passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Your Rival Saw Me Naked autor itsvlada

Your Rival Saw Me Naked

/

Rozdział 1

Rozdział 1

W tej samej chwili, gdy plastikowa butelka po Coca-Coli wycelowała w Milesa jak przeklęty kompas, wiedziałam, że zaraz będziemy świadkami społecznej apokalipsy. I szczerze? Trochę na to czekałam—dopóki nie zdałam sobie sprawy, że jestem główną bohaterką tej katastrofalnej produkcji.

Mój chłopak Miles robił swoje: trzymał mnie za ramię, ale scrollował TikToka, traktując mnie w sumie jak żywy mebel. Całe to ustawienie wrzeszczało „za bardzo się staramy”—kradzione z chemii zlewki wypełnione wygazowaną Spritem, tanie ledy z Allegro, które wszyscy zamawiają online, i muzyka tak cicha, że ledwo ją było słychać przez udawane chichoty.

— Stary, to jest takie aesthetic — ktoś wyszeptał, pewnie nagrywając na prywatną relację.

Już wtedy czułam się dziwnie—ten ścisk w klatce, brak tchu, który dopada cię, gdy udajesz, że wszystko gra, a twoje ciało mówi: „proszę pani, wcale NIE jest okej”. Ale cokolwiek. Uśmiechaj się, śmiej w odpowiednich momentach, nie bądź tą, co psuje zabawę. Standardowa procedura.

Jaylen wyglądał na półżywego, ale wciąż był chodzącym chaosem. — Prawda czy wyzwanie, ziomek?

Wszyscy pochylili się, jakby to było odsłonięcie kreacji na Met Gali. Miles ledwo podniósł wzrok znad telefonu. — Prawda, chyba.

A Jaylen—kochany, głupi Jaylen—uśmiechnął się, jakby odkrył ogień. — To co, w końcu się dziś prześpicie czy jak?

Śmiech był inny. Nie ten dobry. Ten, który sprawia, że masz ciarki na skórze, a żołądek ląduje ci gdzieś przy stopach.

Otworzyłam usta, żeby odbić piłkę—klasyczna Zoey—ale Miles mnie ubiegł.

— Nie wiem, pytaj ją. Nadal oszczędza się na ślub czy coś.

Pokój eksplodował. Już nie było słodkich chichotów. To był pełnowymiarowy rechot. Miałam wrażenie, że moja dusza opuszcza ciało i unosi się gdzieś pod sufitem, oglądając ten wypadek w zwolnionym tempie.

— Przepraszam, ale co do cholery? — Mój głos był dziwnie świszczący.

Miles nawet nie mrugnął. — Daj spokój, Z. Nie udawaj zaskoczonej. Jesteśmy razem dwa lata. W końcu musisz przestać bać się własnego ciała.

Martwa cisza. Taka, po której dzwoni ci w uszach.

Amber Mays—bo OCZYWIŚCIE ta pick me girl musiała tam być—uśmiechała się z podłogi, jakby całe życie czekała na tę chwilę. Pewnie miała rozpisaną całą strategię. Wiem, że od dawna ostrzyła sobie pazurki na Milesa.

Wstałam tak szybko, że zakręciło mi się w głowie. Wszystko było nie tak—moje ręce, nogi, powietrze. Jakbym była pod wodą i jednocześnie płonęła. Wiedziałam tylko, że muszę stamtąd wyjść, zanim totalnie się rozpadnę na oczach wszystkich.

Miles poszedł za mną na korytarz, a jego kroki odbijały się echem od szafek jak soundtrack z horroru.

— Zoey, zaczekaj — zawołał, zupełnie na luzie. — Nie chciałem cię zawstydzić.

Odwróciłam się w sekundę. — To co to, do cholery, było?

Przejechał dłonią po włosach—tak robi zawsze, gdy zaraz powie coś, co zrujnuje mi tydzień. — Po prostu… nie mogę już dłużej tego ciągnąć.

— Tego, czyli czego?

— Czekania, aż dorośniesz.

Ta bezczelność. BEZCZELNOŚĆ.

— Wciąż zachowujesz się, jakbyśmy byli w gimnazjum — ciągnął, jakby tłumaczył podstawy matmy przedszkolakowi. — Wszystko to zasady, podania na studia i pięcioletnie plany. Potrzebuję kogoś, kto naprawdę umie się bawić.

