[Perspektywa Jasmine]
"Harlow!" Głos mojego menadżera przeszył korytarz jak wystrzał, uciszając każdą rozmowę w zasięgu słuchu. Głowy się odwróciły. Nikt nie chciał przegapić przedstawienia.
Pomaszerował w moją stronę z płonącymi oczami i wcisnął mi telefon niemal pod nos. Na ekranie: e-mail, który wysłałam ledwie dwadzieścia minut temu.
"To jakiś żart? Powiedz mi, że to żart."
Gardło mi się zacisnęło, gdy przelatywałam wzrokiem po wiadomości. Tam był, błąd. Napisałam 10:30 zamiast 10:00. Pół godziny różnicy. Kurwa.
"To tylko drobna–" zaczęłam.
"Drobna co?" przerwał mi ostrym tonem. "Drobna wpadka dotycząca dyrektora C-level? Wiesz, co właśnie zrobiłaś z harmonogramem? Jezus, Jasmine, czy jesteś w ogóle w stanie wykonywać tę pracę, nie potykając się o własną niekompetencję?"
Te słowa uderzyły jak cios fizyczny. Wściekłość zwinęła się ciasno w mojej piersi, ale zmusiłam się do zachowania spokoju.
Tu nie chodziło o literówkę, tylko o przypomnienie mi o moim miejscu.
"Rozumiem pańskie obawy," odparłam, zachowując profesjonalnie neutralny ton mimo burzy wewnątrz mnie. "Biorę pełną odpowiedzialność i dopilnuję, by to się nie powtórzyło."
Wyciągnął gruby plik umów i wepchnął mi je w ręce. "Zanieś to do Sali Konferencyjnej A. Blackwoodowie czekają!"
Kiwnęłam sztywno głową i odeszłam, z policzkami płonącymi ze wstydu.
To nie był pierwszy raz, gdy ktoś próbował ustawić mnie na swoim miejscu w Cadence Records. Rzecz w tym, że jestem dobra w tym, co robię. Nawet wyjątkowa.
Poruszam się w tym chaosie, jakbym się w nim urodziła, żonglując harmonogramami, zarządzając producentami, dbając o porządek. Mam wyczulone ucho do muzyki i angażuję się w więcej projektów, niż ktokolwiek się domyśla, ale jestem niewidzialna w tych sprawach, które mają znaczenie.
Po prostu dziewczyna, która utrzymuje maszynę w ruchu.
Gdy tylko weszłam do Sali Konferencyjnej A, atmosfera się zmieniła. Trzech mężczyzn siedziało wokół absurdalnie drogiego stołu i od razu zrozumiałam, dlaczego mój menadżer był tak spięty, wręczając mi te umowy.
Liam Blackwood zasiadał na czele stołu z taką pewnością siebie, jakby był właścicielem budynku – i faktycznie nim był. Rękawy podwinięte na przedramionach, które mogłyby reklamować siłownię, wieczny kilkudniowy zarost sugerujący, że wolałby być wszędzie, tylko nie w sali konferencyjnej.
Gdy podniósł wzrok, jego zielone oczy miały ten rodzaj spojrzenia, które sprawia, że zastanawiasz się, czy nie widzi pod twoim służbowym uśmiechem każdej nieprzyzwoitej myśli, której nigdy nie wypowiesz na głos.
"Dzień dobry," wydusiłam, brzmiąc znacznie bardziej profesjonalnie, niż się czułam. "Mam umowy, o które prosiliście."
"Dziękuję," odparł Liam głębokim, aksamitnym głosem. "Połóż je tutaj."
Przechodzenie wokół stołu przypominało chodzenie po ruchomych piaskach. Każdy krok był świadomy, każdy oddech wyliczony.
Rozłożyłam kopie przed każdym z mężczyzn, a gdy palce Liama musnęły moje—mój mózg się zaciął: O cholera, on jest boski.
Asher Blackwood siedział po jego prawej stronie, a podczas gdy Liam był ledwo ujarzmionym chaosem, jego młodszy brat był uosobieniem wyrafinowanej kontroli.
