passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Valene: Daughter of the Shadow Rogues - Rozdział #3 - autor AmethysFrost

Valene: Daughter of the Shadow Rogues

/

Rozdział 3

Rozdział 1: Rocznica pewnego rodzaju/Wasal 1: Anniversary of Sorts/A Vassal

Alastair:

Wataha pędziła przez las w pobliżu Blue Ridge Highlands, ścigając zdobycz. Pod przewodnictwem Aziza, zestrzeliliśmy drugie zwierzę na ten dzień, pierwsze - rysia, nie zaspokoiłoby tego dużego stworzenia, więc poszliśmy w poszukiwaniu Niedźwiedzia Czarnego.

Dwa razy w tygodniu Wataha Cienia była zobowiązana do polowań w góry - niektóre trwające nie krócej niż jeden dzień, a czasem nawet trzy. To było świetne rozładowanie dla nas.

wilki, nie wspominając o tym, że utrzymywało nas oraz nasze zwierzęta na czujności. Nie ma lepszego sposobu, aby utrzymać siebie oraz naszych partnerów w optymalnej formie niż bieganie po dzikiej przyrodzie w poszukiwaniu zdobyczy.

Cieszę się z tych wyjść z watahą, często potrzebując milej odskoczni od ciężaru życia jako nie tylko Alfa, ale także wdowczy Alfa i samotny ojciec.

Minęło ponad siedem lat od śmierci mojej ukochanej Caris. Nie potrafiłem zrozumieć, czy to było dobre czy złe, że nie mogłem jej znaleźć.

Czas żałować rocznicy jej śmierci, mając na opiece dwoje własnych dzieci. Jedno miało datę rocznicy, podczas gdy drugie dziecko miało właściwe urodziny. Zawsze miało to być wielkie widowisko związane z moją małą dziewczynką. Jednak w tym roku miało być inaczej. Te urodziny były bardziej wyjątkowe niż jakiekolwiek wcześniejsze i to sprawiało, że było to jeszcze bardziej przytłaczające. Brzmiało to błahe - oczywiście dla każdego innego; dla mnie jednak było to kolejne męczące zadanie do wykonania.

lista zadań dla Alfy terytorium Wirginii. Miałem dużo na głowie i ta polowanie było dokładnie tym, czego potrzebowałem.

"Już niedługo będzie dziewiętnasta." Mój odpowiednik powiedział do mnie, gdy obalaliśmy czarnego niedźwiedzia. Chwytając go za szyję, nasze usta ścisnęły bestię, aż usłyszeliśmy delikatne trzask i poczuliśmy jej bezruch.

"Tak jest." Wreszcie odpowiedziałem. Nie było potrzeby udawać, że nie jestem świadomy o czym mówił Aziz. Byliśmy.

Dwie połowy jednej duszy przecież; wiedział dokładnie, co czułem, a także o czym myślałem poza planowaniem przyjęcia z okazji osiemnastych urodzin Harlyn.

"A jednak wydaje się, że nie masz żadnych planów dotyczących naszego szczeniaka." Powiedział.

Nie miałem dla niego żadnej usprawiedliwionej odpowiedzi - przynajmniej nie takiej, jakiej chciałby usłyszeć. "Nie mam." To było proste zdanie, które wymyśliłem, moja połowa naszej całości nagle wydawała się bardziej zainteresowana naszym drugim zabójstwem.

Był to dzień bardziej niż mój odpowiednik w tym momencie.

Nastąpiła chwila ciszy, ale wiedziałem, że ta rozmowa się nie skończyła. Aziz chciał dotrzeć do sedna sprawy. Jednak nie zachęcałem go do kontynuowania, więc kontynuowałem żucie i pożeranie naszej zdobyczy.

"Dlaczego?" W tonie mojego odpowiednika było wyczuwalne lekceważenie, gdy prosił o wyjaśnienie. Czułem jego irytację z powodu konieczności zadania tego pytania.

My, jako wilki - lub jakakolwiek nie-ludzka inteligencja, nie musimy odpowiadać na takie pytania.

Ja, jako mój odpowiednik, miałem z nim połączenie; takie, gdzie większość czasu nie było potrzeby zadawania pytań i udzielania odpowiedzi, ponieważ już wiedzieliśmy, co druga osoba myśli i czuje. Były jednak inne chwile, kiedy czasami ktoś po prostu wolał zamartwiać się swoimi własnymi myślami.

Czasami dzielenie się takimi stresującymi emocjami mogło przytłaczać naszą bestię, co z kolei sprawiało, że stres stawał się jeszcze bardziej nieznośny w pewnym sensie. Bycie połączonym z istotą o mocy nie było powierzchowne.

Wszystko to sprawia, że wiedza o tym, że można spowodować stres u swojego zwierzęcia, tylko służy do większego martwienia się.

Robiłem to często - prawdopodobnie znacznie częściej niż inni nie-ludzie... albo po prostu tyle samo co każdy inny. Niemniej jednak, była to częsta przewinienie, które Aziz nie doceniał. To... było jednym z tych przypadków.

„Przepraszam, Aziz.” Czułem, że mu to zawdzięczam.

„Twoje przeprosiny nie zmniejszą mojej troski, ani nie są powodem, byś unikał mojego pytania.” Odpowiedział bez wahania.

tacja.

Zachichotałem. Powinienem był wiedzieć, że przyjmie moje przeprosiny z przymrużeniem oka, wiedząc, że na pewno się to powtórzy. "Wiem."

"Mów."

Z jakiegoś powodu niechętnie odpowiadałem Azizowi. Było w tym coś wstydliwego, w tym, co miałem powiedzieć, wiedziałem, że Aziz tylko pogorszyłby to, nie zgadzając się ze mną i sprawiając, że poczułbym się głupio, myśląc w ten sposób po raz pierwszy.

"Nie jestem pewien, czy powinniśmy obchodzić jej rocznicę w tym roku, Azizie."

"A dlaczego tak jest? Ona na to zasługuje... czyż nie?"

"Oczywiście, że tak!" szybko odpowiedziałem bez wahania. Była bardziej zasłużona niż ktokolwiek, kogo poznałem. "Tak samo jak Harlyn," dodałem.

"W tym się zgadzamy," odpowiedział Aziz, choć trudno mu było to przyznać. "Jednak to nie rozwiązuje problemu, Alastairze." Mój bestia szybko mi przypomniała. "Dlaczego?"

"Ona jest człowiekiem, Aziz," powiedziałem. "I po prostu dlatego, że..."

więc nie może otrzymać tego, na co zasługuje - nie w pełni. Nie dopóki mieszka wśród Inhumans z Cienia Welonu. rozumowałem. Oni traktują ludzi jak niewiele więcej niż służebne bydło. Oczywiście, mogłem odrzucić uprzedzenia i postępować według własnego uznania - traktować ją tak, jak na to zasługuje, ale za jaką cenę? Bez wątpienia wybuchłby zamieszanie. Wydaje się, że Delta Minken czekał na pretekst, aby złożyć petycję przeciwko mnie.

Aziz warczał. "Jego oczy... mają zauważalny problem z utrzymaniem się w miejscu.

rozumiem psa. Szczególnie teraz, gdy się zestarzał, muszę to przyznać. Ale żeby myśleć, że złożył przeciwko nam petycję?

Bez względu na to, czy byłem paranoiczny czy nie, jedno było pewne - sam wspomnienie o Johnie Minkenie nas rozdrażniało. I to dlatego, że nie znaliśmy zamiarów Delty.

Chcę, aby na nią zwracano jak najmniej uwagi. Już sama swoją obecnością... swoim zapachem przyciąga zbyt wiele.

Uważano ją za to, co w In

ludzie nazywali ją "złotą krwią" - rzadkość na świecie. Jej krew była odurzająca dla wszystkich. Sam fakt utrzymania jej esencji był stresujący. Od dnia, w którym ją poznałem, nosiła ten zapach, a przez lata tylko się nasilał. Albo poprawiał, zależnie od tego, kogo zapytasz.

Pomyślałem o uwolnieniu jej w pewnym momencie, ale wiedziałem, że gdybym to zrobił, zostanie bezlitośnie ścigana. Złote krwi nie mają długiego czasu życia, ponieważ ich krew jest jedynie...

tak jak to nazwałem; jak złoto; skarb wśród szarej codzienności. Niestety, ale dawno temu doszedłem do wniosku, że lepiej dla niej jest być moją wasalką niż wolną młodą kobietą. Nie było wątpliwości, że nie przetrwałaby długo wśród takich bestii, które wyczuły jej zapach. Nie było żadnych praw, które chroniłyby ludzi poza zakazem grabieży i masowych mordów. Dopiero w takich czasach wysoka rada w ogóle interweniowała.

przynajmniej... przynajmniej mogłem ją chronić, kiedy była tu ze mną i moimi bliskimi.

"Poza tym," dodałem. "Ona nie przyjęłaby obchodów ku jej czci tak samo jak nie byłaby czyjąś wasalem, Aziz. Zawsze tak było w jej przypadku."

"Tak, ale zawsze znajdujemy sposób, aby wyrazić jej wdzięczność. I zrobimy to ponownie." Powiedział przeciw mojemu oporowi. "Nawet jeśli będę musiał się zmusić do tego, żeby to zrobić."

Ja c

Skulił się suchym tonem. "Oczywiście, że tak, Aziz. Teraz dokończmy to i wróćmy do naszych dziewczyn."

