Willa wyłoniła się przez przednią szybę jak coś z innej planety — szkło i biały kamień zawieszone nad klifem, Pacyfik rozbijający się poniżej.
Wysiadłam z torbą podróżną. Zdarte buty na wypolerowanym kamieniu. Kurtka z lumpeksu naprzeciw podłogowo-sufitowej szyby. Tak wygląda bogactwo, gdy przestaje przepraszać.
Aiden nie odezwał się ani słowem od czasu, gdy padło to nazwisko. Przeszedł obok mnie, nie patrząc wstecz, ramiona spięte. Otis pokazał mi szybko dom — mój pokój, kuchnię, części wspólne — potem pożegnał się uściskiem dłoni i obietnicą, że zajrzy jutro.
Drzwi się zamknęły. Zostałam tylko ja, ocean i mężczyzna, który ukradł mi słowa i zbudował na nich królestwo.
Znalazłam rozkład dnia, który Otis przypiął do lodówki — posiłki, leki, terapia o drugiej, studio o czwartej. Moja praca w punktach. Nakarmić go, podać leki, utrzymać w trzeźwości, sprawności, funkcjonalności.
Weszłam do kuchni, a Aiden opierał się o blat z kubkiem kawy, bez koszulki, tatuaże łapały popołudniowe światło.
No proszę cię.
Moje ciało zareagowało jak w samochodzie — ten mimowolny, totalny odruch, do którego nie miałam prawa. Wysmukłe mięśnie na jego ramionach. Kości biodrowe wystające ponad nisko opuszczonymi dresami. Linia mięśni w kształcie V, którą zauważyłam przed ośrodkiem, teraz na pełnym widoku, jakby to wszystko zaplanował.
Nigdy nawet nie byłaś na prawdziwej randce. Za bardzo zajęta pracą na dwa etaty i oddawaniem osocza, żeby mieć życie miłosne. A teraz pierwszy facet, przez którego żołądek ci się przewraca, to ten, który zniszczył cię w wieku siedemnastu lat. To nie jest ironia. To boska kara.
— Zamierzasz tam tak stać? — upił łyk kawy, nagie ramiona oparte o szafkę, swobodny we własnej skórze w sposób, który wydawał się bronią. — Kuchnia jest tam. Albo potrzebujesz wycieczki po lodówce?
Nie drgnęłam. Przeszłam obok niego — wystarczająco blisko, by poczuć zapach mydła i czegoś ciemniejszego, kawy i bezsenności — wyjęłam kubek z szafki i nalałam kawy z jego dzbanka bez pytania.
— Gdzie reszta zespołu?
— We własnych domach. Przychodzą na próby. — Odstawił kubek, porcelana stuknęła o marmur. — Czemu pytasz? Liczysz na kogoś, z kim łatwiej się rozmawia?
— Liczę na kogoś, kto zakłada koszulkę przy gościach.
— Mój dom, Calloway. Założę, co zechcę. — Odepchnął się od blatu i podszedł do mnie — nie na tyle blisko, by dotknąć, ale wystarczająco, by powietrze stało się decyzją. Jego klatka piersiowa była tuż obok. Patrzyłam mu w twarz z taką dyscypliną, że powinna być konkurencją olimpijską.
— Wyjaśnijmy coś. Nie prosiłem o opiekuna. Nie prosiłem o ciebie. Otis cię zatrudnił, Otis może cię zwolnić, a im szybciej zrozumiesz, że jesteś meblem w moim domu, tym łatwiej nam będzie.
Mebel. Osiem lat temu byłam Dziewczyną z Notesu. Teraz byłam meblem.
— Zrozumiałam. A teraz zjedz coś. Twój dietetyk przysłał jadłospis i wyglądasz, jakby cię przewiał silniejszy wiatr.
Coś w nim drgnęło — zaskoczenie, że nie zareagowałam. — Zjem, jak będę głodny.
— Zjesz teraz. — Postawiłam przed nim talerz. — Sześćdziesiąt trzy dni trzeźwości i pięć kilo niedowagi to nie jest cecha charakteru.
Jego oczy rozbłysły — nie tym światłem, co trzeba. — Wiesz co, masz rację, Dziewczyno z Notesu. Sześćdziesiąt trzy dni. To trzeba uczcić.
Odwrócił się, otworzył szafkę nad lodówką — sięgając nade mną, tak blisko, że poczułam ciepło jego nagiej klatki piersiowej — i wyjął butelkę Jamesona. Zanim zdążyłam zareagować, odkręcił korek i przechylił nad kubkiem z kawą.
Złapałam butelkę. Moja dłoń zacisnęła się na szyjce, jego ciągle była u podstawy i przez sekundę trzymaliśmy ją oboje, nasze kłykcie się stykały, jego twarz sześć cali od mojej.
— Puść, Calloway.
— Odstaw ją.
— Moja butelka, mój dom, moja kuchnia.
— I masz sześćdziesiąt trzy dni czystości. Jeśli się napijesz, ośrodek cofnie ci wypis i rano wracasz do zamknięcia. — Moja ręka nie drżała. Cała reszta mnie trzęsła się jak szalona, ale on nie musiał o tym wiedzieć. — Warto za ten toast?
Coś w jego oczach drgnęło — brawura pękła na tyle, by pokazać zwierzę pod spodem. Tę część, która naprawdę chciała whisky bardziej niż powietrza.
Puścił butelkę. Odsunął się.
— Jesteś beznadziejna, Calloway.
— Nie jestem tu dla zabawy.
Wylałam Jamesona do zlewu. Patrzył na każdą kroplę jak na płonące pieniądze.
Nie zjadł. Zamiast tego wyszedł, niespokojna energia ciągnęła go przez dom — kanapa, taras, korytarz przy studiu, krawędź basenu. Szłam za nim. Taka była praca.
Za każdym razem, gdy pojawiałam się za nim, rzucał mi to leniwe półuśmiechnięcie. — O, jest. Moja mała opiekunka.
Moja mała opiekunka. Powiedziane tonem, który robił z dolną połową mojego ciała rzeczy, które absolutnie nie powinny dziać się w pracy. Dwadzieścia pięć lat, osiem z nich spędzonych na zmianach zamiast randek, a Bóg umieścił mnie w szklanym domu z półnagim, wkurzającym, nieprzyzwoicie zbudowanym mężczyzną, za którym miałam obowiązek chodzić z pokoju do pokoju.
— Nie pilnuję cię — powiedziałam. — Upewniam się, że nie trafisz na TMZ zanim zacznie się trasa.
— Martwisz się o mnie? To słodkie.
— Martwię się o swoją wypłatę.
Godzinę później przyłapałam go przy tylnych drzwiach, z kluczami w dłoni.
— Jadę się przejechać.
— Nie masz prawa jazdy. Zgodnie z decyzją sądu.
— Dostaję szału, Calloway.
— Otwórz okno. — Czułam, jak uzależnienie ciągnie go za sobą — drżenie w dłoniach ukrywał, wtykając je do kieszeni. Chciał baru, sklepu monopolowego albo przyjaciela, który nie powie nie.
Rzucił klucze na blat. Przez godzinę nie odezwał się słowem.
Wykorzystałam ciszę, by przeszukać dom. Wódka za wzmacniaczem. Piersiówka w kieszeni płaszcza. Sześciopak w torbie sportowej. Tequila za ręcznikami w szafie z pościelą. Ustawiłam to wszystko na blacie w kuchni jak dowody na procesie.
Gdy wrócił i zobaczył kolekcję, zatrzymał się w progu. Jego twarz zrobiła coś skomplikowanego — cała wojna za maską w mniej niż dwie sekundy.
— Przeszukałaś moje rzeczy.
— Twoja trzeźwość to dosłownie moja praca.
Podniósł piersiówkę, obracając ją w palcach. Jego głos stał się lekki w ten sposób, który już wiedziałam znaczył coś przeciwnego. — Zachowujesz się, jakbyś nigdy nie straciła nad niczym kontroli w życiu. Jakbyś zawsze była taka — poukładana.
Odłożył piersiówkę. — Ale pamiętam dziewczynę, która wylała wszystko, co miała, na kartkę i zostawiła ją, gdzie każdy mógł ją znaleźć. To nie jest kontrola. To błaganie, by ktoś zajrzał.
Kuchnia się zmniejszyła. Cofnął się osiem lat i wyciągnął jedyną rzecz, na którą nie miałam obrony.
— Tak łatwo budowało się imperium na skradzionych tekstach, prawda?
Cisza. Przez trzy sekundy trzymał mój wzrok, potem jego usta wykrzywiły się w coś leniwego i okrutnego.
— Skarbie, jeśli wziąłem twoje wierszyki i zrobiłem z nich platynowe płyty, powinnaś mi dziękować. Nadałem im wartość.
Przeszedł obok mnie — tak blisko, że jego ramię musnęło moje, pół sekundy kontaktu, który przepalił się przez rękaw. Nie odwróciłam się. Stałam w kuchni z butelkami na blacie, drżącymi dłońmi i słowem "skarbie" pod skórą jak drzazga, której nie mogłam sięgnąć.
Pachnie mydłem i samozniszczeniem i zauważyłaś to. Zauważyłaś, bo jesteś żałosna i spragniona dotyku, a pierwszy facet od dwudziestu pięciu lat, przez którego łapiesz oddech, to ten, którego powinnaś chcieć podpalić.
Wyrzuciłam butelki do śmieci. Szorowałam blat, aż rozbolały mnie kłykcie, bo jeśli nie zajęłabym czymś rąk, zaczęłabym myśleć o jego ramieniu przy moim. A nie zamierzałam być tą osobą. Nie tutaj. Nie z nim.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Poranek zaczął się od Aidena w szczytowej formie.
Byłam w kuchni, przeglądając harmonogram dnia na telefonie, kiedy wszedł, wyrwał mi go z ręki w połowie przewijania — po prostu zerwał z moich palców jakby zrywał owoc — i przeczytał moje notatki na głos, udając poważny ton.
"Ósma rano, śniadanie z klientem. Dziewiąta rano, leki dla klienta. Dziesiąta rano, sesja w studiu z klientem." Spojrzał na mnie znad ekranu. "Klient. To urocze. Piszesz o mnie jak o wizycie u dentysty."
Sięgnęłam po telefon. On podniósł go wyżej — miał nade mną prawie trzydzieści centymetrów przewagi i doskonale o tym wiedział, kącik ust uniósł mu się, gdy widział, jak bardzo muszę się wyciągnąć.
"Oddaj to, Aiden."
"Powiedz proszę."
Wyprostowałam się sztywno. Ostatni raz powiedział mi to, gdy miałam siedemnaście lat i przyciskałam do piersi swój pamiętnik. "Już nie mam siedemnastu lat."
Coś zmieniło się w jego oczach — błysk, szybki i ukryty, zniknął, zanim zdążyłam rozpoznać jego kształt. Ale głos pozostał lekki. "Nie. Już nie."
Oddał telefon. Jego palce musnęły moje przy przekazaniu i kontakt trwał o pół sekundy dłużej, niż to było potrzebne. Wpatrywałam się w miejsce, którego dotknął, a moja skóra zabrzmiała jak drut, który ktoś wprawił w wibracje. Przestań. Przestań natychmiast.
Wyszedł z kawą. Wcisnęłam kciuk w środek dłoni, aż drżenie ustało.
Pominął śniadanie. I tak zmusiłam go do jedzenia — zaniosłam talerz do studia, gdzie siedział z gitarą na kolanach, nie robiąc nic, tylko trzymając ją jak rekwizyt, jak człowiek, który zapomniał, po co jest instrument.
"Nie jestem głodny."
"Twoja dietetyczka mówi, że schudłeś pięć kilo od wyjścia z odwyku." Postawiłam talerz na wzmacniaczu obok niego. "Jedz."
"Nakarmisz mnie łyżką, Calloway?"
"Jeśli będzie trzeba."
Podniósł widelec, wziął jeden kęs, odstawił. "Zadowolona?"
Przesunęłam talerz bliżej. "Zachwycona."
Zjadł. Nie dlatego, że poprosiłam — widziałam to po zaciśniętej szczęce, po tym, jak pracowały jego zęby, jakby żuł coś innego niż jedzenie. Jadł, bo kłótnia ze mną wymagałaby więcej energii niż ten posiłek. Uznałam to za zwycięstwo. Małe, głupie, ledwo zwycięstwo. Ale w tym domu, z tym człowiekiem, brałam, co mogłam.
Około południa zadzwonił Otis. Reszta zespołu miała przyjechać na ostateczną próbę — ostatni trening przed trasą. Nastrój Aidena się zmienił. Nie pogorszył się dokładnie, ale stał się bardziej napięty. Wziął prysznic, przebrał się w czarny t-shirt, który pewnie kosztował tysiąc złotych, i złapałam go w lustrze na korytarzu z wyrazem twarzy, którego nie potrafiłam odczytać — coś pomiędzy zakładaniem zbroi a sprawdzaniem, czy nie ma pęknięć.
Nawet gwiazdy rocka mają tremę. Nawet ci, którzy prędzej by umarli, niż się do tego przyznali.
Zadzwonił dzwonek do drzwi. Weszło dwóch mężczyzn z tą szczególną pewnością siebie ludzi, którzy należą do takich domów.
Jude Navarro — perkusista, wysoki, ciemne oczy, łatwy uśmiech — rzucił torbę w korytarzu i od razu mnie zauważył. "O, jesteś nowa. Jestem Jude." Uścisnął mi rękę obiema swoimi, ciepły i autentyczny. "Ile już tu jesteś?"
"Cztery dni."
"To już rekord. Szacunek." Powiedział to tak, jakby naprawdę miał to na myśli, co było dezorientujące po czterech dniach z kimś, kto nie miał na myśli niczego, co mówił.
Tommy Park — basista, cichszy, z wyciszeniem, które wydawało się zamierzone, wypracowane — skinął mi głową zza Jude'a. "Jeszcze nie sprawił, że płakałaś?"
"Jeszcze nie."
Tommy uśmiechnął się półgębkiem. "Daj mu czas."
Uśmiechnęłam się. Pierwszy raz, odkąd weszłam do tego domu. Moja twarz prawie nie pamiętała jak.
Zabrali się do ustawiania sprzętu w sali prób willi — przerobionym salonie, wzmacniacze, perkusja, wygłuszenie warte więcej niż moja edukacja. Usiadłam na stołku pod tylną ścianą, podczas gdy stroili instrumenty i kłócili się o setlistę. A potem zagrali.
I wszystko, co wydawało mi się, że wiem o Aidenie Blackwellu, przearanżowało się w mojej piersi.
Był — nie chciałam się do tego przyznać, walczyłam z tym całą sobą — niezwykły. Głos, który prześladował mnie z kuchennego radia o północy, na żywo był zupełnie innym zwierzęciem. Surowy, ogromny, wibrujący przez podłogę do moich kości. Poruszał się, jakby muzyka była czymś fizycznym, z czym się zmaga, a arogancja, która czyniła go nieznośnym w rozmowie, za mikrofonem stawała się czymś zupełnie innym. Autorytetem. Przekonaniem.
Zaśpiewał piosenkę, którą znałam — opartą na tekście, który napisałam w wieku piętnastu lat o tonięciu w pokoju pełnym ludzi — i gardło mi się zacisnęło. Słowa były moje, ale uczucie, które od niego biło, było prawdziwe. Miał je na myśli. Jakkolwiek zdobył te słowa, śpiewając je, naprawdę je czuł, i ta sprzeczność — złodziej i wyznawca w tym samym oddechu — sprawiała, że bolała mnie pierś w sposób, dla którego nie miałam słów.
Ukradłeś mój głos i używasz go lepiej, niż ja kiedykolwiek bym mogła. Nie wiem, czy krzyczeć, czy płakać.
Po próbie Jude usiadł na stołku obok mnie, wcisnął mi w dłoń butelkę wody i zaczął rozmawiać, jakbyśmy znali się od lat. Skąd jestem. Co robiłam wcześniej. Czy Aiden je. Odpowiadałam ostrożnie — NDA nauczył mnie ostrożności — ale Jude rozbrajał w sposób, którego nie dało się udawać, i po kilku minutach śmiałam się z opowieści o tym, jak ich pierwszy bus koncertowy rozkraczył się w Nebrasce.
"Skrzynia biegów odpadła. Po prostu — odpadła. Na parkingu Walmartu. Aiden próbował ją naprawić taśmą klejącą i tutorialem z YouTube'a." Jude pokręcił głową. "Facet potrafi śpiewać, ale nie potrafi obsługiwać maszyn."
Znowu się zaśmiałam. Prawdziwy śmiech, z miejsca, do którego nie sięgałam od miesięcy.
Nie widziałam, jak Aiden patrzy. Nie widziałam, jak jego ręce zatrzymują się na kablu, gdy Jude pochylił się, by powiedzieć coś, co sprawiło, że zaśmiałam się trzeci raz. Zobaczyłam za to, jak Aiden przechodzi przez pokój i przerywa w pół zdania.
"Jude, ona nie jest tu, żeby być twoją fanką. Ona jest opiekunką."
Jego głos był swobodny. Nawet znudzony. Ale postawił futerał od gitary na stole między mną a Jude'em jak mur i zwrócił się do mnie.
"Potrzebuję wody. I harmonogramu na jutro. I w sumie, skoro już wstałaś, studio trzeba posprzątać — wszędzie kable, prawie się wywaliłem dwa razy podczas mostka w 'Threadbare'." Wskazał na tylny róg. "Zacznij tam."
Lista stworzona po to, by przypomnieć mi, kim jestem. Obsługą, nie towarzystwem.
Twarz Jude'a stężała. "Stary. Ona nie jest twoją służącą."
Tommy, zza perkusji, nawet nie podniósł głowy. "Możesz choć jeden dzień nie być dupkiem? Jest tu cztery dni i jest pierwszą opiekunką, która nie płakała. Może spróbuj tego nie zepsuć."
Aiden wzruszył ramionami. "Pomagam jej ustalić priorytety. Ma pracę. Ja jestem tą pracą. Nie —" wskazał na Jude'a "— czymkolwiek to jest."
Wstałam. Moja twarz była spokojna. "Przyniosę ci wodę."
Płasko. Bez emocji. Poszłam w stronę kuchni i za sobą usłyszałam, jak głos Jude'a staje się cichy i twardy: "Co z tobą jest nie tak?" A Aiden, ciszej, pozbawiony performansu na ułamek sekundy: "Odpuść."
Przyniosłam wodę. Odstawiłam ją na wzmacniacz obok niego bez słowa.
Nasze spojrzenia się spotkały. Jego szczęka się zacisnęła i widziałam to — coś za tą okrutnością, co z tej odległości wyglądało mniej jak arogancja, a bardziej jak człowiek stojący w płonącym pokoju i udający, że nie czuje gorąca. Coś zmieniło się na jego twarzy, gdy między nami zawisło imię Jude'a, coś surowego i mimowolnego, co zakopał w sekundzie, gdy zobaczył, że patrzę.
Wróciłam na swój stołek. Jude złapał mnie wzrokiem i bezgłośnie powiedział przepraszam.
Pokręciłam głową. W porządku.
Nie było w porządku. Ale uczyłam się kształtu tej wojny i coś w dzisiejszym dniu — patrzenie, jak śpiewa moje skradzione słowa jak modlitwy, patrzenie, jak panikuje, gdy inny mężczyzna sprawia, że się śmieję — powiedziało mi, że jego zbroja ma szwy. Nie wiedziałam jeszcze, co z tym zrobić.
Ale wiedziałam, że to tam jest.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Otis pojawił się w połowie poranka. Usiadł na stołku kuchennym naprzeciwko mnie z uśmiechem, którego nigdy wcześniej u niego nie widziałam.
– Jude i Tommy mówią, że dajesz radę. Je. Pojawia się. Niczym nie rzuca. – Pochylił się do przodu. – Jesteś pierwszą osobą od dwóch lat, która naprawdę sobie z nim poradziła.
– On nie jest taki straszny.
– Jest. Po prostu ty jesteś straszniejsza. – Zmienił temat – trasa zaczynała się za dwa dni. Potem odsunął się, przyglądając mi się uważnie. – Jest producent, z którym pracuję. Adrian Voss – połowa top ten Billboardu. Przejdziemy tę trasę bez problemów, załatwię ci sesję. Podoba mu się twój głos, i wtedy mamy zupełnie inną rozmowę o twojej przyszłości.
Coś w mojej piersi pękło – drzwi, które zabarykadowałam w wieku siedemnastu lat, uchyliły się. – Naprawdę myślisz –
– Myślę, że powinnaś tam być już dawno temu.
W pół oddechu, w pół nadziei, głos z korytarza: – Dziewczynka od notesu chce zostać gwiazdeczką?
Aiden opierał się o framugę drzwi, ręce skrzyżowane. – O czym zaśpiewasz, Calloway? O robieniu latte? O mopowaniu podłóg?
– Jakoś to wymyślę. Już raz znalazłam słowa. Ktoś mi je po prostu zabrał.
W kuchni zapanowała cisza. Jego uśmiech nie zgasł, ale coś za nim się napięło. Potem odepchnął się od framugi drzwi. – Idę do jacuzzi. Przynieś mi ręcznik za trzydzieści minut.
Skończyłam z Otisem. Spojrzałam na zegarek. Trzydzieści dwie minuty. Chwyciłam ręcznik i ruszyłam w stronę tylnego tarasu.
Jacuzzi było na dolnym tarasie – otoczone kamieniami, para unosiła się nad powierzchnią, Pacyfik poniżej był niebieski i obojętny. Okrążyłam róg i zatrzymałam się.
Aiden był w wodzie. I nie miał na sobie niczego.
Bąbelki zakrywały go od pasa w dół, ale wszystko powyżej – mokra skóra, para unosząca się z jego ramion, błyszczące tatuaże, obojczyki ostre jak brzytwa – uderzyło mnie, jakbym weszła w ścianę. Nie patrz. Nawet się nie waż patrzeć. Spojrzałam. V mięśni znikające pod linią wody. Mokre włosy na czole. Sposób, w jaki jego klatka piersiowa poruszała się przy każdym oddechu.
Boże, jaki on jest piękny. Nienawidzę tego.
Głowę miał odchyloną do tyłu, oczy zamknięte i przez tę jedną, niepilnowaną sekundę wyglądał niemal spokojnie. Młodziej. Jak chłopak, którym mógłby być, gdyby świat go nie dopadł.
Potem otworzył oczy. Przyłapał mnie na patrzeniu. Uśmiech, który rozlał mu się po twarzy, był powolny i niszczycielski.
– Wow, Calloway. Jeśli chciałaś się pogapić, mogłaś po prostu poprosić.
Poczułam, że szyja mi płonie. Wyciągnęłam ręcznik na długość ramienia. – Twój ręcznik. Nie ma za co.
Nie wziął go. Rozłożył ramiona na kamiennym brzegu i spojrzał na mnie z tak bezwstydną oceną, za jaką każdy inny dostałby w twarz. – Mogłabyś dołączyć. Większość dziewczyn zabiłaby za takie zaproszenie.
– Większość dziewczyn nie czytała twojej historii w tabloidach.
Zaśmiał się – nisko, ciepło, dźwięk osiadł gdzieś za moimi żebrami, gdzie nie powinien był trafić. – Słusznie. Ale nadal tu stoisz.
Wciąż tam stałam. Ręcznik wyciągnięty. Nogi się nie ruszały. Patrzył na mnie z czymś, co przeszło poza sarkazm w rejony, na które nie miałam pancerza – bezpośrednie, niespieszne.
– Zostaw i idź, jeśli to dla ciebie za dużo.
– Nic w tobie nie jest dla mnie za dużo.
– To czemu się rumienisz?
Usłyszałam szum wody, zanim to zrozumiałam. Wyszedł z jacuzzi – po prostu wstał, cały naraz, woda spływająca z każdego kawałka jego ciała – i wszedł na kamień, jakby chodzenie nago w stronę kobiety z ręcznikiem było czymś, co robi między śniadaniem a lunchem.
Powinnam była odwrócić wzrok. Zamiast tego zamarłam – patrzyłam mu w twarz, bo gdyby moje oczy zjechały choćby o centymetr, byłabym zgubiona – a on szedł do mnie, ociekający, niespieszny, para unosiła się z jego skóry. Każdy krok skracał dystans, a moje ciało robiło coś, czego nigdy wcześniej nie doświadczyłam. Skóra zrobiła się gorąca i napięta jednocześnie, rumieniec rozlał się od szyi po klatkę piersiową, jakby ktoś podpalił zapałkę pod moim obojczykiem.
Nigdy nie byłam tak blisko nagiego mężczyzny. Nigdy nie byłam tak blisko nagiej osoby. I musiał to być on. Oczywiście, że to musiał być on.
Zatrzymał się blisko. Za blisko. Ręcznik zwinięty w moich pięściach był jedyną barierą między nami. Patrzył na mnie z góry – nie okrutnie, nie dla pokazania się, po prostu otwarty, gorący i bezpośredni – po czym wyciągnął dłoń i podniósł mój podbródek dwoma mokrymi palcami.
– Co jest, Calloway? – ledwie szept. – Nigdy nie widziałaś męskiego ciała?