Wpatrywałam się w niego. Naprawdę wpatrywałam. — Czyli rzucasz mnie, bo nie chcę z tobą spać?

— Nie — odpowiedział, a to było jeszcze gorsze. — Rzucam cię, bo jesteś nudna, Zoey. Jesteś bezpieczna. A mam dość bycia bezpiecznym.

Odwrócił się i odszedł, jakby nie właśnie zniszczył mi cały świat. A kiedy spojrzałam przez te szklane drzwi? Już był przy Amber, szeptał jej coś na ucho, jakby mnie nigdy nie było.

Dwa lata. DWA LATA. Pomagałam mu pisać eseje na studia. Chodziłam na każdy mecz lacrosse, nawet te wyjazdowe, trzy godziny w minivanie jego matki. Dałam mu wszystko oprócz tej jednej rzeczy, którą uznał za najważniejszą.

Nie pamiętam, jak doszłam na dziedziniec. W jednej chwili gapiłam się przez drzwi, w następnej siedziałam na lodowatej ławce, a do buta przykleiła mi się zgnieciona ulotka o zdjęciach na maturę. „Uchwyć chwilę!” — głosiła. Jasne, chętnie bym ją uchwyciła i wymazała z istnienia, dziękuję bardzo.

Telefon martwy—oczywiście—a ręce trzęsły mi się jak po dwunastu Red Bullach. Skuliłam się w kulkę i próbowałam nie myśleć, jak jutro spojrzę wszystkim w oczy. Jak przeżyję, gdy czat grupowy wybuchnie. Jak wytłumaczę mamie, że Miles już nie przyjdzie na rodzinną kolację.

— Masz ten nawiedzony wzrok. Ciężka noc?

Podniosłam głowę tak gwałtownie, że zobaczyłam gwiazdy. Jakiś chłopak tam był—oparty o ławkę naprzeciwko mnie, jakby był właścicielem cieni, bluza z kapturem opadała tak, że podkreślała ostre obojczyki, jedna ręka głęboko w kieszeni, druga trzymała paczkę precli jak papierosa w starym filmie noir. Latarnia wycinała złoto z jego kości policzkowych. Jego oczy podniosły się powoli, z namysłem, i zatrzymały na moich.

To było jak zderzenie z piosenką, której jeszcze nie znałam, a już ją kochałam.

— Co?

Przechylił głowę, uśmiechając się—nie słodko, nie bezpiecznie.

— Wiesz... — powiedział, zupełnie niewzruszony. — Dziewczyna sama w ciemności, maksimum szkód emocjonalnych. Totalnie klimat teledysku indie. Brakuje ci tylko papierosa i pretensjonalnego podpisu, że miłość umarła.

— Znamy się? — zmrużyłam oczy w ciemności.

Zrobił krok bliżej—na tyle, że poczułam na jego bluzie coś drogiego, nieokiełznanego, męskiego i magnetycznego. Jego usta uniosły się w krzywym uśmiechu.

— Jeszcze nie. Chase Donovan.

O. OHO. Ten Chase Donovan. Ten, o którym nauczyciele wzdychali, a dziewczyny wariowały. Ten, który w zeszłym semestrze był na większej liczbie bójek niż lekcji, który nosił siniaki jak biżuterię. Ten z rodzinnym skandalem, mitologią rozbitego domu, z braterską ciszą, której nikt nigdy nie tłumaczył.

Ten, którym Amber była obsesyjnie zafascynowana, zanim w końcu przerzuciła się na Milesa.

On nie był tylko przystojny. Był niebezpieczny jak sekret, który CHCESZ trzymać nawet ryzykując, że cię przyłapią.

Rzucił precla na ławkę obok mnie. — Chcesz?

— Wyglądam, jakbym chciała precla?

— Wyglądasz, jakbyś czegoś potrzebowała.

— Potrzebuję, żeby wszyscy dali mi spokój.

— Już wystarczająco długo jesteś sama.

Te słowa po prostu zawisły w powietrzu, ciężkie i nieproszone. Mogłam mu kazać spierdalać. Pewnie powinnam. Ale było w sposobie, w jaki to powiedział—bez litości, bez zbawicielskiego tonu. Po prostu… stwierdzenie faktu.

— Zawsze zaczepiasz dziewczyny, gdy ich życie się wali? — zapytałam.