Valene:

Czekałem, cierpliwie i jednocześnie niecierpliwie, gdy wszyscy staliśmy na zewnątrz zamkniętej klasy; ja z moją panią, oraz czterech innych, czekając na rozpoczęcie lekcji. Nie byłem jedynym wasalem obecnym, ale byli tam tylko dwaj inni.

Bardzo niewielu nastolatków miało pozwolenie na przywożenie swoich wasali do szkoły; zazwyczaj byliśmy

zarezerwowane dla rodziców tych nie-ludzkich nastolatków. Ja, będąc wasalem, ludzkim sługą, najwyższej władzy Wirginii, byłem jednym z niewielu wyjątków.

Wasalem Delt był dużym człowiekiem, wydawał się być brutalny tylko na podstawie opisu, ponieważ miał tatuaże i duże mięśnie. Jednak jego natura była zupełnie przeciwna do jego wyglądu; łagodny i cichy, z oczami przyklejonymi do podłogi. Choć gest ten był środkiem bezpieczeństwa, ponieważ żadnemu człowiekowi nie wolno było spoglądać na nie-ludzkiego.

W oczach, nie mówiąc już o ich Panu lub Pani. My, ludzie, zawsze byliśmy uważani za niższy gatunek w porównaniu do wilków, lycanów, wampirów i czegokolwiek innego, co stworzyła ich Bogini matka w swoim imieniu.

Wasalem Beta był również mężczyzna, przyzwoity postury i trochę bardziej hałaśliwy z natury. Był przystojnym ludzkim poddanym, i chociaż uważano to za tabu, wielu żeńskich Nie-ludzi uważało go za bardzo atrakcyjnego; krążyły plotki o tym, że kilka z nich spędziło z nim noc nie tylko raz; ja nie byłem.

zaskoczony znalezieniem, że przyjął ich odważne propozycje. W końcu nie ukrywał, że cieszy się uwagą tych, którzy uważali się za lepszych. Dla niego było to jak przyjęcie policzka dla hierarchii. Wiedział, że gra w niebezpieczną grę, ale po prostu mu to nie przeszkadzało.

Był sympatyczny dla większości innych lenników i bardzo pociągający dla kobiet, zwłaszcza. Po prostu uważałem go za zbyt głośnego, bardzo irytującego - coś miłego dla oka, ale tylko

ponieważ w ogóle było bardzo mało, na co wasalowi wolno było patrzeć, chyba że nakazał im to ich Mistrz lub Pani. Nawet wtedy czasami trzeba było uważać, żeby to nie było pułapką złośliwej intencji.

A potem... byłem ja. Byłem dziewiętnastoletnim ludzkim wasalem alfa watahy Cienia, Alastaira Wade'a. Przynajmniej taki tytuł miałem nosić publicznie, o ile o to chodziło jemu.

W odróżnieniu od innych wasali, zostałem pozyskany inaczej niż oni.

ci, którzy posłusznie stoją obok mnie, czekając na swoich przełożonych.

Większość wasali to po prostu ludzie, którzy chętnie poświęcili swoje życie dla sprawy Inhumans, lub ci, którzy zostali do tego zmuszeni jako forma kary za swoje przestępstwa na terytorium Wirginii. Niektórzy nawet urodzili się jako wasale. Ja nie należałem do żadnej z tych kategorii.

"Harlyn". Syn Bety zawołał imię mojej pani, przyciągając jej uwagę. On i Harlyn byli bardzo bliskimi przyjaciółmi, Beta Toran będący ojcem chrzestnym Harlyn.

er. Czasami myślałem, że może byli nieco więcej niż tylko przyjaciółmi, ale w końcu to nie była moja sprawa. "Co zamierzasz zrobić na swoje urodziny w tym roku?" zapytał ją. "Przecież kończysz siedemnaście lat, prawda?"

"Tak, tak jest i nie wiem. Wiem tylko... że chcę czegoś... wielkiego!"

"Chodzi ci o coś takiego jak w zeszłym roku? I w roku poprzednim? I w roku poprzednim?" z sarkazmem odpowiedział.

On i córka Delta roześmiali się wraz z Harlyn. "Ten musi być d

Różni się! Jak powiedziałeś, to moje siedemnaste! Powinno być wyjątkowe, więc nie może być jak wszystkie inne! Po prostu... nie wiem, co robić w tym roku." Nastąpiła chwila ciszy w rozmowie i od razu poczułem jej spojrzenie na sobie. "Vali." Harlyn zwróciła się do mnie tym przezwiskiem, które mi nadała lata temu.

Nie spojrzałem na nią, jak przewiduje zasada, ale mimo to ją zauważyłem. "Tak, Pani, Wade."

Podeszła do mnie, mój wzrok skierowany prosto przed siebie, tak aby nie mogłem zobaczyć jej ruchów.

Spójrz w każdego w oczy, przynajmniej mogę rozejrzeć się po okolicy. Z boku wzroku widziałem, jak się do mnie uśmiechała.

"Co myślisz, co powinnam zrobić na moje urodziny, Vali?" zapytała mnie.

"Nie sądzę, że moja opinia o twoich urodzinach powinna mieć dużo znaczenia, Pani." Pokornie odpowiedziałem. Czasem musiałem przypominać Harlyn, że rozmawianie ze mną w taki sposób może wydawać się zbyt swobodne dla istoty nieludzkiej i jej wasala. Niewiele osób to robiło.

"Och, bzdura!" Chwyciła

uścisnęła moje ramię i przyciągnęła mnie do siebie. Było to bardzo nietypowe, żeby ktoś był tak...komfortowy wobec swojego wasala. Harlyn doskonale zdawała sobie z tego sprawę, ale nie obchodziło ją to. Harlyn Wade czerpała przyjemność z sprawiania ludziom dyskomfortu swoimi działaniami. "Powiedz mi! Jakie masz pomysły?"

"Eee, impreza? Chyba, moja pani." Z niezainteresowaniem zaproponowałem. Nikomu naprawdę nie zależało na tym, co myślę, że byłoby dobrą zabawą. "U ciebie w domu czy w sali spotkań-"

"Nie, nie, nie, nie!" Radosnym tonem odparła. "To już robiliśmy

w licznych momentach przez lata! Daj mi coś nowego! Coś świeżego!" Żwawo zażądała.

Wziąłem głęboki oddech i naprawdę wziąłem się do pracy tym razem. Wiedziałem, że będzie mnie dręczyć, dopóki tego nie zrobię.

"Powiedz mi, co byś zrobił w swoje urodziny?"

Podniosłem brew, jej słowa były dla mnie dziwne. Nie mogłem się powstrzymać od myśli, że zadała to pytanie celowo. Oboje wiedzieliśmy, że wkrótce nadchodzi inne urodziny, które nie są jej. Czyżby chciała zapytać o to?

Czyżbyś mnie wyśmiewał? Przenikliwe spojrzenie potwierdziło moje podejrzenie, w pewien sposób, gdyż jej warga uniosła się lekko w górę w kąciku. Uśmiechnęła się do mnie.

"No?"

Wiedząc, że nie mogę dłużej odkładać odpowiedzi, w końcu odpowiedziałem. "Jeśli... to byłby mój urodziny... byłbym... wolny?"

"Wolny?" Córka Delty, jej imię to Penelope, powiedziała szyderczo. "Trochę klasyczne, nie sądzisz, gopherze?"

Gopher lub drudge to obraźliwe określenie, którego nie-ludzie często używają w stosunku do swoich ludzkich służących. Te nazwy...

elfowie ukazywali poniżającą definicję siebie, ale żeby było jasne, te terminy utrwaliły to, co nieludzkie w myśleniu o człowieku; krwawe bydło czekające na wykorzystanie i odrzucenie. Bycie nazywanym wasalem lub chłopem było jednym, ale bycie nazywanym kretesem lub służącym było uważane za całkowite zdehumanizowanie.

Trudno było nie pokazać jej, jak obrzydliwe uważam jej komentarz. "Penny, nie przerywaj znów mojemu człowiekowi" - powiedział Harlyn niebezpiecznie niskim tonem.

Harlyn Wade była doskonałą pięknością w

Opis i sympatyczna dla większości, jeśli nie wszystkich, którzy mieli z nią kontakt. Jednak tak samo jak jej wygląd był znany w całym mieście, tak samo znany był temperament Alfa-córki. Nawet... czasami gdy chodziło o mnie.

Penelope Minken się cofnęła. "Przepraszam, Harlyn. N-nie miałam nic złego na myśli."

Kiedy powiedziała, że nie miała nic złego na myśli, nie mówiła o swoim obraźliwym komentarzu w moją stronę. Penelope bała się, że Harlyn Wade uznał jej obraźliwe słowa w moją stronę za obraźliwe słowa w jej stronę. Ona nigdy by tego nie zrobiła.

są wystarczające, aby zastanowić się, jak bardzo bolało to wasala Harlyna Wade'a. Ale dlaczego by tak zrobiła?

"Hm. Nigdy tak nie robisz, prawda?" Harlyn zimno ripostował. I tak szybko, jak jej brew zmarszczyła się z gniewem, napięcie złagodzone i powróciła jej teraz łagodna spojrzenie na mnie. "Teraz powiedz mi. Co byś zrobił w swoje urodziny?"

Wzruszając się jeszcze raz głęboko, obgryzałem wargę i wyobraziłem sobie siebie bez ograniczeń. "Znalazłbym chatę... w górach i..."

