Otis pojawił się w połowie poranka. Usiadł na stołku kuchennym naprzeciwko mnie z uśmiechem, którego nigdy wcześniej u niego nie widziałam.
– Jude i Tommy mówią, że dajesz radę. Je. Pojawia się. Niczym nie rzuca. – Pochylił się do przodu. – Jesteś pierwszą osobą od dwóch lat, która naprawdę sobie z nim poradziła.
– On nie jest taki straszny.
– Jest. Po prostu ty jesteś straszniejsza. – Zmienił temat – trasa zaczynała się za dwa dni. Potem odsunął się, przyglądając mi się uważnie. – Jest producent, z którym pracuję. Adrian Voss – połowa top ten Billboardu. Przejdziemy tę trasę bez problemów, załatwię ci sesję. Podoba mu się twój głos, i wtedy mamy zupełnie inną rozmowę o twojej przyszłości.
Coś w mojej piersi pękło – drzwi, które zabarykadowałam w wieku siedemnastu lat, uchyliły się. – Naprawdę myślisz –
– Myślę, że powinnaś tam być już dawno temu.
W pół oddechu, w pół nadziei, głos z korytarza: – Dziewczynka od notesu chce zostać gwiazdeczką?
Aiden opierał się o framugę drzwi, ręce skrzyżowane. – O czym zaśpiewasz, Calloway? O robieniu latte? O mopowaniu podłóg?
– Jakoś to wymyślę. Już raz znalazłam słowa. Ktoś mi je po prostu zabrał.
W kuchni zapanowała cisza. Jego uśmiech nie zgasł, ale coś za nim się napięło. Potem odepchnął się od framugi drzwi. – Idę do jacuzzi. Przynieś mi ręcznik za trzydzieści minut.
Skończyłam z Otisem. Spojrzałam na zegarek. Trzydzieści dwie minuty. Chwyciłam ręcznik i ruszyłam w stronę tylnego tarasu.
Jacuzzi było na dolnym tarasie – otoczone kamieniami, para unosiła się nad powierzchnią, Pacyfik poniżej był niebieski i obojętny. Okrążyłam róg i zatrzymałam się.
Aiden był w wodzie. I nie miał na sobie niczego.
Bąbelki zakrywały go od pasa w dół, ale wszystko powyżej – mokra skóra, para unosząca się z jego ramion, błyszczące tatuaże, obojczyki ostre jak brzytwa – uderzyło mnie, jakbym weszła w ścianę. Nie patrz. Nawet się nie waż patrzeć. Spojrzałam. V mięśni znikające pod linią wody. Mokre włosy na czole. Sposób, w jaki jego klatka piersiowa poruszała się przy każdym oddechu.
Boże, jaki on jest piękny. Nienawidzę tego.
Głowę miał odchyloną do tyłu, oczy zamknięte i przez tę jedną, niepilnowaną sekundę wyglądał niemal spokojnie. Młodziej. Jak chłopak, którym mógłby być, gdyby świat go nie dopadł.
Potem otworzył oczy. Przyłapał mnie na patrzeniu. Uśmiech, który rozlał mu się po twarzy, był powolny i niszczycielski.
– Wow, Calloway. Jeśli chciałaś się pogapić, mogłaś po prostu poprosić.
Poczułam, że szyja mi płonie. Wyciągnęłam ręcznik na długość ramienia. – Twój ręcznik. Nie ma za co.
Nie wziął go. Rozłożył ramiona na kamiennym brzegu i spojrzał na mnie z tak bezwstydną oceną, za jaką każdy inny dostałby w twarz. – Mogłabyś dołączyć. Większość dziewczyn zabiłaby za takie zaproszenie.
– Większość dziewczyn nie czytała twojej historii w tabloidach.
Zaśmiał się – nisko, ciepło, dźwięk osiadł gdzieś za moimi żebrami, gdzie nie powinien był trafić. – Słusznie. Ale nadal tu stoisz.
Wciąż tam stałam. Ręcznik wyciągnięty. Nogi się nie ruszały. Patrzył na mnie z czymś, co przeszło poza sarkazm w rejony, na które nie miałam pancerza – bezpośrednie, niespieszne.
– Zostaw i idź, jeśli to dla ciebie za dużo.
– Nic w tobie nie jest dla mnie za dużo.
