Wejście do naszego mieszkania przypominało wkroczenie na miejsce zbrodni, gdzie ofiarą był mój spokój ducha, a narzędziem mordu – kolejny koszmar, jaki Leo tym razem sprowadził na naszą głowę.
Leo tkwił na naszej parszywej kanapie, jakby zapuścił korzenie, wpatrzony w jakiś bezmyślny sitcom z wyciszonym dźwiękiem.
Jego dłonie wykonywały ten dziwny, kompulsywny ruch – pocierał je o siebie, potem wycierał o dżinsy, po czym znowu pocierał, jakby próbował zetrzeć niewidzialną winę. Klasyczna reakcja stresowa Lea.
Widziałam to już tyle razy, że wiedziałam, iż czeka mnie rozmowa, która postarzy mnie przynajmniej o sześć lat.
Nawet nie podniósł wzroku, kiedy weszłam. Czerwona flaga numer dwa.
— Leo. — Użyłam mojego głosu „bez ściemy”, tego, który zwykle przynosił efekty.
Kiedy w końcu spojrzał, zapragnęłam przenieść się w czasie i przytulić jedenastoletnią siebie za to, że wierzyła, iż najgorsze dziecięce dramaty mamy już za sobą.
Jego oczy były zaczerwienione, a zwykle całkiem niezłe włosy wyglądały, jakby przez godziny je szarpał ze stresu. Wyglądał młodziej niż swoje dwadzieścia jeden lat, bardziej jak przestraszone dziecko, które pamiętałam z najgorszego domu zastępczego.
— Chcesz mi powiedzieć, co się naprawdę dzieje? — Stałam, skrzyżowawszy ramiona. — Bo trzydzieści siedem tysięcy dolarów nie pojawia się znikąd, a ty zachowujesz się, jakby ktoś trzymał ci pistolet przy głowie.
Jego jabłko Adama nerwowo podskoczyło. — Pożyczyłem je dla mamy i taty.
Zamarłam, szklanka z wodą zatrzymała się w połowie drogi do ust i prawie wyślizgnęła mi się z rąk. — Przepraszam, co proszę?
— Potrzebowali pomocy, Jas. Rachunki za leczenie. Mama była chora i—
— Przestań. — Słowo wyszło ostre jak brzytwa. Odstawiłam wodę mocniej, niż było trzeba. — Po prostu, kurwa, przestań. Chcesz mi powiedzieć, że naprawdę pożyczyłeś trzydzieści siedem tysięcy dolarów dla tych ludzi?
— To nasi rodzice—
— Nie. — Krążyłam po pokoju, bo siedzenie byłoby równoznaczne z przyjęciem tego szaleństwa. — Nie, to nie są rodzice. Rodzice nie porzucają swoich dzieci. Rodzice nie wybierają heroiny ponad to, by ich dzieci nie głodowały. Rodzice nie—
— Mówili, że są czyści! — Głos Lea załamał się jak u dwunastolatka. — Mówili, że potrzebują pomocy, żeby stanąć na nogi, że mama ma problemy zdrowotne i potrzebują tylko—
— Jak długo? — Odwróciłam się gwałtownie w jego stronę. — Jak długo kontaktowałeś się z nimi za moimi plecami?
Jego milczenie było głośniejsze niż krzyk.
— Leo. Jak, kurwa, długo?
— Półtora roku — wyszeptał.
Przysięgam, że coś we mnie wtedy pękło. — Półtora roku? Przez ponad rok byłeś z nimi w kontakcie i nigdy mi nie powiedziałeś?
— No widzisz! Bo wiedziałem, że się wściekniesz!
— Wścieknę się? Czyli zareaguję jak ktoś z funkcjonującą pamięcią? Ktoś, kto pamięta, co nam zrobili?
— Mówili, że się zmienili! — Leo wstał, dorównując mi energią. — Mówili, że są trzeźwi, że chcą wszystko naprawić—
— I naprawdę im uwierzyłeś? — Teraz już krzyczałam, wszelka pozorna kontrola prysła. — Po tym wszystkim? Po tym, jak zostawiali nas na całe dnie? Po eksmisjach, awanturach i tych nocach, kiedy kładliśmy się głodni, bo wydali pieniądze na jedzenie na następną działkę?
