Ik zuchtte verslagen. Mijn vrienden wisten dat ik alles zou doen om dat medaillon te bemachtigen. Het was de enige herinnering die ik nog aan mijn broer had. Het is waar, we waren niet verwant door bloed, maar hij hield meer van mij dan mijn biologische ouders ooit hebben gedaan. Hij was mijn held, mijn ridder op het witte paard. Toen ik hem verloor, ben ik nooit helemaal hersteld. Dat medaillon gaf me het gevoel dat ik nog steeds een stukje van hem bij me had.
Ik draaide me om op mijn hakken en liep zonder antwoord terug naar de badkamer.
Dit wordt een lange en interessante avond!
***
Het Red Festival stond niet alleen bekend als een van de beste jaarlijkse rockconcerten, het stond ook bekend om de wilde feesten. Mensen verkleedden zich hier graag, deden alsof ze iemand anders waren. Misschien hadden mijn vrienden het perfecte moment uitgekozen om me uit te dagen mezelf eens helemaal te laten gaan.
Ik droeg een witte coltrui zonder mouwen, een kort topje, witte strakke broek en laarzen met hoge hakken.
Mijn gebruikelijke asblonde haar had ik geverfd met paarse en blauwe highlights. Daarna had ik de punten gekruld voor een speels effect. Ik droeg volledig zwarte contactlenzen om mijn opvallende ogen te verbergen. Ik was dol op mijn zeldzame amberkleurige ogen. Ze gaven een oranje gloed in het licht, alsof er een vuurrode kern in zat. Ik wist niet precies hoe ik eraan kwam. Beide ouders hadden blauwe ogen, net als mijn broer. Misschien hielden ze daarom meer van hem. Hij leek zoveel op hen, ook al was hij geadopteerd.
Ik glimlachte naar mijn spiegelbeeld. Mijn platte buik was zichtbaar, met mijn kristallen vlindernavelpiercing in het midden. Ik vond mezelf er schattig en speels uitzien, helemaal niet ordinair.
Toen ik uit de badkamer kwam, keken Marie en Jessie me met grote ogen en open mond aan.
"Oké, ik neem haar," fluisterde Marie.
Ik rimpelde mijn neus naar haar.
"Jij bent ook zo’n sloerie," zei Jessie tegen haar. Toen draaide ze zich naar mij. "Jij ziet er echt buitenaards mooi uit! Je bent helemaal opgedoft voor het avontuur van je leven."
Ik rolde met mijn ogen. "Natuurlijk, het zou zomaar mijn laatste kunnen zijn!"
"Je lijkt wel zo uit een manga gestapt. Wedden dat de jongens over elkaar heen struikelen om bij jou te komen."
"Nou, ik ben hier om van het grootste concert ter wereld te genieten. Niet om jongens te versieren."
"Wat is er gebeurd met onze weddenschap?" zei Marie pruillippend.
Ik haalde mijn schouders op. "Als er iemand interessants voorbij komt, speel ik het spelletje misschien mee. Zo niet, dan moet ik dat medaillon op een andere manier terugkrijgen. Zelfs als ik jullie ervoor moet vermoorden! Jullie weten hoe belangrijk dat kettinkje voor me is!"
"We weten het," zei Marie. "Maar serieus, je broer kan toch niet de geweldigste man in je leven zijn."
"Je weet niet wat mijn broer allemaal voor me heeft gedaan," zei ik ernstig.
Ik raakte het litteken op mijn rechter onderarm aan. Het herinnerde me aan de keer dat ik was weggelopen, wanhopig om de aandacht van mijn ouders te trekken. Ik verstopte me in een oude schuur, een kilometer van huis. Niemand kwam. Urenlang niet. Alleen mijn broer, die precies wist wat ik dacht. Hij wist me over te halen om terug naar huis te gaan. Toen we naar buiten liepen, viel er een metalen stang van het plafond, die mijn arm en de huid op zijn rug opensneed. We werden allebei naar de eerste hulp gebracht en kregen hechtingen. Mijn ouders verlieten zijn kamer niet meer. Ik had nanny’s die op mij letten.
Mijn broer vertelde mijn ouders dat hij in de schuur wilde spelen. Ik was er alleen maar omdat ik hem tegenhield. Hij zei dat er een metalen stang van het plafond viel en dat als ik niet in de weg had gestaan, hij vol geraakt zou zijn. Hij zei dat ik zijn leven had gered, maar eigenlijk was het andersom. Mijn broer had mij gered, was gewond geraakt door mij, en loog tegen onze ouders zodat ze mij niet zouden straffen. Vanaf dat moment wist ik dat mijn broer alles voor me zou doen—verwant of niet.
"Hij zal altijd de geweldigste man in mijn leven zijn," zuchtte ik.
"Velen van ons baseren ons ideaalbeeld van mannen op onze vaders. Ik denk dat jij dat op je grote broer doet."
