passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Virgin's Vengeance: Marked by My Enemy - Rozdział #6 - autor Yan Stellar

Virgin's Vengeance: Marked by My Enemy

/

Rozdział 6

ROZDZIAŁ 5

PUNKT WIDZENIA KAI

Kiedy wracam na korytarz, mój ojciec zrywa się z krzesła z tą nerwową energią, którą zawsze ma przy ważnych osobach.

"No jesteś, słoneczko!" mówi, wygładzając swoją najlepszą koszulę. "Gotowa na spotkanie z Alfą?"

Kiwam głową, nie ufając swojemu głosowi. Moje usta wciąż mrowią po pocałunku Ronana, a jego zapach unosi się na całej mojej skórze. Muszę się skupić. Muszę pamiętać, po co tu jestem.

Zemsta. Informacje.

Jadalnia jest ogromna, ze stołem, przy którym z łatwością zmieściłoby się dwadzieścia osób. Ale dziś nakryto tylko dla czterech. Na szczycie siedzi starszy mężczyzna z siwiejącymi włosami i przenikliwymi oczami, dokładnie takimi jak Ronana.

Alfa Raven Duskmore.

Moje dłonie zaciskają się w pięści, ale zmuszam się do uprzejmego uśmiechu.

"Alfo Raven," mówię z pełnym szacunku ukłonem. "Dziękuję za zaproszenie nas do swojego domu."

Wstaje i wyciąga rękę. "Przyjemność po mojej stronie, panno Grimm. Proszę, siadaj. Czuj się jak u siebie."

Jego dłoń jest ciepła i pewna, gdy ją ściskam. Normalna. Ludzka. Nie pazury potwora, jak sobie wyobrażałam.

To będzie trudniejsze niż myślałam.

"Pański dom jest piękny," mówię, gdy zajmujemy miejsca. Ja naprzeciwko Ronana, mój ojciec obok mnie, stary Alfa na szczycie stołu.

"Dziękuję, kochana," mówi Alfa Raven. "Jest w naszej rodzinie od pokoleń. Każdy Alfa dodaje coś od siebie."

"Co pan dodał?" pytam, mimo woli szczerze zaciekawiona.

Chichocze. "Bibliotekę. Obawiam się, że jestem trochę molem książkowym. Moja zmarła żona mawiała, że bardziej dbam o książki niż o watahę."

Wzmianka o jego żonie sprawia, że coś skręca się w mojej piersi. On też kogoś stracił. Tak jak ja.

Nie. Nie mogę tak myśleć. To wróg.

"Mówiąc o rodzinie," mówi Alfa Raven, zwracając się do mojego ojca. "Jak twoja urocza córka się zaaklimatyzowała? To musi być trudne, być tak daleko od waszego dawnego terytorium."

"Radzimy sobie," mówi ostrożnie tata. "Kaia jest moją siłą przez to wszystko."

"Z pewnością wyrosła na piękną młodą kobietę," mówi Ronan, a jego głos sprawia, że mimo moich najlepszych starań, by go zignorować, czuję ciepło rozlewające się w moim brzuchu.

Trzymam wzrok utkwiony w talerzu. "Dziękuję."

"Powiedz mi, Kaio," kontynuuje Alfa Raven. "Co lubisz robić? Masz jakieś hobby?"

To moja szansa. Czas zagrać rolę słodkiej, niewinnej dziewczyny, która po prostu chce się wpasować.

"Lubię czytać," mówię, patrząc w górę z tym, co mam nadzieję jest nieśmiałym uśmiechem. "I lubię spacery na łonie natury. Jest coś kojącego w przebywaniu na zewnątrz."

"Wiedziałem, że mi się spodobasz, Kaio," śmieje się Alfa Raven. "Musisz kiedyś odwiedzić naszą bibliotekę. Myślę, że by ci się spodobała."

"Z przyjemnością," mówię i naprawdę to mam na myśli. Informacja to władza, a ich biblioteka może zawierać dokładnie to, czego potrzebuję.

"A jak było wcześniej?" pyta nagle Ronan. "Jakie było twoje życie na starym terytorium?"

Widelec mojego ojca zatrzymuje się w połowie drogi do ust. To niebezpieczny teren.

"Było inaczej," mówię ostrożnie. "Mniejsze. Spokojniejsze."