– To czemu się rumienisz?
Usłyszałam szum wody, zanim to zrozumiałam. Wyszedł z jacuzzi – po prostu wstał, cały naraz, woda spływająca z każdego kawałka jego ciała – i wszedł na kamień, jakby chodzenie nago w stronę kobiety z ręcznikiem było czymś, co robi między śniadaniem a lunchem.
Powinnam była odwrócić wzrok. Zamiast tego zamarłam – patrzyłam mu w twarz, bo gdyby moje oczy zjechały choćby o centymetr, byłabym zgubiona – a on szedł do mnie, ociekający, niespieszny, para unosiła się z jego skóry. Każdy krok skracał dystans, a moje ciało robiło coś, czego nigdy wcześniej nie doświadczyłam. Skóra zrobiła się gorąca i napięta jednocześnie, rumieniec rozlał się od szyi po klatkę piersiową, jakby ktoś podpalił zapałkę pod moim obojczykiem.
Nigdy nie byłam tak blisko nagiego mężczyzny. Nigdy nie byłam tak blisko nagiej osoby. I musiał to być on. Oczywiście, że to musiał być on.
Zatrzymał się blisko. Za blisko. Ręcznik zwinięty w moich pięściach był jedyną barierą między nami. Patrzył na mnie z góry – nie okrutnie, nie dla pokazania się, po prostu otwarty, gorący i bezpośredni – po czym wyciągnął dłoń i podniósł mój podbródek dwoma mokrymi palcami.
– Co jest, Calloway? – ledwie szept. – Nigdy nie widziałaś męskiego ciała?
Wszystkie nerwy zapłonęły naraz. Jego mokre palce pod moim podbródkiem. Woda kapiąca z jego klatki na moją bluzę, najpierw ciepła, potem zimna, gdy dosięgła powietrza. Ciepło bijące od niego jak od pieca.
Moje tętno waliło w zęby, nadgarstki, zagłębienie gardła. Miałam dwadzieścia pięć lat i nikt nigdy nie stał tak blisko mnie z tak małą ilością między nami, a moje ciało nie wiedziało, co zrobić z tą informacją – walcz, uciekaj i coś jeszcze, coś niżej, coś, co zacisnęło się w moim brzuchu jak pięść.
– Oczywiście, że widziałam. Po prostu – ty nie możesz tak po prostu –
– Po prostu co? – Jego oczy przesuwały się po mojej twarzy, czytając coś, czego za wszelką cenę nie chciałam tam zapisać.
– Podchodzić tak do kogoś bez ostrzeżenia.
– Miałaś trzydzieści minut ostrzeżenia.
– Nie o to mi chodziło –
Jego kciuk przesunął się po linii mojej szczęki – ledwie, o milimetr – a wdech, który zdołałam złapać, był głośny i ostry i mogłabym się zabić za ten dźwięk.
Jego oczy się zmieniły. Uśmiech zniknął pod czymś innym – niepewnością, której nigdy u niego nie widziałam. Spojrzenie zsunęło się na moje usta. Zatrzymało. Wracało do moich oczu, i widziałam, jak wykonuje obliczenia. Moje sztywne ciało. Mój płytki oddech – nie tylko pożądanie, ale coś bliżej strachu. Sposób, w jaki powiedziałam „oczywiście, że widziałam”, jakby to była wyuczona kwestia.
Zamarł. Jego głos zabrzmiał inaczej – ogołocony ze wszystkiego, niemal łagodny.
– Och. Ty naprawdę jesteś dziewicą.
To nie było pytanie. Spadło między nami jak kamień do głębokiej wody, a cisza, która potem zapadła, była najgłośniejsza, jaką kiedykolwiek słyszałam.
Twarz płonęła mi tak mocno, że czułam bicie serca w policzkach. Chciałam zaprzeczyć – chciałam powiedzieć coś ciętego, co postawiłoby go z powrotem na miejscu – ale słowa nie przyszły, bo patrzył na mnie tak, jakby widział mnie pierwszy raz i cała okrutność zniknęła z jego twarzy. Po prostu – zniknęła.
Delikatnie, niemal ostrożnie, wysunął ręcznik z moich rąk i owinął nim biodra, nie przerywając kontaktu wzrokowego. Bravura się przeorganizowała, krawędź cofnęła się jak odpływ.
