PUNKT WIDZENIA KAI
Leżę w łóżku, wpatrując się w sufit i próbując nie myśleć o wczorajszej nocy nad rzeką. Próbując nie myśleć o jego głosie. Jego zapachu. O tym, jak na mnie patrzył, jakby widział prosto w moją duszę.
Ale moje ciało ma inne plany.
Żar znów narasta, nisko w moim brzuchu. Ta sama niespokojna energia, która zaprowadziła mnie nad rzekę. Moja dłoń zaczyna wędrować w stronę rąbka koszuli nocnej, gdy ostre pukanie rozlega się po chacie.
"Kaia!" Głos mojego ojca brzmi donośnie zza drzwi. "Wstawaj! Musimy gdzieś być!"
Zrywam się do pozycji siedzącej, z walącym sercem. "Już idę, tato!"
Narzucam szlafrok i śpieszę do drzwi, wygładzając potargane włosy. Gdy je otwieram, mój ojciec stoi tam z najszerszym uśmiechem, jaki widziałam na jego twarzy od lat.
"Dzień dobry, słoneczko," mówi, praktycznie podskakując. "Załóż swoją najlepszą sukienkę. Idziemy z wizytą."
Unoszę brew. "Z wizytą? Tato, ledwo świta. Kto składa wizyty o tej porze?"
Jego uśmiech jeszcze się poszerza. "Alfa zaprosił nas do swojego domu na śniadanie."
Te słowa uderzają mnie jak policzek. "Co?"
"Sam Alfa Ronan Duskmore przysłał posłańca dziś rano," kontynuuje tata, najwyraźniej nieświadomy mojego szoku. "Osobiste zaproszenie. Możesz w to uwierzyć? Po tylu latach trzymania się na uboczu, Alfa chce się z nami spotkać!"
W ustach mi wysycha. To jest to. To jest okazja, na którą czekałam.
Przez trzy lata planowałam ten moment. Trzy lata ukrywania strasznej tajemnicy przed ojcem, bo wiem, że prawda zniszczyłaby resztki jego ducha. Jest już złamany po stracie Kelly i naszej mamy, po tym jak patrzył, jak jego świat się rozpada. Gdybym powiedziała mu, że rodzina Duskmore'ów jest winna, mój ojciec poszedłby prosto do ich drzwi, żądając sprawiedliwości.
I zabiliby go za to.
Więc niosłam to brzemię sama. Wiedzę o tym, kto zniszczył naszą rodzinę. Głód zemsty, który mnie pochłania. Staranne planowanie, jak zbliżyć się do Duskmore'ów na tyle, by dowiedzieć się, który z nich faktycznie pociągnął za spust.
A teraz Ronan praktycznie podaje mi się na srebrnej tacy.
"Tato, nie sądzę—"
"Żadnych ale," przerywa mi, machając lekceważąco ręką. "To ogromny zaszczyt, Kaia. Ogromny! Teraz idź się przygotować. Załóż niebieską sukienkę, tę, którą uszyła twoja mama przed... no, przed. Wyglądasz pięknie w niebieskim."
Znika na korytarzu, pogwizdując jakąś wesołą melodię, zostawiając mnie stojącą w drzwiach, gdy mój świat wiruje poza kontrolą.
Alfa Ronan chce mnie zobaczyć. Po wczorajszej nocy nad rzeką, naprawdę zaprosił mnie do swojego domu.
Doskonale. Mój plan już działa.
Powinnam czuć się triumfalnie. Zwycięsko. To dokładnie to, na co liczyłam - sposób, by przeniknąć do rodziny Duskmore'ów, by się do nich zbliżyć.
Ale zamiast tego, mogę myśleć tylko o tym, jak Ronan patrzył na mnie zeszłej nocy. Surowy głód w jego oczach. To, jak jego obecność sprawiała, że moja skóra płonęła, a serce przyspieszało. Jak moje ciało reagowało na niego mimo wszystkiego, co wiem o jego rodzinie.
Jak chciałam, żeby mnie dotknął, nawet gdy się wzdrygałam.
Przeszukuję szafę, aż znajduję niebieską sukienkę, ale moje ręce drżą. Nie z nerwów związanych z planem, ale z czegoś zupełnie innego.
Nie mogę przestać o nim myśleć. O tym, jak natychmiast się wycofał, gdy się wzdrygnęłam. O szczerym żalu w jego głosie, gdy przepraszał. O tym, jak patrzył na mnie, jakbym była czymś cennym, czymś do ochrony, a nie do podbicia.
To nie pasuje. Nic z tego nie pasuje do tego, co wiem o Duskmore'ach. Oni są potworami. Zabójcami. Rodziną, która zniszczyła moją.
