passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Virgin's Vengeance: Marked by My Enemy - Rozdział #2 - autor Yan Stellar

Virgin's Vengeance: Marked by My Enemy

/

Rozdział 2

ROZDZIAŁ 1

PERSPEKTYWA KAI

Moje palce wsunęły się pod cienki materiał koszuli nocnej, gdy leżałam w ciemności mojej małej sypialni. Ściany były puste, zupełnie niepodobne do bogatych gobelinów, które kiedyś wisiały w moim rodzinnym domu.

Zamknęłam oczy i próbowałam przypomnieć sobie, jak to było przedtem. Przed krzykami. Przed krwią. Zanim cały mój świat spalił się na popiół w jedną noc.

Moja dłoń poruszała się wyćwiczonym ruchem między udami, szukając uwolnienia, które mogłoby sprawić, że znów poczuję się człowiekiem.

Ciepło narasta powoli, ostrożnie. Nauczyłam się kontrolować każde doznanie, upewniać się, że nic mnie nie zaskoczy. Kontrola była teraz wszystkim. To jedyne, co mi zostało.

"Mam samokontrolę", wydycham w ciszę. "Jestem silna."

Moje ciało reagowało tak, jak powinno. Tak jak było to zamierzone.

Ciepło gromadziło się nisko w moim brzuchu i przez chwilę pozwoliłam sobie wierzyć, że się leczę. Że mogę odzyskać tę część siebie, której nigdy nie dotknęła ich przemoc.

Doznanie narastało. Mój oddech przyspieszył. Byłam już prawie tam, gdy jego twarz błysnęła pod moimi powiekami.

Ciemne oczy. Silna szczęka. Drapieżny uśmiech, który nawiedzał moje koszmary.

Ronan Duskmore.

"Nie!" Słowo wyrwało się z mojego gardła, gdy moje ciało zesztywniało, nie z przyjemności, lecz z przerażenia.

Moja ręka odskoczyła, jakbym się oparzyła. Zbliżające się uwolnienie natychmiast zgasło, pozostawiając mnie zimną i drżącą. Usiadłam tak szybko, że zakręciło mi się w głowie, przyciskając plecy do wezgłowia łóżka.

"Nie on", wyszeptałam, obejmując ramionami kolana. "Tylko nie on."

Ale obraz nie chciał odejść. Te ciemne oczy, tak podobne do oczu jego ojca. Ta sama krew, która zniszczyła wszystko, co kochałam.

"Nienawidzę cię", powiedziałam do pustego pokoju, ale mój głos drżał. "Nienawidzę cię, nienawidzę cię, nienawidzę cię."

Słowa brzmiały pusto i fałszywie, bo moje ciało wciąż pulsowało potrzebą, wciąż pragnęło przerwanego dotyku. Wciąż reagowało na wspomnienie twarzy, którą powinnam nienawidzić.

Zrzuciłam kołdrę i wstałam na niepewnych nogach. Koszula nocna przylegała do wilgotnej skóry, a ja czułam zapach własnego podniecenia.

Robiło mi się niedobrze.

"To nic nie znaczy", powiedziałam sobie stanowczo. Ale nawet gdy to mówiłam, wiedziałam, że kłamię.

Potrzebowałam powietrza. Musiałam wydostać się z tego pokoju, który nagle wydawał się zbyt mały i duszący. Moje stopy odnalazły zimną podłogę i przemknęłam przez zaciemnioną chatę jak duch. Drzwi wejściowe skrzypnęły, gdy je otworzyłam.

Nocne powietrze uderzyło w moją rozgrzaną skórę jak błogosławieństwo. Oddychałam głęboko, próbując oczyścić umysł. Próbując zmyć utrzymujący się posmak wstydu.

Moje stopy niosły mnie znaną ścieżką bez świadomej myśli. Chodziłam tą drogą tak wiele razy, że mogłabym to robić z zamkniętymi oczami.

Obok starożytnego dębu, który wyznaczał połowę drogi. Obok kępy dzikich róż, które kwitną nawet w najgłębszej części zimy. W kierunku jedynego miejsca, które kiedykolwiek dało mi spokój.

Z moich ust wyrwał się dźwięk. Niski i żałosny. Zajęło mi chwilę, zanim zdałam sobie sprawę, że nucę.

Melodia była czymś, co zwykła śpiewać moja matka. Kołysanka o wilkach, księżycowym świetle i miłości, która pokonuje wszystko.