— Jasmine—
— Nie, teraz ty słuchaj! — Łzy paliły mnie w oczach, ale mówiłam dalej. — Pamiętasz, jak miałeś pięć lat i tylko ja się tobą opiekowałam, gdy miałeś grypę, bo oni byli zbyt naćpani, żeby zauważyć? Pamiętasz, jak znalazł nas opiekun z CPS? Mieliśmy jedenaście i siedem lat, Leo. Jedenaście i siedem!
Twarz Lea się załamywała, ale nie mogłam przestać.
— Pamiętasz domy zastępcze? Hendersonowie, którzy zamykali nas w piwnicy za „nieposłuszeństwo”? Garciowie, którzy kazali nam walczyć o jedzenie? Panią Chen, która wydawała się miła, dopóki jej chłopak nie zdecydował, że bardziej lubi nastolatki?
— Przestań — wyszeptał Leo, opadając z powrotem na kanapę.
— Dlaczego? — Mój głos łamał się. — Chcesz wspominać dobre czasy? Jakie, kurwa, dobre czasy, Leo? Kiedy oni byli dobrymi rodzicami? Kiedy opuścili każdą urodzinę? Każdą szkolną uroczystość? Każdą chwilę, która naprawdę się liczyła?
— To nadal nasi rodzice! — Leo krzyknął przez łzy. — Nie mogę ich po prostu wymazać, jak ty! Nie mogę udawać, że nie istnieją!
Patrzyłam na niego, jakby wyrosła mu druga głowa.
— Myślałem, że może naprawdę się zmienili — powiedział, głos miał kompletnie złamany. — Myślałem, że może... po prostu może, będziemy mieć prawdziwą rodzinę. Że będą tymi rodzicami, na jakich zasługiwaliśmy.
I oto było. Prawda, która bolała bardziej niż jakiekolwiek długi.
Patrząc na mojego młodszego brata, tego, którego wychowałam, chroniłam i kochałam bardziej niż własne życie, widziałam to wypisane na jego twarzy.
On miał nadzieję. Przez cały ten czas miał nadzieję na coś, co ja pogrzebałam lata temu.
— Och, Leo. — Usiadłam obok niego, a cała złość zamieniła się w coś głębszego i nieskończenie bardziej bolesnego. — Kochanie, tacy ludzie się nie zmieniają. Ludzie tacy jak oni... po prostu nie.
— Wiem to teraz — wyszeptał. — Boże, Jas, wiem to teraz. Te pieniądze nie były na leczenie, co? To były pieniądze na dragi. Zawsze chodziło o, kurwa, dragi...
Przyciągnęłam go do siebie, gdy zupełnie się rozpadł, jego ramiona drżały od szlochów, które wydobywały się z jakiegoś głębokiego, poranionego miejsca w nim samym.
— Spieprzyłem — płakał na moim ramieniu. — Tak bardzo spieprzyłem, a teraz ci ludzie chcą swoje pieniądze, a ja ich nie mam i nie wiem, co robić.
— Ile im wysłałeś? — zapytałam cicho.
— Przez te półtora roku? Może piętnaście tysięcy. Zawsze były jakieś awarie, zawsze potrzebowali jeszcze trochę, żeby się podnieść. — Jego śmiech był gorzki i złamany. — Ale te trzydzieści siedem tysięcy to coś innego. Powiedzieli, że mama potrzebuje operacji, że to kwestia życia i śmierci, i spanikowałem. Poszedłem do tych lichwiarzy w centrum, bo banki mi odmówiły.
Zamknęłam oczy, próbując ogarnąć rozmiar tej katastrofy. — Co dokładnie powiedzieli ci ci lichwiarze?
— Odsetki rosną codziennie. Teraz chcą czterdzieści pięć tysięcy, a jeśli nie będę miał tej kasy do końca przyszłego tygodnia... — Zadrżał. — Dali jasno do zrozumienia, co dzieje się z ludźmi, którzy nie płacą.
