Obudzenie się rano
Promień światła padający na twarz Jasona uniemożliwił mu kontynuowanie przyjemności z snu. Przymrużył oczy, obrócił się, ale poczuł coś za sobą, uniemożliwiającego mu leżenie na plecach. Obrócił się w drugą stronę, aby móc zobaczyć, co jest za nim, i był zaskoczony widokiem półnagiej kobiety śpiącej w jego łóżku. Szybko wstał z łóżka i zdał sobie sprawę, że nie ma na sobie żadnej odzieży.
"Co do diabła się stało?" pomyślał Jason.
Zdezorientowany, wyszedł z sypialni, wszedł do łazienki i stanął przed lustrem, patrząc na swoje odbicie. Próbował przypomnieć sobie wydarzenia poprzedniego dnia, ale nic sobie nie przypomniał.
"Kim jest ta kobieta? I dlaczego jest w jego łóżku?" Jason pomyślał i przesunął ręką po swoich czarnych włosach.
Jego spojrzenie padło na złoty pierścionek na jego palcu. Szybko odwrócił dłoń i przyjrzał mu się. Zdjął go z palca i przeczytał w nim wygrawerowane inicjały.
"J.H"
;"Co to oznacza? Jason Haward?" pomyślał Jason.
"Wygląda jak moje inicjały" pomyślał.
"Dlaczego mam na palcu obrączkę ślubną?" pomyślał i przypomniał sobie kobietę.
"Może to ona mi ją założyła na palec" pomyślał.
W sypialni pani Julia właśnie się obudziła, ale trzymała się za głowę z bólem. Starała się przypomnieć, co zrobiła, że dostała tak strasznego bólu głowy.
Julia spróbowała usiąść, ale szybko zorientowała się, że nie może poruszyć jednej z nóg.
była naga. Przykryła się prześcieradłem, ale czuła pewien dyskomfort między nogami."Gdzie ja jestem i co do licha się stało?" pomyślała, zdając sobie sprawę ze swojego dziwnego otoczenia.
"O nie, co ja tym razem zrobiłam?" Julia przerażona wpatrywała się w plamę krwi na łóżku, gdy wreszcie wyszła z łóżka.
Straciła dziewictwo, a jednak nie miała żadnej pamięci o tym, jak to się stało. Jak mogła stracić dziewictwo w taki sposób? Chciała mieć niezapomniane przeżycie dla swojej pierwszejPierwszy raz, jednak nie miała żadnego wspomnienia, jak doszło do tego wydarzenia lub nawet jak się to czuło. Właśnie wtedy, gdy zatraciła się w myślach, drzwi się otworzyły, a do pokoju wszedł wysoki przystojny mężczyzna o niebieskich oczach i czarnych włosach.
"Kim jesteś?" zapytał Jason swoim głębokim głosem.
"Powinnam zadać to pytanie tobie. Kim jesteś i jak tu się znalazłem?" Julia zapytała, cofając się w tył, z dala od dużej łóżka.
Patrząc, Jason zauważył rękę Julii, która była unieśliZwijając wokół siebie przewiniętą wokół niej kartkę, która częściowo wymiatała podłogę, zobaczył również, że ma na palcu pierścionek. Podszedł do niej i zaskoczył ją nagle zbliżając się do niej. Zaczęła się cofać, a on wciąż na nią napierał.
"Nie zbliżaj się, bo zacznę krzyczeć" zagroziła Julia.
"Krzykaj ile chcesz, jakby ktoś miał cię usłyszeć" odparł Jason.
Julia uderzyła plecami w okno, a on ją chwycił.
k rękę szorstko."Skąd to masz?" zapytał Jason, przyciągając uwagę Julii do obrączki na jej palcu.
Julia na to spojrzała zdezorientowana i nie mogła mu odpowiedzieć. Nie miała pojęcia, skąd ją ma, ale bardzo podobały jej się diamenty wokół niej, bo były bardzo piękne.
"Słyszysz mnie, kobieta?" krzyknął Jason, zaciskając swoje uścisk na jej nadgarstku i potrząsając nią gwałtownie.
Julia skrzywiła się z bólu, a jej twarz szybko stała się czerwona.
";Nie wiem", odpowiedziała Julia, jej głos się trząsł.
"Nie wiesz jak skończyłaś w moim łóżku?" Jason krzyknął na nią.
"Nie wiem", Julia płakała, a łzy spływały po jej policzkach.