"Och!" Harlyn wykrzyknęła z entuzjazmem

Pośpiesznie zacząłem, zanim nawet zdążyłem skończyć.

Spojrzałem na nią zaskoczony jej entuzjazmem na temat mojego pomysłu. Nie byłem pewien, czy powinienem kontynuować, obawiając się, że jej entuzjazm przemieni się w rozczarowanie. Zawiesiłem się.

"Dalej! Dalej!" Do tej pory nauczycielka kierowała innych do klasy, ale ona i jej przyjaciele wraz ze swoimi Wasalami pozostali na swoim miejscu i czekali, aż skończę. Nagle poczułem presję.

Wiedziałem, że moja wersja wydarzeń dotyczących moich urodzin będzie inna, ale kontynuowałem.

ed nevertheless. "Spędziłbym tam weekend z bliskimi przyjaciółmi, rodziną... ludźmi, którymi naprawdę się troszczę", dodałem w końcu.

Zauważyłem, jak jej oczy się rozświetliły. "To... niesamowity pomysł! Oczywiście, trochę więcej niż tylko kilku przyjaciół i zdecydowanie bez rodziców!" Wykrzyknęła. "Dzięki, Vali!" wykrzyknęła Harlyn.

Nie wiedziałem dlaczego początkowo tak bardzo byłem zaskoczony tym, że nie chciała swojego ojca na swojej uroczystości. Byłem tak zaskoczony, że prawie zaniemówiłem.

Spojrzałem jej prosto w oczy. "Nie chcesz, żeby twój ojciec tam był-"

Natychmiast przypomniałem sobie i utrzymałem wzrok prosto przed siebie. Źle już było, że przesłuchiwałem ją przed jej rówieśnikami.

"Nie, oczywiście!" Harlyn sprzeciwiła się, zanim zdążyłem nawet pomyśleć o dokończeniu zdania. "Dlaczego miałbym chcieć, żeby był na mojej imprezie i psuł całą zabawę?" Pochyliła ramionami. "To przecież moje siedemnaste urodziny! Mój moment przejścia w dorosłość! To bardzo ważny czas dla wilka. Szczególnie dla wilka-alfa!" To jest

tak...tak jak...mieć...um, w jakim wieku świętują to ludzie?"

Nie patrzyła na mnie, gdy zadawała to pytanie. Część mnie czuła, że nie uważa, żebym powinien wiedzieć, jaki to wiek. Przecież zostałem wychowany jako niemowlę aż do tego momentu w kręgu Nie-ludzi. Niemniej jednak, odpowiedziałem jej, wiedząc, że inni wasale najprawdopodobniej byliby zbyt przestraszeni, żeby to zrobić bezpośrednio do niej, ze strachu przed uznaniem, że wypowiadają się poza swoją kolej. Rzadko kiedy duch

Kto zgłosił się na chłostę od Nieczłowieka i często wypowiadał się nie na temat, dokładnie o to chodziło w nagrodzie za taką nieposłuszeństwo.

"Wierzę, że to szesnaście, osiemnaście i dwadzieścia jeden, między innymi, świętują moją panią" odpowiedziałem w końcu.

"Wow, ludzie naprawdę myślą wiele o sobie" mruknęła Penelope, przewracając oczami, jasno dając do zrozumienia, że jest zirytowana tym, jak bardzo ludzie wydają się celebrować samych siebie.

"Tak powinni" ripostował Harlyn. "Nikt inny tego nie robi".

Ona się zaśmiała, a potem zwróciła swój wzrok na mnie. "Och, Vali, jesteś taki pełen niespodzianek! Nie byłem pewien, czy naprawdę wiesz cokolwiek o świecie ludzkim" - powiedziała Harlyn, całkowicie ignorując frustrację na mojej twarzy z powodu tego, co powiedziała na temat mojej rasy.

Jako wasale nie mieliśmy prawa wyrażać negatywnych emocji, smutku, lekceważenia, a czasami nawet radości dla niektórych z tych, którzy mieli szczególnie nienawistnych Właścicieli; Właściciele to ogólna nazwa dla właścicieli ludzi.

Kobieta czy mężczyzna.

Starałem się nie ujawniać otwarcie mojego niezadowolenia z niektórych rzeczy, które mówiła. Szczerze mówiąc, nie wiem, czy Harlyn wypowiadała te stwierdzenia dla zwrócenia uwagi, śmiechu, czy dlatego, że tak naprawdę tak czuła głęboko w swoim wnętrzu. Bez względu na powód, Harlyn miała tendencję do mówienia złych rzeczy o moim rodzaju... i o mnie zarówno publicznie, jak i prywatnie. Nawet w najlepszych chwilach trudno było ukryć moje uczucia w tej sprawie, a Harlyn zawsze wiedziała, jak to odczytać.

Zazwyczaj uspokajała moje zmartwienia mrugnięciem oka lub uśmiechem, żeby pokazać, że nie miała złych intencji, ale tym razem tego nie zrobiła.

Jednak byłam przyzwyczajona do tego. Małe gesty pocieszenia Harlyn niewiele pomagały w poprawie sytuacji. Nauczyłam się wcześnie radzić sobie z tym, czy przeprosiła czy nie, bo w końcu zawsze wiedziałam, że to się powtórzy.

"Nie mogę uwierzyć, że zamierzasz zorganizować tę imprezę!" wrzasnęła Penelope. "Jestem...

Pewnie, że to będzie niesamowite! A może podczas wyprawy polujemy na kilka ludzi." Rzuciła na mnie spojrzenie, gdy to powiedziała, a potem z ekscytacją wróciła do patrzenia na Harlyn. Nie wiem dlaczego, ale Penelope nie uważała mnie za szczególnie sympatycznego i od samego początku dawała mi to odczuć. Zabawne, bo dosłownie nie mogłem nic złego zrobić; wydawało się, że zapomniała, że to ona, nieczłowiek, sama zasługą miała przewagę.

"To miłe." Niezainteresowanie odrzekła Harlyn. "E, Penny?" Zatrzymała się.

powiedziała do swojej przyjaciółki, uśmiechając się, ale bez szczerości, a w jej oku było mgnienie, które wiedziałem, że jest złośliwością.

"Tak?"

"Co do wcześniej... wiesz, naprawdę nie doceniam, że ty nazywasz moją wasalkę nieodpowiednio. To... naprawdę mnie zasmuciło."

"Oh! Cóż, Harlyn, moim zamiarem nie było cię zasmucić! Ja..."

"A potem przerwałaś mojej wasalce, gdy ta odpowiadała na pytanie zadane przez swojego przełożonego." Harlyn przerwała Penelope.

W tym momencie córka Delty nie mogła nawet na nią spojrzeć. "Ja-my

Przepraszam Harlyn. Nie chciałem-”

“Jeśli to się powtórzy…”

“Oh, Harlyn, to był błąd i-”

“Tak! Tak, pewnie.” Położyła swoją rękę na ramieniu Penelope i natychmiast córka Delty ucichła. “Jeśli to zrobisz jeszcze raz, wyrwę ci język... i dostarczę go... twemu ojcu?” Ostatnia część jej zdania była niemalże sformułowana w taki sposób, sugerując, czy on byłby najlepszym odbiorcą wiadomości, którą miała przekazać.

Gdzie Penelope nie była moją ulubioną Nieziemską

Zdecydowanie poczułem się źle dla niej po niezbyt ukrytej groźbie Harlyn. Penelope spojrzała na mnie niepokojąco, jej ręce zaczęły się trząść.

Jak już wcześniej powiedziałem, Harlyn była... pięknością o najwspanialszym rodzaju i właśnie z tego powodu wielu ludzi wydawało się zapominać, kim była. Jej groźba mogła wydawać się zbyt skrajna, aby ją wziąć pod uwagę, ale była powód, dla którego Penelope Minken bała się Harlyn Wade. Wiedziała, że groźba córki Alfy będzie prawdziwa.

Z niepokojem skinęła głową. "Przepraszam, Harlyn," Penelope pospiesznie rzuciła słowami o nagłym osłabieniu w głosie. "To się już nie powtórzy."

Chwilę po tym, jak to powiedziała, wyraz twarzy Harlyna zmienił się z obrzydzenia na szeroki uśmiech. "Świetnie! Nadal jesteśmy przyjaciółmi, prawda, Penny?"

Tam, gdzie wcześniej jej spojrzenie lękało się patrzeć na podłogę jak przerażony wasal, Penelope natychmiast spojrzała w górę i energicznie kiwnęła głową, mówiąc: "Tak! Tak, oczywiście!"

"Świetnie! Teraz chodź, zróbmy to"

Niech przestaniesz rozmawiać o tej imprezie - powiedział Harlyn. "Chodź, Vali" - zawołała do mnie, i jak sobie życzyła, poszłam za nią, jak posłuszny wasal by zrobił.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2: Prosta różnica zdań? 2: A Simple Difference of Opinion?

Valene:

Kiedy skończył się dzień szkolny, cieszyłam się, że Harlyn zdecydował się pójść do domu na dzisiaj. To był dzień szkolny, choć był czwartek - dzień, który wszyscy wydawali się uważać za synonim piątku. Szczególnie Harly.

Dla mnie dni zlewały się w jedno, jakby artysta zlewał farby; nie było zbyt wiele swobody dla wasala, a chociaż nie można mnie było traktować tak samo jak reszty, moja rola była w zasadzie taka sama jak ich.

