Perspektywa Bei
„Może...”, wymamrotałam, głos mi się trząsł, „gdybyś nie... um, cały czas na mnie krzyczał, jakbym... jakbym wszystko robiła źle, to może nie popełniałabym tylu błędów.”
Spojrzał na mnie, jego oczy zwęziły się, a ja poczułam lodowaty chłód jego spojrzenia. „Może gdybyś chociaż raz zrobiła coś dobrze, nie musiałbym być wobec ciebie taki ostry.”
Te słowa zabolały bardziej, niż chciałam przyznać. Ręce mi drżały i nie mogłam przestać nerwowo przekładać papiery w dłoniach. „P-przepraszam”, wyszeptałam cicho, mając nadzieję, że nie zauważy, jak bardzo mnie to boli. „Po prostu... staram się, ale nigdy nie wystarcza, prawda?”
Westchnął – tym zirytowanym, lekceważącym westchnieniem, przez które czułam się tylko zawadą. „Gdybyś naprawdę umiała wykonywać swoją pracę, nie musielibyśmy prowadzić tej rozmowy, prawda?”
Jego słowa uderzyły mnie jak policzek, poczułam ukłucie w piersi i przyspieszone tętno. „Wiem...”, szepnęłam, głos mi się załamał. „Przepraszam, naprawdę przepraszam. Chcę tylko robić wszystko dobrze.”
Ale to nie wystarczyło. Nie patrzył na mnie inaczej niż z chłodną obojętnością. „Może gdybyś przestała szukać wymówek i naprawdę się skupiła, nie byłoby tu takiego bałaganu.”
Przełknęłam z trudem ślinę, gardło miałam suche. Nie wiedziałam już, co powiedzieć. Czułam, że każde moje słowo tylko pogarsza sytuację. Ręce drżały mi jeszcze bardziej, chciałam już wyjść, ale nie mogłam. Musiałam zostać, musiałam próbować dalej. „Staram się...” powiedziałam słabo, głosem tak cichym, jakby mnie w ogóle tu nie było.
„Staram się?” prychnął, krzyżując ramiona i mierząc mnie wzrokiem. „Staranie się to za mało, Martinez. Staranie się nie załatwi sprawy.”
Przygryzłam wargę, próbując powstrzymać łzy, które cisnęły się do oczu. Dlaczego wszystko musiało być takie trudne? „Ja tylko... chcę pomóc”, wyszeptałam. „Chcę dać z siebie wszystko... po prostu nie wiem, jak zrobić to dobrze.”
I wtedy, kiedy myślałam, że nie wytrzymam już ani sekundy, drzwi nagle się otworzyły i do środka weszła Lydia, jej obcasy ostro stukały o podłogę.
„Dość!” rzuciła ostro, jej spojrzenie było dzikie i groźne. „Sala konferencyjna jest na końcu korytarza – jeśli chcecie zrujnować swoje kariery, możecie zrobić to gdzie indziej. Ściszcie głosy, albo ja wam je ściszę.”
Wzrok Lydii przemykał między nami, jakby zaraz miała przerwać tę całą sytuację, i poczułam ulgę, że ktoś inny się w to wmieszał. Chciałam się skulić w sobie, ale tylko skinęłam głową, zbyt upokorzona, żeby się odezwać.
Wzięłam oddech i odwróciłam się w stronę okna, nie pozwalając, by pieczenie w oczach zamieniło się w łzy. Julian nie powiedział ani słowa. Po prostu odwrócił wzrok, szczęka mu się zacisnęła, jakby ten pokój zaczął obracać się zbyt szybko nawet dla niego. Lydia skrzyżowała ramiona, patrząc na nas jak na dzieci przyłapane na kłótni o zabawkę, na którą żadne z nas nie zasłużyło.
„Wyjdź”, powiedział gorzko i cicho. Nie protestowałam. Po prostu wyszłam, zamykając drzwi za sobą z taką siłą, by podkreślić swój punkt.
Na szczęście pokój socjalny był pusty. Nalałam sobie wodę z dystrybutora do papierowego kubka i oparłam się o blat, głęboko oddychając. Wciąż bolała mnie pierś, ręce się trzęsły. Nienawidziłam, jak łatwo pozwalam mu na siebie oddziaływać. Nienawidziłam, że wystarczy kilka ostrych słów, by mnie rozłożył. Nienawidziłam, że pozwoliłam, by zaszło to aż tak daleko. Wpatrywałam się w kubek, jakby miał odpowiedzi na wszystkie pytania, jakby mógł utopić żar w moim gardle. Byłam jego asystentką, nie celem do wyładowania emocji. Zatrudniono mnie, by go wspierać – a nie, by go przetrwać. I miałam już dość mylenia tych dwóch ról.