Jason ze złością ją rzucił na ziemię.
"Wyjdź z tego pokoju zanim wrócę", powiedział i usłyszał dzwonek telefonu.
Jason przeskanował cały pokój podążając za dźwiękiem i w końcu zobaczył go leżącego na szafce nocnej. Wrócił do niego.Na stoliku nocnym leżał telefon i Jason go podniósł. To był telefon od jego brata.
"Cześć James" powiedział Jason.
"Cześć Jason, o której przychodzisz?" zapytał James.
"Przychodzę na co? Mam kilka rzeczy do zrobienia w biurze. Więc co chcesz powiedzieć, mów szybko" odpowiedział Jason, zirytowany.
"Bracie, dzisiaj jest sobota. Tata wrócił wczoraj wieczorem chory do domu; wysłaliśmy go do szpitala. Mama do ciebie dzwoniła, czy zapomniałeś?" przypomniał mu James.
>Jason stanął jak sparaliżowany. Nie miał żadnej pamięci z tego. Bardzo się starał, ale nic.
"Oczywiście, idę tam" odpowiedział spokojnie Jason.
Jason zakończył rozmowę, wciąż próbując sobie przypomnieć rzeczy, ale nie mógł sobie nic przypomnieć. Odłożył telefon na stół, ale jego oczy zwróciły uwagę na plamę na białym prześcieradle.
"Czy to krew?" pomyślał Jason, wiedząc dokładnie, co to oznacza.
"Czy to oznacza, że jestem jej pierwszy?" pomyślał Jason, odwracając się, aby spojrzeć na kobietę.zakrywając się prześcieradłem, nadal stojąc przed oknem.
"Chol***! - wykrzyknął Jason, rozumiejąc, że musi wziąć odpowiedzialność, ale nie był na to gotowy.
"Jak masz na imię?" zapytał, ale usłyszał tylko ciszę.
"Odpowiedz, do cholery!" Jason krzyknął, powodując, że Julia przestraszona zeskoczyła.
"Julia Harrison" - Julia odpowiedziała, drżąc.
"Julia, wyjdź teraz z mojego domu!" krzyknął Jason.
"Nie mogę"
"Nie wiem, gdzie są moje ubrania," Julia powiedziała drżącym głosem.
"Jaki masz rozmiar?" Jason zapytał z frustracją.
"Co?" Julia odpowiedziała, nie rozumiejąc, o co mu chodzi.
"Twój rozmiar ubrań" Jason powtórzył.
"8" Julia odpowiedziała.
Jason podniósł telefon i wykręcił numer.
"Przynieś mi sukienkę damska, rozmiar 8. Masz 15 minut," powiedział Jason i rozłączył się.
Jason wszedł do łazienki, zostawiając Julię samą."Julia w sypialni.
"Kim do diabła jest ten facet i dlaczego jest taki zły?" pomyślała Julia.
Zaczęła się rozglądać, żeby zobaczyć, czy znajdzie swoje ubrania, ale nie było niczego. Stuknięcie w drzwi ją zaskoczyło. Zastygła w bezruchu, nie wiedząc co zrobić. Mężczyzna wyszedł z łazienki.
"Co? Nie usłyszałaś tego stuknięcia, czy nie wiedziałaś, jak otworzyć drzwi?" zirytowany zapytał Jason.
Podeszedł do drzwi i je otworzył. Zgarnął torbę z sukienką z...
Młody mężczyzna przy drzwiach. Zamknął drzwi bez słowa. Zrobił dwa kroki i rzucił torbę w jej stronę."Ubierz się i wyjdź, zanim wyjdę" - powiedział i wrócił do łazienki.
Julia otworzyła to i założyła prostą niebieską sukienkę. Nie miała na sobie bielizny i także nie miała na sobie butów. Szybko ruszyła w stronę drzwi i je otworzyła. Wybiegła i głośno je zatrzasnęła, powodując głośny hałas.
Było tam wiele osób pracujących w > dom wszyscy noszą uniformy. Wszyscy się odwrócili, żeby na nią spojrzeć. Szybko zbledła jak płótno.
"Przepraszam," Julia przepraszała spoglądając wokół, i pobiegła w stronę schodów.
Zeszła po schodach, ale nie była pewna jak wyjść z domu. Zobaczyła panią niosącą tacytę w jednym kierunku. Zapach powiedział jej, że to jedzenie.