Szef A&R, emanował władzą w perfekcyjnie skrojonym garniturze, ciemne włosy roztrzepane w stylu 'obudziłem się taki, ale tak naprawdę spędziłem dwadzieścia minut z pomadą', a linia szczęki tak ostra, że mogłaby rozciąć moją starannie zbudowaną profesjonalną postawę.
Jego usta wiecznie były w stanie prawie-grymasu, jakby wszyscy go irytowali.
"Czy jest coś jeszcze, o czym powinniśmy wiedzieć?" Jego głos był bardziej szorstki niż Liama, chropowaty i przydymiony, z nutą, która wywoływała ciarki na moich plecach jak przewracające się domino.
"Standardowe warunki są wyróżnione na stronie trzeciej," odpowiedziałam, starając się ignorować, jak jego spojrzenie sprawiało, że czułam się zupełnie odsłonięta.
Jakby widział każdą fantazję, której nigdy nie wypowiem.
Był jeszcze Finn Blackwood, rozparty w fotelu z taką nonszalancką pewnością siebie, jakby nie napotkał jeszcze sytuacji, której nie potrafiłby oczarować, zmanipulować lub przelecieć.
Ich kuzyn, ale wpasowywał się w ich układ sił, jakby był do niego stworzony.
Rozczochrane włosy zachęcały do przebiegania po nich palcami, koszula rozpięta na tyle, by balansować na granicy przyzwoitości, i ten charakterystyczny uśmiech – taki, którym można by namówić zakonnice do wizyty w klubie ze striptizem.
Nie otrzymałam żadnej instrukcji, żeby wyjść, więc stałam tam jak idiotka, uwięziona w zawodowym czyśćcu, podczas gdy oni przeglądali dokumenty. Ale moje oczy zupełnie się uniezależniły, rejestrując każdy szczegół, mimo że każda racjonalna komórka mojego mózgu krzyczała, żebym patrzyła gdziekolwiek indziej.
To nie byli tylko moi szefowie—oni byli legendami w ludzkiej skórze. Potężni, odnoszący sukcesy, kompletnie poza moją ligą dwudziestopięcioletniej dziewicy pod każdym względem.
A jednak to nie powstrzymało mojego mózgu przed rzuceniem się na główkę w niebezpieczne, kompletnie nieodpowiednie rewiry.
Jak by to było wsunąć palce w włosy Ashera? Zepsuć tę kontrolowaną perfekcję? Czy straciłby tę wyrachowaną powściągliwość, gdybym nacisnęła odpowiednie guziki?
Ten facet, Liam—kurwa, czy ta surowa intensywność przełożyłaby się na inne sfery? Te dłonie na mojej skórze, ta ledwo powstrzymywana energia skupiona wyłącznie na tym, by mnie rozłożyć na łopatki?
A Finn... Jezu Chryste. Z tym leniwym uśmiechem i tymi przenikliwymi oczami, niemal słyszałam, jak szepcze rzeczy, od których podwijałyby mi się palce u stóp.
Byłam tak zagubiona w mentalnych akrobacjach na granicy pornografii, że nie zauważyłam, jak długo się już gapię—praktycznie pieprząc ich wzrokiem wszystkich naraz—dopóki Finn nie uniósł głowy.
Złapał mój wzrok z laserową precyzją, a ten znajomy błysk w jego oczach sugerował, że czyta każdą brudną myśl przemykającą mi przez głowę.
"Widzisz coś, co ci się podoba?" zapytał, a jego głos przeszedł w ton, który zupełnie ominął mój mózg i uderzył prosto w układ nerwowy.
Ten charakterystyczny uśmiech rozlał mu się po twarzy jak rozlany grzech, a zażenowanie zmyło mnie jak lodowata fala. Moja twarz zapłonęła czerwienią, szybko odwróciłam wzrok, mamrocząc coś niezrozumiałego o konieczności powrotu do pracy.
"Powinnam... te inne umowy..." wybełkotałam, cofając się w stronę drzwi jak sarna w świetle reflektorów.
Uciekłam z pokoju tak szybko, jak niosły mnie obcasy, serce waliło mi tak mocno, że byłam pewna, że to słyszą. Cholera, miałam być profesjonalna, a nie fantazjować o swoich szefach jak jakaś szkolna gówniara z zauroczeniem.
