Proloog
"Mama, heb je weer gedronken?" vroeg het kleine meisje aan haar moeder terwijl ze over het aanrecht heen boog om zichzelf nog een glas whisky in te schenken. De moeder hoorde haar dochter niet, of deed in ieder geval alsof ze haar niet hoorde. "Mama!" riep ze nog eens. "Mama!"
De moeder dronk bijna het halve glas whisky leeg en schonk zichzelf meteen nog een in, zich niet bewust van haar dochter, wiens aanhoudende kreten de keuken vulden.
Donderslagen bulderden buiten, waardoor het meisje angstig begon te gillen. Ze was altijd al bang geweest voor onweer. Ze rende haastig naar haar moeders zijde, zoekend naar bescherming en troost zoals elk klein kind midden in een storm zou doen. Haar moeder had niet verwacht dat haar dochter zich zo plotseling tegen haar aan zou gooien, waardoor ze haar evenwicht verloor, al had de drank daar ook eenvoudig voor kunnen zorgen. Daardoor liet ze het glas vallen, dat in duizend stukken op de grond uiteen spatte. Het geluid van brekend glas, samen met het donderend geraas en de felle bliksem, deed het meisje van angst schreeuwen.
"Mama!" huilde ze.
De vrouw had genoeg van het gekrijs van het kind. Het werd haar te veel.
"Ik heb genoeg van jou, klein kreng!" bulderde ze. "Het enige wat je doet is zeuren en huilen! Het is maar verdomme onweer! Zet je eroverheen! Of wil je dat ik je buiten in de boom vastbind?"
Maar de dreigementen maakten dat het meisje alleen maar harder begon te huilen.
"Hou je bek dicht! Hou op! Hou op!"
Het kleine meisje bleef huilen, smeekte haar moeder haar te beschermen, haar te troosten. Maar in plaats van medelijden te voelen, raakte de moeder alleen maar meer geïrriteerd.
"Ik ben je spuugzat!" schreeuwde ze, terwijl ze haar dochter op de grond duwde. Daarna deed ze haar riem af en begon blind in te slaan op het fragiele kleine meisje.
Het meisje bedekte haar gezicht met haar armen, zich schrap zettend voor de pijn. Maar die pijn kwam nooit. Want precies op dat moment zat het slanke lichaam van een jongetje tussen haar en haar moeder geklemd. De jongen schreeuwde het uit van de pijn toen de riem van de moeder zijn rug raakte. Maar hij rende niet weg. Hij hield stand. Hij bleef bovenop het kleine meisje liggen, haar beschermend tegen de pijn van de leren riem.
Het kleine meisje huilde, wetende dat de jongen de pijn op zich nam die voor haar bedoeld was. Een derde slag liet hem van pijn uitschreeuwen. Het was luid genoeg voor de moeder om zijn stem te herkennen.
"Oh mijn god!" gilde de moeder van schrik.
Onmiddellijk liet ze de riem vallen en greep haar zoon. Ze nam zijn gezicht tussen haar handpalmen, vol spijt dat ze hem had geslagen.
"Het spijt me zo, lieverd! Het spijt me zo!"
Tranen stroomden over de wangen van de jongen, maar hij jammerde niet. De blik die hij zijn moeder gaf was een mengeling van pijn en afschuw. In zijn ogen was zij in een monster veranderd. Hij duwde zijn moeder van zich af en draaide zich om naar het snikkende meisje op de vloer. Hij nam haar in zijn armen en fluisterde sussende woorden om haar te kalmeren.
"Het is goed, lief meisje. Ik ben bij je." Toen keek hij met minachting naar zijn moeder.
"Ze... stoorde me. Ze liet me het glas breken," zei hun moeder verdedigd.
"Ze was bang!" De stem van de jongen was zacht maar zwaar van emotie. "Ze vroeg je haar te troosten!" Hij sloot zijn armen steviger om het kleine meisje, die niet meer dan twee jaar jonger was dan hij. "Je wilde haar slaan!"
De moeder opende haar mond om iets te zeggen, maar er kwam geen geluid uit. Tranen gleden over haar wangen terwijl zij de afkeer in het gezicht van haar zoon zag.
De jongen stond op en trok het kleine meisje overeind. "Kom, lieverd. Ik blijf bij je tot de storm voorbij is. Niemand kan je pijn doen zolang ik hier ben."
De jongen bracht zijn zusje naar haar kamer en probeerde haar tranen te stelpen.
"Waarom houdt mama niet van mij?" vroeg ze. Hij kon het niet beantwoorden. "Ze houdt van je. Ze schrok zo toen ze merkte dat ze je aan het slaan was." Ze staarde vermoeid naar haar broer. "Doet het pijn?"
De jongen glimlachte en schudde zijn hoofd. "Het doet geen pijn." Maar ze wisten allebei dat het een leugen was.
"Laat me even kijken," zei ze.
"Het gaat wel," hield hij vol. "Ik ben sterker dan jij. Een paar klappen doen mij niets."
"Dank je. Als jij er niet altijd was om me te beschermen, weet ik niet wat mama met me zou doen."
"Ik zal er altijd zijn om je te beschermen," zei hij.
Het meisje vond troost in die beloften. Maar hij was kort daarna weg. Het was het donkerste moment van haar leven.
"Je beloofde dat je er altijd zou zijn om me te beschermen," zei ze, huilend.
Hij glimlachte verdrietig naar haar. "Het spijt me. Je weet dat ik je nooit zou verlaten als ik een keuze had."
Ze wierp zich naar voren en omhelsde hem... misschien wel voor de laatste keer.