"Straciłaś tam rodzinę, prawda?" mówi łagodnie Alfa Raven. "Twój ojciec wspomniał, że twoja matka i siostra odeszły."

Moje serce przestaje bić na dokładnie trzy sekundy. Oto jest. Otwarcie, którego potrzebuję.

"Tak," szepczę, pozwalając, by prawdziwy ból zabrzmiał w moim głosie. "Pięć lat temu. To było... nagłe."

"Bardzo mi przykro z powodu twojej straty," mówi Alfa Raven i brzmi szczerze smutno. "Strata rodziny nigdy nie jest łatwa. Czy to była choroba?"

Spoglądam na ojca, który wpatruje się w swój talerz, jakby zawierał tajemnice wszechświata.

"Wypadek," mówi cicho tata. "Nie bardzo lubimy o tym mówić."

"Oczywiście," mówi Alfa Raven. "Wybacz, że pytam."

Ale ja potrzebuję, żeby dalej pytał. Muszę wiedzieć, co on wie, co jego rodzina wie o tamtej nocy.

"W porządku," mówię cicho. "Zostały zaatakowane. Przez włóczęgów, tak myślimy. Nigdy nie złapali sprawców."

Ronan gwałtownie podnosi głowę. "Zaatakowane?"

"Kelly miała tylko czternaście lat," kontynuuję, uważnie obserwując ich twarze. "Wracała sama do domu, kiedy to się stało. Kiedy ją znaleźliśmy, było już za późno."

"To straszne," mówi Alfa Raven, a jego szok wygląda na szczery. "Czy były jakieś tropy? Jakiś pomysł, kto mógł być odpowiedzialny?"

Kręcę głową, ale w środku krzyczę. Pytaj więcej. Powiedz mi, co wiesz.

"Śledztwo utknęło w martwym punkcie," mówi tata. "Zdecydowaliśmy, że lepiej zacząć od nowa gdzieś indziej."

"Zrozumiałe," mówi cicho Ronan. "Nie mogę sobie wyobrazić, jak to musiało być."

Po tym rozmowa przechodzi na lżejsze tematy. Polityka watahy. Pogoda. Lokalne plotki. Ale ja ledwo słucham. Jestem zbyt zajęta studiowaniem ich twarzy, szukając jakiegokolwiek znaku winy lub rozpoznania.

Alfa Raven wydaje się szczerze miły. Zainteresowany pracą mojego ojca, komplementujący moje maniery. Nic podobnego do potwora, którego stworzyłam w swojej głowie.

A Ronan... Za każdym razem, gdy na niego patrzę, pamiętam uczucie jego ust na moich. Jak jego ręce czuły się na mojej talii. Żar w jego oczach, gdy na mnie patrzył.

To źle. Tak niewiarygodnie źle.

Powinnam go nienawidzić. Powinnam wykorzystywać jego pociąg do mnie, żeby zdobyć informacje. Ale zamiast tego, to ja jestem pod wpływem. Każdy przypadkowy komentarz, każdy uśmiech, każde przypadkowe muśnięcie jego palców, gdy podaje mi coś, przyspiesza moje tętno.

"Cóż," mówi w końcu Alfa Raven, odsuwając się od stołu. "To było urocze, ale jestem pewien, że macie swoje sprawy do załatwienia."

"Dziękuję bardzo za gościnność," mówi tata, szybko wstając. "To był zaszczyt."

"Zaszczyt był po naszej stronie," odpowiada Alfa Raven. "Mam nadzieję, że to pierwsza z wielu wizyt."

Kiedy idziemy w stronę frontowych drzwi, czuję, jak Ronan idzie za nami. Moja skóra mrowi ze świadomością jego obecności.

"Odprowadzę was," mówi do mojego ojca. "To najmniej, co mogę zrobić."

Na zewnątrz popołudniowe powietrze wydaje się chłodne na mojej rozgrzanej skórze. Tata już idzie ścieżką w stronę domu, paplając o tym, jaka udana była wizyta.

Wtedy dłoń Ronana zamyka się wokół mojego nadgarstka.

"Kaia," mówi cicho, przyciągając mnie.

Odwracam się do niego, moje serce wali. "Co?"

Spogląda w stronę mojego ojca, potem podchodzi bliżej, żeby tylko ja mogła usłyszeć.