Było kilka wolności, które były mi dozwolone i o których nikt inny nie wiedział poza Panem Wade'em i Harlynem. Pan Wade starał się sprawić, żeby czułem się...wolny, pod warunkiem, że nikt inny nie zauważy. Dlatego większość mojej wolności mogła być realizowana tylko w nocy. Czy to mnie przeszkadzało? Być może powinno, ale... nie przeszkadzało. Bycie wolnym było hojnym darem dla kogoś takiego jak ja, więc jako wasal korzystałem z każdej możliwej swobody.

Zaoferowano mi to bez żadnych skarg.

Tego dnia znalazłem pocieszenie w moim pokoju, który znajdował się w piwnicy, gdzie zazwyczaj znajdowały się pokoje wasali.

Mimo że można to było uznać za rodzaj...zaniedbania? Czy...wykluczenia, bardzo podobała mi się samotność, oddalenie od wszystkiego w moim czasie wolnym. Bycie ludzkim wasalem nie było prostą rolą w społeczeństwie Inhumans. Jeśli mam być szczery, nie bardzo rozumiałem tych, którzy dobrowolnie decydowali się na to.

Jako wasale, nasza cała lo

Jednym z naszych zadań w życiu było postawienie się u stóp naszych Opiekunów. Wszystko, co mogło im zagrażać, mieliśmy wykonywać za nich; czy to smakowanie ich jedzenia, aby upewnić się, że nie jest zatrute, czy stanie w linii ognia, gdy ich życie było zagrożone.

Nie-ludzie posiadali naturalne zdolności samoleczenia, więc naturalnie wydawało się absurdalne rzucać się w drogę kuli. Prawda? Cóż, było całkiem oczywiste, że większość nie-ludzi nie myślała tak. W ich

Jeśli zdecydowałeś się nie przyjąć kuli, to znaczyło, że uważałeś swoje życie za ważniejsze niż ich. Wtedy otrzymywałeś jeszcze surowszą karę niż ta, która była przeznaczona dla nich, gdy się wyzdrowili. Były chwile, kiedy kula faktycznie zabijała nieczłowieka, i w tych rzadkich przypadkach było to spowodowane trucizną, którą kula była nasączona. Kiedy to się zdarzyło, życie waszego pana automatycznie było przegrane za nieochronienie swojego Opiekuna. To było jedyne logiczne wytłumaczenie, które znalazłem w tej sytuacji.

Ich idee w kwestii skakania w niebezpieczeństwo dla nich.

Jestem pewien, że gdyby ktokolwiek znał pełne ryzyko związane z tym życiem, prawdopodobnie by się zastanowił. Dla tych z nas, którzy urodzili się w tym życiu, nie było niczego innego jak radzić sobie z życiem, które nam dano. Nie znałyśmy niczego innego poza nieludźmi i rzucenie nas w świat bez nich mogłoby być wyniszczające. Widziałam szkody wyrządzone człowiekowi porzuconemu przez swojego opiekuna. Nie było to zbyt ładne.

Byłam szczęściarzka

należy jednak zauważyć, że moje życie jako wasala nie było takie złe jak tych wokół mnie.

Byłem w domach Delty i Beta, a ich wasale zawsze byli na ogonach swoich Opiekunów, bojąc się, że jeden krok poza miejscem oznaczałby ich ukaranie. Beta nie był taki zły. Beta zawsze był dla mnie miły, odkąd pamiętam; przypisywałem to temu, że był przy boku mojego Pana w dniu, gdy zostałem adoptowany. Był miły dla swoich ludzi, przynajmniej w większości, ale nadal był dużo bardziej

ścisły niż mój Pan był ze mną, chociaż nie odważyłem się używać jego pobłażliwości jako wymówki, by być lekkomyślnym w mojej roli wasala.

Odchyliłem się w moim dużym łóżku, oddalając się od wzlotów i upadków mojej roli w życiu i skupiłem wzrok na książce, którą kiedyś czytałem oraz na pudełku Ho-Hos, na którym pracowałem. Wtedy poczułem to, inną obecność. Spojrzałem na drzwi, ale nikt tam nie był. Harlyn była jedyną osobą w domu w tym momencie i zazwyczaj słyszałem jej głos, zanim się pojawiła. Więc,

to nie była ona.

Mając nadzieję, że może coś usłyszałem, zwróciłem uwagę na gęsty powieść, którą czytałem. Nagle usłyszałem dźwięk zza mojego okna. Ponownie zatrzymałem się, odwróciłem się i zajrzałem zza zasłony. Las drzew znajdował się zaledwie kilka metrów od mojego okna, a drzewa były gęste, więc było bardzo mało do zobaczenia, coś to jednak mówiło, biorąc pod uwagę moje doskonałe wzrok.

"Vali." Usłyszałem, jak Harlyn woła moje imię w piosence.

Lodowisko, ale wciąż skierowałem wzrok na zewnątrz przez moje okno. Przez odbicie zobaczyłem, jak wychylała głowę zza framugi mojego drzwi i zaglądała do mojego pokoju, ale byłem zbyt rozproszony, żeby zwrócić na nią uwagę w tym momencie.

"Tak?" w końcu odpowiedziałem. Kiedy zobaczyłem, że tam nikogo nie ma, usiadłem z powrotem na swoim miejscu, nieco bardziej zakłopotany niż wcześniej. Rozpakowałem kolejną czekoladę, wypełnioną kremem, i gryzłam ją, żeby uspokoić trochę nerwy.

"Znowu coś słyszysz?" zapytała z rozbawieniem.

Poluzowałem uśmiech i wzruszyłem ramionami. "Chyba tak" - powiedziałem i ponownie skierowałem wzrok na strony mojej powieści.

Odkąd byłem dzieckiem, myślałem, że dostrzegłem coś lub usłyszałem hałas za sobą. Nigdy nie było niczego do znalezienia, gdy zgłaszałem to Mistrzowi. Po pewnym czasie przestałem o tym mówić. Stało się to dla mnie normą na przestrzeni lat, chociaż przyznam, że czasami, gdy uczucie było zbyt głośne, by je zignorować, stawałem się niespokojny. To było jedno z tych momentów.

z tych czasów. Zawsze czułem, że ktoś lub coś mnie obserwuje.

Kiedy odłożyłem swoją paranoję na bok, zdałem sobie sprawę, że Harlyn nie wypowiedziała ani jednego słowa od czasu, gdy wszedła do mojego pokoju. Spojrzałem chaotycznie w stronę dziewczyny, którą w pewnym sensie uważałem za siostrę, i obsłużyłem ją małym uśmiechem. "Cześć" powiedziałem, łamiąc ciszę między nami.

"Widzę, że znalazłeś kolejną paczkę słodkości." Uśmiechnęła się. "Po pewnym czasie będziesz wyglądał jak Ho-Ho."

Podszedłem do niej i przytaknąłem, a ona podziękowała mi uśmiechem.

Uśmiechnąłem się sarkastycznie i leniwie podniosłem powieść. "Słodycze dobrze idą w parze z lekką lekturą" - odpowiedziałem.

"Lekka lektura?" - Harlyn odpowiedziała z niedowierzaniem, wskakując na moje łóżko z baldachimem. "Ta książka jest tak duża jak twoja głowa" - zażartowała swoim drobnym brytyjskim akcentem.

Z lekkim śmiechem zakreśliłem stronę i zamknąłem książkę. Usiadłem na łóżku z nogami złożonymi pod sobą i skupiłem się na Harlyn - no, przynajmniej większość mojej uwagi. Druga część skupiona była na reszcie.

mój deser z czekoladowym ciastem.

"Co się dzieje?" zapytałem. Była niechętna do rozmowy, i nagle zrozumiałem dlaczego, ale nie wyraziłem tego słownie. "Czy wszystko w porządku?"

"Tak! Pewnie!" Powiedziała trochę bardziej radośnie, niż powinna, jeśli jej celem było przekonanie mnie, że jest w porządku. "Tylko..." Dodała. "Więc, Talon mógł mi wspomnieć, że... mogłam być zbyt surowa w moim wcześniejszym komentarzu,"

Pozwoliłem jej wypowiedzi unosić się w powietrzu. Dokładnie wiedziałem, o jakim komentarzu mówiła Harlyn.

Odwołując się do tego; to był jedyny komentarz, który w jakikolwiek sposób mógł się odnosić do mnie. Jednak na pewno nie zamierzałem ułatwiać jej tego. To była rzadka chwila, kiedy naprawdę zaczęła mnie szanować, żeby przeprosić. Chciałem cieszyć się każdą minutą tego. Niegrzeczna ja.

"Komentarz? Nie mam najmniejszego pojęcia, o co ci chodzi." Sarkastycznie odpowiedziałem.

"Przestań, Vali!" Harlyn popchnęła mnie. "Wiem, że jesteś sarkastyczna." Niecierpliwie odparła.

Wzruszyłem ją rozbawionym spojrzeniem, zanim

wznawiam czytanie mojej książki. Może mogłabym podzielić swoją uwagę między nią a tę powieść; przecież książka stawała się coraz lepsza. "Wciąż słucham" - zapewniłem ją.

Harlyn odwróciła oczy. "O tym, co powiedziałam wcześniej... oczywiście wiesz, że jesteś wyjątkiem" - powiedziała do mnie.

Mój wzrok podniósł się do niej. "Wyjątkiem? Od czego?" - zapytałem.

"Nie bycia zupełnie bezużytecznym" - powiedziała.

Śmiałem się, wiedząc, że to jest zakończenie przeprosin w oczach Harlyn. "Nie wiedziałem, że jestem tego świadomy".