Ale Ronan... sposób, w jaki traktował mnie zeszłej nocy...
"Skup się," szepczę do siebie, wślizgując się w sukienkę. "Tu chodzi o zemstę. O sprawiedliwość. Możesz wykorzystać jego pociąg do ciebie. Spraw, by ci zaufał. Dowiedz się, który z nich jest zabójcą."
Ale nawet gdy to mówię, czuję narastający żar między udami. Wspomnienie jego głosu, głębokiego i władczego. Sposób, w jaki wypowiadał moje imię, jakby było czymś świętym.
Jak na mnie patrzył, gdy myślał, że mogę uciec.
"Kaia!" woła tata z dołu. "Jesteś już gotowa? Nie możemy kazać Alfie czekać!"
"Już prawie!" odkrzykuję, choć moje ręce drżą tak mocno, że ledwo mogę zapiąć guziki.
Kilka minut później tata wraca do mojego pokoju i praktycznie ciągnie mnie do drzwi.
"Tato, zwolnij," protestuję, gdy pośpiesza mnie na zewnątrz. "Nie spóźnimy się na nic."
"Może się spóźnimy," mówi, z oczami błyszczącymi nerwową energią. "Co jeśli posłaniec pomylił godzinę? Co jeśli mamy być tam wcześniej? Co jeśli—"
"Tato, oddychaj," mówię stanowczo. "Wszystko będzie dobrze."
Ale nawet gdy to mówię, wiem, że kłamię. Nic w tym wszystkim nie będzie dobre.
Droga na terytorium Alfy wydaje się jednocześnie zbyt długa i zbyt krótka. Mój ojciec nerwowo papla przez całą drogę, mówiąc o tym, jaki to zaszczyt, jak to może zmienić nasze życie, jak dumna byłaby mama.
Ledwo go słyszę. Myślę tylko o swoim planie. Zbliżyć się do Ronana. Sprawić, by mi zaufał. Dowiedzieć się, który z braci zabił moją matkę – czy to był on? A może któryś z pozostałych? A potem...
Potem sprawię, że wszyscy za to zapłacą.
Spędziłam trzy lata, przygotowując się do tego. Trzy lata na stawaniu się silniejszą, mądrzejszą, bardziej przebiegłą. Nie jestem już tą złamaną piętnastolatką, która składała przysięgę nad rzeką. Jestem gotowa ich pokonać, bez względu na cenę.
Ale gdy zbliżamy się do domu Alfy, moja determinacja słabnie. Budynek wyłania się przed nami, cały z ciemnego kamienia i z groźnymi oknami, i nagle już nie myślę o zemście.
Myślę o tym, jak rozszerzyły się źrenice Ronana, kiedy na mnie spojrzał. Jak jego głos zniżył się do tego niskiego, rozkazującego tonu, od którego ugięły mi się kolana. Jak pachniał niebezpieczeństwem, pożądaniem i czymś, co sprawiało, że moje ciało śpiewało z pragnienia.
Co jest ze mną nie tak? Dlaczego on tak na mnie działa?
"Imponujące, prawda?" – szepcze tata, gdy podchodzimy do głównego wejścia.
"Przerażające," mruczę pod nosem.
Służący otwiera drzwi, zanim zdążymy zapukać, jakby czekał na nas.
"Pan Grimm i panna Grimm," mówi z ukłonem pełnym szacunku. "Alfa się państwa spodziewa. Proszę, zapraszam."
Prowadzą nas przez korytarze wyłożone portretami surowych Alf z minionych pokoleń. Ich namalowane oczy zdają się mnie śledzić, gdy idziemy, oceniając i kalkulując.
Ale moje ciało zaczyna reagować, zanim jeszcze docieramy do głównej sali. Zapach tego miejsca – dym z drewna, skóra i coś wyjątkowo męskiego – przyspiesza mi puls. Sprawia, że znajome ciepło zaczyna narastać między udami.
To jego zapach. Zapach Ronana, przenikający każdy centymetr tego miejsca.
Nie. Nie tutaj. Nie teraz.
Muszę się skupić. Muszę pamiętać, po co tu jestem. Pamiętać przysięgę złożoną nad rzeką.
Ale myślę tylko o tym, jak patrzył na mnie ostatniej nocy. Jak zbliżył się do mnie, drapieżny i pełen gracji. Jak sięgnął ręką do mojej twarzy, zanim się odsunęłam.
Co by się stało, gdybym się nie odsunęła? Jak by się czuł jego dotyk?