Ik lachte schamper. "Ja, dat klopt. Want ik denk dat alle andere mannen beter zijn dan mijn vader."
Het was waar. Mijn vader keek nauwelijks naar me om. En als hij het zelden deed, was het met zo’n kille blik, alsof ik de onbelangrijkste persoon ter wereld was.
"Dat is echt hard," zei Jessie.
"Dat is echt waar." Ik zuchtte. "Kom op, ik wil mijn laatste dag vrijheid niet verpesten door te denken aan een man die niks om me geeft, of aan iemand die al veertien jaar uit mijn leven is verdwenen. Misschien hebben jullie gelijk. Misschien is er wel een man daarbuiten die niet bedoeld is om mij verdriet te doen."
"Amen!" riepen de meiden uit.
We kwamen vijftien minuten later aan op het festivalterrein. Het was stampvol. Luide muziek schalde uit elke speaker in de vier hoeken van het terrein. Sommige mensen kampeerden al en dronken bier.
"Nu gaan we eerst drank halen," zei Marie opgewonden.
We bekeken de winkeltjes aan de rand van het festivalterrein. Er waren tijdelijke tattooshops, souvenirwinkels en eetkraampjes. Marie haalde ons allemaal over om een neon tijdelijke tatoeage te nemen.
"Dat ding gaat er dagenlang niet af! Mijn ouders zullen het niet goedkeuren," protesteerde ik.
"En dat boeit jou omdat?" Marie trok een wenkbrauw op.
Ze had gelijk! En wanneer gaven mijn ouders eigenlijk om wat ik deed? Wanneer hebben ze ooit om mij gegeven?
Dus besloot ik een vlindertatoeage te nemen met de letter Z in het midden, in neonroze en groen. Ik liet het over het litteken op mijn arm zetten. Toen de artiest klaar was, was ik er eigenlijk blij mee.
"Waarom de letter Z?" vroeg Marie.
Ik lachte. "Misschien is dat mijn voorwaarde voor jouw spelletje. Ik ga alleen met een jongen... als zijn naam met een Z begint."
Marie wierp me een boze blik toe. "Meen je dit serieus? Je moest natuurlijk de moeilijkste letter van het alfabet kiezen?"
"Nou ja, er zijn altijd nog X en Q," zei ik, terwijl ik lachte.
Ze rolde met haar ogen en stapte boos weg.
Ik rekende de rekening af, en liep toen de tent uit om haar achterna te gaan.
"Marie, wacht e—" Ik gilde toen mijn voet verstrikt raakte in een touwbarrière bij de ingang van de tent. "Fuck!" vloekte ik.
Maar voordat ik plat op mijn gezicht kon vallen, voelde ik sterke armen die zich om me heen sloegen, mij opvingen en me behoedden voor pijn en zware schaamte.
"Rustig aan, pop," hoorde ik een jongen zeggen. Hij zette me weer op mijn voeten. Ik keek op en vond een paar prachtige blauwe ogen die op me neer keken.
Ik slikte moeizaam.
Shit! Hij is knap!
Hij was lang, met donkerblonde lokken die naar achteren waren gekamd en een opgeschoren zijkant. Hij had een sterke kaaklijn en diepblauwe ogen omlijst door lange, donkere wimpers. Hij droeg een zwart leren jack over een witte aansluitende shirt die subtiel hintte naar gespierde buikspieren eronder.
Shit! Waarom viel me dat op?
"D-dankje," kreeg ik eruit, en ik hoopte vurig dat ik niet piepte.
"Voorzichtig zijn, oké?" zei hij, zijn ogen fonkelend terwijl hij naar me glimlachte, en diepe kuiltjes in beide wangen liet zien.
"Ja... dat zal ik onthouden," wist ik te antwoorden.
We stonden daar een paar seconden. Ik voelde de ongemakkelijke stilte dikker worden.
"Ik ben..." begon hij te zeggen.
Tegelijkertijd zei ik: "Ik heb haast." Vervolgens begon ik achteruit te lopen.
Shit! Wat moest ik nu zeggen? Hem vragen, "Wat wilde je zeggen?" omdat hij zich ging voorstellen?
Niet in staat dat terug te draaien, zwaaide ik even naar hem en rende toen weg, in de richting waar Marie naartoe was gegaan. Ze keek nog steeds boos toen ik haar vond.
"Wat is er?"
"Ik ben gefrustreerd door jou," mopperde ze. "Als je ongelukkig bent, is dat omdat je weigert te geloven dat je geluk verdient! Ik denk dat jij het probleem bent! Niet de jongens met wie je uitging! Jij!"
Ik had Marie nog nooit boos gezien. Ze was altijd positief, zag altijd het goede in mensen. Ze was het type dat met jongens mee naar huis ging en er echt in geloofde dat ze haar zouden bellen als ze dat beloofden, en meestal deden ze dat niet. Maar ze verloor haar hoop niet. Als het mislukte, probeerde ze het gewoon opnieuw. Marie was geen slet, gewoon een hopeloze romanticus.
