SAVANNAH
Po szkole rozejrzałam się za Blake'em, żebyśmy mogli odbyć naszą drugą lekcję pływania w tym tygodniu. Korytarze zaczynały się opróżniać, gdy uczniowie spieszyli się, by uciec od kolejnego dnia edukacyjnej tortury, ale nigdzie nie było śladu jego ciemnych włosów ani szerokich ramion.
"Może już jest przy basenie," mruknęłam do siebie, poprawiając plecak i kierując się w tamtą stronę.
Moje kroki odbijały się echem od kafelkowej podłogi, gdy szłam do szkolnego basenu krytego. Zapach chloru uderzył mnie, zanim jeszcze przeszłam przez podwójne drzwi.
Wilgotność otuliła mnie niczym koc, gdy weszłam do środka. Zamiast wysokiej sylwetki Blake'a zauważyłam idealnie rozjaśnione włosy Alyssy i jej towarzyszkę Jennifer, wylegujące się przy płytkim końcu. Żołądek mi się ścisnął. Natychmiast odwróciłam się, by odejść, ale głos Alyssy przeciął powietrze.
"A, a, a. Kto to nas zaszczycił swoją obecnością," zawołała, a jej głos odbijał się od wody.
Jennifer wyszła z basenu, woda spływała po jej wysportowanym ciele. Jej kostium kąpielowy podkreślał krągłości w idealnych miejscach, sprawiając, że czułam się jeszcze bardziej niepewnie w moim workowatym t-shircie i szortach.
"Co tu robisz?" zapytała Jennifer, przerzucając mokre włosy przez ramię, posyłając krople w moim kierunku. "To nie jest stołówka, wiesz."
Ścisnęłam mocniej torbę. "Mam się spotkać z Blake'em na lekcje pływania."
Alyssa wydała teatralny śmiech. "Lekcje pływania? To jest to, co teraz robisz?"
Jennifer zachichotała, patrząc na mnie od góry do dołu. "Wyobrażasz ją sobie w kostiumie kąpielowym? To byłoby jak upychanie morsy w lycrze."
Obie wybuchnęły śmiechem, którego dźwięk boleśnie odbijał się wokół basenu.
"Pamiętasz tamtą noc na mojej imprezie?" powiedziała Alyssa, zwracając się do Jennifer. "Kiedy prawie zdjęła swój top? Miałam telefon gotowy, by nagrać całą tę chwałę do szkolnego czatu grupowego."
"Jesteś taka sadystka," odpowiedziała Jennifer z uśmiechem, pokazując, że traktuje to jako komplement.
"To byłby hit semestru," westchnęła dramatycznie Alyssa. "Taka stracona okazja."
Wściekłość zaczęła we mnie kipieć, gorąca i gwałtowna. Moje dłonie zacisnęły się w pięści po bokach, ale słowa mnie zawiodły. Co mogłam powiedzieć, co nie pogorszyłoby sytuacji?
Próbowałam ich minąć, ale Jennifer stanęła przede mną, blokując mi drogę.
"Gdzie się wybierasz?" zapytała. "Jeszcze nie skończyłyśmy nadrabiać zaległości."
"Puśćcie mnie," powiedziałam, nienawidząc, jak mały wydawał się mój głos.
"Albo co?" wyzwała Alyssa, stając obok Jennifer. "Zaczynasz płakać? Pobiegasz do mamusi? Och, czekaj, jest zbyt zajęta pracą na trzech etatach, by zauważyć, że istniejesz."
To zabolało. Mama ciężko pracowała, by nas utrzymać po śmierci taty. To nie była jej wina, że nie mogła być bardziej obecna.
Wyprostowałam ramiona i spojrzałam Alyssie prosto w oczy. "Puśćcie mnie, albo zgłoszę was do dyrektora Sandersa jutro rano."
Ich uśmiechy przygasły. Dyrektor Sanders polubił mnie po tym, jak pomogłam zorganizować szkolny festiwal naukowy w zeszłym roku. Powiedział mi nawet, bym zgłaszała każdego, kto sprawia mi problemy po tym, jak usłyszał, jak Alyssa zrobiła złośliwą uwagę na lekcji.
"Nie zrobisz tego," powiedziała Alyssa, ale w jej głosie pojawiła się niepewność.
"Spróbuj," odpowiedziałam, zaskoczona własną odwagą.
W rzeczywistości nigdy nikogo nie zgłosiłam. Jak mogłam? Gdybym zaczęła wymieniać wszystkich, którzy mnie kiedykolwiek prześladowali, połowa szkoły byłaby w kozie, a Blake byłby na początku tej listy.
Jennifer odepchnęła mnie na bok. "Cokolwiek. Nie jesteś warta kłopotów."
Zachwiałam się, ale złapałam równowagę, zanim mogłam upaść. Bez słowa wyszłam, serce łomotało mi w piersi po tej konfrontacji.
Jasne światło słońca uderzyło mnie w oczy, gdy wychodziłam z budynku basenu. Mrugałam, próbując przyzwyczaić się do zmiany, i wtedy go zobaczyłam. Blake siedział na tej samej ławce, gdzie wczoraj mieliśmy korepetycje. Ale nie był sam.