"Przepraszam," mówię szybko, zwracając uwagę służącego. "Czy mógłby mi pan wskazać damską toaletę? Potrzebuję chwili, by... się odświeżyć."
"Oczywiście, panno," mówi, wskazując korytarz z boku. "Trzecie drzwi po prawej."
"Poczekam tutaj," mówi tata, siadając na krześle w korytarzu. "Nie zabaw tam długo, słoneczko."
Kręcę głową. "Idź, tato. Sama cię znajdę."
Patrzy na mnie podejrzliwie przez chwilę, ale potem służący prowadzi go dalej i zostaję sama w korytarzu.
Śpieszę korytarzem, a serce bije mi coraz mocniej z każdym krokiem. Zapach jest tu silniejszy, bardziej skoncentrowany. Kręci mi się od niego w głowie, sprawia, że moje ciało reaguje w sposób, którego nie potrafię kontrolować.
Znajduję damską toaletę i szybko się wślizguję, zamykając drzwi na klucz. Pomieszczenie jest małe, ale eleganckie, z marmurową umywalką i ozdobnym lustrem, w którym widzę swoją zarumienioną twarz.
"Ogarnij się," szepczę do swojego odbicia. "Dasz radę. To twoja szansa na zemstę. Nie pozwól mu się rozpraszać."
Ale nawet gdy wypowiadam te słowa, czuję, jak narasta we mnie gorąco. Niespokojna energia, która dręczy mnie od dni, osiąga punkt kulminacyjny. Bycie tak blisko niego, wdychanie jego zapachu, świadomość, że jest tylko kilka kroków dalej...
Ręce zaczynają mi drżeć.
Myślę tylko o oczach Ronana. O tym, jak płonęły pożądaniem, gdy na mnie patrzył. O tym, jak głosem rozkazał mi się odwrócić, spojrzeć na niego.
O tym, jak moje ciało posłuchało bez wahania.
"Nie," szepczę. "Nie tutaj. Byle nie tutaj."
Ale moje ciało nie słucha rozumu. Narasta Furia, ten pierwotny wilkołaczy głód, który domaga się zaspokojenia. Skóra wydaje się za ciasna, za gorąca. Każde zakończenie nerwowe płonie.
Myślę o tym, jak podszedł bliżej mnie nad rzeką. Jak jego obecność wypełniła przestrzeń między nami. Jak wypowiedział moje imię, jakby było czymś cennym.
Jak to by było mieć te dłonie na sobie? Poczucie jego ust na mojej skórze? Gdyby dotykał mnie tak, jak ja dotykam się w ciemności swojego pokoju?
Zanim zdążę się powstrzymać, podnoszę sukienkę. Moje dłonie odnajdują krawędź bielizny, odsuwając ją z desperacją.
"Tylko szybko," szepczę. "Tylko tyle, by to ustało."
Opieram jedną nogę o ścianę, unosząc ją, by mieć lepszy dostęp. Palce trafiają w cel, już śliskie od pragnienia. Ulga jest natychmiastowa, ale niewystarczająca. Nigdy dość.
Zamykam oczy i pozwalam sobie wyobrazić. Jego dłonie zamiast moich. Jego głos szepczący moje imię. Jego ciało przyciskające się do mojego, cała ta alfa moc skupiona na mojej przyjemności.
"Proszę," szepczę do nikogo. "Proszę, pozwól mi przez to przejść."
Poruszam palcami szybciej, goniąc za uwolnieniem, które może dać mi dość kontroli, by stawić mu czoło. Wyobrażam sobie jego usta na mojej szyi, zęby muskające skórę.
Wyobrażam sobie, że pragnie mnie tak mocno, jak ja jego.
Ta myśl powinna mnie przerażać. Powinnam się brzydzić, że chcę wroga.
Ale nie potrafię przestać. Potrzeba jest zbyt silna, żar zbyt intensywny.
Prawie już dochodzę, jestem tak blisko krawędzi, gdy drzwi nagle otwierają się z hukiem.
Otwieram oczy i spotykam ciemne spojrzenie po drugiej stronie małego pomieszczenia.
Alfa Ronan Duskmore stoi w drzwiach, ręka wciąż na klamce, oczy szeroko otwarte ze zdumienia.
I głodu.
Tyle głodu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA KAI
Zastygam jak sarna w świetle reflektorów, z nogą uniesioną przy ścianie, z dłonią wciąż między udami, przyłapana w najbardziej kompromitującej pozycji, jaką można sobie wyobrazić.
Przez chwilę żadne z nas się nie rusza. Żadne z nas nie oddycha.
Potem jego nozdrza lekko się rozszerzają i wiem, że czuje dokładnie, co robiłam.