Powiedziałem: "Nazwałeś nas ludzi całkowicie bezużytecznymi. Myślałem, że po prostu mamy o sobie wysokie mniemanie".

"No cóż, tak też jest." Harlyn wzruszyła ramionami. Gdy zobaczyła rozbawione wyrażenie na mojej twarzy, zaśmiała się i żartobliwie uderzyła mnie w nogę. "Wiesz, jesteś moim ulubionym człowiekiem" - powiedziała do mnie.

"No cóż, doceniam to" - odpowiedziałem, odkładając znowu moją książkę. Wiedziałem, że nie będę w stanie się na nią skoncentrować, gdy Harlyn będzie obecna. Więc, dopóki była tam, pomyślałem, że w zamian jej podziękuję. "Doceniam to

"Dziękuję, że dziś mnie bronisz."

"Co masz na myśli, mówiąc o Penelopie?" Harlyn szydził i skrzywił się. "Nie dziękuj mi za to. Każdy porządny Opiekun by się wziął za-"

"Nie... nie zrobiliby tego," wtrąciłem. "Ludzie po prostu nie zasługują na to, aby ich broniono. Wiesz o tym, Harlyn." Westchnęła. "Więc... dziękuję, że uważasz na tyle o mnie, że to zrobiłaś."

Uśmiechnęła się. "Zawsze. Zawsze będę tam dla ciebie, Vali." Uśmiechnęła się szeroko. "Jesteś przecież człowiekiem. Muszę chronić słabych." Zażartowała.

Ja ro

Skrzywiłam oczy. "Cokolwiek." Odpowiedziałam. "Czy rozmawiałeś z tatą..." Często musiałam się zatrzymywać, gdy mówiłam o Panu Wade. Mężczyzna wychował mnie jako swoją przez ponad połowę mojego życia. Czasami było trudno nie nazywać go tatą. "Czy rozmawiałeś z tatą o przyjęciu?"

"Tak." Odpowiedziała. "Powiedział, że porozmawiamy więcej o szczegółach, gdy wróci dzisiaj wieczorem do domu."

Kiwłam głową. "Fajnie."

"A co zamierzasz zrobić na rocznicę?" Zapytała mnie. "Wiem, że masz coś w planach..."

„Nie mam niczego konkretnego na myśli” – szczerze powiedziałem. Nie byłem pewien, czy warto świętować moją „rocznicę”, jak to nazwano. „Nie, naprawdę nie mam niczego na myśli”.

„Na pewno musisz mieć coś” – nalegała Harlyn. Nie rozumiałem, dlaczego tak bardzo zależało jej na tym, czy chcę świętować moją rocznicę czy nie. Przecież nie wydawało się, żeby zależało jej na tym dniu w żadnej innej okazji.

Kochałem moją technicznie przybraną siostrę, ale... czasami miałem wrażenie, że naprawdę jej to nie odpowiadało.

Ona mnie nie akceptowała tak bardzo, jak twierdziła. Albo przynajmniej jej tolerancja dla mnie była ściśle określona; ta klauzula mówiła, że dopóki nie robię zbyt dużo zamieszania i pozostaję "na swoim miejscu", ona może tolerować moje istnienie.

Tak paradoksalnie, jak to może brzmieć, nie kwestionowałem jej miłości do mnie, pomimo jej powierzchownego podejścia do uwagi. Uwaga, hm, zdałem sobie sprawę po tym myśleniu, że... może to było powodem jej ciekawości dotyczącej moich planów.

Może nie chciała, żebym ją prześcignął. To samo w sobie było śmieszne, biorąc pod uwagę moją rolę w życiu. Nie miałem takiej swobody jak Harlyn, więc było praktycznie niemożliwe, żebym ją prześcignął w czymkolwiek. Więc może to nie było powodem, dlaczego zapytała... może naprawdę się troszczyła. Tak smutno, jak to mogło wydawać się, nie wiedziałem jednoznacznie, dlatego trzymałem swoje mylące myśli dla siebie.

"Naprawdę nie wiem" odpowiedziałem w końcu. "Nie ma niczego..."

"Nie mam nawet ochoty na to, o czym naprawdę marzę, więc-"

"Nawet nie na wyjazd do chaty z rodziną i przyjaciółmi, na których ci zależy?"

Kiedy to powiedziała, moje oczy przesunęły się z książki na jej zielonkawo-brązowe spojrzenie. Nie mogłem powiedzieć, czy żartuje ze mnie czy nie. "Nawet na to nie," powiedziałem, odrzucając ciekawą myśl wraz z jej pytaniem. "Realistycznie, nie mam żadnych przyjaciół, a ty potrzebowałaś pomysłu," powiedziałem. "Więc dałem ci jeden."

"Tak, pewnie tak zrobiłeś." Harlyn ledwo mi uwierzyła i było to oczywiste.

przez drwiny w jej słowach. "No cóż, zawsze jesteś mile widziany dołączyć" powiedziała, jakby w ogóle miałem wybór w tej sprawie. Chociaż Alastair Wade był technicznie moim Mistrzem, Harlyn wydawała się często osiągać swój cel, jeśli chodziło o posiadanie mnie dla siebie. Czasami czułem się jak mała lalka, która jest pociągana w obie strony.

Kochałem Harlyn, ale kiedy wszystko sprowadzało się do tego, wolałem być wasalem Alastaira. Z nim było o wiele mniej skomplikowane. Podążałem za nim wszędzie, jak

służący, zrobił to, o co prosił, a potem zostałem zwolniony, żeby zająć się własnymi sprawami. Z Harlyn nigdy nie wiedziałem, co ona ma na myśli na ten dzień. Tego rodzaju styl życia prawdopodobnie byłby ekscytujący dla jakiegoś innego wasala, ale dla mnie prostota była kluczem do spokoju umysłu.

„Wiesz, że Tam jest tam będzie." Uśmiechnęła się. "I jego wasal jest tematem rozmów w ludzkim mieście."

Wykrzywiłem się. „Czy na pewno?” Odpowiedziałem z zauważalnym sarkazmem.

„Oh, no dalej, Vali!” Harlyn dramatycznie

Byłem zaskoczony. "Jestem nieludzki, ale nawet ja myślałem o skakaniu na jego ludzką kość!" Zaśmiała się. "Wiesz, że mówi się, że kilka kotów spróbowało tego ludzkiego steka i nie było to rozczarowujące."

Vasal Talona był bardzo atrakcyjny, tak, i inne suki-wilki mogły przetestować jazdę. Jednak Harlyn, która się z nim bawiła, była czymś, czego nie mogłem pojąć. Mimo że bardzo kochałem Harlyn i odważyłem się myśleć, że ona też o mnie dba, jej zachowanie było dla mnie trudne do zrozumienia.

Nawet ja doskonale zdawałem sobie sprawę z jej lekkiego kompleksu wyższości w stosunku do ludzi w porównaniu do Inhumans. Naturalnie, gdy to powiedziała, zaśmiałem się.

"Z pewnością ty jako człowiek czułbyś to samo."

Moja odpowiedź była całkowicie niezainteresowana, potrząsnąłem głową i ponownie skupiłem się na swojej powieści. "Może cię zaskoczyć, ale ja nie czuję tego samego."

Mogłem zauważyć, że Harlyn nie podobała się moja odpowiedź. "Cóż, myślę, że powinieneś z nim porozmawiać! Myślę, że oboje bylibyście w porządku."

"Ludzkie dzieci wasali."

"Dziękuję, ale nie dziękuję." natychmiast odrzuciłem pomysł. Było coś w jej sformułowaniu, co mnie nie przekonywało, ale nie dałem jej tego znać.

"Dlaczego?" zapytała.

"Bo" - powiedziałem. "Chociaż Toby może być atrakcyjny, nie czuję do niego przyciągania." Moja odpowiedź została poprzedzona wzruszeniem ramion. "Po prostu nie jest-"

"Wystarczająco dobry?" Harlyn dokończyła moje zdanie, ale nie tymi słowami, których zamierzałem użyć.

"Chciałem powiedzieć... on nie jest moim typem, ale z drugiej strony..."

Jeśli tak bardzo go przejechałeś, jak mówisz, śmiem twierdzić, że ja mogę zrobić to lepiej." Zażartowałem. "Może ja..."

"Powiedz mi, Vali," przerwała Harlyn. Słynęła z tego. "Czy uważasz, że istnieje człowiek wystarczająco dobry dla ciebie?"

Szczerze mówiąc, przypuszczałem, że stawia mi wyzwanie żartem, więc ponownie odpowiedziałem z rozbawioną miną i po prostu ponownie pokręciłem głową. Nie dlatego, że uważałem, że żaden człowiek nie jest wystarczająco dobry dla mnie, jednak wydawało się, że może ona tak sądziła, że to było w.

To, o co miałem na myśli.

"Czy umówiłbyś się z Nieziemskim?"

To pytanie mnie zaskoczyło. Moje oczy wzbiły się w górę w jej stronę. "Szczerze mówiąc, nigdy o tym nie myślałem".

"Ale byś..." zapytała. "Pomyślał o tym?"

Nie wiedziałem, jak odpowiedzieć na to pytanie, jeśli miałbym być szczery wobec siebie. Pomysł na mnie i Nieziemskiego; byłem pewien, że to nie byłoby najbardziej udane związku. W każdym razie, nie byłem wystarczająco szybki, żeby odpowiedzieć na pytanie, gdy Harlyn zadała kolejne.