Odsunął się. Przeciągnął dłonią po mokrych włosach. Spojrzał poza mnie na ocean.
– Jest tu gorąco. Przyniesiesz mi wodę?
Jego głos był normalny. Prawie zbyt normalny. Jak mężczyzna, który zakłada maskę i nie do końca trafia w miejsce.
– Masz nogi.
– A ty masz opis stanowiska. Woda. Proszę.
To „proszę” było nowe. Zauważyłam to.
Weszłam do domu i przez dziesięć sekund przyciskałam zimne dłonie do rozpalonej twarzy w kuchni, zanim otworzyłam lodówkę. Obraz jego wychodzącego z wody był wypalony pod moimi powiekami – każda kropla, każda linia, każdy centymetr skóry, na który absolutnie nie patrzyłam, a który jakoś widziałam w najdrobniejszym szczególe.
Bluza była wciąż wilgotna tam, gdzie woda z jego klatki przesiąkła materiał, i przycisnęłam dłoń do mokrego miejsca, po czym szybko ją zabrałam, jakbym została przyłapana.
Przyniosłam mu wodę. Siedział już teraz na krześle na tarasie, ręcznik trzymał się pewnie, patrzył na Pacyfik, jakby ocean był mu coś winien. Kiedy wziął ode mnie butelkę, jego palce nie dotknęły moich. Celowo. Ostrożnie.
– Zaczynam rozumieć, dlaczego nikt nie chce tej pracy.
Nie spojrzał na mnie. Ale kącik jego ust drgnął – to nie był uśmiech, nie był to też grymas. Coś cichszego. Coś, czego nie chciał, żebym zobaczyła.
– Tak – powiedział do oceanu. – Ja też.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Poranek po jacuzzi dom się zmienił. Aiden powiedział: "Dzień dobry, Calloway" — bez przezwiska, bez zaczepki. Sam nalał sobie kawy. Jadł bez przypominania. Gdy podałam mu harmonogram leków, jego palce nie musnęły moich. Powściągliwość była głośniejsza niż wszystko, co zrobił tamtej nocy na tarasie.
Żadne z nas tego nie wspomniało. Raz przyłapałam go, jak patrzył na mnie przez kuchenną wyspę — zaniepokojony bezruch, jakiego nigdy wcześniej nie widziałam. To on pierwszy odwrócił wzrok. To było nowe.
Aiden wyszedł na terapię. Dom wypuścił powietrze.
Otis przyszedł dwadzieścia minut później — tym razem bez kawy, bez swobodnego uśmiechu. Znalazł mnie w kuchni i miał minę człowieka, który przyszedł zrobić coś, co odkładał od dawna.
"Allison. Chodź ze mną na chwilę."
Poszłam za nim korytarzem do gabinetu. Zamknął drzwi za nami — celowo, tak jak zamyka się drzwi, gdy nie chce się, by coś z wnętrza uciekło. Potem otworzył szufladę biurka i położył coś na blacie między nami.
Moje serce stanęło.
Zeszyt. Mały, sfatygowany, okładka powyginana i brudna od ziemi, grzbiet popękany, strony napęczniałe od lat. Kolor zbladł z fioletu do czegoś bliższego posiniaczonej szarości.
Znałam go tak, jak zna się własne pismo. Mój wzrok się zawęził — tylko zeszyt, tylko brud wciąż wciśnięty w okładkę z podwórka szkolnego, które próbowałam zapomnieć, tylko róg, na którym rysowałam gwiazdy podczas znienawidzonej lekcji matematyki. Coś w mojej piersi zgięło się w sobie jak budynek zawalający się od środka.
"Poznajesz to?"
Gardło mi się zacisnęło. Sięgnęłam po niego, ale palce zatrzymały się centymetr od okładki. Ostatni raz widziałam ten zeszyt, gdy Aiden Blackwell miał na nim but w ziemi za szopą ogrodnika. Zawsze zakładałam, że tam go zostawił — że zapamiętał tylko jeden wiersz, który przeczytał na głos, ten, który stał się ich przebojem, jedyną ich piosenką, jaką kiedykolwiek słyszałam. Ale on nie tylko zapamiętał wiersz. Wziął cały zeszyt. Każdą stronę. Każde słowo, które kiedykolwiek napisałam.