"Sorry," zei ik. "Ik plaagde je alleen maar. Ik sta open voor mogelijkheden. Sterker nog, ik struikelde hierheen en een echt knappe jongen ving me op in zijn armen."
Haar ogen werden groot. "Dat meen je niet!"
Ik schudde mijn hoofd. "Maar ik kreeg zijn naam niet te horen. Ik rende achter jou aan."
"Wat? Je koos voor mij in plaats van een leuke jongen die je misschien regenbogen en sterren had kunnen laten zien?"
"Natuurlijk! Jij bent mijn vriendin. Dames gaan voor kerels. Chicks before dicks? Heb je die bekende uitspraken nooit gehoord?"
"Nou, als je vriendin beveel ik je terug te gaan!"
Ze trok me weer mee naar de tattootent. Stiekem hoopte ik die jongen ook weer te zien. Ik was niet snel onder de indruk, en ik voelde me meestal niet aangetrokken tot iemand bij de eerste ontmoeting, maar op de een of andere manier was er iets bijzonders aan hem. Vreemd en toch vertrouwd. Gevaarlijk en toch betrouwbaar.
"Is dat hem?" Marie wees naar een blonde jongen voor de tent. Hij was knap, maar niet knapper dan de jongen tegen wie ik was opgebotst.
Ik schudde mijn hoofd.
"Is dat hem?" Ze wees naar een andere jongen.
Weer schudde ik mijn hoofd.
"Die dan?"
"Kom op Marie, laten we Jess gaan zoeken," zei ik. "Hij is hier niet meer."
"Oh, wat jammer. De eerste jongen waarin je ooit interesse toonde is misschien door mij weg."
"Geeft niet, Marie. Ik geloof in het lot. Als het zo moet zijn, zie ik hem weer."
Marie kreunde terwijl we een andere kant op liepen om Jessie te zoeken, die de laatste keer dat we haar zagen bezig was vlechtjes te laten zetten. We vonden haar lachend en druk pratend met een knappe jongen met zwart haar.
Het juiste woord was eigenlijk flirten. En als Jess flirtte, betekende dat dat ze hem echt leuk vond.
Ze stelde hem voor als Kenzo. Hij zat op de universiteit, en toen Marie het blikje bier in zijn hand zag, straalde ze zowat.
"Dit zijn mijn vriendinnen, Marie en Bee," zei Jessie.
Nog een jongen kwam naar ons toe. Hij had vier blikjes bier in zijn hand. "En dit is Michael," stelde Kenzo zijn vriend voor. Hij was ook knap, en ik zag dat Marie hem al met interesse bekeek.
Michael opende het blikje bier voor Marie. Het moest flink geschud zijn terwijl hij het had meegenomen. Toen hij het lipje lostrok, klonk er een luid gesis. De vloeistof spoot recht op mij af. Ontwijken was onmogelijk, maar ineens voelde ik dat iemand me weg trok.
"Rustig, pop," klonk die bekende stem. Ik keek op en zag dezelfde jongen die me bij de tent had opgevangen. Hij keek met een geamuseerde blik op me neer. "We moeten elkaar niet steeds op deze manier tegenkomen," plaagde hij.
Ik glimlachte verlegen naar hem. "Dankje... weer."
Voorzichtig maakte ik me los uit zijn greep en deed een stap achteruit. Michael kwam naar me toe. "Sorry. Ik had je niet gezien."
Ik glimlachte naar hem. "Geeft niet. Ik ben toch gered."
"Ja, heel soepel, Z," zei Kenzo tegen de jongen die me had opgevangen.
Ik draaide me naar hem om. Marie ook.
"Sorry? Hoe zei je dat je heette?" vroeg Marie.
"Z," antwoordde de jongen. Toen draaide hij zich naar mij en zei: "Hoi, ik ben Zach."
Veeg omhoog om door te gaan
Normaal gesproken zou het voor mij ondraaglijk ongemakkelijk zijn om rond te hangen met een groep jongens die we net hadden ontmoet. Ik steunde mijn vrienden niet openlijk als ze met vreemden aanpapten. En ik had nooit gedacht dat ik het zelf zou doen. Maar toch was er iets aan Zach dat ik interessant vond— afgezien van het feit dat hij ontzettend knap was!
Ze waren allemaal ouder dan wij. Kenzo en Michael waren allebei drieëntwintig. Zach was afgelopen weekend net vierentwintig geworden. Hij en zijn vrienden waren hier op het concert om dat te vieren.