Ale dziś wieczorem piosenka brzmiała inaczej. Dziś wieczorem brzmiała jak modlitwa.

"Księżycu w górze i gwiazdy tak jasne", zaśpiewałam cicho, mój głos stawał się silniejszy z każdym słowem. "Prowadźcie mnie przez tę nieskończoną noc."

Słowa zdawały się dawać mi siłę i sprawiały, że czułam się mniej samotna. Gdy dotarłam do brzegu rzeki, śpiewałam pełnym głosem, pozwalając melodii nieść się nad wodą.

To było moje miejsce. Moje sanktuarium. Miałam się tu spotkać z Kelly tamtego dnia. Moją najlepszą przyjaciółką, moją małą siostrą. Zamiast tego znalazłam jej złamane ciało wśród trzcin.

Wtedy złożyłam obietnicę. Stojąc nad grobem Kelly, przysięgłam, że nigdy nie pozwolę nikomu zabrać mi tego, co zabrali jej. Zachowam się dla mojego prawdziwego partnera. Będę chronić swoją czystość, dopóki bogini księżyca nie pobłogosławi mnie mężczyzną godnym mojego zaufania.

Nie mogłam jej ochronić. Żadne z nas nie mogło. I ta prawda wsiąkła w moje kości jak mróz. Ale mogłam coś chronić. Mogłam narysować linię w popiele i przysiąc, że nikt - żaden mężczyzna, żaden alfa, żaden gładko mówiący nieznajomy - nigdy nie zdobędzie mnie bez honoru.

Zachowam się dla mojego prawdziwego partnera. Nie dlatego, że wierzyłam w bajki, ale dlatego, że musiałam w coś wierzyć. Ponieważ w świecie, gdzie można odebrać siłę, gdzie dziewicze wilczyce są traktowane jak nagrody, potrzebowałam czegoś, co będzie tylko moje do oddania. Będę chronić swoją czystość, dopóki bogini księżyca nie pobłogosławi mnie jedynym mężczyzną godnym mojego zaufania. Kimś, kto widział mnie, nie tylko dziewczynę z tragicznymi oczami i nawiedzającą przeszłością.

Nawet teraz, gdy pożądanie zwija się w moim brzuchu, a jego oczy płoną gorętszym niż ogień, trzymam się tej przysięgi. Bo złamanie jej oznaczałoby poddanie czegoś więcej niż mojego ciała. Oznaczałoby poddanie ostatniej części siebie, której przysięgłam nigdy nie stracić.

Pozwoliłam mojemu głosowi wznieść się ponownie, niosąc starożytną melodię nad wodą. "Miłość znajdzie mnie w końcu, złamane serca zawsze się zgoją."

Słowa smakowały nadzieją i głupotą w równych proporcjach.

Byłam tak zagubiona w pieśni, że prawie przeoczyłam zmianę w powietrzu. Subtelną zmianę, która oznaczała, że nie jestem już sama.

Ktoś tu był.

Mój głos zamarł w gardle, gdy zobaczyłam postać stojącą plecami do mnie, dwadzieścia stóp w dół rzeki. Szerokie ramiona. Ciemne włosy. Ten rodzaj obecności, który sprawia, że samo powietrze wokół niego pulsuje mocą.

Stał idealnie nieruchomo, jakby słuchał mojej pieśni.

Mężczyzna odwrócił się powoli i znajome ciemne oczy spotkały się z moimi nad księżycową wodą.

Ronan Duskmore.

Ta sama twarz, która błysnęła w moim umyśle zaledwie pół godziny temu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 2

PERSPEKTYWA KAI

"Piękna noc na północny spacer."

Głos dobiega zza moich pleców, głęboki i bogaty, i zupełnie nieoczekiwany. Odwracam się gwałtownie, a moje serce wali o żebra tak mocno, że jestem pewna, że on to słyszy.

To on. To naprawdę on.

Twarz z mojej fantazji w sypialni. Twarz, która wszystko zrujnowała zaledwie godzinę temu. Stoi tutaj w moim świętym miejscu, jakby tu należał.

Ale zobaczenie go na żywo to coś zupełnie innego niż fantazja. To surowa moc wcielona w ciało, Alfa w pełni sił, a każdy mój instynkt krzyczy, żeby albo się poddać, albo uciekać.