— Damy radę, — powiedziałam, słowa wypłynęły automatycznie. — Jeszcze nie wiem jak, ale damy. Cokolwiek by to miało znaczyć.
— Co znaczy „cokolwiek by to miało znaczyć”?
Spojrzałam na mojego brata, mojego obowiązku od jedenastego roku życia, jedyną rodzinę, która naprawdę się liczyła, i poczułam, że coś we mnie się zmienia.
— Jeszcze nie wiem — przyznałam. — Ale coś wymyślę. Obiecuję ci, Leo. Nie pozwolę, żeby cię skrzywdzili.
Oparł się o mnie i przez dłuższą chwilę siedzieliśmy w ciszy, oboje emocjonalnie wyczerpani.
— Przepraszam — wyszeptał Leo. — Tak bardzo przepraszam, Jas. Wiem, że już wszystko dla mnie poświęciłaś, a teraz jeszcze pogorszyłem sprawę.
— Hej. — Uniosłam jego podbródek. — Jesteśmy rodziną, okej? Prawdziwą rodziną. Taką, która się pojawia i nie ucieka, gdy robi się ciężko. Popełniłeś błąd, ale naprawimy to razem.
Leo skinął głową, wycierając oczy.
Patrzyłam na światła miasta, każde z nich oznaczało życie, które się nie rozpada, ludzi, którzy nie muszą podejmować niemożliwych decyzji.
Czterdzieści pięć tysięcy dolarów. W czternaście dni.
Ciekawe, ile teraz można dostać za nerkę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Minęły trzy dni od załamania Leo, a ja czułam, jak jego ciężar przygniata nas oboje.
Siedziałam przy biurku, gapiąc się na liczby nabazgrane na serwetce.
Moje oszczędności: 5000 dolarów. Wkład Leo z napiwków i małego funduszu awaryjnego: 2000 dolarów. Razem: 7000 dolarów.
Wciąż brakowało nam trzydziestu ośmiu tysięcy dolarów.
Kiedyś przerwa na lunch w pracy oznaczała przeglądanie Instagrama i udawanie, że sałatka z biurka naprawdę mnie satysfakcjonuje.
Dziś oznaczała nurkowanie głową naprzód w siódmy krąg internetowego piekła, polując na sposoby, by wyczarować czterdzieści pięć tysięcy z powietrza.
Już wypaliłam oczywiste opcje—dorywcze prace, które zajęłyby trzy lata, by spłacić dług Leo, aplikacje „gig economy” wymagające samochodów, których nie miałam, i zlecenia freelancerskie wymagające umiejętności, których nigdy nie rozwinęłam, bo byłam zbyt zajęta wychowywaniem brata, żeby nauczyć się kodowania czy zostać influencerką.
Sprzedanie wszystkiego, co miałam, mogłoby dać mi jeszcze kilka tysięcy, ale to nawet nie byłoby rysą na zadłużeniu.
— No dalej — mruknęłam, przewijając ogłoszenia o pracę. — Coś musi być.
Każde wyszukiwanie kończyło się w tym samym miejscu: oszustwa obiecujące łatwe pieniądze, piramidy finansowe przebrane za „okazje biznesowe” i oferty, które były albo zbyt piękne, by były prawdziwe, albo wymagały sprzedania duszy jakiejś sekcie MLM.
Wniosek: nie ma legalnego sposobu, by zdobyć tyle pieniędzy w tydzień.
Historia mojej przeglądarki stawała się pomnikiem desperacji. Szybka kasa praca.Pilne pożyczki bez sprawdzania zdolności.Jak zarobić szybko bez umiejętności.
Każde kolejne wyszukiwanie było bardziej żałosne od poprzedniego. Wtedy trafiłam na coś, co sprawiło, że żołądek spadł mi prosto pod podłogę biura.
Wątek na forum zatytułowany „Sprzedaż dziewictwa za miliony: prawda czy mit?”