"Czy uważasz, że jesteś dobrym...

"wystarczy dla jednego?"

"Harlyn, ja..."

"Myśleć, że jesteś wystarczająco dobry dla Inhumana to myśleć, że jesteś lepszy od człowieka." To była jej logika i nie zamierzałem o tym dyskutować. "Ja uważam człowieka za atrakcyjnego, którego ty nie. Czy myślisz, że jesteś lepsza ode mnie, Valene?"

Valene, powinienem był zrozumieć, że zabawa się skończyła w momencie, gdy nazwała mnie moim prawdziwym imieniem. Na początku zaśmiałem się i wróciłem moje oczy do mojej historii; po prostu nie mogłem uwierzyć, że ona.

'miałeś mnie zmusić do odpowiedzi na to pytanie. Nie było żadnej możliwości, żebym musiał. Ale najwyraźniej tak.

Nastąpiła głucha cisza, i spojrzałem w górę, żeby zobaczyć, że ona patrzyła na mnie bez wyrazu...czekając na moją odpowiedź.

"Nie możesz być poważna!" Próbowałem to zbagatelizować, ale mimo to Harlyn siedziała tam z niepokojąco stoicznym wyrazem na twarzy. Wtedy przestałem się śmiać. "Harlyn...ja...czy ty na poważnie?"

"Czy...myślisz...że jesteś lepszy ode mnie?" Zapytała ponownie.

"N-nie! Nie, nie jestem lepszy od ciebie!"

Cześć! Nie, oczywiście że nie, Harlyn! Wiesz...

Czasami myślę... że zapominasz, że nie jesteś Inhumanem. Że... może myślisz, że jesteś lepsza od większości z nas - tak swoją drogą, jesteś lepsza... od całkiem sporej liczby, przynajmniej.

Nie wiedziałem, co odpowiedzieć na jej uwagę. Chociaż jej słowa miały być częściowo komplementem, to wciąż były mocno przesiąknięte wywyższaniem. Nie było możliwości, żeby się temu przeciwstawić bez stawiania oporu, a nie chciałem mieć konfrontacyjnej rozmowy.

Rozmowa z Harlyną była dla mnie zaskoczeniem. Siedziałem tam w ciszy, dając jej przestrzeń do wypowiedzenia tego, co chciała powiedzieć; wiedziałem jednak, że ma coś jeszcze do powiedzenia.

"Czasami zastanawiam się nad tobą, Vali" powiedziała mi Harly, gdy siedzieliśmy tam, moje spojrzenie skierowane na nią, a jej wzrok błądził gdzieś w dal, na moim łóżku. Zaczęła bawić się małym kawałkiem kurzu, który przykleił się do mojego kołdry. "Mały człowiek o złotej krwi. Złotej krwi," Harlyn szydziła. "Co za samozwańczy"

-szlachetne imię to.. czasami zastanawiam się, czy to imię nie uderzyło ci do głowy." Zaśmiała się, ale nie było to szczere. "To bardziej niż cokolwiek inne sprawia, że zastanawiam się o tobie. O tym, co myślisz w tej swojej głowie... co tak naprawdę myślisz." Powiedziała Harlyn. "Myślę... może ona myśli, że jest lepsza od nas. Chodzi mi o to," spojrzała na mnie. "Masz taki wydęty sposób bycia, wiesz?"

Potrząsnąłem głową, "Nie, nie zdawałem sobie z tego sprawy. Przepraszam, jeśli obraziłem ciebie i twoich przyjaciół, Harlyn. Ja-"

"Nie z przeprosinami. Nie chcę ich" przerywa mi Harlyn. "To, czego chcę... to żebyś zrobił to, o czym powiedziałem."

"A o co chodzi?" zapytałem, frustrując się jej nagłą pogardliwą postawą wobec mnie. To było bolesne, delikatnie mówiąc, ale to... to był Harlyn Wade.

"Chcę... żebyś... porozmawiał z... wasalem Talona."

"Harlyn, ja-"

Jej spojrzenie wystarczyło, żeby zrozumieć, jak się czuje wobec moich uczuć na ten temat. Harlyn nie obchodziło, jak się czuję, i chciała...

Powiedziała mi to, nie przekazując tego słownie. Jej rozkaz, abym porozmawiał z tym chłopakiem, miał na celu upokorzenie mnie w tym momencie i ryzykując brzmieć jak zepsuta płyta, było to bolesne. I to wszystko dlatego, że nie zgadzałem się z nią w kwestii pojęcia atrakcji.

Nawet nie mogłem dokończyć zdania, obawiając się, że może w ten sposób rozmowa stanie się jeszcze bardziej ryzykowna, niż już się zapowiadała. Więc po prostu siedzieliśmy tam, patrząc na siebie nawzajem, bez słowa, wyzywając się wzajemnie.

inne, aż do momentu, gdy usłyszałyśmy burczący głos kilka stóp od nas.

"Dobry wieczór dziewczyny..."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3: Mówiąc o urodzinach i rocznicach 3: Speaking of Birthdays & Anniversaries

Valene:

Kiedy mówił, zostawiłam Harlyn, aby pierwsza zabrała głos. Gdyby nie to, z pewnością by wiedział, że coś jest nie tak.

"Cześć, tatusiu" - Harlyn powiedziała w radosny sposób, jej oczy wciąż na mnie skierowane, a wyraz twarzy niewzruszony.

"Jak minął nasz dzień?" zapytał Mistrz Wade.

Harlyn ociągała się z odpowiedzią, ale do czasu, gdy w końcu to zrobiła, Alfa zdążył już podejrzewać, o czym rozmawialiśmy.

"Był dobrze" - odpowiedziała w końcu Harlyn.

"Wspaniale!" Harlyn w końcu odpowiedziała, jej oczy cały czas były skierowane na mnie, zanim w końcu wstała i poszła w stronę swojego ojca, aby go objąć. "Musiałam postawić Penny na swoim miejscu za brak szacunku dla Vali, ale poza tym wszystko było w porządku." Spojrzała na mnie. "Prawda, Vali?"

Bez wahania, po prostu skinąłem głową. Odpowiadanie z niechęcią tylko spowodowałoby więcej dramatu, jeśli o mnie chodziło. Już zrobiłem... coś, co obraziło już łatwo obrażalną Harlyn; po prostu nie miałem ochoty na dalsze niezgodności.

Wpychałem kolejną słodką przekąskę do ust i znów podniosłem swoją powieść.

"To był wspaniały dzień" odpowiedziałem.

"Co powiedziała Penny?" zapytał Mistrz Wade, jego wyraz twarzy nagle stał się obraźliwy.

"Nic, czym bym sobie nie poradził, tato. Nie martw się." Harlyn odpowiedziała. "To było drobne, nie warte twojego zmartwienia. Masz już dużo na głowie. To nie jest warte twojego czasu." Spojrzała na mnie i wiedziałem, że chce, żebym ją poparł.

"Harlyn ma rację." Zgodziłem się.

. "To było nic." szczerze mówiąc, zgadzałem się z Harlyn w tej kwestii. To, co Penny powiedziała wcześniej, było integralną częścią tego, z czym musiałem się codziennie zmagać. Prawdę mówiąc, słyszałem gorsze rzeczy, gdy dorastałem jako wasal, gdy Mistrz Wade i Harlyn nie byli obecni.

"Widzisz?" Harlyn odwróciła wzrok w stronę swojego ojca. "Teraz! Przejdźmy do czegoś ważniejszego!" Wyraziła swój zachwyt i chwyciła za ramię Alfy, eskortując go z pokoju. Mistrz Wade spoglądał na mnie z niepokojem na czole.

jestem zaniepokojony i z jakiegoś powodu przeszkadza mi to. Próbowałem złagodzić zmęczenie uśmiechem, może... trochę za jasnym uśmiechem. Trochę zmniejszyłem uśmiech i gdy zniknął z pola widzenia mojego pokoju, mój uśmiech się rozmył.

Dlaczego nagle czułem, że może sprawiłem sobie życie trochę trudniejszym do przeżycia niż wcześniej? I to wszystko przez niezgodę z powodu chłopca. Chyba nie powinienem być zaskoczony. Czy to nie zawsze tak się zaczyna?

Nagle przestałem się czuć

w nastroju do czytania. Zapisując stronę, na której byłem w mojej powieści, zamknąłem książkę i wyskoczyłem z łóżka, teraz czując się sfrustrowany. A jak lepiej poradzić sobie z frustracją poza moim ulubionym zajęciem, jakim jest jedzenie słodyczy, niż uwolnić ją poprzez fizyczną walkę?

Zaraz po wyskoczeniu z łóżka, poszedłem do rogu mojego pokoju, gdzie stał duży worek treningowy, ale jeszcze nie zacząłem go maltretować. Zamiast tego, postanowiłem najpierw zrobić pompki jednorącz.

Nie robiłem pompek od dłuższego czasu.

Zdałem sobie sprawę, że szedłem tak długo, aż spojrzałem na zegar na mojej ścianie i zauważyłem, że minęło dziesięć minut. Czasami moja wytrzymałość mnie zaskakiwała. Mistrz Wade przysięgał, że moja tolerancja dla wysiłku jest wyższa niż u przeciętnego człowieka. Ja przypisywałem to jedynie temu, że zostałem wyszkolony przez Nieczłowieka, aby wytrzymywać takie rzeczy. O ile mi wiadomo, większość, jeśli nie wszyscy wasale, którzy zostali wyszkoleni, by oddać życie za swojego Opiekuna, byli tacy jak ja. Według Mistrza Wade'a, jednakże

er, tak nie było.