Szał. Oczywiście musiało się to zdarzyć podczas Szału.
Trzy dni czystej, pierwotnej potrzeby, która dopada niesparowane wilkołaki co kilka miesięcy. Trzy dni, kiedy logika i kontrola ustępują miejsca surowym instynktom i pragnieniu. Trzy dni, kiedy nawet najsilniejsze wilki mogą całkowicie zatracić się w swoich najbardziej podstawowych żądzach.
Powinnam była poczekać. Zostać w domu, aż to minie. Ale byłam tak pewna, że potrafię się kontrolować, tak przekonana, że moja przysięga zemsty będzie silniejsza niż jakikolwiek biologiczny imperatyw.
Myliłam się.
"Cóż," mówi cicho, jego głos jest szorstki od czegoś, czego nie potrafię zidentyfikować. Czegoś mroczniejszego i bardziej niebezpiecznego niż wcześniej. "To nieoczekiwane."
Moja twarz płonie ze wstydu tak gorącego, że dziwię się, że się nie zapala. Nie mogę mówić, ruszać się ani robić nic poza wpatrywaniem się w niego, podczas gdy mój świat rozpada się wokół mnie.
Ale jest w nim teraz coś innego. Coś dzikszego. Jego źrenice są rozszerzone, prawie całkowicie czarne, a w jego ciele jest napięcie, którego nie było nad rzeką. Ta sama pierwotna energia, która mnie pochłaniała, promieniuje od niego falami.
On też jest w Szale.
"Co robisz w mojej łazience?" pyta, jego głos niesie ten autorytet Alfy, który sprawia, że miękną mi kolana, ale teraz jest w nim coś jeszcze. Coś głodnego i drapieżnego.
Unoszę brew, próbując znaleźć choć odrobinę godności w tym koszmarze. "Twojej łazience?"
"Tak," mówi, wchodząc w małą przestrzeń i zamykając za sobą drzwi. Kliknięcie zamka brzmi jak wystrzał w ciszy. "Mój dom. Moje pokoje. Moja łazienka. Wszystko tutaj należy do mnie."
Sposób, w jaki to mówi, sprawia, że coś trzepocze w moim brzuchu, czego absolutnie nie chcę przyznać. W jego głosie jest posiadanie, własność, jakby nie mówił tylko o łazience.
Szybko opuszczam sukienkę, wygładzając materiał drżącymi dłońmi. "Ja tylko... potrzebowałam..."
"Wiem, czego potrzebowałaś," mówi miękko, a wiedzący wyraz w jego oczach sprawia, że chcę zniknąć. "Pytanie brzmi, dlaczego nie przyszłaś do mnie."
"Co?"
Jego oczy płoną teraz, cała dominacja Alfy i pierwotny głód. "Jesteś w Szale. Czuję to na tobie. Słodkie i zdesperowane i absolutnie odurzające."
Wstrzymuję oddech. "Nie wiem, o czym mówisz."
"Nie kłam," warczy, a ten dźwięk wysyła dreszcze wzdłuż mojego kręgosłupa. "Twój zapach doprowadza mnie do szaleństwa. Od momentu, gdy tu wszedłem."
Widzę prawdę w sposobie, w jaki na mnie patrzy. Jakby chciał mnie pożreć. Jakby walczył z każdym instynktem, żeby nie rzucić się na mnie.
"Muszę iść," jąkam się, ruszając w stronę drzwi. "Mój ojciec czeka."
Ale gdy próbuję go minąć, jego ręka wystrzeliwuje i chwyta mnie w talii.
"Nie tak szybko," mruczy, przyciągając mnie do siebie z większą siłą niż wcześniej. Z większą desperacją.
Moje ciało zderza się z jego klatką piersiową, a uderzenie wysyła wstrząsy przez każde zakończenie nerwowe. Jest tak ciepły, tak solidny, tak niewiarygodnie męski, że mój mózg przestaje działać. Czuję dowód jego podniecenia przyciśnięty do mnie, gorący i twardy i wymagający.
"Puść mnie," szepczę, ale w słowach nie ma siły.
Zamiast mnie puścić, obraca mnie i przyciska do ściany. Jego ręce są wszędzie - plączą się w moich włosach, ściskają talię, przesuwają się po żebrach, by musnąć spód moich piersi.
"Pachniesz niesamowicie," mówi przy mojej skórze, jego oddech sprawia, że drżę. "Jak wiśnie i pragnienie i czysta, nierozcieńczona potrzeba."
"Nie," oddycham, ale moje ręce zdradzają mnie, chwytając jego koszulę zamiast odpychać go.