Ik had veel knappe jongens ontmoet. Met sommigen was ik zelfs uitgegaan. Ik was niet snel onder de indruk, en ik raakte zeker niet sprakeloos door de aantrekkingskracht van een jongen. Gewoonlijk waren jongens als Zach doordrenkt met zelfvertrouwen— of arrogantie was misschien een betere term. Maar Zach leek anders. Hij oogde zelfverzekerd en zeker van zichzelf. Maar hij kwam niet over als egocentrisch of hongerig naar goedkeuring. Hij leek meer het type dat dacht: neem me zoals ik ben, of niet.
Hij keek me soms een fractie van een seconde aan, en dan wendde hij zich weer tot iets anders. Hij lachte met zijn vrienden en negeerde me compleet. Toen hij me aanstootte bij de tent, keek hij me echt met interesse aan, en het leek alsof hij zich wilde voorstellen. Maar nu wimpelde hij me af, deed alsof hij me saai en oninteressant vond. Normaal gesproken zou ik dat een opluchting vinden. Maar nu kon ik het niet helpen dat ik me… een beetje beledigd voelde.
We besloten allemaal om het spelletjesgedeelte te verkennen. Ik zag een schietspel en kon de herinneringen die mijn hoofd binnenstroomden niet tegenhouden. Ik hield van schieten op doelen. Mijn broer en ik speelden dit vaak samen. Hij had me geleerd hoe ik moest richten en raken. Door de jaren heen was ik naar speelzalen gegaan om te oefenen met schieten. En toen ik ouder werd, kwam ik vaak in een schietclub in Londen. Het gaf me het gevoel dat mijn broer nog steeds bij me was.
De jongens deden om de beurt mee. Kenzo scoorde veertig van de vijfenzeventig. Michael haalde een schamele dertig. Ik keek aandachtig toe terwijl Zach de doelen met meer precisie raakte dan zijn vrienden. Toen hij de veertig passeerde, nam hij het niet meer serieus. Hij lachte en keek weg van de doelen. Maar toch wist hij zeventig punten te halen.
“Wow! Jij bent een scherpschutter!” zei Jessie, duidelijk onder de indruk.
“Willen jullie het proberen?” vroeg Zach. Hij keek naar mijn vrienden, maar waarom had ik het gevoel dat hij eigenlijk míj uitdaagde?
Marie schudde haar hoofd. “We weten niet eens hoe we het pistool moeten vasthouden.”
Zach grijnsde, alsof hij dat antwoord al verwachtte.
“Ik probeer het wel,” zei ik stoer.
Hij keek me even aan en trok toen een wenkbrauw op. “Oké. Ga je gang.”
Hij overhandigde me het pistool, zijn vingers streken kort langs die van mij, waarbij er een schokje door mijn huid ging. ‘Waarvan is zijn huid gemaakt?’, dacht ik, terwijl ik licht fronste om mijn eigen reactie op die aanraking.
“Ik betaal jouw ronde,” fluisterde hij, terwijl hij een biljet op de toonbank legde.
Hij liet het niet merken, maar ik wist dat hij me onderschatte, denkend dat alle meisjes niet met een pistool om konden gaan.
Vandaag was blijkbaar niet zijn geluksdag, hè! Want ik was er vrij zeker van dat ik meer dan zeventig kon scoren.
Ik richtte mijn pistool op het makkelijkste, stilstaande doel. Toen keek ik hem zijdelings aan, gaf hem een flirterige knipoog, gewoon om hem te plagen en te benadrukken hoezeer ik een “meisje” was, voordat ik de trekker overhaalde. Het doel viel meteen om. Ik richtte op de volgende drie stilstaande doelen en haalde ze net zo makkelijk neer. Daarna ging ik over op de bewegende doelen, raakte er twintig achter elkaar, en keerde toen terug naar de stilstaande om de ronde af te maken met een score van drieënzeventig.
Ik legde het pistool neer en draaide me om naar mijn vrienden, die me allemaal met open mond aankeken. De jongens staarden me aan in shock. Ik durfde Zach niet aan te kijken.
“Oh mijn god!” zei Jessie. “Moeten we nu bang voor je zijn?”
Ik lachte. “Het is maar een spel.”
“Een spel waarin jij echt uitblinkt!” zei Marie trots.
We liepen terug naar het concertterrein. Michael en Kenzo liepen naast Marie en Jessie. Ik liep achteraan, en al gauw voelde ik dat Zach naast me kwam lopen.
We liepen een paar minuten in stilte. Uiteindelijk durfde ik op te kijken naar hem. Hij keek naar de grond met zijn handen in zijn zakken. Er stond een scheve glimlach op zijn gezicht en hij leek echt geamuseerd, om een reden die ik niet kende en niet durfde te vragen.
We vonden een plekje aan de zijkant, onder een grote boom. We konden de muziek luid genoeg horen, maar niet zo luid dat we elkaar niet konden verstaan.
“Wil je iets te drinken?” hoorde ik Zach naast me vragen.
Ik keek naar mijn vrienden, die op de grond zaten, gezellig met de twee jongens. Ik dacht dat een verandering van omgeving goed kon zijn. “Ja, graag.”