Jest większy niż sobie wyobrażałam. Wyższy. Księżycowe światło wyłapuje ostre kąty jego twarzy, podkreślając drapieżną grację w jego ruchach. Nawet stojąc nieruchomo, jest w nim coś, co sprawia, że powietrze wokół nas wibruje elektrycznością.

Tak wygląda prawdziwy Alfa. To jest wróg.

"Ja..." Mój głos wychodzi jak krakanie. Odchrząkuję i próbuję ponownie, instynktownie cofając się o krok. "Nie wiedziałam, że ktoś tu jeszcze przychodzi."

Nie podchodzi bliżej, ale jakoś jego obecność wypełnia całą przestrzeń między nami. Te ciemne oczy są utkwione we mnie z intensywnością, która sprawia, że czuję się jak ofiara.

"Śpiewałaś," mówi, a jego głos to ciepły miód zmieszany z niebezpieczeństwem. "Masz piękny głos."

Szybko potrząsam głową, spoglądając na moje bose stopy. Uległy gest przychodzi automatycznie, wpojony przez lata pouczeń, by nigdy nie kwestionować autorytetu Alfy. "Nie. Ja tylko... czasami śpiewam. Dla siebie."

"Szkoda," mówi, i słyszę uśmiech w jego głosie. "Rzece się podobało. Mnie też."

Moja skóra zaczyna płonąć, gorąco pełznie po szyi jak palce. To samo gorąco, które czułam w sypialni. To samo gorąco, które doprowadziło do mojego upokorzenia.

Nie. Nie teraz. Nie przy nim.

"Jak masz na imię?" pyta, gdy nie odpowiadam.

Przygryzam wargi ze złości. Na niego. Na siebie. Na całą tę niemożliwą sytuację.

Nienawidzę tego, co teraz czuję. Moje ciało reaguje na niego jak na jakiś narkotyk, i nie mogę tego powstrzymać. Puls mi przyspiesza. Oddech staje się zbyt szybki.

I co gorsza, o wiele gorsza, jest to ciągnące uczucie w dole brzucha, które sprawia, że chcę podejść bliżej zamiast uciekać.

Nie powinnam być nim zauroczona.

To Duskmore. Wróg. Członek rodziny człowieka, który zniszczył moją rodzinę.

Ale stoję tu w koszuli nocnej nad rzeką i mogę myśleć tylko o tym, jak jego głos brzmi dokładnie tak, jak w mojej fantazji. Jak jego obecność sprawia, że powietrze wokół mnie wibruje elektrycznością.

"Kaia," w końcu udaje mi się powiedzieć. "Mam na imię Kaia."

"Kaia," powtarza, a sposób, w jaki wymawia moje imię, sprawia, że coś trzepocze w mojej piersi. "Jestem—"

"Wiem, kim jesteś," przerywam mu, ostrzej niż zamierzałam. "Wszyscy wiedzą, kim jesteś, Alfo Ronanie."

Coś przemyka po jego twarzy na dźwięk mojego tonu. Jego oczy lekko się zwężają i widzę dokładny moment, w którym włączają się jego instynkty Alfy. Powietrze wokół nas staje się cięższe, naładowane jego mocą.

Robi krok do przodu, a ja natychmiast cofam się o dwa.

"Czyżby?" mówi, a jego głos opada do niższego rejestru, który sprawia, że miękną mi kolana. "I co mówią o mnie, Kaio?"

Sposób, w jaki ciągle używa mojego imienia, robi ze mną rzeczy, których nie chcę przyznać. Sprawia, że czuję się widziana w sposób, który mnie przeraża.

Muszę stąd iść. Teraz.

"Powinnam już iść," mówię nagle, odwracając się od niego.

To niegrzeczne. Niewiarygodnie niegrzeczne odwrócić się plecami do Alfy bez pozwolenia. Moja babcia zabiłaby mnie za taki brak szacunku. Ale nie mogę tu zostać ani sekundy dłużej.

Nie kiedy moje ciało tak bardzo mnie zdradza.

Nie kiedy każdy oddech przynosi mi jego zapach, który sprawia, że kręci mi się w głowie.

"Kaia."

Rozkaz w jego głosie zatrzymuje mnie w miejscu. Moje stopy przymarzają do ziemi, jakby zapuściły korzenie.

Cholera.

Słyszę jego kroki za sobą. Powolne. Celowe. Jak drapieżnik skradający się do ofiary.