"Skąd to masz."
"Przy łóżku Aidena, w szufladzie." Otis usiadł na brzegu biurka. "Siadaj."
"Postoję. Mów."
Otis przyjrzał mi się uważnie. Potem zaczął.
"Poznałem Aidena sześć lat temu. Bar z otwartym mikrofonem w Silver Lake — malutkie miejsce, trzydzieści osób. Występował z przyjaciółmi, był elektryzujący. Ten ogień w oczach, a piosenka, którą śpiewał, była najpiękniejszą rzeczą, jaką słyszałem od piętnastu lat."
"Moja piosenka."
Nie drgnął. "Wtedy jeszcze o tym nie wiedziałem. Podpisałem z nim kontrakt w tamtym tygodniu. Poprosiłem, żeby pisał więcej, i on dostarczał — tekst za tekstem, każdy wyjątkowy."
"Znalazłeś złodzieja z dobrą prezentacją."
"Pierwsza płyta pokryła się platyną w osiem tygodni. Budowaliśmy coś prawdziwego." Przerwał. "Potem zaczął się drugi cykl albumowy i Aiden się rozpadł."
Stałam z założonymi rękoma, paznokcie wbijały się w bicepsy, zostawiając półksiężyce. "Jak."
"Nie mógł pisać. Dwunastogodzinne sesje w studiu, nic. Wtedy powiedział mi prawdę — tylko mi. Teksty nie były jego. Nigdy nie były. Każdą piosenkę opierał na zeszycie zabranym dziewczynie w liceum." Otis spojrzał na biurko. "Użył ich wszystkich. Każdego słowa."
Każdego słowa. To zdanie spadło jak kamień.
"Nie potrafił tworzyć sam. Przepaść między tym, kim świat myślał, że jest, a kim naprawdę był — pożerała go od środka. Pił, żeby złapać wenę, potem żeby przetrwać depresję. Potem picie stało się całą historią."
"I stąd droga do odwyku."
"I stąd droga do odwyku."
Wszystko ułożyło mi się w głowie, zanim jeszcze to powiedział.
"Trasa rusza za kilka dni. Wytwórnia chce nowych piosenek. Album zapowiedziany po trasie. Aiden nie napisał oryginalnego słowa od sześciu lat." Pochylił się. "Mogę załatwić ci sesję z Adrianem Vossem. Czas w studiu. Kontakty do każdego szefa w branży. Mogę zrobić z ciebie piosenkarkę, Allison. Nie marzenie z kawiarni. Prawdziwą."
Ocean rozbijał się w dole. Inna planeta. Moje serce zrobiło coś, do czego nie miało prawa — otworzyło się, choćby na chwilę, mimo wszystko.
"A czego chcesz w zamian."
"Chcę, żebyś pisała mu teksty."
Ta szczelina natychmiast się zamknęła.
"Wiedziałeś." Prawie szept. "Cały czas wiedziałeś, do której kawiarni wejść. Znałeś moje imię, zanim ci je podałam."
"Allison —"
"Obserwowałeś mnie tygodniami. Widziałeś zasób, nie osobę." Moje dłonie drżały. "Dokładnie wiedziałeś, jak bardzo jestem zdesperowana. Panika, odchodzący opiekun — sprawiłeś, że błagałam o tę pracę."
Coś zmieniło się na jego twarzy. Biznesmen wciąż tam był, ale ciepło zniknęło; zastąpiło je coś twardszego. "Dałem ci szansę, która odmieniła twoje życie."
"Dałeś mi klatkę. Wykorzystałeś diagnozę mojej matki jako kartę przetargową."
"Wykorzystałem ją jako motywację. To różnica."
"Nie ma żadnej różnicy i dobrze o tym wiesz." Wskazałam na notatnik. "To są moje słowa. Moja własność intelektualna. Każdy tekst, który Aiden kiedykolwiek wykonał — każda platynowa płyta, każdy stadion ludzi śpiewających razem — powstał na bazie skradzionej pracy. Mogłabym was obu pozwać. Naruszenie praw autorskich, oszustwo."
Ostatnia pozostałość uprzejmości zniknęła z jego twarzy. "Pozwij nas. Z jakim prawnikiem? Za jakie pieniądze? Sześć tygodni temu nie stać cię było na operację matki."