"Nie co?" pyta, jego usta muskają moją szyję. "Nie dotykać cię? Nie przyznawać, co się między nami dzieje? Nie dać ci tego, co sama próbowałaś sobie dać?"
"Nic się między nami nie dzieje," kłamię desperacko.
Chichocze, a ten dźwięk jest teraz mroczniejszy, bardziej niebezpieczny. "Twój zapach mówi co innego. Twoje ciało mówi co innego." Jego dłoń zsuwa się, by objąć mnie między nogami, i prawie krzyczę. "To mówi co innego."
Moje kolana słabną. Gorąco, które narastało, zanim wszedł, powraca z podwójną intensywnością. Bycie przyciśniętą do niego w ten sposób, czucie jego siły, wdychanie jego odurzającego zapachu...
"Proszę," szepczę, choć nie jestem już pewna, o co proszę.
Jego dłoń unosi się, by objąć moją twarz, ale nie ma już w tym dotyku nic delikatnego. Jego kciuk naciska na moją dolną wargę i widzę moment, w którym całkowicie traci kontrolę.
"Jesteś piękna," mówi, jego głos jest szorstki od potrzeby. "Tak piękna, że zapiera mi dech. I pachniesz, jakbyś była moja."
Zanim mogę zaprotestować, miażdży moje usta swoimi.
Pocałunek nie jest taki, jak sobie wyobrażałam. Jest zdesperowany, głodny, zaborczy. Jego język domaga się wstępu, a ja daję mu go bez pytania. Smakuje jak poranna kawa i coś mroczniejszego, bardziej niebezpiecznego. Coś, co sprawia, że kręci mi się w głowie i serce przyspiesza.
Jego ręce są teraz wszędzie, przesuwają się po moich bokach, ściskają uda, przyciągają mnie bliżej, aż nie ma między nami żadnej przestrzeni. Czuję jego podniecenie przyciśnięte do mnie, gorące i natarczywe, przez co jęczę w jego usta.
Jedna z jego dłoni wsuwa się pod moją sukienkę, a ja wciągam gwałtownie powietrze na ten dotyk. Jego palce są zręczne, wiedzą dokładnie, gdzie dotknąć, by sprawić, że wyginam się ku niemu.
"Właśnie tak", mruczy przy moich ustach. "Daj mi cię usłyszeć".
Przez chwilę zapominam o wszystkim innym. Zapominam gdzie jesteśmy, kim on jest, dlaczego to jest złe. Nie ma nic poza żarem jego ust na moich i dotykiem jego dłoni na mojej skórze.
Ale wtedy rzeczywistość wraca jak kubeł zimnej wody.
"Nie", wydyszałam przy jego ustach.
"Co?" pyta, jego głos ochrypły z pożądania.
"Nie", powtarzam, przyciskając dłonie do jego piersi. "Nie mogę tego zrobić".
Ale zamiast się odsunąć, pochyla się bliżej, jego oczy badają moją twarz z intensywnością, która sprawia, że się denerwuję.
"Interesujące", mruczy. "Twoje ciało mówi tak, ale umysł mówi nie. Dlaczego?"
"Puść mnie", żądam, popychając mocniej.
Uwalnia mnie natychmiast, ale nie cofa się. Zamiast tego obserwuje mnie tymi ciemnymi oczami, jakby próbował rozwiązać zagadkę.
"Co się stało?" pyta. "Zraniłem cię?"
Otulam się ramionami, próbując powstrzymać drżenie, które opanowało całe moje ciało. "Muszę iść. Mój ojciec czeka".
"Nie o to pytałem", mówi, przechylając lekko głowę. "Zapytałem, czy cię zraniłem".
"Nie", przyznaję niechętnie.
"Więc dlaczego mnie powstrzymałaś?"
Nie odpowiadam, idąc w stronę drzwi.
"Kaio". Jego głos zatrzymuje mnie w miejscu. Jest w nim teraz coś innego, coś kalkulującego. "Boisz się mnie".
"Nie boję się..."
"Nie fizycznie", kontynuuje, jakbym się nie odezwała. "Nie boisz się, że cię skrzywdzę. Boisz się tego, jak sprawiają, że się czujesz".
Moje serce bije szybciej. "Nie wiesz, o czym mówisz".
"Czyżby?" Podchodzi bliżej, a ja znów czuję jego zapach, który sprawia, że kręci mi się w głowie. "Pragniesz mnie. Czuję to, smakuję to, wyczuwam to w sposobie, w jaki reagujesz na mój dotyk. Ale coś cię powstrzymuje. Coś więcej niż tylko przyzwoitość czy strach".