Zbliża się.

Każdy instynkt we mnie krzyczy, żeby uciekać, ale nie mogę się ruszyć. Rozkaz Alfy w jego głosie unieruchomił moje mięśnie.

"Nie," szepczę, ale nie wiem, czy mówię to do niego, czy do siebie.

"Nie co?" pyta, a jego głos jest teraz tuż za mną.

Czuję ciepło promieniujące z jego ciała. Czuję ten męski zapach, który sprawia, że miękną mi kolana.

"Nie podchodź bliżej," wydycham.

Słyszę, jak bierze głęboki wdech przez nos, i wiem, że wyczuwa mój zapach.

O Boże. Czy czuje moje podniecenie? Czy wie, co robiłam, zanim tu przyszłam?

Ta myśl sprawia, że świeże gorąco zalewa moje policzki.

"Odwróć się," mówi cicho.

To nie jest prośba. To rozkaz, wydany tym głosem Alfy, który sprawia, że każdy wilczy instynkt we mnie chce być posłuszny.

Odwracam się powoli, trzymając wzrok utkwiony w ziemi.

"Spójrz na mnie."

"Nie."

"Spójrz na mnie, Kaio."

Wbrew zdrowemu rozsądkowi podnoszę oczy, by spotkać jego spojrzenie.

Uderzenie trafia mnie jak fizyczny cios.

Studiuje moją twarz z intensywnością, która sprawia, że czuję się naga. Jakby widział prosto przez wszystkie moje obrony do zagubienia i pragnienia, które tak bardzo próbuję ukryć.

Jego źrenice są rozszerzone, ciemne jak nocne niebo. A w jego spojrzeniu jest coś, co wywraca mój żołądek do góry nogami.

Surowy głód. Zaborczość. Spojrzenie Alfy, który znalazł coś, czego pragnie.

Wyciąga rękę w kierunku mojej twarzy, a ja wzdrygam się tak gwałtownie, że prawie upadam do tyłu.

"Nie dotykaj mnie," sapię, mój głos drży czymś pomiędzy strachem a furią.

Natychmiast się zatrzymuje, jego ręka opada. Coś przemyka przez jego twarz - zmieszanie, może ból - ale znika tak szybko, że mogłam to sobie wyobrazić.

"Nie skrzywdzę cię," mówi cicho, jego głos jest teraz łagodniejszy.

Ale tu nie chodzi o ból. Nigdy nie chodziło tylko o ból.

Moje serce wali o żebra, przysięga odbija się w mojej głowie jak święty rytm bębna. Obiecałam sobie - obiecałam Kelly - że nie pozwolę nikomu dotknąć tego, co było przeznaczone dla mojego prawdziwego partnera. Że będę chronić tę część siebie, tę nienaruszoną część, dopóki sama bogini księżyca nie uzna kogoś za godnego.

A jednak, gdy jest tak blisko, gdy jego głos otula mnie jak aksamit, a jego zapach sprawia, że miękną mi kolana, trudniej pamiętać, dlaczego złożyłam tę obietnicę. Trudniej, ale nie niemożliwe.

Robię krok w tył, otulając się ramionami jak zbroją.

"Już to zrobiłeś," wyrywa mi się, zanim zdążę się powstrzymać.

Słowa wiszą między nami jak wyzwanie.

Zastygł w bezruchu. "Co masz na myśli?"

Chcę mu powiedzieć wszystko. O moich rodzicach. O przysiędze, którą złożyłam przy tym właśnie drzewie. O tym, jak jego rodzina zniszczyła moją i jak przez trzy lata planowałam zemstę.

Ale nie mogę. Jeszcze nie.

"Nic," mówię zamiast tego, obejmując się ramionami. "Po prostu... nie lubię być dotykana."

To nie do końca kłamstwo. Po tym, jak zobaczyłam, do czego są zdolni samce, gdy czegoś chcą, boję się każdego fizycznego kontaktu. Ale z nim jest inaczej. Bardziej skomplikowanie.

Z nim boję się, że mogłoby mi się to zbyt spodobać.

Przygląda mi się przez dłuższą chwilę i widzę, jak mentalnie kataloguje wszystko w mojej reakcji. Sposób, w jaki się wzdrygnęłam. Jak się trzymam. Strach w moim głosie.

"Rozumiem," mówi w końcu. "Przepraszam. Nie chciałem sprawić ci dyskomfortu."