"Spotkaj się ze mną nad rzeką," szepcze. "O tej samej porze co wczoraj. Przyjdziesz?"

Prośba uderza mnie jak fizyczny cios. Chce mnie znowu zobaczyć. To dokładnie to, czego potrzebuję. Szansa, żeby zbliżyć się do niego, poznać jego sekrety, dowiedzieć się, co wie o śmierci Kelly.

Ale patrząc w jego ciemne oczy, widząc nadzieję i pragnienie wypisane na jego twarzy, mogę myśleć tylko o tym, jak jego pocałunek sprawił, że zapomniałam o całym świecie.

Jak mogę go wykorzystać, kiedy to ja jestem pod wpływem?

"Przyjdziesz?" pyta ponownie, jego kciuk przesuwa się po moim pulsie.

Patrzę na niego przez długą chwilę, wojna szaleje w mojej piersi. Logika mówi tak. Strategia mówi tak. Zemsta mówi tak.

Ale moje serce... moje serce jest przerażone tym, co się stanie, jeśli znowu zostanę z nim sama.

"Nie," wyrywa mi się.

Jego twarz opada. "Nie?"

"Nie mogę," szepczę, wyrywając rękę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 6

Z PERSPEKTYWY KAI

Nie mogę iść nad rzekę. Nie pójdę nad rzekę.

To powtarzam sobie, krążąc po mojej małej sypialni i obserwując zachód słońca przez okno. Ronan poprosił mnie o spotkanie tam i każda cząstka mojego ciała pragnie powiedzieć tak.

Ale nie mogę ufać sobie przy nim. Nie po tym, co wydarzyło się w tej łazience. Nie po tym, jak jego pocałunek sprawił, że zapomniałam o wszystkim, w co wierzę.

"Potrzebuję drinka," mruczę do siebie. "Czegoś, co uspokoi te głupie żądze."

Karczma Moonlight stoi na granicy terytoriów, to neutralny grunt, gdzie wilkołaki z różnych watah mogą pić bez wywoływania wojen. To dokładnie takie miejsce, do którego dziewczyna taka jak ja nie powinna chodzić sama w nocy.

Idealnie.

Przebieram się w najprostszą sukienkę i wymykam się z chatki, gdy Papa śpi. Spacer zajmuje dwadzieścia minut i z każdym krokiem próbuję przekonać siebie, że to lepsze niż spotkanie z Ronanem.

Karczma jest zatłoczona i głośna, wypełniona dymem i zapachem taniego alkoholu. Dokładnie to, czego potrzebuję, by zagłuszyć wspomnienie ciemnych oczu i delikatnych dotyków.

"Co podać, kochaniutka?" pyta barman, gdy w końcu przeciskam się do baru.

"Whisky," mówię. "Najmocniejszą, jaką macie."

Przygląda mi się z niepokojem. "Jesteś pewna? Wyglądasz bardziej na dziewczynę od wina."

"Jestem pewna," warczę.

Whisky pali w gardle, ale to dobre palenie. Oczyszczające palenie, które może faktycznie zmyje smak pocałunku Ronana.

"Jeszcze raz," mówię, przesuwając pustą szklankę z powrotem.

"Zwolnij trochę, słonko," odzywa się głos za mną. "Noc jeszcze młoda."

Odwracam się i widzę trzech mężczyzn stojących zdecydowanie za blisko mojego stołka. Są wielcy, wyglądają na gburów, z tym rodzajem uśmiechów, które przyprawiają mnie o dreszcze.

"Dziękuję, jest w porządku," mówię uprzejmie, odwracając się z powrotem do drinka.

"Daj spokój, nie bądź taka," mówi najwyższy, podchodząc jeszcze bliżej. "Po prostu jesteśmy przyjacielscy."

"Powiedziałam, że jest w porządku," powtarzam, tym razem twardszym głosem.

"Co taka ślicznotka robi sama przy barze?" pyta drugi. "To niebezpieczne."

Ironia nie umyka mojej uwadze. Przyszłam tu, by uniknąć niebezpieczeństwa, a zamiast tego wpadłam prosto w nie.

"Potrafię o siebie zadbać," mówię, wstając z krzesła.

Ale ten wysoki blokuje mi drogę. "Dokąd idziesz? Dopiero zaczynaliśmy się poznawać."

"Przepraszam," mówię stanowczo. "Muszę iść."