Szczęka mi się zacisnęła. On to zobaczył — zobaczył, jak celnie trafił — i nie przestał.
"Jak to udowodnisz? Nie ma żadnego dowodu, że ten notatnik jest twój. Brak daty, brak świadka, brak zgłoszenia. Brudny zeszyt z pismem, które mogłoby należeć do kogokolwiek." Wstał od biurka i po raz pierwszy od kiedy go znałam, wyglądał tak, jakim naprawdę był — nie przyjazny menadżer, nie mentor, ale człowiek, który budował imperia, nie licząc się z tym, co zostaje zniszczone po drodze. "Mam pieniądze. Kontakty. Zespół prawników, który zarabia w godzinę więcej, niż ty w miesiąc. Co masz ty?"
Pytanie zawisło w powietrzu. Żadnych dowodów. Żadnych pieniędzy. Żadnego prawnika. Matkę, która nie mogła chodzić i konto oszczędnościowe istniejące dzięki człowiekowi stojącemu przede mną.
"To, co mam," powiedziałam i mój głos zabrzmiał pewnie, choć wszystko we mnie krzyczało, "to jedyna rzecz, której twój złoty chłopiec nie może kupić. Umiejętność naprawdę pisać."
Otis nie odrywał ode mnie wzroku. Potem coś się zmieniło — nie była to dokładnie satysfakcja ze zwycięstwa, ale raczej zadowolenie człowieka, który wiedział, jak ta rozmowa się skończy, zanim jeszcze się zaczęła.
"Czyli mamy umowę."
Spojrzałam na notatnik leżący na biurku. Moje piętnastoletnie serce, wylane na strony pachnące ziemią i zdradą. Osiem lat temu chłopak ukradł mi głos. Teraz jego menadżer prosił, żebym oddała go znowu — dobrowolnie, z otwartymi oczami.
Operacja mamy. Wynagrodzenie za trasę. Adrian Voss i przyszłość, która, mimo wszystko, wydawała się być życiem, jakie powinnam mieć.
"Mamy umowę." Mój głos nie zadrżał. "Ale chcę to na piśmie. Każde słowo, które napiszę, należy do mnie. Współautorstwo każdej piosenki. A jeśli jeszcze raz użyjesz imienia mojej matki jako przetargu, odchodzę i opowiem tę historię każdemu dziennikarzowi, który kiedykolwiek zastanawiał się, czemu Aiden Blackwell nie potrafi pisać własnej muzyki."
Otis się uśmiechnął — lekko, ostrożnie, uśmiechem człowieka, który dostał to, czego chciał, ale po raz pierwszy usłyszał, że to ma swoją cenę.
"Umowa." Zapiął marynarkę, potem podniósł notatnik z biurka i wsunął go do swojej aktówki. Serce mi zamarło. "To moje."
"I musi wrócić na jego miejsce w szufladzie, zanim wróci z terapii." Coś niemal ludzkiego przemknęło mu po twarzy. "Nosi go wszędzie, Allison. Każda trasa, każdy hotel, każde miasto. Czyta go przed snem. Sześć lat go prowadzę i nigdy nie widziałem go bez niego." Zamknął aktówkę. "Jeśli się dowie, że go zabrałem, skończymy zanim zaczniemy."
Wpatrywałam się w aktówkę. Moje słowa w jego skórzanej torbie, wracające do człowieka, który je ukradł.
"Jutro o szóstej rano autobus na trasę. Pakuj się lekko. I Allison —" spojrzał przez ramię "— on nie wie, że ci to wszystko mówię. Zostawmy to tak."
Wyszedł. Stałam sama w biurze z wciąż drżącymi dłońmi. Przez pięć minut trzymałam własny notatnik — czułam okładkę, patrzyłam na własne pismo, widziałam łzę spadającą na stronę napisaną w wieku piętnastu lat — i znowu był odebrany. Zabrany mi dwa razy. Raz przez chłopca na szkolnym podwórku. Raz przez mężczyznę w garniturze, który obiecał mi karierę w zamian za milczenie.
Przycisnęłam dłonie płasko do biurka i oddychałam, aż drżenie ustało. Wtedy poszłam się spakować.
Przesuń w górę, aby kontynuować