"Wees dapper, oké? Zorg altijd goed voor jezelf. Ik zal altijd bij je zijn. En op een dag kom ik terug voor jou."
Hij maakte zich van haar los en deed zijn ketting af. Het was een medaillon. Hij had het al sinds hij een baby was. Hij opende het en liet haar de foto's binnenin zien. Het was zijn foto en die van haar. "Draag dit altijd. Wanneer de donder komt, houd dit vast en denk aan mij. Ik ben dan vlak naast je, om je te beschermen. Je hoeft nooit bang te zijn."
***
Blaire.
"Dus wat zullen we doen op mijn laatste dag vrijheid?" vroeg ik aan Jessica en Marie terwijl we onze tassen uit de bagagevakken haalden.
We hadden vierentwintig uur in Charleston. Daarna zouden we uit elkaar gaan en elkaar waarschijnlijk maar één keer per jaar zien. Mijn vrienden zouden teruggaan naar Londen. En ik zou terugkeren naar mijn gevangeniscel die ik thuis noem.
"Ik wil deze dag herinneren! Ik wil dronken worden, gek doen, mijn maagdelijkheid verliezen aan een knappe jongen die ik net heb ontmoet en nooit meer zal zien," zei ik dromerig.
"Oh mijn god, wie ben jij en wat heb je met onze vriendin gedaan?" vroeg Jessica met grote ogen.
Marie daarentegen lachte. "Hou je mond, Jess. Ik vind dit plan leuk! Ik wacht al sinds ik Blaire heb ontmoet tot ze eens iets stout zegt."
Natuurlijk maakte ik maar een grapje! Ik was niet dapper genoeg om met een vreemde te rotzooien. En ik was zeker niet dom genoeg om mijn maagdelijkheid te verliezen aan een willekeurige jongen, hoe knap of charmant hij ook was.
Toch had ik het gevoel dat ik deze dag bijzonder moest maken. Ik had het beste leven in zes jaar, weg van huis. Mijn ouders niet zien betekende ook dat ik ze niet hoefde te zien terwijl ze me behandelen als een geest, of hun afkeurende blikken hoefde te zien elke keer dat ze naar me keken.
Jessica en Marie waren sinds de eerste klas van de middelbare school mijn beste vriendinnen. Hen hebben was alsof je tegelijk een beschermengel en een duivel aan je zijde had. Jessica was slim en ouderwets. Marie daarentegen was vrijgevochten en speels.
Ik heb de zomer met hen gereisd. Tijdens onze laatste dagen samen stemden ze ermee in om met mij mee naar de Verenigde Staten te gaan om het Red Festival Concert in Charleston te bekijken. Ik had nog deze laatste dag, en dan zou ik naar het huis van mijn ouders gaan. Ik zou terugkeren naar het leven dat ik zes jaar geleden achterliet, dat letterlijk de hel was!
Ik begreep niet waarom ik terug moest gaan. Ik studeerde al design aan een school in Londen. Ik had talent voor juwelen- en modeontwerp. Mijn ultieme droom was om ooit mijn eigen juwelenmerk op te richten. Maar dat alles verdween als sneeuw voor de zon toen ik een telefoontje kreeg van de secretaresse van mijn vader, die me vertelde dat ik bedrijfskunde zou gaan studeren aan een universiteit thuis.
Mijn vader bezat een aantal bedrijven in Florida. Misschien wilde hij dat ik die op een dag zou overnemen. Ik was geschokt, want voor zover ik me kon herinneren, hadden mijn ouders nooit echt om mij gegeven. Daarom hadden ze me naar een kostschool in Londen gestuurd. Ze wilden niets met mij te maken hebben.
Na het inchecken in een motel vlak bij het concertterrein, nam ik meteen een douche.
Mijn vrienden plaagden me altijd omdat ik een smetvrees had. Nou ja, ik was voorzichtig om geen virus op te lopen. Ik was altijd al zwak geweest sinds ik een klein meisje was. Ik ben type 1t1 diabeet, en als ik een injectie mis, zou mijn leven in gevaar zijn. Misschien was dat een van de redenen waarom mijn ouders mij haatten. Ik was niet perfect. Ik was zwak en gebrekkig.
Mijn ouders hebben nooit van me gehouden zoals ze van mijn broer hielden. Terwijl ze de dag vierden waarop ze mij naar de kostschool stuurden, rouwden ze om de dag dat mijn broer van ons werd weggenomen. Ik geloof dat ze er nu nog steeds verdrietig om zijn. Want ik ben dat ook nog steeds.
Mijn hand ging naar mijn borst, waar ik wist dat het medaillon van mijn broer zou hangen, maar ik voelde alleen natte huid. Toen herinnerde ik me dat ik het had afgedaan voordat ik ging douchen.
Ik had die hanger al jaren gedragen. Ik voelde me altijd onrustig als ik hem niet omhad, alsof er een groot deel van mij ontbrak. Het was het enige dat ik nog van hem had—de enige persoon ter wereld die me ooit veilig en geliefd liet voelen… de enige in mijn familie die me het gevoel gaf dat ik überhaupt een familie had. En zelfs al was hij al veertien jaar uit mijn leven verdwenen, telkens als ik die hanger aanraakte, voelde het alsof hij gewoon naast me stond.
Toen ik terugkwam in de slaapkamer, lag de ketting ook niet op het nachtkastje.
"Wat de fuck?" vloekte ik zacht, terwijl de nervositeit in me opkwam.
Ik keek onder het bed, maar vond niets.
"Hebben jullie mijn hanger gezien?" vroeg ik aan Jessie en Marie.
Stilte.
Jessie kon me niet recht aankijken. Toen gaf ze Marie een klopje op haar rug en zei: "Jouw begrafenis."