Szczery żal w jego głosie zaskakuje mnie. Spodziewałam się arogancji, poczucia uprzywilejowania, tego rodzaju dominacji Alfy, która bierze, co chce, bez względu na zgodę.

To... to nie jest to, czego się spodziewałam.

"W porządku," mamroczę, choć nie jest. Nic w tym wszystkim nie jest w porządku.

"Czy mogę zapytać, dlaczego jesteś tu tak późno?" pyta, jego ton jest teraz starannie neutralny. "To nie jest bezpieczne dla młodej wilczycy być samej w nocy."

"Mogłabym zapytać o to samo," odpowiadam, a w moim głosie pojawia się nieco naturalnego buntu.

Uśmiecha się, i to przemienia całą jego twarz. "Touché. Nie mogłem spać. Często przychodzę tu myśleć."

"Ja też," przyznaję, zanim zdążę się powstrzymać.

"Naprawdę? Jak często?"

Waham się. Jest coś w sposobie, w jaki pyta, co sprawia, że chcę odpowiedzieć szczerze. Ale nie mogę opuścić gardy. Nie przy nim.

"Czasami," mówię wymijająco.

"O czym myślisz, gdy tu przychodzisz?"

To pytanie trafia bliżej domu, niż mógłby przypuszczać. Myślę o moich rodzicach. O sprawiedliwości. O zemście. O przysiędze, którą złożyłam i cenie, jaką jestem gotowa zapłacić, by ją spełnić.

"O różnych rzeczach," mówię wymijająco.

Cicho się śmieje. "Nie jesteś zbyt ufna, prawda?"

"A powinnam być? Wobec ciebie?"

To pytanie zdaje się go zaskoczyć. "Dlaczego miałabyś nie być?"

Przyglądam mu się przez dłuższą chwilę, studiując jego twarz w świetle księżyca. Wydaje się naprawdę nie mieć pojęcia, dlaczego mogłabym być wobec niego nieufna. Nie ma pojęcia, co jego rodzina zrobiła mojej.

Co oznacza, że nie wie, kim jestem. Nie wie, że jestem córką wilków, które zabił jego ojciec.

Nagle w mojej głowie zaczyna formować się pomysł. Niebezpieczny, lekkomyślny pomysł, który sprawia, że mój puls przyspiesza z zupełnie innego powodu.

Jest mną zainteresowany. To oczywiste po sposobie, w jaki na mnie patrzy, jak się zbliżył, jak niechętnie pozwala mi odejść.

I nie wie, kim jestem.

Co jeśli mogłabym to wykorzystać? Co jeśli mogłabym się do niego zbliżyć, zdobyć jego zaufanie, sprawić, by mu na mnie zależało?

Co jeśli mogłabym zniszczyć go od środka?

Ta myśl powinna mnie przerażać. Wykorzystywanie czyichś uczuć przeciwko nim, manipulowanie nimi, by się o mnie troszczyli, tylko po to, by skuteczniej ich zranić.

Ale gdy myślę o moich rodzicach, o przysiędze, którą złożyłam, o sprawiedliwości, której tak długo odmawiano... ta myśl wcale mnie nie przeraża.

Ekscytuje mnie.

"Może masz rację," mówię w końcu, mój głos jest teraz łagodniejszy. "Może powinnam być bardziej ufna."

Coś zmienia się w jego wyrazie twarzy. Może nadzieja. Albo zainteresowanie.

"Chciałabyś się ze mną przejść?" pyta. "Tylko na chwilę. Obiecuję, że nie będę próbował cię znowu dotknąć."

Udaję, że się zastanawiam, choć mój umysł już pędzi do przodu, rozważając możliwości.

"Dobrze," mówię. "Ale tylko na kilka minut. I zostajemy przy rzece."

Kiwa głową ochoczo, a ja muszę ukryć uśmiech.

Idealnie.

To może być łatwiejsze, niż myślałam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 3

PUNKT WIDZENIA KAI

Leżę w łóżku, wpatrując się w sufit i próbując nie myśleć o wczorajszej nocy nad rzeką. Próbując nie myśleć o jego głosie. Jego zapachu. O tym, jak na mnie patrzył, jakby widział prosto w moją duszę.

Ale moje ciało ma inne plany.