“Koop je wat biertjes voor ons?” zei Michael tegen hem.
“Ja, hoor,” mompelde Zach.
Ik voelde zijn handpalm op mijn rug terwijl hij me naar het barretje leidde.
“Drink je?” vroeg hij. Opeens was zijn houding tegenover mij wat vriendelijker.
“Als je water of fris bedoelt, ja, dan wel.”
“Breezer?” Hij wees naar de gearomatiseerde vodka die voor de bar stond uitgestald.
Ik aarzelde even, maar toen dacht ik eraan dat ik morgen naar huis zou gaan. Dit was misschien mijn laatste kans om iets te drinken.
“Oké, waarom niet? Doe maar watermeloen.”
“Goede keuze.” Hij draaide zich naar de barman en vroeg om één watermeloen Breezer en zes blikjes Budweiser.
“Ik dacht dat je geen bier voor ze ging kopen.”
“Dat was ik ook niet van plan. Dit is allemaal voor mij!” zei hij, lachend.
Mijn ogen werden groot en hij lachte meteen. “Kenzo is als een grote broer voor me. Je weet wel, zo’n bazig, irritant type? Hij krijgt me altijd wel zo ver.”
“En Michael?”
“Hij is Kenzo’s neef, alleen dit weekend hier. Hij komt uit Alaska. Kenzo en ik zaten op dezelfde universiteit. Hij is mijn beste vriend. Dus ik vier samen met hem een nieuw hoofdstuk in mijn leven.”
“En je familie?”
Plotseling werd zijn gezicht serieus, en ik was bang dat ik een gevoelige snaar had geraakt.
“Sorry,” zei ik snel. “Vergeet dat ik het vroeg. Ik zou zelf ook niet over mijn familie willen praten. We gaan toch naar een concert om onze zorgen thuis te laten, of niet?”
Hij grijnsde. “Waar heb je zo leren schieten?”
“Ik ben opgegroeid met een broer die dol was op dat spel,” antwoordde ik. “Hij heeft me urenlang geleerd hoe het moest.”
“Je ziet eruit alsof je veel geoefend hebt,” zei hij.
Ik trok een wenkbrauw op naar hem. “Voel je je uitgedaagd?”
Hij lachte. “Straks. Laten we een-op-een spelen. Serieuze weddenschap. Zonder onze vrienden die afleiden. Toen dacht ik dat niemand van jullie mijn schietkunsten kon evenaren.”
Ik keek hem aan. Hij leek serieus over het herstellen van zijn eer, dus stemde ik toe. “Prima. Maar ik waarschuw je, ik kan niet doen alsof ik slecht ben in dat spel.”
Hij keek me met samengeknepen ogen aan. “Uitdaging geaccepteerd.”
“Prima.”
Op weg terug naar onze vrienden stopte Zach nog even bij de souvenirwinkel om een mat te kopen. Toen we terugkwamen, spreidde hij de mat uit op de grond en gebaarde dat ik naast hem moest gaan zitten. Ik was blij dat hij doorhad dat ik een witte broek droeg.
“Dank je,” zei ik.
Hij opende mijn Breezer en gaf hem aan mij.
“Welk vak volg je?” vroeg hij. Hij klonk nu meer geïnteresseerd om met mij te praten. Misschien besefte hij dat, nu zijn vrienden druk waren met mijn vrienden, hij op mij was aangewezen.
“Bedrijfskunde,” zei ik op een verveelde toon.
Hij merkte mijn toon op en vroeg: “En dat vind je niks omdat?”
“Omdat het de keuze van mijn vader was, niet de mijne. Ik deed al een designopleiding. Hij beval me om te switchen.”
“Modeontwerp?” vulde hij aan.
“Zie ik eruit alsof ik in modeontwerp zit?”
Hij keek naar mijn gekleurde haar en glimlachte. “Je lijkt me iemand die modeontwerp helemaal zou ownen.”
Ik lachte. “Dank je. Je zat er dichtbij. Ik was bezig met sieradendesign. Ik wilde ooit mijn eigen juwelenlijn ontwerpen. Maar mijn vader had andere plannen voor mij.”
Hij keek nadenkend. “Nou, bedrijfskunde volgen als je ooit je eigen zaak wilt beginnen klinkt eigenlijk best verstandig. Misschien is dat wel het punt van je vader.”
Ik grijnsde. “Dat betwijfel ik. Volgens mij kan het hem gewoon niks schelen.”
Hij was even stil. Toen ik hem weer aankeek, keek hij peinzend naar me. Daarna glimlachte hij en nam een slok van zijn bier. “Blijkbaar ben ik niet de enige met papa-issues.”
“Ja. Maar hadden we niet afgesproken onze zorgen thuis te laten?” vroeg ik zachtjes. Toen draaide ik me naar het podium waar een band ‘Sweet Child of Mine’ speelde. “Oh mijn god, ik hou van dit nummer!”