"Niemand. Raakt. Mijn broers hanger aan!" zei ik, terwijl ik mijn stem verhief.
"Rustig aan, meid!" Marie stak haar handen op. "Ik houd hem als losgeld, en hij is veilig."
"Geef hem terug!" Mijn toon was ernstig. Ik meende het toen ik zei dat ik niet wilde dat iemand aan die hanger zat.
"Dat doe ik," zei ze. "Maar je moet eerst iets voor mij doen."
"Wat?"
"Kom op, Bee. Je bent altijd gespannen, koel en op je hoede."
"Je bedoelt, ik ben altijd verstandig." Ik trok geïrriteerd mijn wenkbrauw op naar haar.
"Ja, en je maakt mij gek!" wierp ze tegen. "Waarom laat je jezelf vanavond niet eens gaan? Ontspan. Heb plezier."
"Met plezier hebben bedoel je zinloze seks met een vreemde, zoals jij doet, toch?" Ik schudde mijn hoofd. "Nee, dank je."
Jessie staarde me aan en glimlachte zuinig. Ik had het gevoel dat ze het met Marie eens was. Mijn twee beste vriendinnen tegen mij samenzweren? Wauw! Ben ik echt zó saai?
"Bee, we vragen je niet om een slet te zijn… zoals Marie," zei Jessica.
"Bedankt!" Marie rolde met haar ogen.
“Alles wat we zeggen is… je zou jezelf open moeten stellen voor mogelijkheden. Kijk, er is geen perfecte man. Soms zijn het juist hun imperfecties die hen interessanter maken. We weten dat je grote vertrouwensproblemen hebt door je ouders, en de enige persoon die je ooit het gevoel gaf dat je geliefd was, is ook weggegaan. Ik weet dat het niet makkelijk is. Maar weet je, je moet ergens beginnen. Anders kom je nergens.”
Ik wist waar ze naartoe wilden. Ik was tweeëntwintig jaar oud en ik had nooit een vriendje gehad, nooit echt een connectie gehad met een jongen. Ik had enorme vertrouwensproblemen. Ik was altijd op zoek naar iets waarvan ik wist dat ik het nooit zou vinden. Ik wist niet eens zeker of ik wist wat ik wilde.
“Kun je niet gewoon genieten van het gezelschap van een jongen en voor één keer niet geloven dat het rampzalig zal aflopen?” vroeg Jessie.
“Ontmoet een jongen. Flirt. Geniet samen van de komende twaalf uur. Verwacht niet dat hij je belt. Wat gebeurt in Charleston, blijft in Charleston,” zei Marie, terwijl haar ogen fonkelden.
“Verwacht niets meer dan dat. Geniet gewoon van het moment,” voegde Jessie toe.
“Je weet het nooit. Door je muren te laten zakken, kun je iemand binnenlaten, en misschien beleef je wel de meest geweldige nacht van je leven!”
Jessie knikte. “Je hoeft geen seks te hebben met die jongen. Gewoon… experimenteren. Verwacht niets. Geniet van alles.”
“Waarom doen jullie dit mij aan?” vroeg ik wanhopig.
“Omdat het je laatste avond van vrijheid is. Morgen, wie weet wat er gebeurt? Dan ben je weer terug in het huis dat je haat, woon je bij de ouders die je haten. Je hebt alle mooie herinneringen nodig die je kunt krijgen, hè?” zei Marie, met een brede glimlach naar me.
“Wat heeft het medaillon van mijn broer ermee te maken?”
“Nou, het is een verzekering dat jij je aan je kant van de afspraak houdt,” antwoordde Marie.
“Maak je geen zorgen, ik zorg ervoor dat ze het veilig houdt,” verzekerde Jessie me.
“Je weet wat dat medaillon voor mij betekent!” zei ik, behoorlijk geïrriteerd. “En je zegt dat je het gegijzeld houdt, tenzij ik daarheen ga en het gezellig maak met een jongen die ik nauwelijks ken?”
“Yep!”
“Precies!”
“En als ik niet akkoord ga?”
Jessie haalde haar schouders op. “Dan bewaren we het medaillon veilig in een kluis in Londen en sturen je het wachtwoord per post.” Ze keek me onschuldig aan. “Ik neem aan dat je ouders je nog steeds toestaan om naar Londen te reizen, toch?”
Shit!
Ik zou het vreselijk vinden als zij zouden winnen. Ik zou er gewoon vandoor kunnen gaan. Maar ik wist niet eens zeker wat mijn leven thuis bij mijn ouders zou zijn. Wie weet? Misschien mag ik de rest van mijn leven Florida nooit meer verlaten. En Jessie hield zich altijd aan haar woord. Ze kwam nooit terug op een weddenschap. Ze voerde haar dreigementen altijd uit. Ik zou ze kunnen negeren, maar dan…
Hoe moet ik overleven zonder dat medaillon?
Veeg omhoog om door te gaan
Ik zuchtte verslagen. Mijn vrienden wisten dat ik alles zou doen om dat medaillon te bemachtigen. Het was de enige herinnering die ik nog aan mijn broer had. Het is waar, we waren niet verwant door bloed, maar hij hield meer van mij dan mijn biologische ouders ooit hebben gedaan. Hij was mijn held, mijn ridder op het witte paard. Toen ik hem verloor, ben ik nooit helemaal hersteld. Dat medaillon gaf me het gevoel dat ik nog steeds een stukje van hem bij me had.
Ik draaide me om op mijn hakken en liep zonder antwoord terug naar de badkamer.
Dit wordt een lange en interessante avond!
