranie naszej zdobyczy.
"Dlaczego?" W tonie mojego odpowiednika było wyczuwalne lekceważenie, gdy prosił o wyjaśnienie. Czułem jego irytację z powodu konieczności zadania tego pytania.
My, jako wilki - lub jakakolwiek nie-ludzka inteligencja, nie musimy odpowiadać na takie pytania.
Ja, jako mój odpowiednik, miałem z nim połączenie; takie, gdzie większość czasu nie było potrzeby zadawania pytań i udzielania odpowiedzi, ponieważ już wiedzieliśmy, co druga osoba myśli i czuje. Były jednak inne chwile, kiedy czasami ktoś po prostu wolał zamartwiać się swoimi własnymi myślami.
Czasami dzielenie się takimi stresującymi emocjami mogło przytłaczać naszą bestię, co z kolei sprawiało, że stres stawał się jeszcze bardziej nieznośny w pewnym sensie. Bycie połączonym z istotą o mocy nie było powierzchowne.
Wszystko to sprawia, że wiedza o tym, że można spowodować stres u swojego zwierzęcia, tylko służy do większego martwienia się.
Robiłem to często - prawdopodobnie znacznie częściej niż inni nie-ludzie... albo po prostu tyle samo co każdy inny. Niemniej jednak, była to częsta przewinienie, które Aziz nie doceniał. To... było jednym z tych przypadków.
„Przepraszam, Aziz.” Czułem, że mu to zawdzięczam.
„Twoje przeprosiny nie zmniejszą mojej troski, ani nie są powodem, byś unikał mojego pytania.” Odpowiedział bez wahania.
tacja.
Zachichotałem. Powinienem był wiedzieć, że przyjmie moje przeprosiny z przymrużeniem oka, wiedząc, że na pewno się to powtórzy. "Wiem."
"Mów."
Z jakiegoś powodu niechętnie odpowiadałem Azizowi. Było w tym coś wstydliwego, w tym, co miałem powiedzieć, wiedziałem, że Aziz tylko pogorszyłby to, nie zgadzając się ze mną i sprawiając, że poczułbym się głupio, myśląc w ten sposób po raz pierwszy.
"Nie jestem pewien, czy powinniśmy obchodzić jej rocznicę w tym roku, Azizie."
"A dlaczego tak jest? Ona na to zasługuje... czyż nie?"
"Oczywiście, że tak!" szybko odpowiedziałem bez wahania. Była bardziej zasłużona niż ktokolwiek, kogo poznałem. "Tak samo jak Harlyn," dodałem.
"W tym się zgadzamy," odpowiedział Aziz, choć trudno mu było to przyznać. "Jednak to nie rozwiązuje problemu, Alastairze." Mój bestia szybko mi przypomniała. "Dlaczego?"
"Ona jest człowiekiem, Aziz," powiedziałem. "I po prostu dlatego, że..."
więc nie może otrzymać tego, na co zasługuje - nie w pełni. Nie dopóki mieszka wśród Inhumans z Cienia Welonu. rozumowałem. Oni traktują ludzi jak niewiele więcej niż służebne bydło. Oczywiście, mogłem odrzucić uprzedzenia i postępować według własnego uznania - traktować ją tak, jak na to zasługuje, ale za jaką cenę? Bez wątpienia wybuchłby zamieszanie. Wydaje się, że Delta Minken czekał na pretekst, aby złożyć petycję przeciwko mnie.
Aziz warczał. "Jego oczy... mają zauważalny problem z utrzymaniem się w miejscu.
rozumiem psa. Szczególnie teraz, gdy się zestarzał, muszę to przyznać. Ale żeby myśleć, że złożył przeciwko nam petycję?
Bez względu na to, czy byłem paranoiczny czy nie, jedno było pewne - sam wspomnienie o Johnie Minkenie nas rozdrażniało. I to dlatego, że nie znaliśmy zamiarów Delty.
Chcę, aby na nią zwracano jak najmniej uwagi. Już sama swoją obecnością... swoim zapachem przyciąga zbyt wiele.
Uważano ją za to, co w In
ludzie nazywali ją "złotą krwią" - rzadkość na świecie. Jej krew była odurzająca dla wszystkich. Sam fakt utrzymania jej esencji był stresujący. Od dnia, w którym ją poznałem, nosiła ten zapach, a przez lata tylko się nasilał. Albo poprawiał, zależnie od tego, kogo zapytasz.
Pomyślałem o uwolnieniu jej w pewnym momencie, ale wiedziałem, że gdybym to zrobił, zostanie bezlitośnie ścigana. Złote krwi nie mają długiego czasu życia, ponieważ ich krew jest jedynie...
tak jak to nazwałem; jak złoto; skarb wśród szarej codzienności. Niestety, ale dawno temu doszedłem do wniosku, że lepiej dla niej jest być moją wasalką niż wolną młodą kobietą. Nie było wątpliwości, że nie przetrwałaby długo wśród takich bestii, które wyczuły jej zapach. Nie było żadnych praw, które chroniłyby ludzi poza zakazem grabieży i masowych mordów. Dopiero w takich czasach wysoka rada w ogóle interweniowała.
przynajmniej... przynajmniej mogłem ją chronić, kiedy była tu ze mną i moimi bliskimi.
"Poza tym," dodałem. "Ona nie przyjęłaby obchodów ku jej czci tak samo jak nie byłaby czyjąś wasalem, Aziz. Zawsze tak było w jej przypadku."
"Tak, ale zawsze znajdujemy sposób, aby wyrazić jej wdzięczność. I zrobimy to ponownie." Powiedział przeciw mojemu oporowi. "Nawet jeśli będę musiał się zmusić do tego, żeby to zrobić."
Ja c
Skulił się suchym tonem. "Oczywiście, że tak, Aziz. Teraz dokończmy to i wróćmy do naszych dziewczyn."
Valene:
Czekałem, cierpliwie i jednocześnie niecierpliwie, gdy wszyscy staliśmy na zewnątrz zamkniętej klasy; ja z moją panią, oraz czterech innych, czekając na rozpoczęcie lekcji. Nie byłem jedynym wasalem obecnym, ale byli tam tylko dwaj inni.