Mój kursor zawisł nad linkiem przez pełne trzydzieści sekund. Część mnie chciała zamknąć laptopa i udawać, że tego nie widziałam. Racjonalna część mózgu krzyczała, by przewinąć dalej, znaleźć normalne rozwiązanie, być normalną osobą z normalnymi problemami.
Ale czterdzieści pięć tysięcy dolarów to nie jest normalny problem.
Kliknęłam.
Wątek był zaskakująco szczegółowy, z linkami do artykułów o kobietach, które trafiły na pierwsze strony gazet, licytując swoje dziewictwo. Modelka, która rzekomo dostała ponad milion dolarów, studentka, która spłaciła całą edukację.
Kwoty były powalające. Jeden komentarz przykuł moją uwagę: „To nie tylko mit. Istnieją legalne strony do tego. Z wyższej półki, dyskretne, bezpieczne. Virtue Exchange to najbardziej renomowana.”
Ręce drżały mi, gdy wpisywałam nazwę w nowym oknie przeglądarki. Strona, która się załadowała, była zupełnie inna, niż się spodziewałam. Elegancka, profesjonalna, niepokojąco legalna.
Jakby ktoś wziął handel ludźmi i przerobił go na modłę Doliny Krzemowej. Kobiety licytujące swoje dziewictwo za kwoty przyprawiające o zawrót głowy, wszystko pod płaszczykiem „wzmocnienia pozycji” i „luksusowych doświadczeń”.
Ręce drżały mi, gdy przeglądałam profile kobiet, które nie przypominały mnie w najmniejszym stopniu—wypolerowane, pewne siebie, pewnie takie, które miały fundusze powiernicze i plany awaryjne. Ale te liczby... cholera, te liczby były prawdziwe.
Stawki wyjściowe od dziesiątek tysięcy. Zakończone aukcje dochodzące do sześciu cyfr.
— To jest chore — wyszeptałam do siebie, ale przewijałam dalej.
To było przerażające. Poniżające. Absolutnie popierdolone i niebezpiecznie kuszące.
Bo jest jedna rzecz, której nikt ci nie mówi o desperacji: sprawia, że niemożliwe wydaje się rozsądne. Przesuwa twoje granice moralne w wygodniejsze miejsca na mapie.
Całe życie byłam zbyt zajęta byciem mamą dla Leo, by mieć relacje. Zbyt skupiona na przetrwaniu, by tracić czas na chłopaków czy przelotne romanse. Zawsze myślałam, że moje dziewictwo i brak doświadczenia to tylko kolejny powód, dla którego jestem inna, kolejny sposób, w jaki ominęły mnie normalne nastoletnie przeżycia.
Okazało się, że niektórzy bogaci dupki są gotowi sowicie za to zapłacić.
Ironia była tak przewrotna, że prawie mnie rozbawiła. Moja „czystość”, która była po prostu efektem lat braku czasu na romans, najwyraźniej miała wartość rynkową. Kto by pomyślał?
Czytając dalej i kalkulując w głowie, w żołądku zawiązał mi się supeł.
Nic, co znalazłam do tej pory, nie oferowało takiego rozwiązania. Nic innego nie mogło rozwiązać problemu Leo tak szybko, tak całkowicie.
I już ten jeden fakt sprawiał, że nie mogłam oderwać wzroku.
Byłam tak głęboko w króliczej norze, tak zagubiona w sprzecznych myślach o tym, czy naprawdę mogłabym zrobić coś takiego, że nie wyczułam obecności kogoś za sobą, dopóki tego nie poczułam — delikatnego oddechu na karku, ciepłego, niskiego głosu muskającego moje ucho.
"Dobrze się bawisz w pracy, Harlow?"
O mało nie odleciałam w kosmos, zatrzaskując laptopa tak gwałtownie, że pewnie pękł ekran, i odwracając się, by zobaczyć Finna Blackwooda stojącego tuż za mną.
Zdecydowanie za blisko.
Ten jego charakterystyczny uśmieszek błąkający się na ustach i niebezpiecznie rozbawiony błysk w oczach. Moje serce wykonywało jakiś arytmiczny taniec śmierci.