Trochę się rozciągnąłem potem i owinąłem ręce, nie chcąc zamieszania z siniakiem. Wydawało się, że to drażniło Harlyn, gdy sobie siniak robiłem; komentowała, jak to niestosowne jest dla damy - że żaden wasal nie chciałby mieć posiniaczonej i poturbowanej osoby. Jakby wasale naprawdę mieli wybór w sprawie bycia posiniaczonymi i pobitymi. Niemniej jednak, może w jej słowach było trochę prawdy, biorąc pod uwagę, że nie sądzę, żebym kiedykolwiek zauważył, że jakiś facet się na mnie gapi. Z drugiej strony, trudno było cokolwiek zauważyć, kiedy...

Spojrzenie było skupione na podłogach i pustych przestrzeniach.

Myśl o niereagowaniu Harlyna wydawała się pobudzać moją agresję, gdy tak mocno uderzyłem pięścią w worek do boksowania, że przebiłem skórę.

"Co tym razem zrobiła?"

Kiedy usłyszałem jego głos zza mojego pleców, przestałem uderzać w duży worek i przyznałem się do obecności Mistrza Wade'a.

"Przepraszam?" Zachowanie tak, jakby go nie słyszałem, było najlepszym sposobem na zyskanie czasu, aby zastanowić się, jak mu odpowiedzieć.

Mistrz Wade widział przez to na wylot.

Ach, mój podstęp, jednakże. Obsłużył mnie swoim zwykłym znaczącym spojrzeniem, zanim poszedł dalej do mojego pokoju. "Valene."

Kiedy wymówił moje imię, nic nie powiedziałam. Odwróciłam się i zaczęłam walić w worek treningowy. "Mistrzu Wade, naprawdę nie ma nic do zgłoszenia."

"A jednak, masz krwawiące knykcie." Nagle pojawił się przede mną i w mgnieniu oka nie tylko przesunął mój bardzo ciężki worek treningowy na bok, ale zatrzymał mój cios. "Nie trzymasz się zbyt mocno."

wrócić też. Powiedział i spuścił wzrok na pięść, którą teraz miał w swej dłoni.

Nie zauważyłem, dopóki nie wygłosił tego komentarza, że jego oczy były rozszerzone, a jego kły zaczęły wystawać z dziąseł. Potrząsając głową, pozwolił, aby piłka bokserska wróciła do swojego wiszącego spoczynku, zanim jego uwaga skierowała się na moją dłoń.

"P-przepraszam, Panie Wade, j-” Podniósł rękę, przerywając moje przeprosiny.

Poprowadził mnie do łóżka i wskazał, abym usiadł, zanim sam usiadł naprzeciwko mnie.

W fotelu. Ze swoimi mocami wysłał niewidzialną siłę w kierunku moich drzwi, zamykając je.

„Wiesz, że twoja krew jest wyjątkowa, Val” powiedział do mnie, wyciągając apteczkę pierwszej pomocy spod mojego stolika nocnego. Wyczyścił ranę, którą spowodowałem uderzając zbyt mocno w worek, jego oczy stopniowo przyciemniały się z żądzą krwi. „Musisz być ostrożny. Harlyn nie ma takiego umiaru, jak ja.” Spojrzał na mnie, upewniając się, że zwracam uwagę na jego ostrzeżenie. Kiedy mogłem...

już nie utrzymuje swojego spojrzenia z powodu wstydu oraz zastraszenia widząc Aziza, jego wilka, skierował swoją uwagę na moją dłoń. "Na szczęście twoje pomieszczenie znajduje się praktycznie po drugiej stronie domu, na piwnicy. Jednak twój zapach stał się silniejszy, więc musimy być ostrożni, tak?"

Kiwnąłem głową. "Przepraszam za moją nieodpowiedzialność, Panie Wade."

Trudno było nie zauważyć grymasu, który pojawił się na jego twarzy, gdy się do niego zwróciłem. Nie wiedziałem, czy było to z powodu mojej odsłoniętej krwi, czy może z innych powodów.

użycie jak go nazwałem w tym momencie. Mój Opiekun nie bardzo lubił pomysł, żebym nazywał go Mistrzem, zwłaszcza w prywatności jego domu; mówił mi to wiele razy wcześniej. Jednak w swojej obronie, naprawdę nie wiedziałem, jak jeszcze mogę nazwać Alphę.

Tata, wydawał się...niewłaściwy i miałem wrażenie, że Harlyn też zaczynał źle myśleć o tym pomysle.

Nazwanie Alphy było również niedopuszczalne. Człowiek nazywający Nieczłowieka czymkolwiek innym niż Mistrz lub Pani było zakazane.

n. Zwracanie się do kogoś o takim statusie oznaczało, że również posiadasz status - bez względu na to, jak niski mógłby być. Wasale, oczywiście, były wyjątkiem; ludzie nie mogli czuć się szanowani w świecie nie-ludzi. Najbezpieczniejszym miejscem, w którym człowiek mógł się znaleźć w świecie nie-ludzi, było jego umysł. Nikt tam nigdy nie mógł ich ocenić.

Ogólnie rzecz biorąc, było po prostu łatwiej nie zwracać się do Mistrza Wade'a żadnym formalnym sposobem. W publicznym świecie było po prostu bardziej komfortowo zwracać się do niego.

Nie było żadnych komplikacji w oczach publiczności, ponieważ wiedziałem, jaką rolę miałem odegrać. Tam nie mogłem popełnić żadnego błędu. Tam nie miałem wyboru w sposobie, w jaki się do niego zwracałem; był moim Opiekunem, a ja byłem jego wasalem.

"Teraz, czy powiesz mi, dlaczego jesteś taki zmartwiony?" zapytał, wyciągając mnie z mojego zadumy.

"Nie jestem zmartwiony." upierałem się.

"Ale jesteś zaniepokojony. Wiem, że tak jest. Co się wydarzyło między wami dwojgiem, zanim weszłem?" zapytał.

"To było nic!" zaśmiałem się, ale on wciąż stał tam, czekając na odpowiedź.

ll nie chciała tego zaakceptować. "Czy uwierzysz, że to było przez chłopaka?" powiedziałam.

"Chłopaka?"

Mogłam zauważyć, że Master Wade myśli, że może się spieramy o chłopaka - że może nam się podoba ten sam chłopak. W jakim świecie? Śmiałam się samą myślą.

"Ona uważa, że vassal Pana Slaughtera i ja świetnie byśmy się dogadali. Nie zgadzam się z tym." wyjaśniłam.

Po samym spojrzeniu na jego twarz wydawało się, że Alfa również nie zgadza się z tą parą. Nie mogłam się powstrzymać od znalezienia...

to jest zabawne. "Nawet jego imię jest pretensjonalne."

Śmiałem się, potrząsając głową. "Naprawdę myślisz, że jest taki zły?"

"A ty nie?" zapytał Dyrektor Wade.

Znowu się zaśmiałem. "Wszyscy go lubią."

"No ja nie." Alfa odparł bez wahania. "Chłopak był zamieszany w zbyt wiele skandalicznych plotek." Powiedział. "To jest niebezpieczne dla człowieka, by być zaangażowanym w nasz świat."

"Myślisz, że któreś z tych plotek jest prawdziwe?" zapytałem, po prostu dlatego że...

Jeśli on by je uważał za prawdziwe, musiałem się zastanawiać, dlaczego nigdy nic nie zostało z tym zrobione.

"Niestety, bez odpowiednich dowodów nie można nic zrobić, bez względu na to, czy są one prawdziwe czy nie, a ten, kto używa chłopca człowieka, jest bardzo ostrożny. Muszę jednak powiedzieć, że jestem zaskoczony, że człowiek należący do Slaughtera mógłby być w to zamieszany."

"Cóż, może dlatego nikt na to nie reaguje. Takie rzeczy można uznać jedynie za oszczercze plotki, jeśli chodzi o Pana Slaughtera. On jest prawdziwym ..."

„Szanowny filar twojej społeczności.”

„Tak jest.” Pan Wade przyznał. „Więc Tobiasz nie jest twoim typem, co?” Wrócił do tematu chłopców, na co ja po prostu się roześmiałam.

„Nie jest.” Odpowiedziałam. „Właściwie, wolę mocnych i milczących, podobnych do wasala Delty.”

Gdyby Harlyn pozwoliła mi skończyć wcześniej myśl, wiedziałaby to. Harold był równie przystojny co Toby, ale był cichy i wielu uważało go za pozbawionego charakteru. Może to było prawdą, ale ileż można mieć charakteru.

Jaki charakter mógł mieć człowiek będący chłopem? Tobias uchodził na sucho z drobnymi sprawami, ponieważ niezależnie od plotki, uważano go za szczytową osobę w swoich obowiązkach jako wasal. Człowiek Delty Minkena natomiast był po prostu uważany za zwyczajnego.

"Wszystko, co należy do Johna Minkena, prawdopodobnie przysparza więcej kłopotów niż jest warte posiadania."

"Naprawdę go gardzisz, nieprawdaż?" słowa wypłynęły, zanim zdążyłem się zatrzymać. Użyłem ostrego słowa, aby opisać uczucia Pana Wade'a, ponieważ 'niechęć'

Pan Wade wydawał się nie spełniać złośliwości, które słyszałem w jego głosie, gdy mówił o Delcie.