"Proszę, jak mogę dostać się na zewnątrz?" Julia zapytała, stojąc na ostatnich schodach, a pani wskazała jej odpowiednią drogę.
Julia szybko pobiegła w kierunku, który pokazała jej pani i niedługo potem wyszła z domu, schodząc nieskończoność długiej klatki schodowej. Spojrzała za siebie, aby zobaczyć ogromny, ośmiopiętrowy piękny budynek, z którego właśnie wyszła.
Chodziła boso po mokrej chodniku, co wskazywało, że poprzedniej nocy padało. Podniosła rękę, aby zatrzymać taksówkę i zdala sobie sprawę, że nie ma przy sobie żadnych pieniędzy i nie zna tej okolicy.
"O Boże, muszę przestać chodzić na kluby i pić".
. Jak się tam znalazłem, z takim przystojnym dupkiem?" pomyślała, rozglądając się z frustracją.Julia nie miała telefonu, żeby do kogoś zadzwonić. Kontynuowała spacer ulicą. Nie była pewna, jak długo już chodziła, gdy Bugatti Chiron zwolniło obok niej.
Zignorowała to i kontynuowała spacer. Samochód zagwizdał na nią, więc zatrzymała się, żeby zobaczyć, kto to był.
"Wsiadaj" odezwał się znajomy, głęboki głos.
To był mężczyzna, który wcześniej krzyczał na nią w sklepie.
Witaj budynku.Julia go zignorowała i kontynuowała spacer. Mężczyzna wysiadł z przodu w czarnym smokingu i nosząc okulary przeciwsłoneczne. Podszedł do Julii, złapał ją za ramię i pociągnął w kierunku samochodu.
"Puść mnie, krzyczę!" groziła Julia, walcząc o wyzwolenie się.
"Proszę bardzo, jakby ktoś przyszedł," odpowiedział dżentelmen, nadal ją ciągnąc w stronę zaparkowanego samochodu.
Otworzył drzwi tylne i wrzucił Julianę do środka.samochód. Ona wpadła na siedzenie, ale szybko pozbierała się i odepchnęła się do tyłu, aż jej plecy uderzyły w drzwi samochodu. Trzęsła się, była bardzo przerażona.
"Słuchaj, kobieto, kiedy coś powiem, słuchasz i wykonujesz. Rozumiesz?" Jason powiedział głębokim spokojnym głosem.
Jego oczy były skierowane na telefon, gdy jego palce szybko pisały. Julia odepchnęła się jeszcze dalej, jakby chciała przejść przez drzwi i znaleźć się na zewnątrz.
"Dokąd?" Jason zapytał, wciąż patrząc na swój
telefon."Belle Glade" - odpowiedziała Julia, drżąc.
Jason przesunął swój wzrok na chwilę, żeby spojrzeć na nią i zobaczył, jak przerażona była, ale nie zaniepokoiło go to. Odwrócił wzrok ponownie na telefon i pokazał kierowcy instrukcje, aby wysadził Julię na docelowym miejscu, które wymieniła. Julia siedziała w rogu samochodu, z plecami przyciśniętymi do tylnego fotela, z opuszczoną głową przez całą podróż, aż dotarli do jej celu.
Po dotarciu na miejsce docelowe jej destPo dotarciu na miejsce i odblokowaniu drzwi, Julia wyskoczyła z samochodu.
"Dziękuję", zdołała powiedzieć Julia i oddaliła się szybko.
Od czasu do czasu oglądała się do tyłu i zdała sobie sprawę, że samochód już odjechał.
"Co za niegrzeczny człowiek", pomyślała Julia, kontynuując spacer ulicą w kierunku domu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Zgubiliśmy go
"Co za nieuprzejmy mężczyzna," pomyślała Julia, idąc dalej ulicą w kierunku swojego domu.
Przeszła chodnikiem i weszła na ganek domu zbudowanego z drewna, pomalowanego na biało. Spoglądała przez okno do środka domu, próbując się przekraść.
"Julia, wejdź do środka" - usłyszała głos matki - "Wiem, że tam stoisz."
Julia skrzywiła oczy i zacisnęła usta. Otworzyła drzwi frontowe, które nie były zamknięte, iweszła do domu.
"Dzień dobry, proszę pani," Julia powiedziała trzymając ręce za plecami.
Jej matka siedziała na kanapie czytając książkę ze swoimi okularami na nosie. Nie podniosła głowy, żeby spojrzeć na Julię, która stała prawie za nią.