"Noc dopiero się zaczęła," mówi, sięgając by dotknąć mojego ramienia.

Odskakuję. "Nie dotykaj mnie."

"Wojownicza," śmieje się trzeci. "Lubię takie."

Moje serce zaczyna bić szybciej, ale nie w ten dobry sposób. Nie tak jak wtedy, gdy dotyka mnie Ronan. To czysty terror.

"Proszę," mówię, rozglądając się za pomocą. Ale inni klienci są albo zbyt pijani, by zauważyć, albo celowo ignorują to, co się dzieje. "Po prostu pozwólcie mi przejść."

"Nie tak szybko, ślicznotko," mówi wysoki, chwytając mój nadgarstek. "Jeszcze nie skończyliśmy rozmawiać."

"Puść mnie," żądam, próbując się wyrwać.

Ale jego uchwyt się zaciska. "Nigdzie nie idziesz."

Pozostali dwaj podchodzą bliżej, przypierając mnie do baru. Mój oddech staje się płytki, panika narasta w gardle.

"Proszę," szepczę. "Proszę, nie róbcie tego."

"Czego?" wysoki się uśmiecha. "Tylko rozmawiamy."

Jego ręka przesuwa się z mojego nadgarstka na talię, palce wbijają się zachłannie. Ten dotyk sprawia, że moja skóra cierpnie.

"Przestań," oddycham.

"Daj spokój, kochanie," mówi, pochylając się bliżej, aż czuję zapach alkoholu w jego oddechu. "Zaszalej trochę."

"Powiedziała przestań."

Głos przecina moją panikę jak ostrze. Jest głęboki, władczy i absolutnie wściekły.

Wszyscy trzej mężczyźni odwracają się w stronę głosu, a ja widzę Ronana stojącego za nimi. Jego ciemne oczy płoną gniewem, całe jego ciało emanuje taką mocą, że inne wilki się wycofują.

"To nie twoja sprawa," mówi wysoki, ale jego głos jest teraz mniej pewny.

"Właściwie," mówi Ronan, podchodząc bliżej, "to bardzo moja sprawa. To mojej partnerki dotykasz."

Słowo 'partnerka' wysyła wstrząsy przez mój system, ale nie mam czasu tego przetworzyć, bo nagle uchwyt wysokiego na mnie się zaciska.

"Kto pierwszy, ten lepszy," warczy.

Wtedy Ronan się porusza.

Dzieje się to tak szybko, że ledwo widzę. W jednej sekundzie mężczyzna mnie trzyma, w następnej leci przez pokój i rozbija się o stół. Pozostali dwaj próbują ruszyć na Ronana, ale on powala ich ruchami tak płynnymi, że wyglądają jak taniec.

W mniej niż trzydzieści sekund wszyscy trzej leżą na podłodze, jęcząc i krwawiąc.

"Jeśli jeszcze kiedyś zobaczę was w jej pobliżu," mówi Ronan cicho, "zabiję was. Powoli."

Groźba wisi w powietrzu jak dym. Wszyscy w karczmie zamilkli, patrząc szeroko otwartymi oczami.

Trzej mężczyźni gramolą się na nogi i biegną do drzwi, zostawiając mnie drżącą jak liść.

"Jesteś ranna?" pyta Ronan, odwracając się do mnie z troską.

Kręcę głową, nie ufając swojemu głosowi.

"Dotknęli cię?" Jego głos jest śmiertelnie spokojny, ale widzę gniew wciąż płonący w jego oczach.

"Tylko nadgarstka," szepczę. "I talii. Ale nie... nie zdążyli..."

Kiwa głową, część napięcia opuszcza jego ramiona. "Dobrze. To dobrze."

"Skąd wiedziałeś, że tu jestem?" pytam.

"Poszedłem nad rzekę," mówi po prostu. "Kiedy się nie pojawiłaś, zaniepokoiłem się. Twój zapach doprowadził mnie tutaj."

Przyszedł mnie szukać. Nawet po tym, jak odrzuciłam jego zaproszenie, przyszedł mnie szukać.

"Dziękuję," szepczę. "Gdybyś nie przyszedł..."

"Nie myśl o tym," mówi stanowczo. "Teraz jesteś bezpieczna."

Ale nie mogę przestać o tym myśleć. Nie mogę przestać pamiętać strachu, bezradności, tego jak ci mężczyźni patrzyli na mnie jak na zdobycz.