Czy widział, co miałam na ekranie? Jak długo tam stał?
"Jezus Maria," sapnęłam, przyciskając dłoń do piersi. "Masz jakieś szkolenie ninja, czy po prostu lubisz przyprawiać ludzi o zawał?"
Te słowa wyszły ze mnie, zanim mój mózg nadążył za ustami. Cholera. Przeklęłam przy szefie. Przy moim niesamowicie wpływowym szefie, który mógłby mnie zwolnić jednym pstryknięciem palców.
"To znaczy— Przepraszam, panie Blackwood. Zaskoczył mnie pan. To było z mojej strony nieprofesjonalne."
"Spokojnie," powiedział Finn z rozbawieniem w oczach. "Przyszedłem tylko zapytać, czy masz już te liczby do konta Drake'a."
Racja. Praca. Normalne, profesjonalne sprawy, które nie obejmowały researchu, jak zlicytować własne dziewictwo, żeby spłacić dług brata u lichwiarzy.
"Liczby dla Drake'a," powtórzyłam, próbując zmusić mózg do działania. "Tak. Mam je."
Ale Finn się nie ruszał. Jeśli już, to wydawał się aż za bardzo cieszyć moim zakłopotaniem.
"Wydajesz się... rozkojarzona dzisiaj," powiedział, a w jego głosie zabrzmiała ta figlarna nuta, od której moje tętno zaczęło wariować. "Wszystko w porządku?"
"W porządku," rzuciłam zbyt szybko. "Wszystko zupełnie w porządku. Po prostu, wiesz, pracuję. Robię rzeczy do pracy. Bardzo profesjonalne rzeczy do pracy."
Jego uśmiech się poszerzył. "Mhm."
Odwróciłam się z powrotem do komputera, otwierając pliki Drake'a rękami, które na pewno nie drżały. Na pewno nie.
Czułam go za sobą, wciąż zbyt blisko, jego obecność była jak napięty przewód tuż przy moich plecach.
"Proszę," powiedziałam, drukując raporty i podając je bez patrzenia na niego. "Wszystko, czego pan potrzebuje, powinno tam być."
Finn przyjął papiery z leniwym uśmiechem, ale jego wzrok zatrzymał się na mojej twarzy. "Wiesz, Harlow, gdybym nie wiedział lepiej, powiedziałbym, że byłaś niegrzeczną dziewczynką, rozpraszając się w pracy."
Te słowa uderzyły mnie jak fizyczny cios. Gorąco przeszyło mnie wzdłuż kręgosłupa, a myśli odpłynęły w rejony mojego ciała, do których absolutnie nie powinny.
Zwłaszcza tutaj. Zwłaszcza przy moim nieziemsko atrakcyjnym szefie.
Moje policzki zapłonęły szkarłatem, ale zmusiłam głos do opanowania. "Po prostu skupiłam się na tym, żeby dostarczyć panu to, czego pan potrzebuje."
"Mhm." Jego spojrzenie jeszcze raz mnie omiotło, a ten chytry uśmiech trwał, gdy się odsunął. "Dzięki za to. Staraj się nie przepracowywać."
I już go nie było, zostawiając mnie samą z szaleńczym pulsem i utrzymującym się zapachem jego perfum.
Przez jedną bezdechową sekundę—no dobra, może dłużej niż sekundę—rozważałam to. Rozważałam zrobienie czegoś szalonego, mogącego zakończyć moją karierę, tylko po to, by poczuć, jak ten mężczyzna przyciska mnie do siebie, do biurka, do ściany. Na mnie, we mnie.
Ale moment minął. Rzeczywistość uderzyła jak kubeł zimnej wody.
To był Finn Blackwood. Spadkobierca muzycznego imperium, pewnie z inną supermodelką w łóżku każdej nocy, zdecydowanie poza moim zasięgiem pod każdym względem.
Czego ktoś taki jak on mógłby chcieć od kogoś takiego jak ja? Całkiem niedoświadczona, całkiem zwyczajna, tonąca w problemach, o których nawet nie miałby pojęcia.