— Tylko te interesujące.

Wydobył się ze mnie gorzki śmiech. — Nawet nie wiesz, co się stało.

— Nie muszę — wzruszył ramionami. — Cokolwiek to było, musiało być do dupy. Jesteś chodzącą raną.

— Aż tak widać?

— Dla mnie.

Odwróciłam wzrok, bo jego szczerość sprawiała, że ściskało mnie w piersi. Wszystko było na opak. Jakby nagle przestała działać grawitacja. Ale on nie wydawał się niebezpieczny. Nie próbował mnie naprawiać, pocieszać, ani wmawiać, że wszystko dzieje się po coś.

— Myślałaś kiedyś, że „bezpieczny” to tylko kod na „nie chce mi się naprawdę cię zobaczyć”? — zapytał, ciszej.

Gardło paliło mnie od środka. Nie odpowiedziałam, ale też nie kazałam mu odejść.

Nie naciskał. Po prostu stał, cierpliwy i nieruchomy, jakby nie miał dokąd iść. Jakby patrzenie, jak się rozpadam, było ciekawe, nie żałosne.

— Chyba pozwolę ci wrócić do swojego melancholijnego świata — powiedział cicho, leniwie, ale nie nieuprzejmie. — Do zobaczenia, złamane serce.

I odszedł—bez fanfar, bez spojrzenia przez ramię—jakby właśnie nie rozbił we mnie czegoś, co od tygodni sklejałam taśmą.

Nienawidziłam tego, jak bardzo chciałam, żeby został.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Wszyscy wiedzieli. I dosłownie nikt nie miał jaj, żeby cokolwiek powiedzieć.

To właśnie ta część rozdzierała mnie najbardziej—nie to, że Miles był zdradzającym dupkiem, nie triumfalny spacerek Amber, nawet nie szepty, które ciągnęły się za mną jak zła ścieżka dźwiękowa. To była cisza. Sposób, w jaki ludzie, z którymi dzieliłam wewnętrzne żarty, nagle odkrywali fascynujące rzeczy we własnych butach, gdy przechodziłam obok.

„Hej, Zoey—” zaczęła Danica przy mojej szafce, ale gdy tylko zobaczyła, że na nią patrzę, natychmiast się wycofała. Po prostu zawróciła i szybkim krokiem ruszyła korytarzem, którym nigdy w życiu nie chodziła.

Grace zdołała machnąć do mnie słabo, zanim zaczęła studiować podłogę, jakby skrywała tajemnice wszechświata.

Nie byłam nawet na nie zła. Jak pocieszyć kogoś, komu chłopak rzucił go za to, że jest „nudny”, przy połowie klasy maturalnej? Na taki poziom społecznej anihilacji nie ma kartki Hallmark.

W porze lunchu funkcjonowałam już wyłącznie na czystej złośliwości i kawie ze stołówki. Usiadłam przy naszym zwykłym stole, jakby nic się nie zmieniło, choć teraz byłam zasadniczo niewidzialna. Chłopaki z drużyny piłkarskiej szeptali i chichotali za głośno—pewnie nie o mnie, ale paranoja nie przejmuje się logiką.

Wyrzuciłam nietkniętą kanapkę i wyszłam. Dźwięk uderzenia o dno kosza rozbrzmiał głośniej niż jakakolwiek rozmowa, jaką odbyłam tego dnia.

W domu mama zaatakowała mnie swoim codziennym harmonogramem. „Wnioski stypendialne trzeba złożyć do piątku. Poza tym pani Byrne mówi, że zaczynasz mieć zaległości z matmy.”

Żadnego „jak minął dzień?” Żadnego „wyglądasz, jakby ktoś przejechał ci psa.” Tylko terminy i rozczarowanie.

„Rozumiem,” powiedziałam, chwytając szklankę wody dłońmi, które nie przestawały się trząść.

„I nie zapomnij—”

„Powiedziałam, że rozumiem.”

Zamrugała zaskoczona moim tonem, ale nie przestała. Podania na studia, rozpiska treningów, utrzymanie średniej. Wzięłam skrzypce i poszłam na górę, udając, że ćwiczę, podczas gdy moje życie rozsypywało się w rytmie na 4/4.

Następnego ranka byłam już tylko na oparach i wściekłości. Wszystko wydawało się zbyt jasne, zbyt głośne, za bardzo. Skóra mnie swędziała, myśli wrzeszczały i nie mogłam już udawać, że wszystko jest w porządku.