Podchodzi bliżej, a tym razem nie cofam się. Tym razem jego obecność czuje się jak bezpieczeństwo zamiast zagrożenia.

"Dlaczego nie przyszłaś nad rzekę?" pyta cicho.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 7

PERSPEKTYWA KAI

Dłoń Ronana pozostaje owinięta wokół moich ramion, gdy opuszczamy tawernę. Jego dotyk jest delikatny, ale ochronny, jakby osłaniał mnie przed światem.

Idziemy w całkowitej ciszy. Moje nogi są chwiejne i co kilka kroków lekko się potykam. Za każdym razem jego uścisk się wzmacnia, podtrzymując mnie.

"Dokąd idziemy?" pytam w końcu, gdy zatrzymujemy się przed małym kamiennym budynkiem, którego nie rozpoznaję.

"W bezpieczne miejsce," odpowiada po prostu, wyciągając klucz.

Chcę zapytać, czyj to budynek, ale słowa więzną mi w gardle. Jestem zbyt zmęczona, by cokolwiek kwestionować.

Wnętrze jest proste, ale czyste. Mały salon z kominkiem, aneks kuchenny i coś, co wygląda jak schody prowadzące na poddasze. Pachnie jak on - tym odurzającym, męskim zapachem, od którego kręci mi się w głowie.

"Usiądź," mówi łagodnie, prowadząc mnie do kanapy. "Zrobię herbatę."

Zapadam się w miękkie poduszki i obejmuję się ramionami. Nie mogę przestać drżeć, mimo że nie jest zimno.

"Proszę," mówi Ronan, wracając z parującym kubkiem. "To pomoże."

Nasze palce ocierają się o siebie, gdy biorę kubek, a ten prosty kontakt wysyła falę ciepła wzdłuż mojego ramienia. Biorę łyk, wdzięczna za coś, na czym mogę się skupić zamiast na sposobie, w jaki na mnie patrzy.

"Jesteś ranna?" pyta, siadając w fotelu naprzeciwko mnie. "Naprawdę ranna, nie tylko wstrząśnięta."

Kręcę głową. "Nie. Zdążyłeś na czas."

"Dobrze," mówi, ale jego szczęka wciąż jest napięta z gniewu. "Te dranie nie mieli prawa cię dotykać."

Troska w jego głosie sprawia, że coś trzepocze w mojej piersi. Kiedy ostatnio ktoś przejmował się mną na tyle, by się złościć w moim imieniu?

"Dlaczego masz to miejsce?" pytam, rozglądając się.

"Czasami muszę uciec z domu watahy," mówi. "Z dala od wszystkich oczekiwań i polityki. To moje sanktuarium."

I przyprowadził mnie tutaj. Do swojej prywatnej przestrzeni, swojego schronienia.

"Dziękuję," szepczę. "Za uratowanie mnie. Za przyprowadzenie mnie w bezpieczne miejsce."

"Nie musisz mi dziękować, Kaio," mówi cicho. "Nie mogłem pozwolić, żeby cię skrzywdzili."

Sposób, w jaki wymawia moje imię, sprawia, że moja skóra mrowi. Odstawiam kubek drżącymi rękami.

"Powinnam wracać do domu," mówię nagle, wstając. "Mój ojciec będzie się martwił, jeśli nie będzie mnie rano."

"Jest środek nocy," mówi Ronan. "Nie powinnaś iść sama."

"Dam sobie radę," upie ram się, choć mój głos drży.

"Kaio, usiądź," mówi, wstając z fotela. "Wciąż się trzęsiesz."

"Nic mi nie jest," powtarzam, ale robię krok w tył.

Podąża za mną, zmniejszając dystans między nami. "Nie, nie jest ci nic. Prawie... ci mężczyźni prawie..."

"Ale nie zrobili tego," mówię szybko. "Bo ich powstrzymałeś."

"A co gdyby mnie tam nie było?" Jego głos jest szorstki od emocji. "Co gdyby coś ci się stało?"

Intensywność w jego oczach sprawia, że wstrzymuję oddech. Jest w nich coś dzikiego, ledwo kontrolowanego.

"Ale byłeś tam," szepczę.

"Nie zawsze mogę tam być," mówi, podchodząc bliżej. "Nie zawsze mogę cię chronić."