Jego spojrzenie się wyostrza, nieczytelne. "To dla ciebie nowe, prawda? Ten rodzaj pragnienia. Nietknięta. Niezawłaszczona. Czuję to - stoisz na krawędzi, przerażona upadkiem".
Jest zbyt spostrzegawczy. Zbyt dobrze mnie czyta.
"Wyobrażasz sobie rzeczy", mówię, ale mój głos drży.
"Naprawdę?" Wyciąga rękę i przesuwa jednym palcem wzdłuż mojej szczęki, a ja mimo woli drżę. "Twój puls właśnie przyspieszył. Oddech się pogłębił. Twój zapach stał się intensywniejszy".
"Przestań".
"Dlaczego?" Pochyla się bliżej, jego usta prawie dotykają mojego ucha. "Czego się tak boisz, Kaio? Co cię tak przeraża?"
Jego głos jest hipnotyzujący, przekonujący. Czuję, jak pochylam się ku niemu mimo każdej racjonalnej myśli krzyczącej, żebym się odsunęła.
"Nie boję się", kłamię.
"Nie?" Jego dłoń przesuwa się w dół, by spocząć na mojej szyi, nie groźnie, ale zaborc zo. "To dlaczego drżysz?"
Nie mogę odpowiedzieć. Nie mogę myśleć. Nie mogę zrobić nic poza wpatrywaniem się w niego, gdy on obserwuje mnie tymi ciemnymi, wszystkowiedzącymi oczami.
"Coś ukrywasz", mówi cicho. "Coś dużego. Coś, co sprawia, że się wycofujesz właśnie wtedy, gdy chcesz się poddać".
"Nic o mnie nie wiesz".
"Wiem, że śpiewasz do rzeki, gdy myślisz, że nikt nie słucha. Wiem, że ożywasz w świetle księżyca. Wiem, że pragniesz mnie tak mocno, że ledwo możesz oddychać". Jego kciuk przesuwa się po moim pulsie, a ja jęczę. "I wiem, że walczysz z tym z powodu, którego nie chcesz mi wyjawić".
"Puść mnie", szepczę.
"Nie, dopóki nie powiesz mi dlaczego".
"Bo jesteś Duskmore'em", mówię desperacko. "To wystarczy".
Coś przemyka przez jego twarz - zaskoczenie, może ból - ale znika zbyt szybko, by być pewnym.
"Co to ma znaczyć?"
Widzę szczere zdziwienie w jego oczach i to prawie łamie moją determinację. Prawie sprawia, że chcę wyjaśnić.
Prawie.
"To znaczy, że to", gestykuluję między nami, "cokolwiek to jest, nigdy więcej nie może się powtórzyć".
"Dlaczego?" naciska, i widzę, jak składa elementy układanki. "Co moja rodzina ci zrobiła?"
To pytanie trafia zbyt blisko. Zbyt blisko prawdy, której nie jestem gotowa wyjawić.
"Nic", mówię szybko. "Po prostu... nie mogę".
"Nie możesz czy nie chcesz?"
"Jedno i drugie".
Wpatruje się we mnie przez długą chwilę i prawie widzę, jak trybiki obracają się w jego głowie. Wie, że kłamię. Wie, że jest więcej do tej historii.
"To nie koniec", mówi w końcu.
"Tak, to koniec".
"Nie, Kaio. To nie koniec". Cofa się, ale jego oczy nie opuszczają moich. "Możesz uciekać od tego, ode mnie, ale nie możesz uciec od siebie. Od tego, co czujesz".
"Patrz, jak to robię".
Uśmiecha się, i nie jest to do końca przyjemny uśmiech. "Zamierzam. Bardzo uważnie".
Obietnica w jego głosie sprawia, że mój żołądek się przewraca. Nie zamierza odpuścić. Będzie naciskał i drążył, aż dostanie swoje odpowiedzi.
Co oznacza, że muszę być bardzo, bardzo ostrożna.
"Mój ojciec czeka", mówię ponownie, otwierając drzwi.
"Oczywiście, że czeka", mówi Ronan, jego głos znów niesie ten autorytet Alfy. "Nie chcielibyśmy kazać mu czekać".
Ale gdy wychodzę na korytarz, czuję jego wzrok na sobie, studiujący każdy mój ruch.
Wie, że coś ukrywam.
I nie przestanie, dopóki nie odkryje, co to jest.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PUNKT WIDZENIA KAI
Kiedy wracam na korytarz, mój ojciec zrywa się z krzesła z tą nerwową energią, którą zawsze ma przy ważnych osobach.
"No jesteś, słoneczko!" mówi, wygładzając swoją najlepszą koszulę. "Gotowa na spotkanie z Alfą?"