Resztę dnia przepracowałam w milczeniu. Odpowiadałam na maile. Roznosiłam notatki. Uśmiechałam się uprzejmie. Sprawiałam, że stawałam się mniejsza. Za każdym razem, gdy przechodził obok, nie drgnęłam, nie spojrzałam, nie oddychałam. Byłam jak kartka papieru. Cicha. Płaska. Do zastąpienia.
O 17:42 moja skrzynka pocztowa zabrzęczała wiadomością oznaczoną jako PILNE.
Temat: WYJAZD DO PARYŻA – POTWIERDŹ NATYCHMIAST
Od: Wolfe & Whitmore International Events
Zostałaś przydzielona do towarzyszenia panu Wolfe’owi podczas Paris Fashion Week jako wsparcie operacyjne. Wylot: jutro, 7:25 rano. Dołącz paszport i spakuj się profesjonalnie.
Serce mi zabiło. Paryż? Fashion Week? Po takiej kłótni? Przeczytałam maila trzy razy, szukając oznak, że to żart. Ale nie był. Był prawdziwy. Logistyka była prawdziwa. Załączony harmonogram. Wpatrywałam się w ekran, oszołomiona.
Po tym wszystkim nadal chciał mnie w Paryżu?
To nie była uprzejmość. To nie było przebaczenie. To była kontrola. Władza. Ruch w szachach. A skoro chciał mnie wystawić na próbę w Paryżu, pojawię się gotowa spalić całą szachownicę.
Odpisałam: Potwierdzam.
***
Na lotnisku już panował gwar, gdy dotarłam na miejsce, cztery walizki ciągnęły się za mną jak małe, zestresowane kaczuszki. Nie umiałam się pakować lekko, nie byłam stworzona do „tylko niezbędnych rzeczy”. Fashion Week to opcje. Rezerwy. Zmiany pogody. Bezpieczeństwo emocjonalne. Moje włosy wymagały osobnego bagażu podręcznego. Julian, oczywiście, był już na miejscu – czarna kawa w jednej dłoni, karta pokładowa w drugiej, ubrany jak z luksusowej reklamy, która nie zna uśmiechu. Jego wzrok śledził mój przyjazd, powoli sunąc po walizkach wlokących się za mną.
Uniósł jedną brew, niezbyt pod wrażeniem.
„Możesz wziąć jedną”, powiedział chłodno, upijając łyk kawy. „Za twój bagaż emocjonalny nie zapłacę.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Bei
Paryż powinien był być idealny.
Każdy pocztówkowy banał był tu żywy i prawdziwy—brukowane uliczki, migocząca Sekwana, panorama rozkwitająca starożytnym urokiem i miękkim, złotym światłem. Pachniało tu ciastkami i możliwościami. Ludzie poruszali się, jakby w uszach grały im symfonie. Próbowałam chłonąć to wszystko z tylnego siedzenia samochodu, serce mi drżało za każdym razem, gdy mijaliśmy coś, co wyglądało jak wyjęte z magazynu.
Ale tuż obok mnie, kotwicząc całą tę fantazję w lodzie, siedział Julian Wolfe. Ramiona skrzyżowane, usta zaciśnięte, ubrany jak grzech w trzyczęściowy garnitur. Nie wyglądał na zachwyconego Miastem Miłości. Jeśli już, to wyglądał na zirytowanego, że nie ugięło się wystarczająco szybko pod jego wolą.
Ledwo zdążyliśmy wyjechać z lotniska, a on już rzucił pierwszą złośliwość.
— Dostaniesz stylistkę — powiedział, przewijając telefon, jakby zamawiał lunch. — Nie zamierzam ciągać cię na gale, kiedy wyglądasz jak tablica z Pinteresta na wyprzedaży garażowej.
Mrugnęłam. — Słucham?
— Jeśli już masz mnie kompromitować — dodał chłodno — to przynajmniej wyglądaj na drogą.
Otworzyłam usta, żeby odpowiedzieć, ale nie mogłam się zdecydować, która część tego zdania zasługiwała na najmocniejszy cios, więc odwróciłam się i patrzyłam, jak Paryż przesuwa się za moim oknem. Nie zamierzałam mu pozwolić na zepsucie tego. Ani jedzenia, ani widoku, ani nierealnej panoramy. Jeśli chciał przedstawienia, to je dostanie.