Bardzo niewielu nastolatków miało pozwolenie na przywożenie swoich wasali do szkoły; zazwyczaj byliśmy
zarezerwowane dla rodziców tych nie-ludzkich nastolatków. Ja, będąc wasalem, ludzkim sługą, najwyższej władzy Wirginii, byłem jednym z niewielu wyjątków.
Wasalem Delt był dużym człowiekiem, wydawał się być brutalny tylko na podstawie opisu, ponieważ miał tatuaże i duże mięśnie. Jednak jego natura była zupełnie przeciwna do jego wyglądu; łagodny i cichy, z oczami przyklejonymi do podłogi. Choć gest ten był środkiem bezpieczeństwa, ponieważ żadnemu człowiekowi nie wolno było spoglądać na nie-ludzkiego.
W oczach, nie mówiąc już o ich Panu lub Pani. My, ludzie, zawsze byliśmy uważani za niższy gatunek w porównaniu do wilków, lycanów, wampirów i czegokolwiek innego, co stworzyła ich Bogini matka w swoim imieniu.
Wasalem Beta był również mężczyzna, przyzwoity postury i trochę bardziej hałaśliwy z natury. Był przystojnym ludzkim poddanym, i chociaż uważano to za tabu, wielu żeńskich Nie-ludzi uważało go za bardzo atrakcyjnego; krążyły plotki o tym, że kilka z nich spędziło z nim noc nie tylko raz; ja nie byłem.
zaskoczony znalezieniem, że przyjął ich odważne propozycje. W końcu nie ukrywał, że cieszy się uwagą tych, którzy uważali się za lepszych. Dla niego było to jak przyjęcie policzka dla hierarchii. Wiedział, że gra w niebezpieczną grę, ale po prostu mu to nie przeszkadzało.
Był sympatyczny dla większości innych lenników i bardzo pociągający dla kobiet, zwłaszcza. Po prostu uważałem go za zbyt głośnego, bardzo irytującego - coś miłego dla oka, ale tylko
ponieważ w ogóle było bardzo mało, na co wasalowi wolno było patrzeć, chyba że nakazał im to ich Mistrz lub Pani. Nawet wtedy czasami trzeba było uważać, żeby to nie było pułapką złośliwej intencji.
A potem... byłem ja. Byłem dziewiętnastoletnim ludzkim wasalem alfa watahy Cienia, Alastaira Wade'a. Przynajmniej taki tytuł miałem nosić publicznie, o ile o to chodziło jemu.
W odróżnieniu od innych wasali, zostałem pozyskany inaczej niż oni.
ci, którzy posłusznie stoją obok mnie, czekając na swoich przełożonych.
Większość wasali to po prostu ludzie, którzy chętnie poświęcili swoje życie dla sprawy Inhumans, lub ci, którzy zostali do tego zmuszeni jako forma kary za swoje przestępstwa na terytorium Wirginii. Niektórzy nawet urodzili się jako wasale. Ja nie należałem do żadnej z tych kategorii.
"Harlyn". Syn Bety zawołał imię mojej pani, przyciągając jej uwagę. On i Harlyn byli bardzo bliskimi przyjaciółmi, Beta Toran będący ojcem chrzestnym Harlyn.
er. Czasami myślałem, że może byli nieco więcej niż tylko przyjaciółmi, ale w końcu to nie była moja sprawa. "Co zamierzasz zrobić na swoje urodziny w tym roku?" zapytał ją. "Przecież kończysz siedemnaście lat, prawda?"
"Tak, tak jest i nie wiem. Wiem tylko... że chcę czegoś... wielkiego!"
"Chodzi ci o coś takiego jak w zeszłym roku? I w roku poprzednim? I w roku poprzednim?" z sarkazmem odpowiedział.
On i córka Delta roześmiali się wraz z Harlyn. "Ten musi być d
Różni się! Jak powiedziałeś, to moje siedemnaste! Powinno być wyjątkowe, więc nie może być jak wszystkie inne! Po prostu... nie wiem, co robić w tym roku." Nastąpiła chwila ciszy w rozmowie i od razu poczułem jej spojrzenie na sobie. "Vali." Harlyn zwróciła się do mnie tym przezwiskiem, które mi nadała lata temu.
Nie spojrzałem na nią, jak przewiduje zasada, ale mimo to ją zauważyłem. "Tak, Pani, Wade."
Podeszła do mnie, mój wzrok skierowany prosto przed siebie, tak aby nie mogłem zobaczyć jej ruchów.
Spójrz w każdego w oczy, przynajmniej mogę rozejrzeć się po okolicy. Z boku wzroku widziałem, jak się do mnie uśmiechała.
"Co myślisz, co powinnam zrobić na moje urodziny, Vali?" zapytała mnie.
"Nie sądzę, że moja opinia o twoich urodzinach powinna mieć dużo znaczenia, Pani." Pokornie odpowiedziałem. Czasem musiałem przypominać Harlyn, że rozmawianie ze mną w taki sposób może wydawać się zbyt swobodne dla istoty nieludzkiej i jej wasala. Niewiele osób to robiło.
"Och, bzdura!" Chwyciła
uścisnęła moje ramię i przyciągnęła mnie do siebie. Było to bardzo nietypowe, żeby ktoś był tak...komfortowy wobec swojego wasala. Harlyn doskonale zdawała sobie z tego sprawę, ale nie obchodziło ją to. Harlyn Wade czerpała przyjemność z sprawiania ludziom dyskomfortu swoimi działaniami. "Powiedz mi! Jakie masz pomysły?"
"Eee, impreza? Chyba, moja pani." Z niezainteresowaniem zaproponowałem. Nikomu naprawdę nie zależało na tym, co myślę, że byłoby dobrą zabawą. "U ciebie w domu czy w sali spotkań-"
"Nie, nie, nie, nie!" Radosnym tonem odparła. "To już robiliśmy
w licznych momentach przez lata! Daj mi coś nowego! Coś świeżego!" Żwawo zażądała.
Wziąłem głęboki oddech i naprawdę wziąłem się do pracy tym razem. Wiedziałem, że będzie mnie dręczyć, dopóki tego nie zrobię.