Dziewczyna z wczoraj wygodnie siedziała na jego kolanach, jej ramiona były owinięte wokół jego szyi. Blake śmiał się z czegoś, co powiedziała, jego głowa była odchylona do tyłu, ukazując silną linię gardła.
"Czy zapomniał o naszej lekcji?" wyszeptałam do siebie, czując dziwne ukłucie w piersi.
Wahałam się, niepewna, czy powinnam do niego podejść, czy nie. Zanim zdążyłam zdecydować, Madison, sama królowa pszczół, stanęła bezpośrednio na mojej drodze.
"Słyszałam, że Blake uczy cię pływać?" powiedziała, na tyle głośno, by usłyszeli to przechodzący uczniowie. "Uważaj, żebyś nie zanieczyściła basenu swoim tłuszczem."
Grupa uczniów, która przechodziła obok, zatrzymała się, by posłuchać, uśmiechając się złośliwie z komentarza Madison. Ktoś zachichotał, a wkrótce dołączyło więcej osób. Poczułam, jak moja twarz płonie z upokorzenia.
Spojrzałam przez ramię, by zobaczyć Alyssę i Jennifer zbliżające się, triumfujące uśmiechy na twarzach. Musiały zadzwonić do Madison po tym, jak opuściłam basen. W przeciwieństwie do nich, nie było sposobu, by zagrozić Madison, była nietykalna jako córka dyrektora.
"Nie macie nic lepszego do roboty?" znany głos przeciął śmiech.
Tyler przecisnął się przez tłum, jego wyraz twarzy był gniewny. Nigdy wcześniej nie widziałam go tak wściekłego. Większość widzów szybko się rozproszyła, nie chcąc zmierzyć się z gniewem Tylera, ale Madison stała niewzruszona.
"Tylko się bawimy, Tyler," powiedziała z przesadnie słodkim uśmiechem. "Nie musisz robić z tego afery."
"Znajdź sobie zabawę gdzie indziej," odpowiedział Tyler zimno. "Zostaw Savannah w spokoju."
Poczułam przypływ wdzięczności wobec niego, ale moje oczy ponownie spoczęły na ławce, gdzie siedział Blake. Nasze spojrzenia spotkały się na dziedzińcu. Przez moment pomyślałam, że może podejdzie, może stanąłby w mojej obronie, jak na imprezie. Zamiast tego jego oczy zsunęły się na bok, a on ponownie skupił swoją uwagę na Megan, szepcząc coś jej do ucha, co sprawiło, że się zachichotała.
Coś we mnie się rozpadło. Jaka ja głupia, że myślałam, że cokolwiek się zmieniło.
Odwróciłam się na pięcie i uciekłam z powrotem w kierunku basenu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Zimno wgryzło się w moją skórę w momencie, gdy zanurzyłam się w wodzie, ostre i bezlitosne. Nie myślałam o tym; nie myślałam o niczym. Po prostu skoczyłam, w ubraniu, butach i wszystkim—w głęboką toń. Świat nad wodą stał się rozmytym białym światłem i falami, a potem, bez ostrzeżenia, zaczęłam tonąć.
Panika przeszła przeze mnie jak elektryczność. Moja klatka piersiowa się zacisnęła, serce dudniło w uszach. Nie mogłam oddychać. Woda była zbyt gęsta, zbyt zimna, dusiła mnie. Ciężar jej przygniatał moją klatkę piersiową, ciągnąc mnie w dół, ledwie mogłam utrzymać oczy otwarte przeciwko pieczeniu słonej wody.
Miotałam się, desperacko, ramiona i nogi w chaotycznym ruchu w wodzie, moje ciało walczące z czymś, czego nie mogłam pojąć. Zachłysnęłam się, połknęłam zbyt dużo zimnego, palącego płynu. Moje gardło zaciśnięte w proteście.
Głos Blake'a odbijał się echem w mojej głowie, zniekształcony przez uderzające fale. Flap your arms like wings, keep your legs kicking, don’t panic.
Ale panikowałam. Każdy instynkt w moim ciele krzyczał o powietrze, o ucieczkę, ale moje kończyny były bezużyteczne. Moje ramiona, kiedyś chętne do walki, teraz były jak ołów, ciężkie i nieposłuszne. Zanurzałam się głębiej. Nikt by nie zauważył. Nikogo by to nie obchodziło. To koniec. Tak to się kończy.
Ostatni, desperacki oddech wody wypełnił moje płuca, a potem, jakby świat się zamykał, poczułam coś. Silne ręce chwyciły mnie, ciągnąc w górę z siłą tak nagłą, tak gwałtowną, że aż bolała mnie klatka piersiowa. Moje ciało zostało wyrzucone na powierzchnię, łapczywie chwytając powietrze, moje płuca palące się wysiłkiem. Woda wypływała z moich ust i nosa, kaszlałam gwałtownie, mój wzrok był zamazany, a głowa się kręciła. Wciąż tonęłam, ale teraz mogłam zobaczyć świat.
"Savannah!" Rozległ się głos, twardy i wściekły. Blake. "Co ty do cholery robisz?!"