Het publiek werd wild van de muziek. Zach stond op en stak zijn hand naar mij uit. “Kom, laten we dansen.”
We liepen naar het midden van het festivalterrein en voegden ons bij de rest van het publiek, dansend en zingend met de band. Daarna speelde de band ‘Smells Like Teen Spirit’ en toen ‘Wild World’. Ik realiseerde me dat Zach en ik dezelfde muzieksmaak hadden.
Het moest de muziek zijn, de opwinding, of de drank, maar al snel merkte ik dat ik ontspande en me opende naar hem toe, zoals ik dacht dat zijn indruk van mij ook aan het veranderen was.
Hij was knap, hij was aantrekkelijk, maar het was meer dan alleen fysieke aantrekkingskracht. Hij was grappig en scherpzinnig. Hij vroeg niet door naar details die ik niet wilde delen. Sommige jongens stellen te veel vragen over je privéleven om je vertrouwen te winnen, terwijl ze eigenlijk niet echt geïnteresseerd zijn. Ze doen alles, spelen elke rol, gewoon om met je naar bed te kunnen. Zach daarentegen nam de informatie die ik deelde en gebruikte die voor het gesprek, zonder te diep te graven of nep over te komen.
Voor het eerst was ik nieuwsgierig naar een jongen en vroeg ik me af hoe het zou voelen hem aan te raken… door hem aangeraakt te worden. Maar 98% van de tijd waren Zachs handen nergens in de buurt van mijn lichaam. In tegenstelling tot zijn vrienden, van wie de tongen al zuidelijker waren afgedwaald bij de kelen van mijn vriendinnen.
Het werd donker, en de band bracht het tempo omlaag met het nummer ‘Send Me an Angel’.
Zach deed een stap naar me toe. Hij grijnsde jongensachtig en hield zijn armen naar me uit. Ik glimlachte en stapte in zijn armen voor een slowdance. Hij trok me dichter naar zich toe terwijl zijn armen zich om mijn blote middel sloten. Ik legde mijn hand op zijn stevige, gespierde borst en liet mijn hoofd op zijn schouder rusten. We wiegden in stilte, op het ritme van de muziek. Ik voelde dat hij zijn wang op mijn hoofd legde.
“Ben je echt geboren met paars haar?” fluisterde hij in mijn oor.
Ik giechelde. “Was het maar zo. Maar zoveel geluk had ik niet.”
“Ik heb het gevoel dat ik een van mijn kinderlijke anime-fantasieën beleef,” fluisterde hij.
“Ik ook,” zei ik. “En morgen keer ik terug naar de realiteit. Mijn ouders mogen mijn haar zo niet zien.”
“Het is prachtig,” zei hij. “Niet veel meisjes kunnen wegkomen met paars en blauw haar en er dan toch zo verdomd heet en interessant uitzien.”
Ik glimlachte om mezelf. De eerste keer dat hij liet merken dat hij me interessant vond.
“Interessant? Je negeerde me tot ik je versloeg met schieten.”
Hij gaf me een scheve glimlach en schudde zijn hoofd. “Weet je zeker dat ik je negeerde? Ik ben er best goed in mijn emoties te verbergen, inclusief mijn nieuwsgierigheid en interesse.”
“Ik maakte waarschijnlijk geen geweldige eerste indruk. Je veranderde pas van gedachten toen ik wat doelen raakte.”
“Ik ben niet van gedachten veranderd,” zei hij. “Ik ging gewoon recht op mijn doel af. Omdat ik me realiseerde dat als ik geen move zou maken, iemand anders het wel zou doen. En ik had geen zin om de rest van de avond in de gevangenis door te brengen omdat ik een andere gast in elkaar had geslagen die het bij jou probeerde.”
Er was niets jongensachtigs of onzekers aan de manier waarop hij dat zei. Ook niet aan de manier waarop zijn armen zich steviger om mijn middel sloten. Hij deed niet meer alsof hij niet geïnteresseerd was.
“Zou je de gevangenis in gaan voor een meisje dat lijkt weggelopen uit een Japanse tekenfilm?”
Hij knipoogde naar me. “Ik ben altijd al een animefan geweest. En dit zou zomaar een pagina kunnen zijn uit mijn tienerfantasie.” Hij pauzeerde even, keek toen naar mijn lippen en zei: “En nu we het toch over fantasieën hebben…” Hij liet zijn woorden wegebben. Zijn blik werd plotseling intens en zwoel. En voordat ik überhaupt kon nadenken, boog hij zich naar me toe en raakte mijn lippen met de zijne.
Veeg omhoog om door te gaan
Elektriciteit stroomde van zijn lippen naar de mijne. Hij gaf me een kuise kus en trok zich toen terug, voordat hij weer naar voren leunde, wachtend om te zien of ik hem halverwege zou ontmoeten. Nou ja, hij zei toch dat we onze fantasieën aan het beleven waren? Dus ging ik op mijn tenen staan om hem terug te kunnen kussen. Hij klemde zijn armen steviger om me heen en verdiepte de kus. We verloren onszelf terwijl het nummer ‘You and I’ uit de speakers knalde.