"Powiedz mi, co byś zrobił w swoje urodziny?"
Podniosłem brew, jej słowa były dla mnie dziwne. Nie mogłem się powstrzymać od myśli, że zadała to pytanie celowo. Oboje wiedzieliśmy, że wkrótce nadchodzi inne urodziny, które nie są jej. Czyżby chciała zapytać o to?
Czyżbyś mnie wyśmiewał? Przenikliwe spojrzenie potwierdziło moje podejrzenie, w pewien sposób, gdyż jej warga uniosła się lekko w górę w kąciku. Uśmiechnęła się do mnie.
"No?"
Wiedząc, że nie mogę dłużej odkładać odpowiedzi, w końcu odpowiedziałem. "Jeśli... to byłby mój urodziny... byłbym... wolny?"
"Wolny?" Córka Delty, jej imię to Penelope, powiedziała szyderczo. "Trochę klasyczne, nie sądzisz, gopherze?"
Gopher lub drudge to obraźliwe określenie, którego nie-ludzie często używają w stosunku do swoich ludzkich służących. Te nazwy...
elfowie ukazywali poniżającą definicję siebie, ale żeby było jasne, te terminy utrwaliły to, co nieludzkie w myśleniu o człowieku; krwawe bydło czekające na wykorzystanie i odrzucenie. Bycie nazywanym wasalem lub chłopem było jednym, ale bycie nazywanym kretesem lub służącym było uważane za całkowite zdehumanizowanie.
Trudno było nie pokazać jej, jak obrzydliwe uważam jej komentarz. "Penny, nie przerywaj znów mojemu człowiekowi" - powiedział Harlyn niebezpiecznie niskim tonem.
Harlyn Wade była doskonałą pięknością w
Opis i sympatyczna dla większości, jeśli nie wszystkich, którzy mieli z nią kontakt. Jednak tak samo jak jej wygląd był znany w całym mieście, tak samo znany był temperament Alfa-córki. Nawet... czasami gdy chodziło o mnie.
Penelope Minken się cofnęła. "Przepraszam, Harlyn. N-nie miałam nic złego na myśli."
Kiedy powiedziała, że nie miała nic złego na myśli, nie mówiła o swoim obraźliwym komentarzu w moją stronę. Penelope bała się, że Harlyn Wade uznał jej obraźliwe słowa w moją stronę za obraźliwe słowa w jej stronę. Ona nigdy by tego nie zrobiła.
są wystarczające, aby zastanowić się, jak bardzo bolało to wasala Harlyna Wade'a. Ale dlaczego by tak zrobiła?
"Hm. Nigdy tak nie robisz, prawda?" Harlyn zimno ripostował. I tak szybko, jak jej brew zmarszczyła się z gniewem, napięcie złagodzone i powróciła jej teraz łagodna spojrzenie na mnie. "Teraz powiedz mi. Co byś zrobił w swoje urodziny?"
Wzruszając się jeszcze raz głęboko, obgryzałem wargę i wyobraziłem sobie siebie bez ograniczeń. "Znalazłbym chatę... w górach i..."
"Och!" Harlyn wykrzyknęła z entuzjazmem
Pośpiesznie zacząłem, zanim nawet zdążyłem skończyć.
Spojrzałem na nią zaskoczony jej entuzjazmem na temat mojego pomysłu. Nie byłem pewien, czy powinienem kontynuować, obawiając się, że jej entuzjazm przemieni się w rozczarowanie. Zawiesiłem się.
"Dalej! Dalej!" Do tej pory nauczycielka kierowała innych do klasy, ale ona i jej przyjaciele wraz ze swoimi Wasalami pozostali na swoim miejscu i czekali, aż skończę. Nagle poczułem presję.
Wiedziałem, że moja wersja wydarzeń dotyczących moich urodzin będzie inna, ale kontynuowałem.
ed nevertheless. "Spędziłbym tam weekend z bliskimi przyjaciółmi, rodziną... ludźmi, którymi naprawdę się troszczę", dodałem w końcu.
Zauważyłem, jak jej oczy się rozświetliły. "To... niesamowity pomysł! Oczywiście, trochę więcej niż tylko kilku przyjaciół i zdecydowanie bez rodziców!" Wykrzyknęła. "Dzięki, Vali!" wykrzyknęła Harlyn.
Nie wiedziałem dlaczego początkowo tak bardzo byłem zaskoczony tym, że nie chciała swojego ojca na swojej uroczystości. Byłem tak zaskoczony, że prawie zaniemówiłem.
Spojrzałem jej prosto w oczy. "Nie chcesz, żeby twój ojciec tam był-"
Natychmiast przypomniałem sobie i utrzymałem wzrok prosto przed siebie. Źle już było, że przesłuchiwałem ją przed jej rówieśnikami.
"Nie, oczywiście!" Harlyn sprzeciwiła się, zanim zdążyłem nawet pomyśleć o dokończeniu zdania. "Dlaczego miałbym chcieć, żeby był na mojej imprezie i psuł całą zabawę?" Pochyliła ramionami. "To przecież moje siedemnaste urodziny! Mój moment przejścia w dorosłość! To bardzo ważny czas dla wilka. Szczególnie dla wilka-alfa!" To jest
tak...tak jak...mieć...um, w jakim wieku świętują to ludzie?"
Nie patrzyła na mnie, gdy zadawała to pytanie. Część mnie czuła, że nie uważa, żebym powinien wiedzieć, jaki to wiek. Przecież zostałem wychowany jako niemowlę aż do tego momentu w kręgu Nie-ludzi. Niemniej jednak, odpowiedziałem jej, wiedząc, że inni wasale najprawdopodobniej byliby zbyt przestraszeni, żeby to zrobić bezpośrednio do niej, ze strachu przed uznaniem, że wypowiadają się poza swoją kolej. Rzadko kiedy duch
Kto zgłosił się na chłostę od Nieczłowieka i często wypowiadał się nie na temat, dokładnie o to chodziło w nagrodzie za taką nieposłuszeństwo.