"Nie musisz mnie chronić," mówię, ale sama już w to nie wierzę.

"Tak, muszę," mówi zaciekle. "Muszę. Nie potrafię tego wytłumaczyć, ale muszę."

Powietrze między nami wydaje się naelektryzowane, naładowane czymś, czego nie rozumiem. Moje serce bije jak szalone, i tym razem nie ze strachu.

"Ronan," wydycham.

"Wiem, że to szaleństwo," mówi, wyciągając rękę, by dotknąć mojej twarzy. "Wiem, że pewnie myślisz, że zwariowałem, ale nie mogę wyrzucić cię z głowy. Od momentu, gdy zobaczyłem cię nad rzeką, coś się zmieniło. Coś we mnie cię rozpoznało."

Jego kciuk głaszcze mój policzek, a ja mimo woli wtulam się w jego dotyk.

"To niebezpieczne," szepczę.

"Wiem," mówi. "Ale nie mogę trzymać się od ciebie z daleka."

To wyznanie wisi między nami jak pod napięciem. Powinnam się cofnąć. Powinnam pamiętać, kim on jest, co jego rodzina zrobiła mojej.

Ale nie mogę się ruszyć. Nie mogę oddychać. Nie mogę myśleć o niczym poza tym, jak na mnie patrzy, jakbym była bezcenna.

"Kaio," wymawia moje imię jak modlitwę.

Wtedy to czuję. Zmianę w jego zapachu. Coś dzikszego, bardziej pierwotnego. Jego źrenice rozszerzają się, a oddech staje się urywany.

"Ronan?" szepczę, nagle przestraszona.

"Przepraszam," mówi, ale jego głos jest teraz inny. Bardziej szorstki. "Nie mogę... Szał jest..."

Zanim zdążę zapytać, co ma na myśli, porusza się.

Jego ramiona oplatają mnie, przyciągając do jego piersi. Czuję jego twarz zagłębiającą się w moją szyję, jego gorący oddech na mojej skórze.

"Przepraszam," szepcze znowu. "Nie mogę tego kontrolować."

"Kontrolować czego?" pytam, ale wtedy to czuję.

Ostry nacisk jego zębów na moją szyję. Jeszcze nie przebijających skóry, ale blisko. Tak blisko.

"Ronan, co ty..."

Jego zęby się zanurzają.

Ból jest ostry i nagły, natychmiast zastąpiony najbardziej intensywną przyjemnością, jaką kiedykolwiek czułam. Przeszywa całe moje ciało jak błyskawica, sprawiając, że wzdycham i wyginam się ku niemu.

Ale to nie jest tylko fizyczne. Dzieje się coś głębszego. Coś, co czuje się jak otwierające się drzwi w moim umyśle, w mojej duszy.

Nie krzyczę. Nie płaczę. Nawet nie próbuję się wyrwać.

Zastygam w bezruchu.

Pokój przestaje się kręcić. Czas przestaje płynąć. Wszystko we wszechświecie zawęża się do tej chwili, tego połączenia, tej nieodwracalnej zmiany.

Kiedy w końcu się odsuwa, patrzę na niego szeroko otwartymi oczami. Jego usta są splamione moją krwią, jego wyraz twarzy zszokowany własnym działaniem.

"Kaio," oddycha. "Tak bardzo przepraszam. Nie chciałem... nie mogłem kontrolować..."

Ale nie słucham jego przeprosin. Patrzę na niego, jakby właśnie podpalił świat, a ja stoję w popiołach wszystkiego, co myślałam, że wiem.

To nie było częścią mojego planu.

Nie uwiódł mnie powoli, ostrożnie, jak sobie wyobrażałam. Nie zabiegał o mnie, nie romansował ze mną, nie dał mi czasu na decyzję.

Naznaczył mnie.

Upomniał się o mnie.

Uczynił mnie swoją, czy tego chciałam, czy nie.

Moja ręka wędruje do szyi, wyczuwając delikatny ślad ugryzienia, który zostawi bliznę, który na zawsze naznaczy mnie jako jego.

"Co zrobiłeś?" szepczę.

"Naznaczyłem cię," mówi cicho. "Upomniałem się o ciebie jako moją partnerkę."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Virgin's Vengeance: Marked by My Enemy

Virgin's Vengeance: Marked by My Enemy

29 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

29

Treść

Aa