***
Het Red Festival stond niet alleen bekend als een van de beste jaarlijkse rockconcerten, het stond ook bekend om de wilde feesten. Mensen verkleedden zich hier graag, deden alsof ze iemand anders waren. Misschien hadden mijn vrienden het perfecte moment uitgekozen om me uit te dagen mezelf eens helemaal te laten gaan.
Ik droeg een witte coltrui zonder mouwen, een kort topje, witte strakke broek en laarzen met hoge hakken.
Mijn gebruikelijke asblonde haar had ik geverfd met paarse en blauwe highlights. Daarna had ik de punten gekruld voor een speels effect. Ik droeg volledig zwarte contactlenzen om mijn opvallende ogen te verbergen. Ik was dol op mijn zeldzame amberkleurige ogen. Ze gaven een oranje gloed in het licht, alsof er een vuurrode kern in zat. Ik wist niet precies hoe ik eraan kwam. Beide ouders hadden blauwe ogen, net als mijn broer. Misschien hielden ze daarom meer van hem. Hij leek zoveel op hen, ook al was hij geadopteerd.
Ik glimlachte naar mijn spiegelbeeld. Mijn platte buik was zichtbaar, met mijn kristallen vlindernavelpiercing in het midden. Ik vond mezelf er schattig en speels uitzien, helemaal niet ordinair.
Toen ik uit de badkamer kwam, keken Marie en Jessie me met grote ogen en open mond aan.
"Oké, ik neem haar," fluisterde Marie.
Ik rimpelde mijn neus naar haar.
"Jij bent ook zo’n sloerie," zei Jessie tegen haar. Toen draaide ze zich naar mij. "Jij ziet er echt buitenaards mooi uit! Je bent helemaal opgedoft voor het avontuur van je leven."
Ik rolde met mijn ogen. "Natuurlijk, het zou zomaar mijn laatste kunnen zijn!"
"Je lijkt wel zo uit een manga gestapt. Wedden dat de jongens over elkaar heen struikelen om bij jou te komen."
"Nou, ik ben hier om van het grootste concert ter wereld te genieten. Niet om jongens te versieren."
"Wat is er gebeurd met onze weddenschap?" zei Marie pruillippend.
Ik haalde mijn schouders op. "Als er iemand interessants voorbij komt, speel ik het spelletje misschien mee. Zo niet, dan moet ik dat medaillon op een andere manier terugkrijgen. Zelfs als ik jullie ervoor moet vermoorden! Jullie weten hoe belangrijk dat kettinkje voor me is!"
"We weten het," zei Marie. "Maar serieus, je broer kan toch niet de geweldigste man in je leven zijn."
"Je weet niet wat mijn broer allemaal voor me heeft gedaan," zei ik ernstig.
Ik raakte het litteken op mijn rechter onderarm aan. Het herinnerde me aan de keer dat ik was weggelopen, wanhopig om de aandacht van mijn ouders te trekken. Ik verstopte me in een oude schuur, een kilometer van huis. Niemand kwam. Urenlang niet. Alleen mijn broer, die precies wist wat ik dacht. Hij wist me over te halen om terug naar huis te gaan. Toen we naar buiten liepen, viel er een metalen stang van het plafond, die mijn arm en de huid op zijn rug opensneed. We werden allebei naar de eerste hulp gebracht en kregen hechtingen. Mijn ouders verlieten zijn kamer niet meer. Ik had nanny’s die op mij letten.
Mijn broer vertelde mijn ouders dat hij in de schuur wilde spelen. Ik was er alleen maar omdat ik hem tegenhield. Hij zei dat er een metalen stang van het plafond viel en dat als ik niet in de weg had gestaan, hij vol geraakt zou zijn. Hij zei dat ik zijn leven had gered, maar eigenlijk was het andersom. Mijn broer had mij gered, was gewond geraakt door mij, en loog tegen onze ouders zodat ze mij niet zouden straffen. Vanaf dat moment wist ik dat mijn broer alles voor me zou doen—verwant of niet.
"Hij zal altijd de geweldigste man in mijn leven zijn," zuchtte ik.
"Velen van ons baseren ons ideaalbeeld van mannen op onze vaders. Ik denk dat jij dat op je grote broer doet."
Ik lachte schamper. "Ja, dat klopt. Want ik denk dat alle andere mannen beter zijn dan mijn vader."
Het was waar. Mijn vader keek nauwelijks naar me om. En als hij het zelden deed, was het met zo’n kille blik, alsof ik de onbelangrijkste persoon ter wereld was.
"Dat is echt hard," zei Jessie.
"Dat is echt waar." Ik zuchtte. "Kom op, ik wil mijn laatste dag vrijheid niet verpesten door te denken aan een man die niks om me geeft, of aan iemand die al veertien jaar uit mijn leven is verdwenen. Misschien hebben jullie gelijk. Misschien is er wel een man daarbuiten die niet bedoeld is om mij verdriet te doen."
"Amen!" riepen de meiden uit.
We kwamen vijftien minuten later aan op het festivalterrein. Het was stampvol. Luide muziek schalde uit elke speaker in de vier hoeken van het terrein. Sommige mensen kampeerden al en dronken bier.
"Nu gaan we eerst drank halen," zei Marie opgewonden.
We bekeken de winkeltjes aan de rand van het festivalterrein. Er waren tijdelijke tattooshops, souvenirwinkels en eetkraampjes. Marie haalde ons allemaal over om een neon tijdelijke tatoeage te nemen.
"Dat ding gaat er dagenlang niet af! Mijn ouders zullen het niet goedkeuren," protesteerde ik.
"En dat boeit jou omdat?" Marie trok een wenkbrauw op.