Żar znów narasta, nisko w moim brzuchu. Ta sama niespokojna energia, która zaprowadziła mnie nad rzekę. Moja dłoń zaczyna wędrować w stronę rąbka koszuli nocnej, gdy ostre pukanie rozlega się po chacie.

"Kaia!" Głos mojego ojca brzmi donośnie zza drzwi. "Wstawaj! Musimy gdzieś być!"

Zrywam się do pozycji siedzącej, z walącym sercem. "Już idę, tato!"

Narzucam szlafrok i śpieszę do drzwi, wygładzając potargane włosy. Gdy je otwieram, mój ojciec stoi tam z najszerszym uśmiechem, jaki widziałam na jego twarzy od lat.

"Dzień dobry, słoneczko," mówi, praktycznie podskakując. "Załóż swoją najlepszą sukienkę. Idziemy z wizytą."

Unoszę brew. "Z wizytą? Tato, ledwo świta. Kto składa wizyty o tej porze?"

Jego uśmiech jeszcze się poszerza. "Alfa zaprosił nas do swojego domu na śniadanie."

Te słowa uderzają mnie jak policzek. "Co?"

"Sam Alfa Ronan Duskmore przysłał posłańca dziś rano," kontynuuje tata, najwyraźniej nieświadomy mojego szoku. "Osobiste zaproszenie. Możesz w to uwierzyć? Po tylu latach trzymania się na uboczu, Alfa chce się z nami spotkać!"

W ustach mi wysycha. To jest to. To jest okazja, na którą czekałam.

Przez trzy lata planowałam ten moment. Trzy lata ukrywania strasznej tajemnicy przed ojcem, bo wiem, że prawda zniszczyłaby resztki jego ducha. Jest już złamany po stracie Kelly i naszej mamy, po tym jak patrzył, jak jego świat się rozpada. Gdybym powiedziała mu, że rodzina Duskmore'ów jest winna, mój ojciec poszedłby prosto do ich drzwi, żądając sprawiedliwości.

I zabiliby go za to.

Więc niosłam to brzemię sama. Wiedzę o tym, kto zniszczył naszą rodzinę. Głód zemsty, który mnie pochłania. Staranne planowanie, jak zbliżyć się do Duskmore'ów na tyle, by dowiedzieć się, który z nich faktycznie pociągnął za spust.

A teraz Ronan praktycznie podaje mi się na srebrnej tacy.

"Tato, nie sądzę—"

"Żadnych ale," przerywa mi, machając lekceważąco ręką. "To ogromny zaszczyt, Kaia. Ogromny! Teraz idź się przygotować. Załóż niebieską sukienkę, tę, którą uszyła twoja mama przed... no, przed. Wyglądasz pięknie w niebieskim."

Znika na korytarzu, pogwizdując jakąś wesołą melodię, zostawiając mnie stojącą w drzwiach, gdy mój świat wiruje poza kontrolą.

Alfa Ronan chce mnie zobaczyć. Po wczorajszej nocy nad rzeką, naprawdę zaprosił mnie do swojego domu.

Doskonale. Mój plan już działa.

Powinnam czuć się triumfalnie. Zwycięsko. To dokładnie to, na co liczyłam - sposób, by przeniknąć do rodziny Duskmore'ów, by się do nich zbliżyć.

Ale zamiast tego, mogę myśleć tylko o tym, jak Ronan patrzył na mnie zeszłej nocy. Surowy głód w jego oczach. To, jak jego obecność sprawiała, że moja skóra płonęła, a serce przyspieszało. Jak moje ciało reagowało na niego mimo wszystkiego, co wiem o jego rodzinie.

Jak chciałam, żeby mnie dotknął, nawet gdy się wzdrygałam.

Przeszukuję szafę, aż znajduję niebieską sukienkę, ale moje ręce drżą. Nie z nerwów związanych z planem, ale z czegoś zupełnie innego.

Nie mogę przestać o nim myśleć. O tym, jak natychmiast się wycofał, gdy się wzdrygnęłam. O szczerym żalu w jego głosie, gdy przepraszał. O tym, jak patrzył na mnie, jakbym była czymś cennym, czymś do ochrony, a nie do podbicia.

To nie pasuje. Nic z tego nie pasuje do tego, co wiem o Duskmore'ach. Oni są potworami. Zabójcami. Rodziną, która zniszczyła moją.

Ale Ronan... sposób, w jaki traktował mnie zeszłej nocy...