"Wierzę, że to szesnaście, osiemnaście i dwadzieścia jeden, między innymi, świętują moją panią" odpowiedziałem w końcu.
"Wow, ludzie naprawdę myślą wiele o sobie" mruknęła Penelope, przewracając oczami, jasno dając do zrozumienia, że jest zirytowana tym, jak bardzo ludzie wydają się celebrować samych siebie.
"Tak powinni" ripostował Harlyn. "Nikt inny tego nie robi".
Ona się zaśmiała, a potem zwróciła swój wzrok na mnie. "Och, Vali, jesteś taki pełen niespodzianek! Nie byłem pewien, czy naprawdę wiesz cokolwiek o świecie ludzkim" - powiedziała Harlyn, całkowicie ignorując frustrację na mojej twarzy z powodu tego, co powiedziała na temat mojej rasy.
Jako wasale nie mieliśmy prawa wyrażać negatywnych emocji, smutku, lekceważenia, a czasami nawet radości dla niektórych z tych, którzy mieli szczególnie nienawistnych Właścicieli; Właściciele to ogólna nazwa dla właścicieli ludzi.
Kobieta czy mężczyzna.
Starałem się nie ujawniać otwarcie mojego niezadowolenia z niektórych rzeczy, które mówiła. Szczerze mówiąc, nie wiem, czy Harlyn wypowiadała te stwierdzenia dla zwrócenia uwagi, śmiechu, czy dlatego, że tak naprawdę tak czuła głęboko w swoim wnętrzu. Bez względu na powód, Harlyn miała tendencję do mówienia złych rzeczy o moim rodzaju... i o mnie zarówno publicznie, jak i prywatnie. Nawet w najlepszych chwilach trudno było ukryć moje uczucia w tej sprawie, a Harlyn zawsze wiedziała, jak to odczytać.
Zazwyczaj uspokajała moje zmartwienia mrugnięciem oka lub uśmiechem, żeby pokazać, że nie miała złych intencji, ale tym razem tego nie zrobiła.
Jednak byłam przyzwyczajona do tego. Małe gesty pocieszenia Harlyn niewiele pomagały w poprawie sytuacji. Nauczyłam się wcześnie radzić sobie z tym, czy przeprosiła czy nie, bo w końcu zawsze wiedziałam, że to się powtórzy.
"Nie mogę uwierzyć, że zamierzasz zorganizować tę imprezę!" wrzasnęła Penelope. "Jestem...
Pewnie, że to będzie niesamowite! A może podczas wyprawy polujemy na kilka ludzi." Rzuciła na mnie spojrzenie, gdy to powiedziała, a potem z ekscytacją wróciła do patrzenia na Harlyn. Nie wiem dlaczego, ale Penelope nie uważała mnie za szczególnie sympatycznego i od samego początku dawała mi to odczuć. Zabawne, bo dosłownie nie mogłem nic złego zrobić; wydawało się, że zapomniała, że to ona, nieczłowiek, sama zasługą miała przewagę.
"To miłe." Niezainteresowanie odrzekła Harlyn. "E, Penny?" Zatrzymała się.
powiedziała do swojej przyjaciółki, uśmiechając się, ale bez szczerości, a w jej oku było mgnienie, które wiedziałem, że jest złośliwością.
"Tak?"
"Co do wcześniej... wiesz, naprawdę nie doceniam, że ty nazywasz moją wasalkę nieodpowiednio. To... naprawdę mnie zasmuciło."
"Oh! Cóż, Harlyn, moim zamiarem nie było cię zasmucić! Ja..."
"A potem przerwałaś mojej wasalce, gdy ta odpowiadała na pytanie zadane przez swojego przełożonego." Harlyn przerwała Penelope.
W tym momencie córka Delty nie mogła nawet na nią spojrzeć. "Ja-my
Przepraszam Harlyn. Nie chciałem-”
“Jeśli to się powtórzy…”
“Oh, Harlyn, to był błąd i-”
“Tak! Tak, pewnie.” Położyła swoją rękę na ramieniu Penelope i natychmiast córka Delty ucichła. “Jeśli to zrobisz jeszcze raz, wyrwę ci język... i dostarczę go... twemu ojcu?” Ostatnia część jej zdania była niemalże sformułowana w taki sposób, sugerując, czy on byłby najlepszym odbiorcą wiadomości, którą miała przekazać.
Gdzie Penelope nie była moją ulubioną Nieziemską
Zdecydowanie poczułem się źle dla niej po niezbyt ukrytej groźbie Harlyn. Penelope spojrzała na mnie niepokojąco, jej ręce zaczęły się trząść.
Jak już wcześniej powiedziałem, Harlyn była... pięknością o najwspanialszym rodzaju i właśnie z tego powodu wielu ludzi wydawało się zapominać, kim była. Jej groźba mogła wydawać się zbyt skrajna, aby ją wziąć pod uwagę, ale była powód, dla którego Penelope Minken bała się Harlyn Wade. Wiedziała, że groźba córki Alfy będzie prawdziwa.
Z niepokojem skinęła głową. "Przepraszam, Harlyn," Penelope pospiesznie rzuciła słowami o nagłym osłabieniu w głosie. "To się już nie powtórzy."
Chwilę po tym, jak to powiedziała, wyraz twarzy Harlyna zmienił się z obrzydzenia na szeroki uśmiech. "Świetnie! Nadal jesteśmy przyjaciółmi, prawda, Penny?"
Tam, gdzie wcześniej jej spojrzenie lękało się patrzeć na podłogę jak przerażony wasal, Penelope natychmiast spojrzała w górę i energicznie kiwnęła głową, mówiąc: "Tak! Tak, oczywiście!"
"Świetnie! Teraz chodź, zróbmy to"
Niech przestaniesz rozmawiać o tej imprezie - powiedział Harlyn. "Chodź, Vali" - zawołała do mnie, i jak sobie życzyła, poszłam za nią, jak posłuszny wasal by zrobił.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Valene:
Kiedy skończył się dzień szkolny, cieszyłam się, że Harlyn zdecydował się pójść do domu na dzisiaj. To był dzień szkolny, choć był czwartek - dzień, który wszyscy wydawali się uważać za synonim piątku. Szczególnie Harly.