Ze had gelijk! En wanneer gaven mijn ouders eigenlijk om wat ik deed? Wanneer hebben ze ooit om mij gegeven?
Dus besloot ik een vlindertatoeage te nemen met de letter Z in het midden, in neonroze en groen. Ik liet het over het litteken op mijn arm zetten. Toen de artiest klaar was, was ik er eigenlijk blij mee.
"Waarom de letter Z?" vroeg Marie.
Ik lachte. "Misschien is dat mijn voorwaarde voor jouw spelletje. Ik ga alleen met een jongen... als zijn naam met een Z begint."
Marie wierp me een boze blik toe. "Meen je dit serieus? Je moest natuurlijk de moeilijkste letter van het alfabet kiezen?"
"Nou ja, er zijn altijd nog X en Q," zei ik, terwijl ik lachte.
Ze rolde met haar ogen en stapte boos weg.
Ik rekende de rekening af, en liep toen de tent uit om haar achterna te gaan.
"Marie, wacht e—" Ik gilde toen mijn voet verstrikt raakte in een touwbarrière bij de ingang van de tent. "Fuck!" vloekte ik.
Maar voordat ik plat op mijn gezicht kon vallen, voelde ik sterke armen die zich om me heen sloegen, mij opvingen en me behoedden voor pijn en zware schaamte.
"Rustig aan, pop," hoorde ik een jongen zeggen. Hij zette me weer op mijn voeten. Ik keek op en vond een paar prachtige blauwe ogen die op me neer keken.
Ik slikte moeizaam.
Shit! Hij is knap!
Hij was lang, met donkerblonde lokken die naar achteren waren gekamd en een opgeschoren zijkant. Hij had een sterke kaaklijn en diepblauwe ogen omlijst door lange, donkere wimpers. Hij droeg een zwart leren jack over een witte aansluitende shirt die subtiel hintte naar gespierde buikspieren eronder.
Shit! Waarom viel me dat op?
"D-dankje," kreeg ik eruit, en ik hoopte vurig dat ik niet piepte.
"Voorzichtig zijn, oké?" zei hij, zijn ogen fonkelend terwijl hij naar me glimlachte, en diepe kuiltjes in beide wangen liet zien.
"Ja... dat zal ik onthouden," wist ik te antwoorden.
We stonden daar een paar seconden. Ik voelde de ongemakkelijke stilte dikker worden.
"Ik ben..." begon hij te zeggen.
Tegelijkertijd zei ik: "Ik heb haast." Vervolgens begon ik achteruit te lopen.
Shit! Wat moest ik nu zeggen? Hem vragen, "Wat wilde je zeggen?" omdat hij zich ging voorstellen?
Niet in staat dat terug te draaien, zwaaide ik even naar hem en rende toen weg, in de richting waar Marie naartoe was gegaan. Ze keek nog steeds boos toen ik haar vond.
"Wat is er?"
"Ik ben gefrustreerd door jou," mopperde ze. "Als je ongelukkig bent, is dat omdat je weigert te geloven dat je geluk verdient! Ik denk dat jij het probleem bent! Niet de jongens met wie je uitging! Jij!"
Ik had Marie nog nooit boos gezien. Ze was altijd positief, zag altijd het goede in mensen. Ze was het type dat met jongens mee naar huis ging en er echt in geloofde dat ze haar zouden bellen als ze dat beloofden, en meestal deden ze dat niet. Maar ze verloor haar hoop niet. Als het mislukte, probeerde ze het gewoon opnieuw. Marie was geen slet, gewoon een hopeloze romanticus.
"Sorry," zei ik. "Ik plaagde je alleen maar. Ik sta open voor mogelijkheden. Sterker nog, ik struikelde hierheen en een echt knappe jongen ving me op in zijn armen."
Haar ogen werden groot. "Dat meen je niet!"
Ik schudde mijn hoofd. "Maar ik kreeg zijn naam niet te horen. Ik rende achter jou aan."
"Wat? Je koos voor mij in plaats van een leuke jongen die je misschien regenbogen en sterren had kunnen laten zien?"
"Natuurlijk! Jij bent mijn vriendin. Dames gaan voor kerels. Chicks before dicks? Heb je die bekende uitspraken nooit gehoord?"
"Nou, als je vriendin beveel ik je terug te gaan!"
Ze trok me weer mee naar de tattootent. Stiekem hoopte ik die jongen ook weer te zien. Ik was niet snel onder de indruk, en ik voelde me meestal niet aangetrokken tot iemand bij de eerste ontmoeting, maar op de een of andere manier was er iets bijzonders aan hem. Vreemd en toch vertrouwd. Gevaarlijk en toch betrouwbaar.
"Is dat hem?" Marie wees naar een blonde jongen voor de tent. Hij was knap, maar niet knapper dan de jongen tegen wie ik was opgebotst.
Ik schudde mijn hoofd.
"Is dat hem?" Ze wees naar een andere jongen.
Weer schudde ik mijn hoofd.
"Die dan?"
"Kom op Marie, laten we Jess gaan zoeken," zei ik. "Hij is hier niet meer."
"Oh, wat jammer. De eerste jongen waarin je ooit interesse toonde is misschien door mij weg."
"Geeft niet, Marie. Ik geloof in het lot. Als het zo moet zijn, zie ik hem weer."
Marie kreunde terwijl we een andere kant op liepen om Jessie te zoeken, die de laatste keer dat we haar zagen bezig was vlechtjes te laten zetten. We vonden haar lachend en druk pratend met een knappe jongen met zwart haar.
Het juiste woord was eigenlijk flirten. En als Jess flirtte, betekende dat dat ze hem echt leuk vond.