Het kon ons niets schelen. Het was het perfecte liedje, het perfecte moment… de perfecte kus. Rillingen trokken over mijn rug, waardoor ik meer wilde voelen. Ik was blij dat hij sterk genoeg was om me vast te houden, want ik dacht niet dat ik op eigen benen kon staan.
Vuurwerk barstte boven ons los en het publiek juichte nog harder. Hij leunde met zijn voorhoofd tegen het mijne terwijl hij diep ademhaalde.
“Wauw…” zei hij zachtjes.
Ik sloot mijn ogen en glimlachte toen ik voelde hoe zijn armen zich steviger om me heen sloten, alsof hij bang was de connectie die we net hadden te verbreken.
Ik draaide me om naar het podium. Hij sloeg zijn armen om mijn middel en trok me tegen zich aan, zodat mijn rug tegen zijn borst rustte. Hij hield me zo vast, en het voelde comfortabel en veilig, ook al was hij een vreemde. Ik was nog nooit zo dicht bij iemand geweest, en toch voelden Zach’s armen om me heen echt… en juist. Het voelde vertrouwd, alsof ik al eerder zo was vastgehouden, en tegelijkertijd vreemd, alsof ik deze gevoelens, deze sensatie van opwinding en emoties voor het eerst ontdekte.
Ik kende hem niet, en toch had ik het gevoel dat ik hem kon vertrouwen, en het was niet mijn gewoonte om anderen snel te vertrouwen. Zelfs voor mijn beste vrienden hield ik veel achter. Ik liet nooit aan iemand mijn kwetsbare kant zien. Daarom had ik ook nog nooit een vriendje gehad. Ik voelde me niet prettig bij het openstellen en vertrouwen van anderen. Vertrouwen is zwakte tonen. En zwakken overleven niet—niet in mijn wereld. Geloven dat iemand voor je terugkomt is pure domheid. Ze deden het nooit.
Ik legde mijn armen over de zijne, en ik voelde dat hij me nog dichter tegen zich aantrok. We luisterden zwijgend naar de muziek. Ik genoot van het gevoel van de armen van deze vreemde om me heen. Hij legde zijn wang tegen mijn hoofd.
“Wat is je echte haarkleur?” fluisterde hij.
Ik giechelde. “Vind je het niet mooi zoals het nu is?”
“Jawel. Maar ik denk dat jij het eerste meisje met regenbooghaar bent waarin ik geïnteresseerd ben.”
Ik lachte. “Wat is normaal jouw type? Blondes? Roodharigen? Brunettes?”
Hij dacht even na en zei toen: “Ik besteedde daar eigenlijk nooit zoveel aandacht aan. Maar nu je het vraagt, denk ik dat ik een zwak heb voor meisjes met asblond haar en grote bruine ogen.”
Geen gezeur!
Ik was in de verleiding om hem mijn echte kleuren te vertellen, maar hield mezelf tegen. Deze nacht draaide om avonturen en fantasieën. Misschien, als we elkaar na vanavond nog eens zien, zou ik hem gewoon verrassen.
“Ik denk dat jij me op een dag als de vreemde zult herinneren.”
Hij draaide me voorzichtig om. Toen ik hem aankeek, fronste hij zijn wenkbrauwen. “Waarom? Ben je niet van plan me na vanavond nog te zien?”
Hij klonk eerlijk teleurgesteld.
Ik glimlachte. “Anime-meisjes bestaan niet in het echt, stoere jongen. Ik besta alleen vanavond. Morgen ben ik verdwenen.”
In zekere zin was dat geen leugen. Morgen zou ik terugkeren naar mijn oude leven. Deze zes jaar durende adempauze was voorbij. En dus ook mijn leven zoals ik het kende en liefhad. Het had geen zin om Zach te betrekken bij de chaos waarin ik straks terecht zou komen.
“Ik heb het gevoel dat je me je telefoonnummer ook niet gaat geven,” zei hij.
“Was je van plan erom te vragen?”
“Absoluut!” antwoordde hij zonder aarzelen.
“Jammer,” zei ik, terwijl ik hem een verontschuldigende blik gaf.
Hij schudde zijn hoofd. “Nou, dit feest duurt tot morgenochtend. Ik heb tot die tijd om je van gedachten te doen veranderen.”
“Ik betwijfel het, stoere jongen. Ik ben uitzonderlijk koppig.”
“En ik ben uitzonderlijk vasthoudend,” zei hij kalm.
Ik lachte. “We zullen zien. Anders laten we het aan het lot over.”