Dźwięk mojego imienia, naznaczony gniewem, przeciął mgłę, ale nie miał sensu. Byłam zbyt zdezorientowana, by zrozumieć realność jego obecności. Zanim mogłam zareagować, pociągnął mnie brutalnie do krawędzi basenu, jego uchwyt nieustępliwy. Wylądowałam w kupie, zimna woda chlupocząc wokół nas, nasze ubrania przylegające do skóry jak druga warstwa.
Oddech Blake'a był nierówny, gdy unosił się nade mną, wściekłość błyskająca w jego oczach. "Próbujesz się utopić, żeby udowodnić punkt?!" Jego ręce chwyciły moje ramiona, potrząsając mną, jakby próbował wbić w mnie rozsądek.
Odepchnęłam go z całą siłą, jaka mi pozostała. "Co cię to obchodzi?!" Krzyknęłam, słowa wypluwając jak kwas. "Nienawidzisz mnie!"
Jego ręce złapały moje nadgarstki, zanim mogłam go dalej odpychać. Moje próby wycofania się były bezużyteczne. Jego uchwyt był mocny, nieustępliwy, ale nie było w nim złośliwości. Jego oczy, jednak, płonęły czymś surowym, czymś głębszym niż gniew. Był zły, tak, ale było tam coś więcej. Zamieszanie? Wina?
"Nie bądź głupia," warknął, jego głos ostry, ale pękł nieco—wystarczająco, bym to usłyszała.
"Nie, nie możesz tego robić," płakałam, słowa szybkie i złamane. "Nie możesz udawać, że cię obchodzi. Śmiałeś się z nią, gdy mieliśmy mieć zajęcia pływania! Widziałeś, jak mnie poniżają i nic nie powiedziałeś!"
Blake nie odpowiedział. Jego oczy, pełne emocji, których nie mogłam do końca zrozumieć, utkwiły w moich. A potem, bez ostrzeżenia, pochylił się do przodu, jego usta zderzyły się z moimi.
To było wszystko naraz. Delikatne, słodkie, pełne niewypowiedzianych przeprosin i niewylanych emocji. Było też wściekłe, jak burza przełamująca się. Jego pocałunek był gwałtowny, pilny, a ja westchnęłam, oszołomiona, czując, jak moje ciało zamarza na moment. Nie wiedziałam, co zrobić, co to znaczy. A potem instynkt przejął kontrolę. Odepchnęłam go, moja ręka uderzyła go w twarz z ostrym, donośnym trzaskiem.
Dźwięk odbił się echem w ciszy przy basenie i oboje zastygliśmy.
Staliśmy tam przez długą chwilę, po prostu patrząc na siebie. Woda kapała z naszych włosów, spływając po twarzach i mieszając się z wilgocią naszych ubrań. Mój oddech był krótki, ostry, moje serce wciąż waliło, ale coś się zmieniło w przestrzeni między nami. Powietrze wokół nas było cięższe, naładowane czymś niewypowiedzianym.
A potem znów mnie pocałował. Tym razem było inaczej. Wolniejsze. Bardziej przemyślane. Jego ręce obejmowały moją twarz, jego kciuki ocierając łzy i wodę z moich policzków, a ja nie mogłam się powstrzymać, by nie zatonąć w nim. Jego usta poruszały się delikatnie przeciwko moim, jakby mówił wszystko, czego nigdy nie powiedział. Jakby przepraszał, ale nie mógł wypowiedzieć tych słów.
Moje kolana się ugięły, a ja zaczęłam szlochać w jego pierś, moje ciało drżące uwolnieniem. Dlaczego to robił? Dlaczego mnie całował? Nie mogłam tego zrozumieć.
"Dlaczego?" wyszeptałam przeciw jego ustom, mój głos ciężki z emocji. "Dlaczego mnie całujesz? Nienawidzisz mnie."
Blake odsunął się na tyle, by na mnie spojrzeć, jego oczy ciemne, nieczytelne. Nic nie powiedział. Zamiast tego zdjął swoją przemoczoną kurtkę i owinął nią moje ramiona, mocno otulając mnie jak tarczą, barierą między mną a światem.
Było ciepło, jedyne ciepło w zimnie, które nas otaczało.
"Wyjdziemy stąd," powiedział łagodnie, jego głos spokojny, teraz cichszy.
Chciałam krzyczeć, zapytać go, co to wszystko znaczy, domagać się odpowiedzi. Ale zanim mogłam, dźwięk kroków odbił się echem wzdłuż basenu. Tyler. Zatrzymał się jak wryty, gdy nas zobaczył—mnie, drżącą, owiniętą w kurtkę Blake'a, moje policzki zaczerwienione od płaczu, moje włosy mokre. Jego oczy przesuwały się tam i z powrotem między nami, zamieszanie rozprzestrzeniające się na jego twarzy.
"Odwiozę ją do domu," powiedział szybko Tyler, jego głos napięty, oczy wciąż utkwione w Blake'u.
Szczęka Blake'a zacisnęła się na te słowa, jego postura się usztywniła.
Przesuń w górę, aby kontynuować