"Skup się," szepczę do siebie, wślizgując się w sukienkę. "Tu chodzi o zemstę. O sprawiedliwość. Możesz wykorzystać jego pociąg do ciebie. Spraw, by ci zaufał. Dowiedz się, który z nich jest zabójcą."

Ale nawet gdy to mówię, czuję narastający żar między udami. Wspomnienie jego głosu, głębokiego i władczego. Sposób, w jaki wypowiadał moje imię, jakby było czymś świętym.

Jak na mnie patrzył, gdy myślał, że mogę uciec.

"Kaia!" woła tata z dołu. "Jesteś już gotowa? Nie możemy kazać Alfie czekać!"

"Już prawie!" odkrzykuję, choć moje ręce drżą tak mocno, że ledwo mogę zapiąć guziki.

Kilka minut później tata wraca do mojego pokoju i praktycznie ciągnie mnie do drzwi.

"Tato, zwolnij," protestuję, gdy pośpiesza mnie na zewnątrz. "Nie spóźnimy się na nic."

"Może się spóźnimy," mówi, z oczami błyszczącymi nerwową energią. "Co jeśli posłaniec pomylił godzinę? Co jeśli mamy być tam wcześniej? Co jeśli—"

"Tato, oddychaj," mówię stanowczo. "Wszystko będzie dobrze."

Ale nawet gdy to mówię, wiem, że kłamię. Nic w tym wszystkim nie będzie dobre.

Droga na terytorium Alfy wydaje się jednocześnie zbyt długa i zbyt krótka. Mój ojciec nerwowo papla przez całą drogę, mówiąc o tym, jaki to zaszczyt, jak to może zmienić nasze życie, jak dumna byłaby mama.

Ledwo go słyszę. Myślę tylko o swoim planie. Zbliżyć się do Ronana. Sprawić, by mi zaufał. Dowiedzieć się, który z braci zabił moją matkę – czy to był on? A może któryś z pozostałych? A potem...

Potem sprawię, że wszyscy za to zapłacą.

Spędziłam trzy lata, przygotowując się do tego. Trzy lata na stawaniu się silniejszą, mądrzejszą, bardziej przebiegłą. Nie jestem już tą złamaną piętnastolatką, która składała przysięgę nad rzeką. Jestem gotowa ich pokonać, bez względu na cenę.

Ale gdy zbliżamy się do domu Alfy, moja determinacja słabnie. Budynek wyłania się przed nami, cały z ciemnego kamienia i z groźnymi oknami, i nagle już nie myślę o zemście.

Myślę o tym, jak rozszerzyły się źrenice Ronana, kiedy na mnie spojrzał. Jak jego głos zniżył się do tego niskiego, rozkazującego tonu, od którego ugięły mi się kolana. Jak pachniał niebezpieczeństwem, pożądaniem i czymś, co sprawiało, że moje ciało śpiewało z pragnienia.

Co jest ze mną nie tak? Dlaczego on tak na mnie działa?

"Imponujące, prawda?" – szepcze tata, gdy podchodzimy do głównego wejścia.

"Przerażające," mruczę pod nosem.

Służący otwiera drzwi, zanim zdążymy zapukać, jakby czekał na nas.

"Pan Grimm i panna Grimm," mówi z ukłonem pełnym szacunku. "Alfa się państwa spodziewa. Proszę, zapraszam."

Prowadzą nas przez korytarze wyłożone portretami surowych Alf z minionych pokoleń. Ich namalowane oczy zdają się mnie śledzić, gdy idziemy, oceniając i kalkulując.

Ale moje ciało zaczyna reagować, zanim jeszcze docieramy do głównej sali. Zapach tego miejsca – dym z drewna, skóra i coś wyjątkowo męskiego – przyspiesza mi puls. Sprawia, że znajome ciepło zaczyna narastać między udami.

To jego zapach. Zapach Ronana, przenikający każdy centymetr tego miejsca.

Nie. Nie tutaj. Nie teraz.

Muszę się skupić. Muszę pamiętać, po co tu jestem. Pamiętać przysięgę złożoną nad rzeką.

Ale myślę tylko o tym, jak patrzył na mnie ostatniej nocy. Jak zbliżył się do mnie, drapieżny i pełen gracji. Jak sięgnął ręką do mojej twarzy, zanim się odsunęłam.

Co by się stało, gdybym się nie odsunęła? Jak by się czuł jego dotyk?