"Skąd przychodzisz?" zapytała matka Julii, jej oczy wciąż skupione na czytanej książce.
"Uh...proszę pani, ja... ja," Julia jąkała się, drapiąc się po karku.
Jej matka się zbliżyła.Ona odłożyła książkę, którą czytała i, zdejmując okulary, odwróciła się napół, żeby spojrzeć na Julię. Ona marszczyła brwi i wstała, żeby przyjrzeć się uważnie sukience, którą Julia miała na sobie. Zdała sobie sprawę, że Julia nie miała na sobie żadnych butów.
Sprawdziła metkę i wydała zduszony okrzyk. Marszczyła brwi, patrząc na Julię. Julia była zaskoczona i zastanawiała się, dlaczego jej matka bada sukienkę, którą miała na sobie.
"Skąd masz pieniądze na kupno tej sukienki?" zapytała jej matka.
"Ja...ja... ja jej nie kupiłam, to jest... to...""To jest prezent od przyjaciela", Julia powiedziała szybko.
"Prezent od przyjaciela. Który z twoich przyjaciół zarabia tyle, żeby ci to kupić? Czy to Tilly, twoja bezrobotna przyjaciółka, czy Michael, sprzedawca chleba?" zapytała matka Julii, wyprostowując ręce na biodrach, a Julia milczała.
Nie mogła zmusić się do opowiedzenia o wydarzeniach z samego rana.
"Gdzie są ubrania, w których byłaś wczoraj?", zapytała matka Julii, "I dlaczego ich nie masz na sobie?"
"Co się dzieje?" zapytała."Nie wiem" - szczerze odpowiedziała Julia.
"Czy teraz śpisz z mężczyznami? Sukienka, którą masz na sobie, jest z kolekcji Louis Vuitton" - zauważyła matka Julii.
"Nie" - Julia natychmiast odpowiedziała - "Nie robię tego i nie zamierzam. Wszystko to było taka mieszanka i... i... proszę, mamo, niech o tym nie rozmawiamy" - powiedziała i pobiegła do swojego pokoju.
"Co ona ukrywa?" zastanawiała się Julia.Matka myślała, wpatrując się w kierunku, w którym pobiegła Julia.
Po jej odstawieniu, Jason był w drodze do szpitala. Siedział cicho z tyłu, próbując przypomnieć sobie ostatnią rzecz, której się pamiętał. Został zaproszony na program muzyczny jako gość honorowy i poszedł tam z ojcem.
Przypomniał sobie, jak media robiły zdjęcia jemu i ojcu po ich przybyciu, zanim został wprowadzony przez osobisty korytarz do sali, gdzie odbywał się festiwal muzyczny. To wszystko, czego pamięta.
"Panu, jesteśmy tutaj", zawołał kierowca do Jasona, przerywając jego myśli. Jason opuścił szybę i spojrzał na zewnątrz.Szpital HCA Florida Westside, przeczytał na tablicy. Tak, to jest nazwa szpitala, którą jego brat przesłał mu. Wysiadł z samochodu i podszedł do szpitala w towarzystwie czterech imponujących mężczyzn.
"To jest Jason Haward?" - zapytała obserwatorka swoją przyjaciółkę, z którą szła.
"Tak, to on. Przychodzi oddać krew?
Jej szpital?" - zapytała pani swoją przyjaciółkę, podekscytowana widokiem go."Szybko, zrób mi zdjęcie z nim w tle. Pospiesz się" - wrzasnęła pani.
"Dziewczyno, chyba że potrafisz go zatrzymać, nie wiem jak to jest możliwe. Ci mężczyźni, którzy z nim idą, zniszczą twój telefon, jeśli zrobisz jakiekolwiek zdjęcie, którego on nie zezwolił" - zauważył przechodzeń do jej przyjaciółki, zanim odeszli, nadal podziwiając go z oddali.
Z obecnością Jasonawokół szpitala zaczęły gromadzić się tłumy, które tylko chciały rzucić na niego okiem.
Zimnym aura wszedł do szpitala, gdzie spotkał się ze swoim bratem. Personel medyczny, choć był zajęty pracą, zdołał mu przykręcić uwagę.
"Co się stało z tatą?" James zapytał, zmartwiony patrząc na twarz Jasona.
"Co powiedział lekarz?" Jason zapytał głębokim, spokojnym głosem.