Ze stelde hem voor als Kenzo. Hij zat op de universiteit, en toen Marie het blikje bier in zijn hand zag, straalde ze zowat.
"Dit zijn mijn vriendinnen, Marie en Bee," zei Jessie.
Nog een jongen kwam naar ons toe. Hij had vier blikjes bier in zijn hand. "En dit is Michael," stelde Kenzo zijn vriend voor. Hij was ook knap, en ik zag dat Marie hem al met interesse bekeek.
Michael opende het blikje bier voor Marie. Het moest flink geschud zijn terwijl hij het had meegenomen. Toen hij het lipje lostrok, klonk er een luid gesis. De vloeistof spoot recht op mij af. Ontwijken was onmogelijk, maar ineens voelde ik dat iemand me weg trok.
"Rustig, pop," klonk die bekende stem. Ik keek op en zag dezelfde jongen die me bij de tent had opgevangen. Hij keek met een geamuseerde blik op me neer. "We moeten elkaar niet steeds op deze manier tegenkomen," plaagde hij.
Ik glimlachte verlegen naar hem. "Dankje... weer."
Voorzichtig maakte ik me los uit zijn greep en deed een stap achteruit. Michael kwam naar me toe. "Sorry. Ik had je niet gezien."
Ik glimlachte naar hem. "Geeft niet. Ik ben toch gered."
"Ja, heel soepel, Z," zei Kenzo tegen de jongen die me had opgevangen.
Ik draaide me naar hem om. Marie ook.
"Sorry? Hoe zei je dat je heette?" vroeg Marie.
"Z," antwoordde de jongen. Toen draaide hij zich naar mij en zei: "Hoi, ik ben Zach."
Veeg omhoog om door te gaan
Normaal gesproken zou het voor mij ondraaglijk ongemakkelijk zijn om rond te hangen met een groep jongens die we net hadden ontmoet. Ik steunde mijn vrienden niet openlijk als ze met vreemden aanpapten. En ik had nooit gedacht dat ik het zelf zou doen. Maar toch was er iets aan Zach dat ik interessant vond— afgezien van het feit dat hij ontzettend knap was!
Ze waren allemaal ouder dan wij. Kenzo en Michael waren allebei drieëntwintig. Zach was afgelopen weekend net vierentwintig geworden. Hij en zijn vrienden waren hier op het concert om dat te vieren.
Ik had veel knappe jongens ontmoet. Met sommigen was ik zelfs uitgegaan. Ik was niet snel onder de indruk, en ik raakte zeker niet sprakeloos door de aantrekkingskracht van een jongen. Gewoonlijk waren jongens als Zach doordrenkt met zelfvertrouwen— of arrogantie was misschien een betere term. Maar Zach leek anders. Hij oogde zelfverzekerd en zeker van zichzelf. Maar hij kwam niet over als egocentrisch of hongerig naar goedkeuring. Hij leek meer het type dat dacht: neem me zoals ik ben, of niet.
Hij keek me soms een fractie van een seconde aan, en dan wendde hij zich weer tot iets anders. Hij lachte met zijn vrienden en negeerde me compleet. Toen hij me aanstootte bij de tent, keek hij me echt met interesse aan, en het leek alsof hij zich wilde voorstellen. Maar nu wimpelde hij me af, deed alsof hij me saai en oninteressant vond. Normaal gesproken zou ik dat een opluchting vinden. Maar nu kon ik het niet helpen dat ik me… een beetje beledigd voelde.
We besloten allemaal om het spelletjesgedeelte te verkennen. Ik zag een schietspel en kon de herinneringen die mijn hoofd binnenstroomden niet tegenhouden. Ik hield van schieten op doelen. Mijn broer en ik speelden dit vaak samen. Hij had me geleerd hoe ik moest richten en raken. Door de jaren heen was ik naar speelzalen gegaan om te oefenen met schieten. En toen ik ouder werd, kwam ik vaak in een schietclub in Londen. Het gaf me het gevoel dat mijn broer nog steeds bij me was.
De jongens deden om de beurt mee. Kenzo scoorde veertig van de vijfenzeventig. Michael haalde een schamele dertig. Ik keek aandachtig toe terwijl Zach de doelen met meer precisie raakte dan zijn vrienden. Toen hij de veertig passeerde, nam hij het niet meer serieus. Hij lachte en keek weg van de doelen. Maar toch wist hij zeventig punten te halen.
“Wow! Jij bent een scherpschutter!” zei Jessie, duidelijk onder de indruk.
“Willen jullie het proberen?” vroeg Zach. Hij keek naar mijn vrienden, maar waarom had ik het gevoel dat hij eigenlijk míj uitdaagde?
Marie schudde haar hoofd. “We weten niet eens hoe we het pistool moeten vasthouden.”
Zach grijnsde, alsof hij dat antwoord al verwachtte.
“Ik probeer het wel,” zei ik stoer.
Hij keek me even aan en trok toen een wenkbrauw op. “Oké. Ga je gang.”
Hij overhandigde me het pistool, zijn vingers streken kort langs die van mij, waarbij er een schokje door mijn huid ging. ‘Waarvan is zijn huid gemaakt?’, dacht ik, terwijl ik licht fronste om mijn eigen reactie op die aanraking.
“Ik betaal jouw ronde,” fluisterde hij, terwijl hij een biljet op de toonbank legde.
Hij liet het niet merken, maar ik wist dat hij me onderschatte, denkend dat alle meisjes niet met een pistool om konden gaan.
Vandaag was blijkbaar niet zijn geluksdag, hè! Want ik was er vrij zeker van dat ik meer dan zeventig kon scoren.