Stylistka pojawiła się godzinę później. Miała na imię Celine—ostry, czarny bob, od stóp do głów w Diorze, francuski akcent gęsty jak masło i dwa razy gładszy. Nie mrugnęła na widok moich krągłości, nie drgnęła przy szerokich biodrach czy głośnych opiniach. Po prostu zmierzyła, skinęła głową i zniknęła w prywatnym atelier jak modowa wróżka chrzestna. Godzinę później wróciła z suknią w pudełku, które wyglądało na świętsze niż cokolwiek, co kiedykolwiek posiadałam. A kiedy ją założyłam, lustro nie kłamało.
To była czarna, jedwabna suknia, która opinała moje ciało tam, gdzie zwykle próbowałam je ukryć. Dekolt był miękki, talia lekko podkreślona, a materiał poruszał się jak sekret. Włosy miałam upięte, miękkie loki spięte u nasady karku. Czerwona szminka była ostra jak brzytwa. Wyglądałam jak kobieta, która nie prosi o pozwolenie, żeby być widoczną.
Wyglądałam jak ktoś, kim Julian Wolfe mógłby się zadławić.
Gala odbywała się w pałacu. Dosłownie. Kryształowe żyrandole kapały z sufitu, złote listwy zdobiły ściany, a każdy gość wyglądał, jakby przybył prywatnym odrzutowcem albo odziedziczoną willą. Weszłam z podniesioną głową, moje obcasy stukały cicho i pewnie w marmurową posadzkę. Julian był już tam, rozmawiał z projektantem przy barze szampańskim, jego garnitur był granatowy jak noc, a postawa wykuta z marmuru.
Gdy mnie zobaczył, zamarł. Tylko na sekundę. Jego wzrok przesunął się po moich upiętych lokach, dekolcie, po rozcięciu sukni, które odsłaniało właśnie tyle uda, by było to niebezpieczne. Zaciął szczękę. Kieliszek lekko drgnął w jego dłoni.
Nie uśmiechnęłam się. Po prostu przeszłam obok niego i wtopiłam się w wydarzenie, jakbym nie płonęła od środka.
Wtedy poznałam Damiena.
Przedstawił się, kiedy oglądałam szklaną rzeźbę w kształcie zapadającej się gwiazdy. — Wyglądasz, jakbyś planowała napad na biżuterię — powiedział, z francuskim akcentem lekkim, ale leniwym, jakby nie obchodziły go żadne zasady.
Odwróciłam się, zaskoczona, a on się uśmiechnął. Ciemne włosy, jasne oczy, ręce w kieszeniach, jakby świat już mu powiedział „tak”.
— Damien — dodał. — Dyrektor kreatywny. Ty chyba nie jesteś stąd.
— To ta zaskoczona amerykańska mina czy sukienka, która krzyczy: ‘pożyczyłam na nią pieniądze’? — zażartowałam.
Zaśmiał się, szczerze i szeroko. — Żadne z tych. To twoje oczy. Są za szeroko otwarte. Jakbyś wciąż wierzyła, że coś jeszcze może cię zaskoczyć.
Rozmawialiśmy piętnaście minut. Może dwadzieścia. Wystarczająco długo, żebym zapomniała o napięciu tlącym się za moimi plecami. Rozśmieszył mnie. Słuchał, gdy mówiłam o tożsamości marki i opowieściach w modzie, jakby to miało znaczenie. Nie patrzył na mnie jak na problem do rozwiązania. Patrzył na mnie jak na obraz, od którego nie chce się odchodzić.
Wtedy pojawił się Julian.
Nie powiedział „cześć”. Nie spojrzał na Damiena. Po prostu stanął obok mnie, tak blisko, że nasze ramiona się otarły. Jego głos był niski, płaski, twardy.
— Ona jest ze mną. — Słowa spadły między nami jak kamień.
Mrugnęłam. Spojrzałam na niego. Miał zaciętą szczękę, wzrok nie do odczytania. Rościł sobie prawo, do którego nie miał żadnego tytułu. Nie byłam jego. Nie po tym, jak mnie potraktował. Nie po tym, co powiedział. Nie po tym, jak sprawił, że poczułam i potem sprawił, że poczułam się głupio, że w ogóle coś poczułam.
Odsunęłam rękę, jakby mnie parzyła.
— Nie jesteś moim właścicielem, Julian — powiedziałam, głosem ostrym, czystym, ostatecznym.
Potem się odwróciłam. I odeszłam... z Damienem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