Dla mnie dni zlewały się w jedno, jakby artysta zlewał farby; nie było zbyt wiele swobody dla wasala, a chociaż nie można mnie było traktować tak samo jak reszty, moja rola była w zasadzie taka sama jak ich.
Było kilka wolności, które były mi dozwolone i o których nikt inny nie wiedział poza Panem Wade'em i Harlynem. Pan Wade starał się sprawić, żeby czułem się...wolny, pod warunkiem, że nikt inny nie zauważy. Dlatego większość mojej wolności mogła być realizowana tylko w nocy. Czy to mnie przeszkadzało? Być może powinno, ale... nie przeszkadzało. Bycie wolnym było hojnym darem dla kogoś takiego jak ja, więc jako wasal korzystałem z każdej możliwej swobody.
Zaoferowano mi to bez żadnych skarg.
Tego dnia znalazłem pocieszenie w moim pokoju, który znajdował się w piwnicy, gdzie zazwyczaj znajdowały się pokoje wasali.
Mimo że można to było uznać za rodzaj...zaniedbania? Czy...wykluczenia, bardzo podobała mi się samotność, oddalenie od wszystkiego w moim czasie wolnym. Bycie ludzkim wasalem nie było prostą rolą w społeczeństwie Inhumans. Jeśli mam być szczery, nie bardzo rozumiałem tych, którzy dobrowolnie decydowali się na to.
Jako wasale, nasza cała lo
Jednym z naszych zadań w życiu było postawienie się u stóp naszych Opiekunów. Wszystko, co mogło im zagrażać, mieliśmy wykonywać za nich; czy to smakowanie ich jedzenia, aby upewnić się, że nie jest zatrute, czy stanie w linii ognia, gdy ich życie było zagrożone.
Nie-ludzie posiadali naturalne zdolności samoleczenia, więc naturalnie wydawało się absurdalne rzucać się w drogę kuli. Prawda? Cóż, było całkiem oczywiste, że większość nie-ludzi nie myślała tak. W ich
Jeśli zdecydowałeś się nie przyjąć kuli, to znaczyło, że uważałeś swoje życie za ważniejsze niż ich. Wtedy otrzymywałeś jeszcze surowszą karę niż ta, która była przeznaczona dla nich, gdy się wyzdrowili. Były chwile, kiedy kula faktycznie zabijała nieczłowieka, i w tych rzadkich przypadkach było to spowodowane trucizną, którą kula była nasączona. Kiedy to się zdarzyło, życie waszego pana automatycznie było przegrane za nieochronienie swojego Opiekuna. To było jedyne logiczne wytłumaczenie, które znalazłem w tej sytuacji.
Ich idee w kwestii skakania w niebezpieczeństwo dla nich.
Jestem pewien, że gdyby ktokolwiek znał pełne ryzyko związane z tym życiem, prawdopodobnie by się zastanowił. Dla tych z nas, którzy urodzili się w tym życiu, nie było niczego innego jak radzić sobie z życiem, które nam dano. Nie znałyśmy niczego innego poza nieludźmi i rzucenie nas w świat bez nich mogłoby być wyniszczające. Widziałam szkody wyrządzone człowiekowi porzuconemu przez swojego opiekuna. Nie było to zbyt ładne.
Byłam szczęściarzka
należy jednak zauważyć, że moje życie jako wasala nie było takie złe jak tych wokół mnie.
Byłem w domach Delty i Beta, a ich wasale zawsze byli na ogonach swoich Opiekunów, bojąc się, że jeden krok poza miejscem oznaczałby ich ukaranie. Beta nie był taki zły. Beta zawsze był dla mnie miły, odkąd pamiętam; przypisywałem to temu, że był przy boku mojego Pana w dniu, gdy zostałem adoptowany. Był miły dla swoich ludzi, przynajmniej w większości, ale nadal był dużo bardziej
ścisły niż mój Pan był ze mną, chociaż nie odważyłem się używać jego pobłażliwości jako wymówki, by być lekkomyślnym w mojej roli wasala.
Odchyliłem się w moim dużym łóżku, oddalając się od wzlotów i upadków mojej roli w życiu i skupiłem wzrok na książce, którą kiedyś czytałem oraz na pudełku Ho-Hos, na którym pracowałem. Wtedy poczułem to, inną obecność. Spojrzałem na drzwi, ale nikt tam nie był. Harlyn była jedyną osobą w domu w tym momencie i zazwyczaj słyszałem jej głos, zanim się pojawiła. Więc,
to nie była ona.
Mając nadzieję, że może coś usłyszałem, zwróciłem uwagę na gęsty powieść, którą czytałem. Nagle usłyszałem dźwięk zza mojego okna. Ponownie zatrzymałem się, odwróciłem się i zajrzałem zza zasłony. Las drzew znajdował się zaledwie kilka metrów od mojego okna, a drzewa były gęste, więc było bardzo mało do zobaczenia, coś to jednak mówiło, biorąc pod uwagę moje doskonałe wzrok.
"Vali." Usłyszałem, jak Harlyn woła moje imię w piosence.
Lodowisko, ale wciąż skierowałem wzrok na zewnątrz przez moje okno. Przez odbicie zobaczyłem, jak wychylała głowę zza framugi mojego drzwi i zaglądała do mojego pokoju, ale byłem zbyt rozproszony, żeby zwrócić na nią uwagę w tym momencie.
"Tak?" w końcu odpowiedziałem. Kiedy zobaczyłem, że tam nikogo nie ma, usiadłem z powrotem na swoim miejscu, nieco bardziej zakłopotany niż wcześniej. Rozpakowałem kolejną czekoladę, wypełnioną kremem, i gryzłam ją, żeby uspokoić trochę nerwy.
"Znowu coś słyszysz?" zapytała z rozbawieniem.
Poluzowałem uśmiech i wzruszyłem ramionami. "Chyba tak" - powiedziałem i ponownie skierowałem wzrok na strony mojej powieści.