Angielski. Pani Reynolds klasnęła w dłonie i ogłosiła projekty grupowe, jej głos był stanowczo zbyt radosny jak na poniedziałkowy poranek.

„Pary zostaną przydzielone—bez zamian. Chcę nowych pomysłów, nowych perspektyw. Pierwsze: Amber Mays i… Zoey Hale.”

Żołądek mi się zapadł. Nie zdążyłam nawet tego przetrawić, gdy Amber odwróciła się, spojrzała mi prosto w oczy i się zaśmiała.

Naprawdę się zaśmiała.

Potem nachyliła się do Milesa, z uśmiechem ostrym, lekceważącym—jakbym była tylko tłem. Jakby cała ta lekcja zamieniła się w jeden długi, powolny koszmar.

Coś we mnie pękło.

„Nie będę z nią pracować.”

Pani Reynolds przerwała w pół zdania. „Słucham?”

„Powiedziałam, że nie będę, kurwa, z nią pracować.” Głos mi drżał, ale nie mogłam przestać. „Niech tym razem odpisze od kogoś innego.”

Martwa cisza. Potem nerwowy śmiech. Kilka westchnień. Twarz Amber wykrzywiła się jakby poczuła coś ohydnego.

„Panno Hale, na korytarz. Natychmiast.”

Wstałam tak gwałtownie, że krzesło zaskrzypiało o podłogę jak paznokcie na tablicy. Zgarnęłam torbę, wyszłam i nie obejrzałam się za siebie.

Pani Reynolds wyszła za mną tym nauczycielskim tonem—rozczarowana, ale nie zaskoczona. Wręczyła mi uwagę jakby to był mój dyplom.

„Sala 107. Po lekcjach.”

Nigdy w życiu nie miałam uwagi. Wzorowa uczennica, stuprocentowa frekwencja, wszystko. A teraz trzymałam różowy druczek jak trofeum za załamanie nerwowe.

Sala na uwagi pachniała markerami do tablicy i przemysłowym środkiem czyszczącym. Świetlówki bzyczały nad głową jak rozwścieczone osy. Usiadłam przy oknie i próbowałam nie myśleć o tym, jak to wszystko wyjaśnię rodzicom.

„Jesteś wcześnie.”

Podniosłam wzrok. Oczywiście. Chase Donovan, stopy oparte o ławkę, odpryśnięty czarny lakier na paznokciach, patrzył na mnie jak na osobistą rozrywkę.

„Znowu ty,” powiedziałam.

„Lubisz publiczne załamania, czy to była jednorazowa akcja?”

„Nie planowałam tego.”

„Najlepsze eksplozje nigdy nie są planowane.” Przesunął się na swoim miejscu, przyglądając mi się uważnie. „Po prostu były już spóźnione.”

Wpatrywałam się w okno. Wszystko wyglądało nie tak—parking, drzewa, nawet niebo wydawało się w innym kolorze. Jakby ktoś zmienił nasycenie we wszystkich aspektach mojego życia.

„To nie jestem ja,” mruknęłam.

„Jaka?”

„Taka.” Wskazałam na salę, na siebie, na ogólny rozgardiasz mojego istnienia. „Nie dostaję uwag. Nie robię scen. Przestrzegam zasad.”

„Gratuluję. Ewoluujesz.”

Powinnam się wstydzić. Powinnam być zażenowana. Ale pod całym tym bólem i upokorzeniem tliła się drobna iskra czegoś, co przypominało… ulgę? Jakbym w końcu przestała wstrzymywać oddech.

„Nie obchodzi mnie, co o mnie mówią,” powiedziałam.

„Będzie cię obchodzić,” odparł Chase, bez złośliwości. „Tylko nie dzisiaj.”

Spojrzałam na niego—naprawdę spojrzałam. Nie oceniał, nie współczuł, nie próbował mnie naprawiać. Po prostu… był. Czekał. Jakby właśnie na taką wersję mnie czekał od zawsze.

Wtedy mnie uderzyło. On to przewidział. Widział, że się rozpadam, zanim ja sama zdałam sobie z tego sprawę.

I teraz utknęłam z nim na uwadze.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Your Rival Saw Me Naked

Your Rival Saw Me Naked

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa