passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

You`re My Melody autor itsvlada

Discover
/
Nowa Dorosłość
/
You`re My Melody
You`re My Melody

You`re My Melody

Passion Exclusives

dot

Nowa dorosła

dot
eye

335

Opis

Ma w glowie jego glos. On ma jej slowa na ustach. Zadne z nich nie potrafi oddychac bez drugiego, a oboje klamia. Allison Calloway nie napisala ani slowa, odkad chlopak zniszczyl ja w wieku siedemnastu lat - ukradl jej poezje, marzenie i zamienil je w platynowe plyty, zostal gwiazda, podczas gdy ona stala sie niewidzialna. Teraz jest z nim w trasie koncertowej, ma tajny kontrakt i stanowisko nazwane opiekunka trzezwosci, ale jej prawdziwym celem jest pisanie dla niego piosenek, bo inaczej straci wszystko. Aiden Blackwell wie, ze jest oszustem. Nie wie tylko, ze dziewczyna, ktora nalewa mu kawe, jest tego dowodem. Jest okrutny, magnetyczny i rozpada sie na oczach wszystkich, chowajac whiskey w butelkach po wodzie i talent za arogancja, a kazda piosenka, ktora ona podsuwa pod jego drzwi, przyciaga go blizej prawdy, ktora moze go uratowac lub zniszczyc ich oboje. Wrogowie. Wspolpracownicy. Cos grozniejszego niz jedno czy drugie. I sekret, ktory tyka jak bomba miedzy kazdym dzwiekiem, ktory razem spiewaja.

Obsesja
Wymuszona intymność
Playboy
Druga szansa
Stali się kochankami
Zły Chłopiec

Rozdział 1

Aug 17, 2026

Perspektywa Allison

Osiem lat temu. Westridge Prep.

Proszę, niech mnie tu nie znajdzie.

Ławka za szopą dozorcy miała złamany szczebel i pachniała mokrą ściółką, i była jedynym miejscem w całej tej szkole, gdzie moje ramiona opadały z uszu. Piętnaście minut. Tyle dostawałam — przerwa między ostatnim dzwonkiem a późnym autobusem — i przez trzy tygodnie pilnowałam tego miejsca jak dzikie zwierzę broniące jedynego kąta klatki, którego nikt inny nie chciał.

Wyjęłam pamiętnik. Fioletowa okładka, zagięte rogi, grzbiet trzymany gumką, która była o jeden mocniejszy naciąg od całkowitego poddania się. Trafne. Pisałam tak, jak inni oddychają po wynurzeniu się spod wody — szybko, gwałtownie, desperacko pragnąc przelać słowa na papier, zanim się rozpłyną.

Dziś to był wiersz. O ciszy. O byciu kimś, kto zajmuje tak mało miejsca, że nawet powietrze zapomina, że istnieje. O chłopaku, którego nigdy nie nazwę, a którego głos wypełnia każdy pokój i nie zostawia tlenu dla nikogo innego.

Długopis sunął, a świat skurczył się do rozmiarów kartki i przez kilka minut nie byłam uczennicą na stypendium w znoszonym mundurku, z matką pracującą na podwójnych zmianach. Byłam po prostu dziewczyną z głosem, a ten głos był dobry i należał do mnie.

Byłam w połowie wersetu, kiedy cień padł na stronę.

"A oto ona."

Żołądek mi się ścisnął, zanim spojrzałam w górę. Znałam ten głos jak ofiara zna trzask łamanej gałęzi. Aiden Blackwell stał w przejściu między żywopłotami, plecak przewieszony przez ramię, ten półuśmiech, który nauczyłam się czytać jak syrenę alarmową. Za nim: Carter z wiecznym szyderstwem. Jay, który śmiał się ze wszystkiego, co mówił Aiden, jak tresowana foka.

"Dziewczyna z zeszytem ma tajną kryjówkę." Przeszedł przez szpaler, rozejrzał się — na złamaną ławkę, zardzewiałą szopę, chwasty — i przyjął wyraz twarzy, którego nienawidziłam najbardziej. Nie złość. Rozbawienie. Jakby całe moje istnienie było przedstawieniem dla jego rozrywki. "To żałosne, Calloway. Nawet jak na ciebie."

Zamknęłam pamiętnik. Przytuliłam go do piersi. Nic nie powiedziałam. Nauczyłam się, że słowa to amunicja, której nie mogę mu dać.

Carter usiadł na ławce obok mnie — zbyt blisko, celowo, jego udo dotykało mojego. Odsunęłam się. On przesunął się za mną. "No weź, nie bądź niemiła," powiedział Carter. "Chcieliśmy tylko spędzić z tobą czas."

Aiden stał, patrząc na mnie z góry, i przez ułamek sekundy coś przemknęło przez jego twarz — coś, co w innym świetle mogłabym uznać za rozpoznanie. Jakby mnie widział — dziewczynę z tego samego autobusu, z tej samej dzielnicy, której buty trzymały się dzięki tej samej upartej odmowie, co jego.

Kiedy przeniósł się tu trzy lata temu, myślałam, że możemy zostać przyjaciółmi — dwoje ubogich dzieci wśród tych, których rodzice nazywali jachty swoim nazwiskiem. Zamiast tego znalazł bogatych i pożyczył sobie ich okrucieństwo, a ze mnie zrobił lustro, które nieustannie tłukł.

Ten błysk utonął pod tym, co w nim mieszkało i zamieniało rozpoznanie w okrucieństwo.

"Co piszesz?" Wyciągnął rękę. "Pokaż mi."

"Nie."

"Nie?" Przechylił głowę. "Daj spokój, Calloway. Dzielenie się to troska. Czy nie tego uczą w szkołach, z których pochodzisz?"

Jay parsknął. Moje palce ścisnęły grzbiet zeszytu tak mocno, że gumka wgniotła się w kostki.

Dłoń Cartera objęła mój nadgarstek — nie na tyle mocno, by zostawić siniaka, tylko tak, by unieruchomić — i w tej krótkiej chwili, gdy moje ręce się otworzyły, Aiden zabrał pamiętnik. Czysto. Szybko.

Rzuciłam się, ale Jay stanął między nami, a Aiden był już trzy kroki dalej, przewracając kartki jakby przeglądał magazyn.

"Oddaj to." Głos mi się załamał i nienawidziłam tego załamania, nienawidziłam, że mógł je usłyszeć. "Aiden, oddaj. Proszę."

To "proszę" było błędem. Wiedziałam to w chwili, gdy opuściło moje usta. Aiden usłyszał i coś w nim — ta część, która była podła, która nie umiała widzieć wrażliwości, nie sprawdzając, jak bardzo można ją nagiąć — zareagowała. Jego postawa się zmieniła, wyprostował ramiona, podniósł podbródek. Wystarczyła mu dwójka widzów.

Otworzył na stronie w środku. Wiedziałam, który to wiersz. Wtorek, ta sama ławka. O samotności. O pragnieniu. O chłopaku, którego śmiech brzmi jak przeciwieństwo ciszy i o tym, co znaczy kochać kogoś, kto nie zna twojego imienia.

Przeczytał na głos. Udawał głosy. Robił pauzy dla efektu. Przyłożył rękę do serca w fragmencie o pragnieniu i Carter zgiął się w pół, a Jay aż musiał podeprzeć się o ścianę szopy, tak się dusił ze śmiechu.

"'A ja trzymałabym jego ciszę jak dar,'" czytał Aiden, nienaturalnie wysokim, kpiącym tonem, "'bo nawet jego milczenie jest głośniejsze od mojego—'"

"Przestań." Słowo wyszło płaskie. Martwe.

Nie przestał. Dokończył zwrotkę z ukłonem — prawdziwym ukłonem, ręka zamaszyście w dół — a mnie tak ścisnęło gardło, że nie mogłabym nic powiedzieć, nawet gdybym chciała. On występował. Zawsze występował. Cały świat był sceną, a teraz moje krwawiące serce dostawało owacje na stojąco od dwóch chłopaków, którzy nigdy nie napisali ani jednego szczerego zdania.

Nie ruszyłam się. Twarz mi zastygła. Ściana bez obrazów. Tkwiłam w bezruchu, podczas gdy chłopak z mojego autobusu czytał moją duszę na głos i śmiał się.

Kiedy skończył, spojrzał na mnie znad zeszytu. Uśmiech wciąż był, ale coś za jego oczami — coś, co przez kolejną dekadę będzie próbował utopić — zamigotało. Odwzajemniłam spojrzenie. Nie mrugnęłam. Bolała mnie szczęka od zaciśnięcia, ale nie dałabym mu więcej, niż już zabrał.

Rzucił pamiętnik w błoto między nami. Sięgnęłam po niego — instynkt, każda szczera rzecz, jaką kiedykolwiek napisałam, leżała wśród ściółki — i jego but stanął na okładce. Nie mocno. Beztrosko. Jakby opierał się o stopień.

"Zostań przy sprzątaniu, Calloway. Poezja ci nie wychodzi."

Klakson późnego autobusu zabrzmiał z parkingu. Dwa krótkie sygnały. Aiden popatrzył w stronę dźwięku, potem znów na mnie. Stopa nie drgnęła.

"Lepiej biegnij, Dziewczyno z zeszytem. To ostatni, prawda?"

Wiedział, że tak. Jeździł tą samą trasą. Wiedział dokładnie, co znaczy spóźnić się — godzinny marsz przez dzielnice bez latarni albo telefon do mamy, żeby przyszła po mnie podczas swojej zmiany.

"Zdejmij nogę."

"Autobus odjeżdża, Calloway."

Klakson zabrzmiał ponownie. Spojrzałam na zeszyt pod jego butem, potem na parking. Chwyciłam plecak i pobiegłam — przez żywopłoty, przez boisko, tenisówki chlupiące w mokrej trawie — i dotarłam do drzwi, gdy właśnie się zamykały.

Wpadłam na siedzenie. Przycisnęłam czoło do szyby i autobus ruszył.

Zabiorę go jutro. Od razu. Zanim ktokolwiek tam dotrze.

Mama była w kuchni — jeszcze w fartuchu roboczym, dłonie szorstkie od dwunastu godzin składania cudzych ubrań. Spojrzała mi w twarz i znieruchomiała. Drewniana łyżka zastygła w powietrzu.

"Co się stało?"

Usiadłam przy stole. Powiedziałam jej wystarczająco dużo — nie wszystko, bo słowa wciąż miały jego głos — ale wystarczająco.

"Chcę się przenieść."

Nie powiedziała: walcz. Nie powiedziała: będzie lepiej. Sięgnęła przez stół i położyła swoje spracowane dłonie na moich.

"To znajdziemy ci nową szkołę, kochanie." Uścisk się wzmocnił. "Oni nie dostaną twoich słów. Nie dostaną żadnej części ciebie."

Poszłam do swojego pokoju. Oparłam plecy o drzwi szafy i patrzyłam w sufit, dopóki nie zrobił się rozmazany.

To koniec. Już nigdy go nie zobaczę. Zapomnę jego imię i głos i to, jak czytał moje słowa, jakby nic nie znaczyły, a pewnego dnia on też będzie niczym. Po prostu złym wspomnieniem, które blednie.

Następnego ranka wróciłam po pamiętnik. Ławka była. Ziemia była. Pamiętnika nie było.

You`re My Melody

You`re My Melody

60 Rozdziały

close

book

60

Treść

add to library button

Zapisz

Passion Exclusives

Fight For Me, Alpha

Evelyn Parker jutro konczy dwadziescia jeden lat, a wciaz pozostaje jedyna wilczyca bez wilka w swojej watasze. Trzy lata temu lotry napadly na gale rocznicowa Sterling & Parker w noc jej pierwszej przemiany. Jej rodzice nigdy nie opuscili sali balowej. Jej wilk nigdy sie nie pojawil. Teraz dwa razy w tygodniu rozstrzyga spory watahy w dziale prawnym firmy swojego ojca. Polowa watahy rozmawia z nia tym ostroznym tonem. Jej biala sukienka wciaz wisi w pokrowcu z pralni. Nie moze jej zalozyc, ale nie potrafi tez wyrzucic. Dominic Sterling jest Alfa. Jest miliarderem zasiadajacym na czele zarzadu i najlepszym przyjacielem jej brata. Kochala go po cichu odkad pamieta. On nigdy nie spojrzal na nia dwa razy. Firma funkcjonuje juz trzy lata bez Luny, a inwestorzy chca, by do wiosny pojawila sie ktos idealnie przygotowany. Co wiec sie stanie, jesli jej wilk w koncu nadejdzie, a Bogini i Alfa nie zgodza sie, kto naprawde na niego zasluguje?

Czytaj

Fantazja

Fight For Me, Alpha

passion favicon

My Passion

Gatunki

O Nas

Kontakt

Polityka Prywatności

Warunki Użytkowania

Polityka Cookies

Zainstaluj Aplikację

get app on google play img
get app on app store img

Copyright © 2026 Passion

XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101

support@passionapp.co+1 501 651 0095