Odkąd byłem dzieckiem, myślałem, że dostrzegłem coś lub usłyszałem hałas za sobą. Nigdy nie było niczego do znalezienia, gdy zgłaszałem to Mistrzowi. Po pewnym czasie przestałem o tym mówić. Stało się to dla mnie normą na przestrzeni lat, chociaż przyznam, że czasami, gdy uczucie było zbyt głośne, by je zignorować, stawałem się niespokojny. To było jedno z tych momentów.
z tych czasów. Zawsze czułem, że ktoś lub coś mnie obserwuje.
Kiedy odłożyłem swoją paranoję na bok, zdałem sobie sprawę, że Harlyn nie wypowiedziała ani jednego słowa od czasu, gdy wszedła do mojego pokoju. Spojrzałem chaotycznie w stronę dziewczyny, którą w pewnym sensie uważałem za siostrę, i obsłużyłem ją małym uśmiechem. "Cześć" powiedziałem, łamiąc ciszę między nami.
"Widzę, że znalazłeś kolejną paczkę słodkości." Uśmiechnęła się. "Po pewnym czasie będziesz wyglądał jak Ho-Ho."
Podszedłem do niej i przytaknąłem, a ona podziękowała mi uśmiechem.
Uśmiechnąłem się sarkastycznie i leniwie podniosłem powieść. "Słodycze dobrze idą w parze z lekką lekturą" - odpowiedziałem.
"Lekka lektura?" - Harlyn odpowiedziała z niedowierzaniem, wskakując na moje łóżko z baldachimem. "Ta książka jest tak duża jak twoja głowa" - zażartowała swoim drobnym brytyjskim akcentem.
Z lekkim śmiechem zakreśliłem stronę i zamknąłem książkę. Usiadłem na łóżku z nogami złożonymi pod sobą i skupiłem się na Harlyn - no, przynajmniej większość mojej uwagi. Druga część skupiona była na reszcie.
mój deser z czekoladowym ciastem.
"Co się dzieje?" zapytałem. Była niechętna do rozmowy, i nagle zrozumiałem dlaczego, ale nie wyraziłem tego słownie. "Czy wszystko w porządku?"
"Tak! Pewnie!" Powiedziała trochę bardziej radośnie, niż powinna, jeśli jej celem było przekonanie mnie, że jest w porządku. "Tylko..." Dodała. "Więc, Talon mógł mi wspomnieć, że... mogłam być zbyt surowa w moim wcześniejszym komentarzu,"
Pozwoliłem jej wypowiedzi unosić się w powietrzu. Dokładnie wiedziałem, o jakim komentarzu mówiła Harlyn.
Odwołując się do tego; to był jedyny komentarz, który w jakikolwiek sposób mógł się odnosić do mnie. Jednak na pewno nie zamierzałem ułatwiać jej tego. To była rzadka chwila, kiedy naprawdę zaczęła mnie szanować, żeby przeprosić. Chciałem cieszyć się każdą minutą tego. Niegrzeczna ja.
"Komentarz? Nie mam najmniejszego pojęcia, o co ci chodzi." Sarkastycznie odpowiedziałem.
"Przestań, Vali!" Harlyn popchnęła mnie. "Wiem, że jesteś sarkastyczna." Niecierpliwie odparła.
Wzruszyłem ją rozbawionym spojrzeniem, zanim
wznawiam czytanie mojej książki. Może mogłabym podzielić swoją uwagę między nią a tę powieść; przecież książka stawała się coraz lepsza. "Wciąż słucham" - zapewniłem ją.
Harlyn odwróciła oczy. "O tym, co powiedziałam wcześniej... oczywiście wiesz, że jesteś wyjątkiem" - powiedziała do mnie.
Mój wzrok podniósł się do niej. "Wyjątkiem? Od czego?" - zapytałem.
"Nie bycia zupełnie bezużytecznym" - powiedziała.
Śmiałem się, wiedząc, że to jest zakończenie przeprosin w oczach Harlyn. "Nie wiedziałem, że jestem tego świadomy".
Powiedziałem: "Nazwałeś nas ludzi całkowicie bezużytecznymi. Myślałem, że po prostu mamy o sobie wysokie mniemanie".
"No cóż, tak też jest." Harlyn wzruszyła ramionami. Gdy zobaczyła rozbawione wyrażenie na mojej twarzy, zaśmiała się i żartobliwie uderzyła mnie w nogę. "Wiesz, jesteś moim ulubionym człowiekiem" - powiedziała do mnie.
"No cóż, doceniam to" - odpowiedziałem, odkładając znowu moją książkę. Wiedziałem, że nie będę w stanie się na nią skoncentrować, gdy Harlyn będzie obecna. Więc, dopóki była tam, pomyślałem, że w zamian jej podziękuję. "Doceniam to
"Dziękuję, że dziś mnie bronisz."
"Co masz na myśli, mówiąc o Penelopie?" Harlyn szydził i skrzywił się. "Nie dziękuj mi za to. Każdy porządny Opiekun by się wziął za-"
"Nie... nie zrobiliby tego," wtrąciłem. "Ludzie po prostu nie zasługują na to, aby ich broniono. Wiesz o tym, Harlyn." Westchnęła. "Więc... dziękuję, że uważasz na tyle o mnie, że to zrobiłaś."
Uśmiechnęła się. "Zawsze. Zawsze będę tam dla ciebie, Vali." Uśmiechnęła się szeroko. "Jesteś przecież człowiekiem. Muszę chronić słabych." Zażartowała.
Ja ro
Skrzywiłam oczy. "Cokolwiek." Odpowiedziałam. "Czy rozmawiałeś z tatą..." Często musiałam się zatrzymywać, gdy mówiłam o Panu Wade. Mężczyzna wychował mnie jako swoją przez ponad połowę mojego życia. Czasami było trudno nie nazywać go tatą. "Czy rozmawiałeś z tatą o przyjęciu?"
"Tak." Odpowiedziała. "Powiedział, że porozmawiamy więcej o szczegółach, gdy wróci dzisiaj wieczorem do domu."
Kiwłam głową. "Fajnie."
"A co zamierzasz zrobić na rocznicę?" Zapytała mnie. "Wiem, że masz coś w planach..."