"Nic jeszcze, matka jest z
"teraz go zobaczmy," James ogłosił i poprowadził Jasona do sali, gdzie jego ojciec leżał w łóżku, ubrany w szpitalną koszulę, z zamkniętymi oczami i podłączony do wielu maszyn.Jason chciał zapytać ojca, co się stało, ponieważ był przy nim poprzedniej nocy i nie miał żadnych ochroniarzy oprócz ochroniarzy jego ojca. Nie powiedzieli mu nic. Jego matka odwróciła się do niego z łzami w oczach zaraz po otwarciu drzwi. Jason stanął za swoją matką, plUmieściłem pocieszającą dłoń na jej ramieniu.
"On dotarł do domu prawie o północy i zemdleł, zanim zdążył wdrapać się na górę do sypialni. Od czasu przywiezienia go tutaj, jest w takim stanie" powiedziała pani Haward i wciągnęła nosem.
Jason delikatnie pocierał ramiona pani Haward, a ona trzymała dłoń Jasona. Wchodził do środka lekarz, widząc całą rodzinę.
"Muszę porozmawiać z jednym z was" powiedział lekarz i spojrzał na nich.
James był najstarszy, więc on
poszła do lekarza, zostawiając Jasona z ich matką. Ona trzymała dłoń męża w swojej, zrzuciła pocałunki na tył jego dłoni, płacząc. Telefon Jasona zadrżał, zmuszając go do wyjścia z sali. Kiedy Pani Haward została sama z mężem, położyła jego dłoń na łóżku i zbliżyła się bliżej do jego ucha."Myślisz, że jesteś mądry; chcesz wyrzucić mnie i mojego syna z domu i zostawić nas bez niczego. Teraz będę zarządzać całym twoim majątkiem. To niesamowite, jak to zrobiłeś.wszystko tak, że nic nie dostaję, ale teraz dostaję wszystko." Powiedziała pani Haward, uśmiechając się i przeczesując palcami włosy męża.
"Wiesz dlaczego tak bardzo lubię zasady twojej rodziny. Chyba że ten niegrzeczny syn twój znajdzie teraz kobietę, która poślubi jego niegrzeczność, nie widzę jak możesz wygrać", dodała pani Haward, uśmiechając się, ale szybko zmieniła swoje zachowanie i całowała go w policzki, gdy usłyszała otwierające się drzwi.
"Mamo, nie możesz..."Płaczę tak, musisz być silny dla niego" - powiedział James, gdy tylko wszedł.
"Co powiedział lekarz?" - zapytała pani Haward, jej oczy czerwone od łez.
James spojrzał na nią, niezdecydowany czy powiedzieć jej wszystko. "Będzie w porządku" - zdołał powiedzieć.
"Musimy tylko o niego dobrze zadbać" - dodał James.
Obaj odwrócili się, by spojrzeć na niego, gdy usłyszeli, że wspomniał imię Jasona słabo, ale potem jego ciało zaczęło gwałtownie szarpać się.Wciąż na kilka sekund wciąż pracowało i wtedy alarmy maszyny zaczęły dzwonić. James nacisnął przycisk dla lekarza i pospieszył, żeby go zdobyć, ale został przywitany przez trzech pracowników medycznych na wejściu, którzy weszli i szybko starali się się nim zająć, wypychając ich z pokoju. Zrobili wszystko, co mogli, ale ostatecznie stracili go. Pielęgniarka odłączyła maszynę i zaczęła ją z niego ściągać. Dwóch lekarzy wyszło z oddziału i zostało przywitanych przez Jasona, Jamesa i ich matkę.
"Przykro mi,"t; lekarz powiedział i ich matka zamarła w miejscu.
Była o krok od upadku na ziemię, ale James ją złapał.
"Co mu było?" Jason zapytał Jamesa.
"Walczył z rakiem jelita grubego, który był już w zaawansowanym stadium. Nie było wiele, co mogli zrobić dla niego" - powiedział James.
"Rak jelita grubego? Jak?" Jason zaskoczył się, że nikt o tym nie wiedział.
"Chodźmy z Mamą do domu i poinformujmy resztę rodziny" - powiedział James.
"Przypuszczam, że Miranda wróciła," zapytał Jason.
"Tak, przyjechała dziś rano. To będzie szok. Ona nic nie wie. Zaczekam z powiedzeniem dziadkowi," odpowiedział James.
"Zostaw dziadka mnie," powiedział Jason, a James wyszedł z szpitala wraz z matką, podczas gdy Jason został i załatwił formalności.
Przesuń w górę, aby kontynuować