Kiwam głową, nie ufając swojemu głosowi. Moje usta wciąż mrowią po pocałunku Ronana, a jego zapach unosi się na całej mojej skórze. Muszę się skupić. Muszę pamiętać, po co tu jestem.
Zemsta. Informacje.
Jadalnia jest ogromna, ze stołem, przy którym z łatwością zmieściłoby się dwadzieścia osób. Ale dziś nakryto tylko dla czterech. Na szczycie siedzi starszy mężczyzna z siwiejącymi włosami i przenikliwymi oczami, dokładnie takimi jak Ronana.
Alfa Raven Duskmore.
Moje dłonie zaciskają się w pięści, ale zmuszam się do uprzejmego uśmiechu.
"Alfo Raven," mówię z pełnym szacunku ukłonem. "Dziękuję za zaproszenie nas do swojego domu."
Wstaje i wyciąga rękę. "Przyjemność po mojej stronie, panno Grimm. Proszę, siadaj. Czuj się jak u siebie."
Jego dłoń jest ciepła i pewna, gdy ją ściskam. Normalna. Ludzka. Nie pazury potwora, jak sobie wyobrażałam.
To będzie trudniejsze niż myślałam.
"Pański dom jest piękny," mówię, gdy zajmujemy miejsca. Ja naprzeciwko Ronana, mój ojciec obok mnie, stary Alfa na szczycie stołu.
"Dziękuję, kochana," mówi Alfa Raven. "Jest w naszej rodzinie od pokoleń. Każdy Alfa dodaje coś od siebie."
"Co pan dodał?" pytam, mimo woli szczerze zaciekawiona.
Chichocze. "Bibliotekę. Obawiam się, że jestem trochę molem książkowym. Moja zmarła żona mawiała, że bardziej dbam o książki niż o watahę."
Wzmianka o jego żonie sprawia, że coś skręca się w mojej piersi. On też kogoś stracił. Tak jak ja.
Nie. Nie mogę tak myśleć. To wróg.
"Mówiąc o rodzinie," mówi Alfa Raven, zwracając się do mojego ojca. "Jak twoja urocza córka się zaaklimatyzowała? To musi być trudne, być tak daleko od waszego dawnego terytorium."
"Radzimy sobie," mówi ostrożnie tata. "Kaia jest moją siłą przez to wszystko."
"Z pewnością wyrosła na piękną młodą kobietę," mówi Ronan, a jego głos sprawia, że mimo moich najlepszych starań, by go zignorować, czuję ciepło rozlewające się w moim brzuchu.
Trzymam wzrok utkwiony w talerzu. "Dziękuję."
"Powiedz mi, Kaio," kontynuuje Alfa Raven. "Co lubisz robić? Masz jakieś hobby?"
To moja szansa. Czas zagrać rolę słodkiej, niewinnej dziewczyny, która po prostu chce się wpasować.
"Lubię czytać," mówię, patrząc w górę z tym, co mam nadzieję jest nieśmiałym uśmiechem. "I lubię spacery na łonie natury. Jest coś kojącego w przebywaniu na zewnątrz."
"Wiedziałem, że mi się spodobasz, Kaio," śmieje się Alfa Raven. "Musisz kiedyś odwiedzić naszą bibliotekę. Myślę, że by ci się spodobała."
"Z przyjemnością," mówię i naprawdę to mam na myśli. Informacja to władza, a ich biblioteka może zawierać dokładnie to, czego potrzebuję.
"A jak było wcześniej?" pyta nagle Ronan. "Jakie było twoje życie na starym terytorium?"
Widelec mojego ojca zatrzymuje się w połowie drogi do ust. To niebezpieczny teren.
"Było inaczej," mówię ostrożnie. "Mniejsze. Spokojniejsze."
"Straciłaś tam rodzinę, prawda?" mówi łagodnie Alfa Raven. "Twój ojciec wspomniał, że twoja matka i siostra odeszły."
Moje serce przestaje bić na dokładnie trzy sekundy. Oto jest. Otwarcie, którego potrzebuję.
"Tak," szepczę, pozwalając, by prawdziwy ból zabrzmiał w moim głosie. "Pięć lat temu. To było... nagłe."
"Bardzo mi przykro z powodu twojej straty," mówi Alfa Raven i brzmi szczerze smutno. "Strata rodziny nigdy nie jest łatwa. Czy to była choroba?"
Spoglądam na ojca, który wpatruje się w swój talerz, jakby zawierał tajemnice wszechświata.
"Wypadek," mówi cicho tata. "Nie bardzo lubimy o tym mówić."
"Oczywiście," mówi Alfa Raven. "Wybacz, że pytam."