„Nie mam niczego konkretnego na myśli” – szczerze powiedziałem. Nie byłem pewien, czy warto świętować moją „rocznicę”, jak to nazwano. „Nie, naprawdę nie mam niczego na myśli”.
„Na pewno musisz mieć coś” – nalegała Harlyn. Nie rozumiałem, dlaczego tak bardzo zależało jej na tym, czy chcę świętować moją rocznicę czy nie. Przecież nie wydawało się, żeby zależało jej na tym dniu w żadnej innej okazji.
Kochałem moją technicznie przybraną siostrę, ale... czasami miałem wrażenie, że naprawdę jej to nie odpowiadało.
Ona mnie nie akceptowała tak bardzo, jak twierdziła. Albo przynajmniej jej tolerancja dla mnie była ściśle określona; ta klauzula mówiła, że dopóki nie robię zbyt dużo zamieszania i pozostaję "na swoim miejscu", ona może tolerować moje istnienie.
Tak paradoksalnie, jak to może brzmieć, nie kwestionowałem jej miłości do mnie, pomimo jej powierzchownego podejścia do uwagi. Uwaga, hm, zdałem sobie sprawę po tym myśleniu, że... może to było powodem jej ciekawości dotyczącej moich planów.
Może nie chciała, żebym ją prześcignął. To samo w sobie było śmieszne, biorąc pod uwagę moją rolę w życiu. Nie miałem takiej swobody jak Harlyn, więc było praktycznie niemożliwe, żebym ją prześcignął w czymkolwiek. Więc może to nie było powodem, dlaczego zapytała... może naprawdę się troszczyła. Tak smutno, jak to mogło wydawać się, nie wiedziałem jednoznacznie, dlatego trzymałem swoje mylące myśli dla siebie.
"Naprawdę nie wiem" odpowiedziałem w końcu. "Nie ma niczego..."
"Nie mam nawet ochoty na to, o czym naprawdę marzę, więc-"
"Nawet nie na wyjazd do chaty z rodziną i przyjaciółmi, na których ci zależy?"
Kiedy to powiedziała, moje oczy przesunęły się z książki na jej zielonkawo-brązowe spojrzenie. Nie mogłem powiedzieć, czy żartuje ze mnie czy nie. "Nawet na to nie," powiedziałem, odrzucając ciekawą myśl wraz z jej pytaniem. "Realistycznie, nie mam żadnych przyjaciół, a ty potrzebowałaś pomysłu," powiedziałem. "Więc dałem ci jeden."
"Tak, pewnie tak zrobiłeś." Harlyn ledwo mi uwierzyła i było to oczywiste.
przez drwiny w jej słowach. "No cóż, zawsze jesteś mile widziany dołączyć" powiedziała, jakby w ogóle miałem wybór w tej sprawie. Chociaż Alastair Wade był technicznie moim Mistrzem, Harlyn wydawała się często osiągać swój cel, jeśli chodziło o posiadanie mnie dla siebie. Czasami czułem się jak mała lalka, która jest pociągana w obie strony.
Kochałem Harlyn, ale kiedy wszystko sprowadzało się do tego, wolałem być wasalem Alastaira. Z nim było o wiele mniej skomplikowane. Podążałem za nim wszędzie, jak
służący, zrobił to, o co prosił, a potem zostałem zwolniony, żeby zająć się własnymi sprawami. Z Harlyn nigdy nie wiedziałem, co ona ma na myśli na ten dzień. Tego rodzaju styl życia prawdopodobnie byłby ekscytujący dla jakiegoś innego wasala, ale dla mnie prostota była kluczem do spokoju umysłu.
„Wiesz, że Tam jest tam będzie." Uśmiechnęła się. "I jego wasal jest tematem rozmów w ludzkim mieście."
Wykrzywiłem się. „Czy na pewno?” Odpowiedziałem z zauważalnym sarkazmem.
„Oh, no dalej, Vali!” Harlyn dramatycznie
Byłem zaskoczony. "Jestem nieludzki, ale nawet ja myślałem o skakaniu na jego ludzką kość!" Zaśmiała się. "Wiesz, że mówi się, że kilka kotów spróbowało tego ludzkiego steka i nie było to rozczarowujące."
Vasal Talona był bardzo atrakcyjny, tak, i inne suki-wilki mogły przetestować jazdę. Jednak Harlyn, która się z nim bawiła, była czymś, czego nie mogłem pojąć. Mimo że bardzo kochałem Harlyn i odważyłem się myśleć, że ona też o mnie dba, jej zachowanie było dla mnie trudne do zrozumienia.
Nawet ja doskonale zdawałem sobie sprawę z jej lekkiego kompleksu wyższości w stosunku do ludzi w porównaniu do Inhumans. Naturalnie, gdy to powiedziała, zaśmiałem się.
"Z pewnością ty jako człowiek czułbyś to samo."
Moja odpowiedź była całkowicie niezainteresowana, potrząsnąłem głową i ponownie skupiłem się na swojej powieści. "Może cię zaskoczyć, ale ja nie czuję tego samego."
Mogłem zauważyć, że Harlyn nie podobała się moja odpowiedź. "Cóż, myślę, że powinieneś z nim porozmawiać! Myślę, że oboje bylibyście w porządku."
"Ludzkie dzieci wasali."
"Dziękuję, ale nie dziękuję." natychmiast odrzuciłem pomysł. Było coś w jej sformułowaniu, co mnie nie przekonywało, ale nie dałem jej tego znać.
"Dlaczego?" zapytała.
"Bo" - powiedziałem. "Chociaż Toby może być atrakcyjny, nie czuję do niego przyciągania." Moja odpowiedź została poprzedzona wzruszeniem ramion. "Po prostu nie jest-"
"Wystarczająco dobry?" Harlyn dokończyła moje zdanie, ale nie tymi słowami, których zamierzałem użyć.
"Chciałem powiedzieć... on nie jest moim typem, ale z drugiej strony..."
Jeśli tak bardzo go przejechałeś, jak mówisz, śmiem twierdzić, że ja mogę zrobić to lepiej." Zażartowałem. "Może ja..."