W kieszeni zabrzęczał mi telefon, przywracając do rzeczywistości. Na wyświetlaczu pojawiło się imię mojego młodszego brata.
"Leo?" odebrałam, wchodząc do pustego biura dla prywatności.
"Jas..." Jego głos drżał, ledwo powyżej szeptu. "Spieprzyłem. Naprawdę spieprzyłem."
Powietrze nagle uciekło mi z płuc. "Co masz na myśli? Co się stało?"
"Myślałem, że poradzę sobie sam, ale oni chcieli pieniądze natychmiast. Już nie czekają."
"Leo, zwolnij," powiedziałam, chwytając się krawędzi szafki na akta, żeby się nie przewrócić. "Jakie pieniądze? Kto chce pieniędzy?"
"Pożyczyłem je," powiedział, a jego głos się załamał. "Myślałem... że mogę pomóc... Ale teraz ci ludzie—"
"Ile?" wyszeptałam, bojąc się odpowiedzi.
"Trzydzieści siedem tysięcy dolarów."
Ta liczba uderzyła mnie jak fizyczny cios i osunęłam się na ścianę, kolana zrobiły mi się miękkie. "Leo, słuchaj mnie—"
"Harlow!" Ostry głos przeciął ciszę biura, sprawiając, że podskoczyłam.
Jedna ze starszych asystentek stała w drzwiach, ręce na biodrach, zniecierpliwiona mina na twarzy.
"Potrzebuję tych arkuszy kontaktów medialnych do projektu Morrison. Gdzie, kurwa, są?"
Patrząc z telefonu na kobietę, poczułam, jak panika ściska mi gardło.
Zamknęłam oczy, rozdarta między zawodowymi obowiązkami a przerażonym głosem brata po drugiej stronie linii. Ostatecznie zwyciężył instynkt przetrwania.
Teraz bardziej niż kiedykolwiek potrzebuję tej pracy.
"Leo," wyszeptałam gorączkowo do telefonu, "muszę iść. Porozmawiamy o tym w domu wieczorem, dobrze?"
"Ale Jas—"
"Wieczorem," powiedziałam stanowczo i rozłączyłam się, zanim mogłabym zmienić zdanie. Wsuwając telefon z powrotem do kieszeni, spojrzałam na asystentkę z wymuszonym uśmiechem. "Materiały do Morrisona są na moim biurku. Zaraz je pani przyniosę."
Kiedy wracałam do swojego stanowiska, nogi miałam jak z waty.
Wszystko wokół wyglądało tak samo—znany chaos biura, stosy papierów, oprawione zdjęcia laureatów Grammy na ścianach—ale wszystko wydawało się nagle kruche, jakby mogło zniknąć w każdej chwili.
Ręce trzęsły mi się, gdy sięgałam po umowy i po raz pierwszy w życiu zrozumiałam, co znaczy prawdziwa desperacja.
Gdzie, do cholery, znajdę trzy pieprzonedzieści siedem tysięcy dolarów?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wejście do naszego mieszkania przypominało wkroczenie na miejsce zbrodni, gdzie ofiarą był mój spokój ducha, a narzędziem mordu – kolejny koszmar, jaki Leo tym razem sprowadził na naszą głowę.
Leo tkwił na naszej parszywej kanapie, jakby zapuścił korzenie, wpatrzony w jakiś bezmyślny sitcom z wyciszonym dźwiękiem.
Jego dłonie wykonywały ten dziwny, kompulsywny ruch – pocierał je o siebie, potem wycierał o dżinsy, po czym znowu pocierał, jakby próbował zetrzeć niewidzialną winę. Klasyczna reakcja stresowa Lea.
Widziałam to już tyle razy, że wiedziałam, iż czeka mnie rozmowa, która postarzy mnie przynajmniej o sześć lat.
Nawet nie podniósł wzroku, kiedy weszłam. Czerwona flaga numer dwa.
— Leo. — Użyłam mojego głosu „bez ściemy”, tego, który zwykle przynosił efekty.
Kiedy w końcu spojrzał, zapragnęłam przenieść się w czasie i przytulić jedenastoletnią siebie za to, że wierzyła, iż najgorsze dziecięce dramaty mamy już za sobą.