A poza tym, miałam prawdziwe problemy do rozwiązania. Groźne. Takie, które kończą się połamanymi nogami i betonowymi butami, jeśli szybko nie znajdę rozwiązania.
Kryzys Leo wciąż wisiał nade mną, a termin lichwiarzy nieubłaganie się zbliżał. Pożądanie wobec szefa to luksus, na który nie mogłam sobie pozwolić.
Otworzyłam na nowo laptopa, wpatrując się w stronę Virtue Exchange, która wciąż świeciła na ekranie.
Czterdzieści pięć tysięcy dolarów. Jedenaście dni.
Czasem niemożliwe było jedyną opcją, jaka pozostała.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Spotkanie z Norą na lunchu to zazwyczaj najjaśniejszy punkt mojego tygodnia—chaotyczna energia mojej najlepszej przyjaciółki i jej absolutny brak filtra to idealne antidotum na wszelki korporacyjny bullshit, w którym się topię.
Siedziałyśmy na naszym stałym miejscu w małej kawiarni naprzeciw Cadence Records, wykorzystując przerwę na lunch, żeby nadrobić zaległości.
Dziś jednak niosę dług Lea niczym ołowiany ciężar w piersiach i nawet charakterystyczna dla Nory ironia nie trafia już tak samo.
Jest już po dwóch mimosa, jej ciemne włosy perfekcyjnie potargane w ten niedbały sposób, który zajmuje jej czterdzieści pięć minut. Najwyraźniej dział prawny płaci lepiej niż administracja.
— Wyglądasz jak śmierć — oznajmia bez zbędnych uprzejmości. — Jakie nowe piekło zapukało tym razem do twoich drzwi?
— Miło cię widzieć — mruczę, przywołując kelnera. — I wszystko w porządku.
— Dziewczyno, dosłownie wyglądasz jak nawiedzona wiktoriańska sierota. — Pochyla się, studiując moją twarz z intensywnością kogoś, kto zrobił karierę na czytaniu ludzi. — Wysypuj się.
Zamawiam drinka, coś na tyle mocnego, żeby stępić krawędzie mojego niepokoju, i zbywam ją.
— Najpierw opowiedz mi o swoim weekendzie. Muszę pożyć cudzym życiem kogoś, kto faktycznie ma życie seksualne.
Oczy Nory rozświetlają się jak w bożonarodzeniowy poranek. — O, kochanie. Zapnij pasy.
Następuje graficzny, entuzjastyczny play-by-play jej najnowszego podboju—jakiegoś bankiera inwestycyjnego, którego poznała w barze na dachu, a który najwyraźniej miał zarówno wytrzymałość, jak i kreatywność.
Opowiada o pozycjach, które nie jestem pewna, czy są anatomicznie możliwe, i o technikach, od których nawet gwiazda porno by się zarumieniła.
— A potem zrobił coś językiem, co dosłownie sprawiło, że zobaczyłam Boga — kończy, upijając kolejny łyk mimosa. — Mówię o pełnym, religijnym doświadczeniu. Może się nawet nawrócę na jego religię.
Nie mogę się powstrzymać od śmiechu, mimo ciężaru miażdżącego mi klatkę piersiową. — Jesteś szalona.
Zazdrościłam jej pewności siebie. Nora poruszała się po świecie, jakby należał do niej, brała, co chciała, a resztę zostawiała za sobą.
Próbowała zeswatać mnie z kimś od lat, ale ja zawsze znajdowałam wymówki.
— A propos facetów — mówi, pochylając się z tym figlarnym błyskiem w oku — jak tam sprawy z boską trójcą gorąca i męskiej perfekcji z góry?
Zatrzymuję drinka w pół drogi do ust. — Z czym?
— Nie udawaj głupiej. Bracia Blackwood. Powiedz mi, że przynajmniej zauważyłaś, że pracujesz dla trzech najbardziej ruchalnych facetów w branży muzycznej.
Czuję, jak robi mi się gorąco na karku. — Nora, to moi szefowie.