"Powiedz mi, Vali," przerwała Harlyn. Słynęła z tego. "Czy uważasz, że istnieje człowiek wystarczająco dobry dla ciebie?"
Szczerze mówiąc, przypuszczałem, że stawia mi wyzwanie żartem, więc ponownie odpowiedziałem z rozbawioną miną i po prostu ponownie pokręciłem głową. Nie dlatego, że uważałem, że żaden człowiek nie jest wystarczająco dobry dla mnie, jednak wydawało się, że może ona tak sądziła, że to było w.
To, o co miałem na myśli.
"Czy umówiłbyś się z Nieziemskim?"
To pytanie mnie zaskoczyło. Moje oczy wzbiły się w górę w jej stronę. "Szczerze mówiąc, nigdy o tym nie myślałem".
"Ale byś..." zapytała. "Pomyślał o tym?"
Nie wiedziałem, jak odpowiedzieć na to pytanie, jeśli miałbym być szczery wobec siebie. Pomysł na mnie i Nieziemskiego; byłem pewien, że to nie byłoby najbardziej udane związku. W każdym razie, nie byłem wystarczająco szybki, żeby odpowiedzieć na pytanie, gdy Harlyn zadała kolejne.
"Czy uważasz, że jesteś dobrym...
"wystarczy dla jednego?"
"Harlyn, ja..."
"Myśleć, że jesteś wystarczająco dobry dla Inhumana to myśleć, że jesteś lepszy od człowieka." To była jej logika i nie zamierzałem o tym dyskutować. "Ja uważam człowieka za atrakcyjnego, którego ty nie. Czy myślisz, że jesteś lepsza ode mnie, Valene?"
Valene, powinienem był zrozumieć, że zabawa się skończyła w momencie, gdy nazwała mnie moim prawdziwym imieniem. Na początku zaśmiałem się i wróciłem moje oczy do mojej historii; po prostu nie mogłem uwierzyć, że ona.
'miałeś mnie zmusić do odpowiedzi na to pytanie. Nie było żadnej możliwości, żebym musiał. Ale najwyraźniej tak.
Nastąpiła głucha cisza, i spojrzałem w górę, żeby zobaczyć, że ona patrzyła na mnie bez wyrazu...czekając na moją odpowiedź.
"Nie możesz być poważna!" Próbowałem to zbagatelizować, ale mimo to Harlyn siedziała tam z niepokojąco stoicznym wyrazem na twarzy. Wtedy przestałem się śmiać. "Harlyn...ja...czy ty na poważnie?"
"Czy...myślisz...że jesteś lepszy ode mnie?" Zapytała ponownie.
"N-nie! Nie, nie jestem lepszy od ciebie!"
Cześć! Nie, oczywiście że nie, Harlyn! Wiesz...
Czasami myślę... że zapominasz, że nie jesteś Inhumanem. Że... może myślisz, że jesteś lepsza od większości z nas - tak swoją drogą, jesteś lepsza... od całkiem sporej liczby, przynajmniej.
Nie wiedziałem, co odpowiedzieć na jej uwagę. Chociaż jej słowa miały być częściowo komplementem, to wciąż były mocno przesiąknięte wywyższaniem. Nie było możliwości, żeby się temu przeciwstawić bez stawiania oporu, a nie chciałem mieć konfrontacyjnej rozmowy.
Rozmowa z Harlyną była dla mnie zaskoczeniem. Siedziałem tam w ciszy, dając jej przestrzeń do wypowiedzenia tego, co chciała powiedzieć; wiedziałem jednak, że ma coś jeszcze do powiedzenia.
"Czasami zastanawiam się nad tobą, Vali" powiedziała mi Harly, gdy siedzieliśmy tam, moje spojrzenie skierowane na nią, a jej wzrok błądził gdzieś w dal, na moim łóżku. Zaczęła bawić się małym kawałkiem kurzu, który przykleił się do mojego kołdry. "Mały człowiek o złotej krwi. Złotej krwi," Harlyn szydziła. "Co za samozwańczy"
-szlachetne imię to.. czasami zastanawiam się, czy to imię nie uderzyło ci do głowy." Zaśmiała się, ale nie było to szczere. "To bardziej niż cokolwiek inne sprawia, że zastanawiam się o tobie. O tym, co myślisz w tej swojej głowie... co tak naprawdę myślisz." Powiedziała Harlyn. "Myślę... może ona myśli, że jest lepsza od nas. Chodzi mi o to," spojrzała na mnie. "Masz taki wydęty sposób bycia, wiesz?"
Potrząsnąłem głową, "Nie, nie zdawałem sobie z tego sprawy. Przepraszam, jeśli obraziłem ciebie i twoich przyjaciół, Harlyn. Ja-"
"Nie z przeprosinami. Nie chcę ich" przerywa mi Harlyn. "To, czego chcę... to żebyś zrobił to, o czym powiedziałem."
"A o co chodzi?" zapytałem, frustrując się jej nagłą pogardliwą postawą wobec mnie. To było bolesne, delikatnie mówiąc, ale to... to był Harlyn Wade.
"Chcę... żebyś... porozmawiał z... wasalem Talona."
"Harlyn, ja-"
Jej spojrzenie wystarczyło, żeby zrozumieć, jak się czuje wobec moich uczuć na ten temat. Harlyn nie obchodziło, jak się czuję, i chciała...
Powiedziała mi to, nie przekazując tego słownie. Jej rozkaz, abym porozmawiał z tym chłopakiem, miał na celu upokorzenie mnie w tym momencie i ryzykując brzmieć jak zepsuta płyta, było to bolesne. I to wszystko dlatego, że nie zgadzałem się z nią w kwestii pojęcia atrakcji.
Nawet nie mogłem dokończyć zdania, obawiając się, że może w ten sposób rozmowa stanie się jeszcze bardziej ryzykowna, niż już się zapowiadała. Więc po prostu siedzieliśmy tam, patrząc na siebie nawzajem, bez słowa, wyzywając się wzajemnie.
inne, aż do momentu, gdy usłyszałyśmy burczący głos kilka stóp od nas.
"Dobry wieczór dziewczyny..."
Przesuń w górę, aby kontynuować