Zamiast bezpośrednio odpowiedzieć "tak" lub "nie", Pan Wade odwrócił wzrok ode mnie. Natychmiast po tym poczułem, że przekroczyłem granicę.

"Przepraszam, Panie Wade, nie miałem zamiaru wtargnąć w twoje myśli ani robić tak bezczelnych założeń-"

"Nie ufam mu" - wybuchnął, zanim zdążyłem dokończyć zdanie. "John Minken jest dobrym Deltą, ale... wątpię w niego jako wilka."

p>

W tym momencie Mistrz Wade mnie zwabił. Byłem ciekawy. "N-nie rozumiem." Spojrzałem na jego starannie wykonaną pracę w owijaniu mojej ręki na chwilę, zanim ponownie skierowałem uwagę na niego. "Wybacz mi za pytanie, ale... dlaczego?"

Wyraz w oczach Mistrza Wade'a wiele ujawnił o jego niechęci do dalszego rozmawiania na ten temat. Mogłem powiedzieć, że żałował, że posunął się tak daleko w tej sprawie ze mną.

"On jest wilkiem ze starych czasów, Valene." powiedział do mnie Mistrz. "Niektóre rzeczy, które robiliśmy

W starych czasach było w porządku, ale... inne rzeczy..." Potrząsnął głową. "Nie tak bardzo."

"Wygląda na to, że Strażnik Minken skłania się ku bardziej nieprzyjemnym częściom dawnej dziedzictwa, tak mi się wydaje." Uważałem to za zabawne tylko dlatego, że zupełnie mnie to nie dziwiło.

Nauczyciel Wade wydawał się wymuszać uśmiech, który zamienił się w suchy chichot. "Tak, oczywiście. Wygląda na to, że to cię nie dziwi zbytnio."

"Nie do końca." Odpowiedziałem.

Wydawało mu się to zabawne, ale tylko na chwilę, zanim sam nie powiedział. "Trzymaj się z dala od

o nim, Val" - jego ostrożność została poparta poważnym wyrazem twarzy graniczącym z ponurym. "A także jego córką, jeśli to w ogóle możliwe."

"Trudno to zrobić. Ona jest jedną z najbliższych przyjaciół Harlyna i odkąd tak jest, nie mogę być..."

"No przynajmniej unikaj bycia z nią sam na sam." Wtrącił się Mistrz Wade.

Zaśmiałem się, pomysł, że istnieje choćby najmniejsze prawdopodobieństwo, że ja i Penelope Minken zostaniemy sami, był zabawny.

"Nie sądzę, żeby Penny i ja byli sami możliwi, chyba że Harly się o to postara"

„Elf.” Zaśmiałam się. „A gdyby tak się stało, mogłabym tylko przypuszczać, że Harlyn sama nie życzyła mi dobrze.” To był żart, zaśmiałam się, ale zauważyłam, że mój Opiekun nie. Natychmiast pożałowałam tego, co powiedziałam. „P-przepraszam, Panie Wade!” Wypowiedziałam niechcący. „Nie miałam złych intencji.” Byłam tak zawstydzona, że musiałam spojrzeć na podłogę. „Wiem, że ona nie chce mi źle. Proszę to zrozumieć.”

On nie odpowiedział, a kiedy tego nie zrobił, odważyłam się na niego spojrzeć. Mimo że Pan Wade nigdy wcześniej nie

Podniósł rękę do mnie, ale wciąż wiedziałem, że ma skłonności do wybuchowości i jest bardzo opiekuńczy wobec swoich bliskich. Nie chciałem, żeby myślał, że obraziłem jego jedyną córkę. Nie chciałem dać mu powodu, aby stał się oziębły wobec mnie. Był jedynym symbolem ojca, jakiego kiedykolwiek miałem, i choć to może być żałosne, to prawda, i nie chciałem tego zepsuć przez jak żart.

Kiedy w końcu odpowiedział małym śmiechem, zdałem sobie sprawę, że trzymałem się zbyt mocno.

Trzymając oddech przez większość tej przerwy w naszej rozmowie, subtelnie westchnąłem z ulgą, gdy się uśmiechnął.

"Spokojnie, Val" powiedział do mnie. "Wiem, że ty nigdy nie chciałbyś wyrządzić Harlynowi żadnej krzywdy."

Jakoś, chociaż jego słowa prawdopodobnie miały mnie uspokoić i poczuć się lepiej, zaczęło mnie niepokoić. Czy sugerował, że w jakiś sposób Harlyn tak zrobił?

Było oczywiste, że Harlyn Wade i ja nie zawsze mieliśmy takie same zdanie. Ho

Jednakże, przypisałem ten zgrzyt głównie faktowi, że istniała duża przepaść między nami; faktem, że ja byłem po prostu człowiekiem, podczas gdy ona była 'wyższym gatunkiem'. Niemniej jednak, pomimo naszych różnic i nawet pomimo tego, co wydarzyło się między nami niedawno, nie potrafiłem sobie wyobrazić, żeby Harlyn sięgnęła tak nisko, by mi zaszkodzić. Ale wygląda na to... że Pan Wade mógł mieć inne zdanie, lecz nie ośmieliłbym się zapytać o jego wątpliwości.

I wygląda na to, że nie chciał dłużej zatrzymywać się przy tym temacie niż było to konieczne.

Zrobiłem to, gdy on przeszedł do innego.

"Więc, czy myślałeś o... co chcesz zrobić z okazji... twojej rocznicy?"

Zawsze się wahał, mówiąc to słowo. Nie wiedziałem, czy mam się śmiać czy zmarszczyć brwi na jego zamieszaniu. W każdym razie, to był kolejny temat, na który nie chciałem zbyt długo zatrzymywać się.

Nienawidziłem rozmawiać o mojej "rocznicy", ponieważ przypominała mi tylko o życiu, które zostało wybrane dla mnie jako niemowlę. Czy nienawidzę swojego życia? Nie, oczywiście, ponieważ w al

Wszystko, przez co musiałem przejść, pokochałem rodzinę Wade'ów jak własną. Niemniej jednak, nie przestałem się zastanawiać, jakie to uczucie być częścią rodziny, która postrzega mnie jako swojego równego. To rocznica była tylko urodzinami mojej służby dla wyższego gatunku.

"Nie myślałem o tym zbyt wiele!" Teraz mówiłem trochę bardziej podekscytowany, niż zamierzałem. Oczywiście, tak robiłem, ale nie w takiej formie, jaką miał na myśli Pan Wade.

"Dobra, więc naprawdę będziesz siedział tam i mówił mi, że

że pomysł, że Harlyn miała spędzić czas w chatce, nie był czymś, o czym wcześniej myślałeś?"

Westchnąłem. "Skąd wiedziałeś?"

"Powiedziała mi, że masz ten wspaniały pomysł." Podkreślił ostatnią część i przyznam, że mnie to rozbawiło.

"Powiedziała ci, co?" Potrząsnąłem głową.

"Czyli to było to, czego chciałeś zrobić w swoje specjalne dni?" - zapytał.

Na moich ustach pojawił się lekki uśmiech, nie z powodu jego pytania, ale słów, których użył, aby je opisać, <

specjalny dzień. Z westchnieniem odpowiedziałam: "Po prostu podsuwałam jej pomysł."

"Brzmi jak dość przemyślany pomysł" - powiedział.

Wiedziałam, że nadal próbuje mnie zrozumieć - dowiedzieć się, czy po prostu podsuwam pomysł mojej przybranej siostrze/kochance, czy chcę go dla siebie.

"Naprawdę... dobrze przemyślany" - dodał.

"Czy naprawdę był?" - powiedziałam po małym śmiechu z powodu sposobu, w jaki próbował dowiedzieć się, co chcę zrobić z okazji naszej rocznicy. Moja r

Odpowiedź była tylko nieco zaznaczona sarkazmem, ale bardziej rozbawiona niż cokolwiek innego.

"Zdecydowanie tak. Bardziej przemyślana niż cokolwiek, na co wpadłaby moja Harlyn. Jej odpowiedzią na wszystko związanego z urodzinami jest wielka impreza... w mieście, w klubie, w centrum społecznościowym,"

"No cóż, to jest jej rok parzenia się," powiedziałem. "Chciała zrobić coś innego." Potem pomyślałem o tym, że i tak będzie miała imprezę - tylko w innym miejscu niż dotychczas.

wcześniej. "Albo idź gdzieś indziej."

"I tak zrobi." Powiedział. "Dlatego wszyscy porozmawiamy o tym, jakie będą jej siedemnaste urodziny."

"Dobrze." Powiedziałem. "Jestem pewien, że oboje powinniście porozmawiać dokładnie. Na pewno będę na dyżurze, jeśli-"

"Kiedy mówię, że wszyscy porozmawiamy, to oznacza, Val, że będziesz przy stole... z nami." Powiedział do mnie Pan Wade. "Nie będziesz na dyżurze. Będziesz z nami przy stole."

"Oh." Mamrotałem. "Ja-" nasze oczy się spotkały i zamarłem.

Natychmiast moje żołądek zaczął się burzyć z niepokojem, gdy zdałem sobie sprawę, jak poważnie on był. Alastair Wade, mój Opiekun, chciał zorganizować rodzinne spotkanie. I chciał, żebym w nim uczestniczył.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Valene: Daughter of the Shadow Rogues

Valene: Daughter of the Shadow Rogues

94 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

94

Treść

Aa