— I co z tego? To tylko dodaje pikanterii, nie jest nielegalne. — Pochyla się, jej głos przechodzi w spiskowy szept. — Liam ma to całe energy golden retrievera, nie? Te słodkie oczy i delikatny uśmiech, dopóki nie zorientujesz się, że to pewnie typ, który absolutnie rozwaliłby cię w łóżku, a potem przyniósł śniadanie.
— Chryste, Nora!
— Co? Po prostu jestem szczera. A nawet nie zaczynajmy o Asherze. Ten facet ma to całe kontrolowane panowanie. Jakby przeleciał cię na swoim biurku i jeszcze kazał robić notatki po wszystkim.
Staram się skupić na jedzeniu, ale obrazy mkną mi przez głowę. Teraz cała się palę. — Możemy nie—
— A Finn — Nora kontynuuje, zupełnie ignorując mój dyskomfort — to właściwie chodzący seks. Ta leniwa pewność siebie i ten uśmiech, który mógłby namówić zakonnicę do złamania ślubów. Założę się, że to taki typ, który rozśmieszyłby cię tuż przed tym, jak doprowadziłby cię do orgazmu.
— O mój Boże, przestań. — Zakrywam twarz dłońmi, ale czuję, jak się po prostu rumienię.
— Myślisz o tym teraz, prawda? — Głos Nory to czysta radość. — Nareszcie! Już zaczynałam myśleć, że jesteś z kamienia.
— O niczym nie myślę — kłamię.
— Gówno prawda. Myślisz o tym, jakby to było, gdyby któryś z nich przyparł cię do ściany i—
— Nora, błagam, przestań. — Nawet protestując, moja wyobraźnia już tam była.
Szczególnie myślę o wczoraj, o głosie Finna przy uchu, o tym, jak moje ciało zareagowało na coś tak prostego jak bliskość. O fantazjach, których nie umiem wyłączyć.
— Czemu? Przecież praktycznie wiercisz się na krześle. — Uśmiech Nory jest diabelski. — Kiedy ostatni raz poczułaś się tak podniecona, tylko rozmawiając o kimś?
Nigdy. Prawdziwa odpowiedź brzmi nigdy, ale nie dam jej tej amunicji.
„Są kompletnie poza moim zasięgiem”, mówię zamiast tego. „Jestem tylko zwykłą asystentką w ich wytwórni. Pewnie nawet nie widzą we mnie kobiety.”
„Przestań pieprzyć.” Głos Nory staje się poważny. „Jas, jesteś przepiękna i nie masz o tym zielonego pojęcia. Chodzisz w tych swoich zachowawczych ubrankach, myśląc, że jesteś niewidzialna, ale uwierz mi—oni to widzą. Widziałam, jak na ciebie patrzą.”
„A skąd ty niby wiesz?”
„Bo mam sprawne oczy i zwracam uwagę na szczegóły. Ostatni firmowy mixer? Finn nie mógł oderwać od ciebie wzroku. A nie zaczynajmy nawet o tym, jak Liam patrzy na ciebie podczas spotkań, jakbyś była najciekawszą osobą w pokoju.”
Żołądek robi mi się dziwnie ściśnięty, czego absolutnie nienawidzę. „Wydaje ci się.”
„Jestem spostrzegawcza. To różnica.” Wskazuje na mnie widelcem oskarżycielskim ruchem. „Twój problem polega na tym, że jesteś tak zajęta opiekowaniem się innymi, że zapomniałaś, że też masz prawo czegoś chcieć.”
Słowa uderzają jak policzek. „To nie takie proste.”
„Mogłoby być. Pracujesz z nimi codziennie. Jesteś mądra, piękna i jedyną kobietą w tym biurze, która nie rzuca im się do stóp jakby byli jakimś boysbandem k-popowym.”
„Bo mam profesjonalizm.”
„Bo się boisz.” Jej głos łagodnieje nieco. „Słuchaj, nie mówię, że musisz spać ze wszystkimi trzema—choć szczerze, to byłby ruch stulecia. Po prostu mówię, że może już czas przestać udawać, że pragnienie kogoś to przestępstwo.”