"Przepraszam," mówię szybko, zwracając uwagę służącego. "Czy mógłby mi pan wskazać damską toaletę? Potrzebuję chwili, by... się odświeżyć."

"Oczywiście, panno," mówi, wskazując korytarz z boku. "Trzecie drzwi po prawej."

"Poczekam tutaj," mówi tata, siadając na krześle w korytarzu. "Nie zabaw tam długo, słoneczko."

Kręcę głową. "Idź, tato. Sama cię znajdę."

Patrzy na mnie podejrzliwie przez chwilę, ale potem służący prowadzi go dalej i zostaję sama w korytarzu.

Śpieszę korytarzem, a serce bije mi coraz mocniej z każdym krokiem. Zapach jest tu silniejszy, bardziej skoncentrowany. Kręci mi się od niego w głowie, sprawia, że moje ciało reaguje w sposób, którego nie potrafię kontrolować.

Znajduję damską toaletę i szybko się wślizguję, zamykając drzwi na klucz. Pomieszczenie jest małe, ale eleganckie, z marmurową umywalką i ozdobnym lustrem, w którym widzę swoją zarumienioną twarz.

"Ogarnij się," szepczę do swojego odbicia. "Dasz radę. To twoja szansa na zemstę. Nie pozwól mu się rozpraszać."

Ale nawet gdy wypowiadam te słowa, czuję, jak narasta we mnie gorąco. Niespokojna energia, która dręczy mnie od dni, osiąga punkt kulminacyjny. Bycie tak blisko niego, wdychanie jego zapachu, świadomość, że jest tylko kilka kroków dalej...

Ręce zaczynają mi drżeć.

Myślę tylko o oczach Ronana. O tym, jak płonęły pożądaniem, gdy na mnie patrzył. O tym, jak głosem rozkazał mi się odwrócić, spojrzeć na niego.

O tym, jak moje ciało posłuchało bez wahania.

"Nie," szepczę. "Nie tutaj. Byle nie tutaj."

Ale moje ciało nie słucha rozumu. Narasta Furia, ten pierwotny wilkołaczy głód, który domaga się zaspokojenia. Skóra wydaje się za ciasna, za gorąca. Każde zakończenie nerwowe płonie.

Myślę o tym, jak podszedł bliżej mnie nad rzeką. Jak jego obecność wypełniła przestrzeń między nami. Jak wypowiedział moje imię, jakby było czymś cennym.

Jak to by było mieć te dłonie na sobie? Poczucie jego ust na mojej skórze? Gdyby dotykał mnie tak, jak ja dotykam się w ciemności swojego pokoju?

Zanim zdążę się powstrzymać, podnoszę sukienkę. Moje dłonie odnajdują krawędź bielizny, odsuwając ją z desperacją.

"Tylko szybko," szepczę. "Tylko tyle, by to ustało."

Opieram jedną nogę o ścianę, unosząc ją, by mieć lepszy dostęp. Palce trafiają w cel, już śliskie od pragnienia. Ulga jest natychmiastowa, ale niewystarczająca. Nigdy dość.

Zamykam oczy i pozwalam sobie wyobrazić. Jego dłonie zamiast moich. Jego głos szepczący moje imię. Jego ciało przyciskające się do mojego, cała ta alfa moc skupiona na mojej przyjemności.

"Proszę," szepczę do nikogo. "Proszę, pozwól mi przez to przejść."

Poruszam palcami szybciej, goniąc za uwolnieniem, które może dać mi dość kontroli, by stawić mu czoło. Wyobrażam sobie jego usta na mojej szyi, zęby muskające skórę.

Wyobrażam sobie, że pragnie mnie tak mocno, jak ja jego.

Ta myśl powinna mnie przerażać. Powinnam się brzydzić, że chcę wroga.

Ale nie potrafię przestać. Potrzeba jest zbyt silna, żar zbyt intensywny.

Prawie już dochodzę, jestem tak blisko krawędzi, gdy drzwi nagle otwierają się z hukiem.

Otwieram oczy i spotykam ciemne spojrzenie po drugiej stronie małego pomieszczenia.

Alfa Ronan Duskmore stoi w drzwiach, ręka wciąż na klamce, oczy szeroko otwarte ze zdumienia.

I głodu.

Tyle głodu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Virgin's Vengeance: Marked by My Enemy

Virgin's Vengeance: Marked by My Enemy

29 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

29

Treść

Aa