Wszystkie nerwy zapłonęły naraz. Jego mokre palce pod moim podbródkiem. Woda kapiąca z jego klatki na moją bluzę, najpierw ciepła, potem zimna, gdy dosięgła powietrza. Ciepło bijące od niego jak od pieca.
Moje tętno waliło w zęby, nadgarstki, zagłębienie gardła. Miałam dwadzieścia pięć lat i nikt nigdy nie stał tak blisko mnie z tak małą ilością między nami, a moje ciało nie wiedziało, co zrobić z tą informacją – walcz, uciekaj i coś jeszcze, coś niżej, coś, co zacisnęło się w moim brzuchu jak pięść.
– Oczywiście, że widziałam. Po prostu – ty nie możesz tak po prostu –
– Po prostu co? – Jego oczy przesuwały się po mojej twarzy, czytając coś, czego za wszelką cenę nie chciałam tam zapisać.
– Podchodzić tak do kogoś bez ostrzeżenia.
– Miałaś trzydzieści minut ostrzeżenia.
– Nie o to mi chodziło –
Jego kciuk przesunął się po linii mojej szczęki – ledwie, o milimetr – a wdech, który zdołałam złapać, był głośny i ostry i mogłabym się zabić za ten dźwięk.
Jego oczy się zmieniły. Uśmiech zniknął pod czymś innym – niepewnością, której nigdy u niego nie widziałam. Spojrzenie zsunęło się na moje usta. Zatrzymało. Wracało do moich oczu, i widziałam, jak wykonuje obliczenia. Moje sztywne ciało. Mój płytki oddech – nie tylko pożądanie, ale coś bliżej strachu. Sposób, w jaki powiedziałam „oczywiście, że widziałam”, jakby to była wyuczona kwestia.
Zamarł. Jego głos zabrzmiał inaczej – ogołocony ze wszystkiego, niemal łagodny.
– Och. Ty naprawdę jesteś dziewicą.
To nie było pytanie. Spadło między nami jak kamień do głębokiej wody, a cisza, która potem zapadła, była najgłośniejsza, jaką kiedykolwiek słyszałam.
Twarz płonęła mi tak mocno, że czułam bicie serca w policzkach. Chciałam zaprzeczyć – chciałam powiedzieć coś ciętego, co postawiłoby go z powrotem na miejscu – ale słowa nie przyszły, bo patrzył na mnie tak, jakby widział mnie pierwszy raz i cała okrutność zniknęła z jego twarzy. Po prostu – zniknęła.
Delikatnie, niemal ostrożnie, wysunął ręcznik z moich rąk i owinął nim biodra, nie przerywając kontaktu wzrokowego. Bravura się przeorganizowała, krawędź cofnęła się jak odpływ.
Odsunął się. Przeciągnął dłonią po mokrych włosach. Spojrzał poza mnie na ocean.
– Jest tu gorąco. Przyniesiesz mi wodę?
Jego głos był normalny. Prawie zbyt normalny. Jak mężczyzna, który zakłada maskę i nie do końca trafia w miejsce.
– Masz nogi.
– A ty masz opis stanowiska. Woda. Proszę.
To „proszę” było nowe. Zauważyłam to.
Weszłam do domu i przez dziesięć sekund przyciskałam zimne dłonie do rozpalonej twarzy w kuchni, zanim otworzyłam lodówkę. Obraz jego wychodzącego z wody był wypalony pod moimi powiekami – każda kropla, każda linia, każdy centymetr skóry, na który absolutnie nie patrzyłam, a który jakoś widziałam w najdrobniejszym szczególe.
Bluza była wciąż wilgotna tam, gdzie woda z jego klatki przesiąkła materiał, i przycisnęłam dłoń do mokrego miejsca, po czym szybko ją zabrałam, jakbym została przyłapana.
Przyniosłam mu wodę. Siedział już teraz na krześle na tarasie, ręcznik trzymał się pewnie, patrzył na Pacyfik, jakby ocean był mu coś winien. Kiedy wziął ode mnie butelkę, jego palce nie dotknęły moich. Celowo. Ostrożnie.
– Zaczynam rozumieć, dlaczego nikt nie chce tej pracy.
Nie spojrzał na mnie. Ale kącik jego ust drgnął – to nie był uśmiech, nie był to też grymas. Coś cichszego. Coś, czego nie chciał, żebym zobaczyła.
– Tak – powiedział do oceanu. – Ja też.
Przesuń w górę, aby kontynuować