Jego oczy były zaczerwienione, a zwykle całkiem niezłe włosy wyglądały, jakby przez godziny je szarpał ze stresu. Wyglądał młodziej niż swoje dwadzieścia jeden lat, bardziej jak przestraszone dziecko, które pamiętałam z najgorszego domu zastępczego.
— Chcesz mi powiedzieć, co się naprawdę dzieje? — Stałam, skrzyżowawszy ramiona. — Bo trzydzieści siedem tysięcy dolarów nie pojawia się znikąd, a ty zachowujesz się, jakby ktoś trzymał ci pistolet przy głowie.
Jego jabłko Adama nerwowo podskoczyło. — Pożyczyłem je dla mamy i taty.
Zamarłam, szklanka z wodą zatrzymała się w połowie drogi do ust i prawie wyślizgnęła mi się z rąk. — Przepraszam, co proszę?
— Potrzebowali pomocy, Jas. Rachunki za leczenie. Mama była chora i—
— Przestań. — Słowo wyszło ostre jak brzytwa. Odstawiłam wodę mocniej, niż było trzeba. — Po prostu, kurwa, przestań. Chcesz mi powiedzieć, że naprawdę pożyczyłeś trzydzieści siedem tysięcy dolarów dla tych ludzi?
— To nasi rodzice—
— Nie. — Krążyłam po pokoju, bo siedzenie byłoby równoznaczne z przyjęciem tego szaleństwa. — Nie, to nie są rodzice. Rodzice nie porzucają swoich dzieci. Rodzice nie wybierają heroiny ponad to, by ich dzieci nie głodowały. Rodzice nie—
— Mówili, że są czyści! — Głos Lea załamał się jak u dwunastolatka. — Mówili, że potrzebują pomocy, żeby stanąć na nogi, że mama ma problemy zdrowotne i potrzebują tylko—
— Jak długo? — Odwróciłam się gwałtownie w jego stronę. — Jak długo kontaktowałeś się z nimi za moimi plecami?
Jego milczenie było głośniejsze niż krzyk.
— Leo. Jak, kurwa, długo?
— Półtora roku — wyszeptał.
Przysięgam, że coś we mnie wtedy pękło. — Półtora roku? Przez ponad rok byłeś z nimi w kontakcie i nigdy mi nie powiedziałeś?
— No widzisz! Bo wiedziałem, że się wściekniesz!
— Wścieknę się? Czyli zareaguję jak ktoś z funkcjonującą pamięcią? Ktoś, kto pamięta, co nam zrobili?
— Mówili, że się zmienili! — Leo wstał, dorównując mi energią. — Mówili, że są trzeźwi, że chcą wszystko naprawić—
— I naprawdę im uwierzyłeś? — Teraz już krzyczałam, wszelka pozorna kontrola prysła. — Po tym wszystkim? Po tym, jak zostawiali nas na całe dnie? Po eksmisjach, awanturach i tych nocach, kiedy kładliśmy się głodni, bo wydali pieniądze na jedzenie na następną działkę?
— Jasmine—
— Nie, teraz ty słuchaj! — Łzy paliły mnie w oczach, ale mówiłam dalej. — Pamiętasz, jak miałeś pięć lat i tylko ja się tobą opiekowałam, gdy miałeś grypę, bo oni byli zbyt naćpani, żeby zauważyć? Pamiętasz, jak znalazł nas opiekun z CPS? Mieliśmy jedenaście i siedem lat, Leo. Jedenaście i siedem!
Twarz Lea się załamywała, ale nie mogłam przestać.
— Pamiętasz domy zastępcze? Hendersonowie, którzy zamykali nas w piwnicy za „nieposłuszeństwo”? Garciowie, którzy kazali nam walczyć o jedzenie? Panią Chen, która wydawała się miła, dopóki jej chłopak nie zdecydował, że bardziej lubi nastolatki?
— Przestań — wyszeptał Leo, opadając z powrotem na kanapę.
— Dlaczego? — Mój głos łamał się. — Chcesz wspominać dobre czasy? Jakie, kurwa, dobre czasy, Leo? Kiedy oni byli dobrymi rodzicami? Kiedy opuścili każdą urodzinę? Każdą szkolną uroczystość? Każdą chwilę, która naprawdę się liczyła?
— To nadal nasi rodzice! — Leo krzyknął przez łzy. — Nie mogę ich po prostu wymazać, jak ty! Nie mogę udawać, że nie istnieją!
Patrzyłam na niego, jakby wyrosła mu druga głowa.
— Myślałem, że może naprawdę się zmienili — powiedział, głos miał kompletnie złamany. — Myślałem, że może... po prostu może, będziemy mieć prawdziwą rodzinę. Że będą tymi rodzicami, na jakich zasługiwaliśmy.
I oto było. Prawda, która bolała bardziej niż jakiekolwiek długi.
Patrząc na mojego młodszego brata, tego, którego wychowałam, chroniłam i kochałam bardziej niż własne życie, widziałam to wypisane na jego twarzy.
On miał nadzieję. Przez cały ten czas miał nadzieję na coś, co ja pogrzebałam lata temu.
— Och, Leo. — Usiadłam obok niego, a cała złość zamieniła się w coś głębszego i nieskończenie bardziej bolesnego. — Kochanie, tacy ludzie się nie zmieniają. Ludzie tacy jak oni... po prostu nie.
— Wiem to teraz — wyszeptał. — Boże, Jas, wiem to teraz. Te pieniądze nie były na leczenie, co? To były pieniądze na dragi. Zawsze chodziło o, kurwa, dragi...
Przyciągnęłam go do siebie, gdy zupełnie się rozpadł, jego ramiona drżały od szlochów, które wydobywały się z jakiegoś głębokiego, poranionego miejsca w nim samym.
— Spieprzyłem — płakał na moim ramieniu. — Tak bardzo spieprzyłem, a teraz ci ludzie chcą swoje pieniądze, a ja ich nie mam i nie wiem, co robić.
— Ile im wysłałeś? — zapytałam cicho.
— Przez te półtora roku? Może piętnaście tysięcy. Zawsze były jakieś awarie, zawsze potrzebowali jeszcze trochę, żeby się podnieść. — Jego śmiech był gorzki i złamany. — Ale te trzydzieści siedem tysięcy to coś innego. Powiedzieli, że mama potrzebuje operacji, że to kwestia życia i śmierci, i spanikowałem. Poszedłem do tych lichwiarzy w centrum, bo banki mi odmówiły.
Zamknęłam oczy, próbując ogarnąć rozmiar tej katastrofy. — Co dokładnie powiedzieli ci ci lichwiarze?
— Odsetki rosną codziennie. Teraz chcą czterdzieści pięć tysięcy, a jeśli nie będę miał tej kasy do końca przyszłego tygodnia... — Zadrżał. — Dali jasno do zrozumienia, co dzieje się z ludźmi, którzy nie płacą.
— Damy radę, — powiedziałam, słowa wypłynęły automatycznie. — Jeszcze nie wiem jak, ale damy. Cokolwiek by to miało znaczyć.
— Co znaczy „cokolwiek by to miało znaczyć”?
Spojrzałam na mojego brata, mojego obowiązku od jedenastego roku życia, jedyną rodzinę, która naprawdę się liczyła, i poczułam, że coś we mnie się zmienia.
— Jeszcze nie wiem — przyznałam. — Ale coś wymyślę. Obiecuję ci, Leo. Nie pozwolę, żeby cię skrzywdzili.
Oparł się o mnie i przez dłuższą chwilę siedzieliśmy w ciszy, oboje emocjonalnie wyczerpani.
— Przepraszam — wyszeptał Leo. — Tak bardzo przepraszam, Jas. Wiem, że już wszystko dla mnie poświęciłaś, a teraz jeszcze pogorszyłem sprawę.
— Hej. — Uniosłam jego podbródek. — Jesteśmy rodziną, okej? Prawdziwą rodziną. Taką, która się pojawia i nie ucieka, gdy robi się ciężko. Popełniłeś błąd, ale naprawimy to razem.
Leo skinął głową, wycierając oczy.
Patrzyłam na światła miasta, każde z nich oznaczało życie, które się nie rozpada, ludzi, którzy nie muszą podejmować niemożliwych decyzji.
Czterdzieści pięć tysięcy dolarów. W czternaście dni.
Ciekawe, ile teraz można dostać za nerkę.
Przesuń w górę, aby kontynuować