„Nawet gdybyś miała rację, a nie masz, nie wiedziałabym, co robić. Nie mam twojego... szerokiego doświadczenia w terenie.”
„Doświadczenie jest przeceniane. Entuzjazm liczy się znacznie bardziej.” Na jej twarzy pojawia się ten łobuzerski uśmiech. „Poza tym, z takimi facetami? Pewnie ucieszyliby się z roli nauczycieli.”
„Nie mogę po prostu podejść do któregoś i powiedzieć: 'Hej, chcesz zabrać mi dziewictwo?'” Zaprotestowałam.
„A czemu nie? Założę się, że walczyliby o ten przywilej.”
„Jesteś szalona.”
„Jestem praktyczna. Słuchaj, widziałam jak na ciebie patrzą. Wszyscy trzej. To nie jest zawodowe zainteresowanie, kochanie. To głód.”
„To nie... oni nie...” Ale nawet gdy próbowałam temu zaprzeczyć, przypomniały mi się pewne momenty.
Przeciągłe spojrzenia, swobodne dotknięcia trwające ułamek sekundy za długo, rozmowy, w których wyczuwałam podskórne napięcie, którego nie rozumiałam.
Rozmowa szybko przeszła na inny temat, ale jej słowa tkwiły we mnie jak kolce pod skórą. Gdy się rozstawałyśmy, chwyciła mnie za ramię.
„Serio, Jas. Życie jest za krótkie, żeby spędzać je zastanawiając się 'co by było, gdyby'. A dziewictwo to nie jest jakiś cenny prezent, który musisz zachować na ślub. To po prostu kolejne doświadczenie.”
Słowa Nory zostały ze mną na długo po powrocie do pracy i do domu.
Tej nocy leżałam w łóżku, wpatrując się w sufit, z głową pełną myśli.
Wyciągnęłam laptopa, wmawiając sobie, że jeszcze raz poszukam normalnej pracy. Ale każda strona z ofertami sprowadzała się do tych samych ślepych zaułków.
Wtedy właśnie wpisałam znowu te słowa: aukcja dziewictwa.
Strona Virtue Exchange załadowała się tak samo nieskazitelnie i profesjonalnie jak wcześniej. Całość wyglądała bardziej jak luksusowy serwis concierge niż coś nieprzyzwoitego.
„Co ja w ogóle wyprawiam?”
Wstyd ścisnął mi żołądek, ale towarzyszyło mu też coś innego. Nadzieja? Desperacja? Sama już nie wiedziałam.
Zamknęłam laptopa, nie podjęłam żadnej decyzji, ale też nie wyczyściłam historii przeglądarki.
Następnego ranka robiłam kawę w kuchni, gdy Leo wtoczył się do środka, wciąż w ubraniach z klubu. Twarz miał bladą, a ręce drżały, gdy wyciągnął z kieszeni zmiętą kopertę.
„Zostawili to dla mnie”, powiedział, ledwo słyszalnym szeptem. „Na przedniej szybie auta, kiedy kończyłem pracę.”
Wzięłam kopertę drżącymi palcami, rozdarłam i znalazłam w środku pojedynczą kartkę z wiadomością nabazgraną czerwoną farbą: 'Osiem dni. Żadnych więcej opóźnień.'
Krew mi zamarzła. „Osiem dni? Myślałam, że mamy więcej czasu.”
„Ja też.” Głos Leo zadrżał. „Jas, co my zrobimy? Boję się.”
Spojrzałam na mojego młodszego brata i poczułam, jak coś się we mnie utwardza. On na mnie liczył. Zawsze na mnie liczył, a ja nigdy go nie zawiodłam.
„Coś wymyślę”, powiedziałam, udając spokój, którego nie czułam. „Obiecuję, Leo. Nie pozwolę, żeby coś ci się stało.”
Ale nawet wypowiadając te słowa, widziałam w jego oczach, że nie jest przekonany. Cholera, ja sama też nie byłam przekonana.
Przesuń w górę, aby kontynuować