Ale ja potrzebuję, żeby dalej pytał. Muszę wiedzieć, co on wie, co jego rodzina wie o tamtej nocy.
"W porządku," mówię cicho. "Zostały zaatakowane. Przez włóczęgów, tak myślimy. Nigdy nie złapali sprawców."
Ronan gwałtownie podnosi głowę. "Zaatakowane?"
"Kelly miała tylko czternaście lat," kontynuuję, uważnie obserwując ich twarze. "Wracała sama do domu, kiedy to się stało. Kiedy ją znaleźliśmy, było już za późno."
"To straszne," mówi Alfa Raven, a jego szok wygląda na szczery. "Czy były jakieś tropy? Jakiś pomysł, kto mógł być odpowiedzialny?"
Kręcę głową, ale w środku krzyczę. Pytaj więcej. Powiedz mi, co wiesz.
"Śledztwo utknęło w martwym punkcie," mówi tata. "Zdecydowaliśmy, że lepiej zacząć od nowa gdzieś indziej."
"Zrozumiałe," mówi cicho Ronan. "Nie mogę sobie wyobrazić, jak to musiało być."
Po tym rozmowa przechodzi na lżejsze tematy. Polityka watahy. Pogoda. Lokalne plotki. Ale ja ledwo słucham. Jestem zbyt zajęta studiowaniem ich twarzy, szukając jakiegokolwiek znaku winy lub rozpoznania.
Alfa Raven wydaje się szczerze miły. Zainteresowany pracą mojego ojca, komplementujący moje maniery. Nic podobnego do potwora, którego stworzyłam w swojej głowie.
A Ronan... Za każdym razem, gdy na niego patrzę, pamiętam uczucie jego ust na moich. Jak jego ręce czuły się na mojej talii. Żar w jego oczach, gdy na mnie patrzył.
To źle. Tak niewiarygodnie źle.
Powinnam go nienawidzić. Powinnam wykorzystywać jego pociąg do mnie, żeby zdobyć informacje. Ale zamiast tego, to ja jestem pod wpływem. Każdy przypadkowy komentarz, każdy uśmiech, każde przypadkowe muśnięcie jego palców, gdy podaje mi coś, przyspiesza moje tętno.
"Cóż," mówi w końcu Alfa Raven, odsuwając się od stołu. "To było urocze, ale jestem pewien, że macie swoje sprawy do załatwienia."
"Dziękuję bardzo za gościnność," mówi tata, szybko wstając. "To był zaszczyt."
"Zaszczyt był po naszej stronie," odpowiada Alfa Raven. "Mam nadzieję, że to pierwsza z wielu wizyt."
Kiedy idziemy w stronę frontowych drzwi, czuję, jak Ronan idzie za nami. Moja skóra mrowi ze świadomością jego obecności.
"Odprowadzę was," mówi do mojego ojca. "To najmniej, co mogę zrobić."
Na zewnątrz popołudniowe powietrze wydaje się chłodne na mojej rozgrzanej skórze. Tata już idzie ścieżką w stronę domu, paplając o tym, jaka udana była wizyta.
Wtedy dłoń Ronana zamyka się wokół mojego nadgarstka.
"Kaia," mówi cicho, przyciągając mnie.
Odwracam się do niego, moje serce wali. "Co?"
Spogląda w stronę mojego ojca, potem podchodzi bliżej, żeby tylko ja mogła usłyszeć.
"Spotkaj się ze mną nad rzeką," szepcze. "O tej samej porze co wczoraj. Przyjdziesz?"
Prośba uderza mnie jak fizyczny cios. Chce mnie znowu zobaczyć. To dokładnie to, czego potrzebuję. Szansa, żeby zbliżyć się do niego, poznać jego sekrety, dowiedzieć się, co wie o śmierci Kelly.
Ale patrząc w jego ciemne oczy, widząc nadzieję i pragnienie wypisane na jego twarzy, mogę myśleć tylko o tym, jak jego pocałunek sprawił, że zapomniałam o całym świecie.
Jak mogę go wykorzystać, kiedy to ja jestem pod wpływem?
"Przyjdziesz?" pyta ponownie, jego kciuk przesuwa się po moim pulsie.
Patrzę na niego przez długą chwilę, wojna szaleje w mojej piersi. Logika mówi tak. Strategia mówi tak. Zemsta mówi tak.
Ale moje serce... moje serce jest przerażone tym, co się stanie, jeśli znowu zostanę z nim sama.
"Nie," wyrywa mi się.
Jego twarz opada. "Nie?"
"Nie mogę," szepczę, wyrywając rękę.
Przesuń w górę, aby kontynuować