Ik richtte mijn pistool op het makkelijkste, stilstaande doel. Toen keek ik hem zijdelings aan, gaf hem een flirterige knipoog, gewoon om hem te plagen en te benadrukken hoezeer ik een “meisje” was, voordat ik de trekker overhaalde. Het doel viel meteen om. Ik richtte op de volgende drie stilstaande doelen en haalde ze net zo makkelijk neer. Daarna ging ik over op de bewegende doelen, raakte er twintig achter elkaar, en keerde toen terug naar de stilstaande om de ronde af te maken met een score van drieënzeventig.
Ik legde het pistool neer en draaide me om naar mijn vrienden, die me allemaal met open mond aankeken. De jongens staarden me aan in shock. Ik durfde Zach niet aan te kijken.
“Oh mijn god!” zei Jessie. “Moeten we nu bang voor je zijn?”
Ik lachte. “Het is maar een spel.”
“Een spel waarin jij echt uitblinkt!” zei Marie trots.
We liepen terug naar het concertterrein. Michael en Kenzo liepen naast Marie en Jessie. Ik liep achteraan, en al gauw voelde ik dat Zach naast me kwam lopen.
We liepen een paar minuten in stilte. Uiteindelijk durfde ik op te kijken naar hem. Hij keek naar de grond met zijn handen in zijn zakken. Er stond een scheve glimlach op zijn gezicht en hij leek echt geamuseerd, om een reden die ik niet kende en niet durfde te vragen.
We vonden een plekje aan de zijkant, onder een grote boom. We konden de muziek luid genoeg horen, maar niet zo luid dat we elkaar niet konden verstaan.
“Wil je iets te drinken?” hoorde ik Zach naast me vragen.
Ik keek naar mijn vrienden, die op de grond zaten, gezellig met de twee jongens. Ik dacht dat een verandering van omgeving goed kon zijn. “Ja, graag.”
“Koop je wat biertjes voor ons?” zei Michael tegen hem.
“Ja, hoor,” mompelde Zach.
Ik voelde zijn handpalm op mijn rug terwijl hij me naar het barretje leidde.
“Drink je?” vroeg hij. Opeens was zijn houding tegenover mij wat vriendelijker.
“Als je water of fris bedoelt, ja, dan wel.”
“Breezer?” Hij wees naar de gearomatiseerde vodka die voor de bar stond uitgestald.
Ik aarzelde even, maar toen dacht ik eraan dat ik morgen naar huis zou gaan. Dit was misschien mijn laatste kans om iets te drinken.
“Oké, waarom niet? Doe maar watermeloen.”
“Goede keuze.” Hij draaide zich naar de barman en vroeg om één watermeloen Breezer en zes blikjes Budweiser.
“Ik dacht dat je geen bier voor ze ging kopen.”
“Dat was ik ook niet van plan. Dit is allemaal voor mij!” zei hij, lachend.
Mijn ogen werden groot en hij lachte meteen. “Kenzo is als een grote broer voor me. Je weet wel, zo’n bazig, irritant type? Hij krijgt me altijd wel zo ver.”
“En Michael?”
“Hij is Kenzo’s neef, alleen dit weekend hier. Hij komt uit Alaska. Kenzo en ik zaten op dezelfde universiteit. Hij is mijn beste vriend. Dus ik vier samen met hem een nieuw hoofdstuk in mijn leven.”
“En je familie?”
Plotseling werd zijn gezicht serieus, en ik was bang dat ik een gevoelige snaar had geraakt.
“Sorry,” zei ik snel. “Vergeet dat ik het vroeg. Ik zou zelf ook niet over mijn familie willen praten. We gaan toch naar een concert om onze zorgen thuis te laten, of niet?”
Hij grijnsde. “Waar heb je zo leren schieten?”
“Ik ben opgegroeid met een broer die dol was op dat spel,” antwoordde ik. “Hij heeft me urenlang geleerd hoe het moest.”
“Je ziet eruit alsof je veel geoefend hebt,” zei hij.
Ik trok een wenkbrauw op naar hem. “Voel je je uitgedaagd?”
Hij lachte. “Straks. Laten we een-op-een spelen. Serieuze weddenschap. Zonder onze vrienden die afleiden. Toen dacht ik dat niemand van jullie mijn schietkunsten kon evenaren.”
Ik keek hem aan. Hij leek serieus over het herstellen van zijn eer, dus stemde ik toe. “Prima. Maar ik waarschuw je, ik kan niet doen alsof ik slecht ben in dat spel.”
Hij keek me met samengeknepen ogen aan. “Uitdaging geaccepteerd.”
“Prima.”
Op weg terug naar onze vrienden stopte Zach nog even bij de souvenirwinkel om een mat te kopen. Toen we terugkwamen, spreidde hij de mat uit op de grond en gebaarde dat ik naast hem moest gaan zitten. Ik was blij dat hij doorhad dat ik een witte broek droeg.
“Dank je,” zei ik.
Hij opende mijn Breezer en gaf hem aan mij.
“Welk vak volg je?” vroeg hij. Hij klonk nu meer geïnteresseerd om met mij te praten. Misschien besefte hij dat, nu zijn vrienden druk waren met mijn vrienden, hij op mij was aangewezen.
“Bedrijfskunde,” zei ik op een verveelde toon.
Hij merkte mijn toon op en vroeg: “En dat vind je niks omdat?”
“Omdat het de keuze van mijn vader was, niet de mijne. Ik deed al een designopleiding. Hij beval me om te switchen.”
“Modeontwerp?” vulde hij aan.
“Zie ik eruit alsof ik in modeontwerp zit?”
Hij keek naar mijn gekleurde haar en glimlachte. “Je lijkt me iemand die modeontwerp helemaal zou ownen.”
Ik lachte. “Dank je. Je zat er dichtbij. Ik was bezig met sieradendesign. Ik wilde ooit mijn eigen juwelenlijn ontwerpen. Maar mijn vader had andere plannen voor mij.”
Hij keek nadenkend. “Nou, bedrijfskunde volgen als je ooit je eigen zaak wilt beginnen klinkt eigenlijk best verstandig. Misschien is dat wel het punt van je vader.”
Ik grijnsde. “Dat betwijfel ik. Volgens mij kan het hem gewoon niks schelen.”
Hij was even stil. Toen ik hem weer aankeek, keek hij peinzend naar me. Daarna glimlachte hij en nam een slok van zijn bier. “Blijkbaar ben ik niet de enige met papa-issues.”
“Ja. Maar hadden we niet afgesproken onze zorgen thuis te laten?” vroeg ik zachtjes. Toen draaide ik me naar het podium waar een band ‘Sweet Child of Mine’ speelde. “Oh mijn god, ik hou van dit nummer!”
Het publiek werd wild van de muziek. Zach stond op en stak zijn hand naar mij uit. “Kom, laten we dansen.”
We liepen naar het midden van het festivalterrein en voegden ons bij de rest van het publiek, dansend en zingend met de band. Daarna speelde de band ‘Smells Like Teen Spirit’ en toen ‘Wild World’. Ik realiseerde me dat Zach en ik dezelfde muzieksmaak hadden.
Het moest de muziek zijn, de opwinding, of de drank, maar al snel merkte ik dat ik ontspande en me opende naar hem toe, zoals ik dacht dat zijn indruk van mij ook aan het veranderen was.
Hij was knap, hij was aantrekkelijk, maar het was meer dan alleen fysieke aantrekkingskracht. Hij was grappig en scherpzinnig. Hij vroeg niet door naar details die ik niet wilde delen. Sommige jongens stellen te veel vragen over je privéleven om je vertrouwen te winnen, terwijl ze eigenlijk niet echt geïnteresseerd zijn. Ze doen alles, spelen elke rol, gewoon om met je naar bed te kunnen. Zach daarentegen nam de informatie die ik deelde en gebruikte die voor het gesprek, zonder te diep te graven of nep over te komen.
Voor het eerst was ik nieuwsgierig naar een jongen en vroeg ik me af hoe het zou voelen hem aan te raken… door hem aangeraakt te worden. Maar 98% van de tijd waren Zachs handen nergens in de buurt van mijn lichaam. In tegenstelling tot zijn vrienden, van wie de tongen al zuidelijker waren afgedwaald bij de kelen van mijn vriendinnen.
Het werd donker, en de band bracht het tempo omlaag met het nummer ‘Send Me an Angel’.
Zach deed een stap naar me toe. Hij grijnsde jongensachtig en hield zijn armen naar me uit. Ik glimlachte en stapte in zijn armen voor een slowdance. Hij trok me dichter naar zich toe terwijl zijn armen zich om mijn blote middel sloten. Ik legde mijn hand op zijn stevige, gespierde borst en liet mijn hoofd op zijn schouder rusten. We wiegden in stilte, op het ritme van de muziek. Ik voelde dat hij zijn wang op mijn hoofd legde.
“Ben je echt geboren met paars haar?” fluisterde hij in mijn oor.
Ik giechelde. “Was het maar zo. Maar zoveel geluk had ik niet.”
“Ik heb het gevoel dat ik een van mijn kinderlijke anime-fantasieën beleef,” fluisterde hij.
“Ik ook,” zei ik. “En morgen keer ik terug naar de realiteit. Mijn ouders mogen mijn haar zo niet zien.”
“Het is prachtig,” zei hij. “Niet veel meisjes kunnen wegkomen met paars en blauw haar en er dan toch zo verdomd heet en interessant uitzien.”
Ik glimlachte om mezelf. De eerste keer dat hij liet merken dat hij me interessant vond.
“Interessant? Je negeerde me tot ik je versloeg met schieten.”
Hij gaf me een scheve glimlach en schudde zijn hoofd. “Weet je zeker dat ik je negeerde? Ik ben er best goed in mijn emoties te verbergen, inclusief mijn nieuwsgierigheid en interesse.”
“Ik maakte waarschijnlijk geen geweldige eerste indruk. Je veranderde pas van gedachten toen ik wat doelen raakte.”
“Ik ben niet van gedachten veranderd,” zei hij. “Ik ging gewoon recht op mijn doel af. Omdat ik me realiseerde dat als ik geen move zou maken, iemand anders het wel zou doen. En ik had geen zin om de rest van de avond in de gevangenis door te brengen omdat ik een andere gast in elkaar had geslagen die het bij jou probeerde.”
Er was niets jongensachtigs of onzekers aan de manier waarop hij dat zei. Ook niet aan de manier waarop zijn armen zich steviger om mijn middel sloten. Hij deed niet meer alsof hij niet geïnteresseerd was.
“Zou je de gevangenis in gaan voor een meisje dat lijkt weggelopen uit een Japanse tekenfilm?”
Hij knipoogde naar me. “Ik ben altijd al een animefan geweest. En dit zou zomaar een pagina kunnen zijn uit mijn tienerfantasie.” Hij pauzeerde even, keek toen naar mijn lippen en zei: “En nu we het toch over fantasieën hebben…” Hij liet zijn woorden wegebben. Zijn blik werd plotseling intens en zwoel. En voordat ik überhaupt kon nadenken, boog hij zich naar me toe en raakte mijn lippen met de zijne.
Veeg omhoog om door te gaan