Hij schudde zijn hoofd. “Ik ben meer een ‘maak-je-eigen-lot’ type.” Zijn blik gleed naar mijn arm, waar mijn tijdelijke tatoeage zat. “Maar misschien is het lot deze keer aan mijn kant.”
“Hoe bedoel je?”
“Wat is de kans dat jij een tatoeage met mijn initiaal laat zetten, een paar minuten voordat je mij ontmoet?”
Ik lachte. “Doe niet zo gek. Het is niet jouw initiaal.”
“Voor zover ik weet begint Zach met een Z.”
“Nou ja. Maar…” Ik dacht aan iemand anders toen ik hem liet zetten. “Het is gewoon mijn favoriete letter van het alfabet. Dat ik nu een jongen ontmoet wiens naam met een Z begint, is puur toeval.”
“Het is het lot. Zeker omdat Z de vijfde minst voorkomende beginletter voor jongensnamen is.”
Ik kneep mijn ogen tot spleetjes. “Toeval. Ik dacht aan iemand anders.”
Hij zweeg even en vroeg toen voorzichtig: “Je hebt toch niet al een vriendje, hè? Ik hoef je niet af te pakken van een andere jongen? Ik heb plechtig gezworen nooit naar het meisje van een ander te verlangen. Maar voor jou zou ik misschien een uitzondering maken.”
Ik lachte. “Maak je geen zorgen. Ik heb geen relatie. Relaties zijn niet makkelijk voor mij.”
Hij trok een wenkbrauw op. “Waarom? Zijn je ouders streng?”
Ik schudde mijn hoofd. “Mijn ouders geven niks om mij.”
“Overbeschermende grote broer die iedere jongen in elkaar slaat die je wil verleiden?” vroeg hij speels.
Opeens sloeg mijn stemming om. Het maakte me verdrietig om eraan te denken dat mijn grote broer inderdaad beschermend was. Ik denk dat hij overbezorgd en paranoïde zou zijn over de jongens die ik zou daten. Nee, hij zou het me niet makkelijk maken om een vriendje te krijgen. Maar het brak mijn hart om te beseffen dat het nu alleen nog maar hypothetisch was. Want mijn broer was eigenlijk niet meer mijn broer. Niet biologisch. Zelfs niet meer wettelijk. Ik had geen recht om hem mijn broer te noemen. Op dit moment waren we niets meer dan vreemden zonder band.
“Heb ik iets verkeerd gezegd?” vroeg hij.
Ik schudde mijn hoofd. “Nee.”
“In ieder geval, geen enkele broer van jou zou me kunnen tegenhouden om dit te doen,” zei hij, en zonder waarschuwing boog hij naar voren en drukte zijn lippen op de mijne. Deze keer was hij niet zachtzinnig. Hij drong mijn mond binnen. Hij klemde zijn handen om mijn blote middel en zijn aanraking stuurde eindeloze schokken door mijn lichaam.
Het werd me warm en mijn hele lijf tintelde. Opeens vergat ik dat we midden in een menigte stonden. We zoenden alsof we de enigen op het concertterrein waren. Hij hield me stevig vast, drukte me tegen zich aan, raakte me alleen aan op plekken waarvan hij wist dat ze veilig waren, voorzichtig om me niet bang te maken, weg te jagen of af te schrikken.
Vuurwerk schoot voor de tweede keer die avond de lucht in—letterlijk en figuurlijk. Ik keek omhoog terwijl duizenden kleuren boven ons oplaaiden. Toen keek ik in Zach's expressieve blauwe ogen. Hij glimlachte naar me. En ik wist gewoon dat hij hetzelfde magische gevoel had als ik.
De band speelde het nummer ‘All I Wanna Do’. Hij keek me aan en grijnsde. “Goed nummer,” zei hij plagend.
Ik kon niet zeggen dat ik niet dacht aan wat hij dacht. Na die adembenemende kus was het moeilijk om niet te wensen dat we verder konden gaan.
Ik had nog nooit zoiets gevoeld. Meestal, op dit moment tijdens een date, was ik al drie ontsnappingsroutes aan het plannen. Elke smoes die de gevoelens van de jongen niet zou kwetsen, maar ervoor zou zorgen dat hij nooit meer zou bellen.
Maar bij Zach werd ik steeds meer aangetrokken. Alsof ik wilde dat deze avond eeuwig duurde. Ik voelde me niet veilig, maar ook niet in gevaar. Ik voelde me opgewonden en vol verwachting. En voor het eerst wilde ik meer met hem ontdekken, omdat ik het gevoel had dat ik hem kon vertrouwen.
Zach draaide me om en sloeg zijn armen om me heen. Ik legde mijn hoofd weer tegen zijn schouder terwijl we samen naar het prachtige vuurwerk om ons heen keken. Ik voelde hoe hij zachtjes aan mijn oor knabbelde.
“Je bent mooi,” fluisterde hij. “Maar dat heb je vast al vaker gehoord.”
“Ik geloof niet alles wat ik hoor.”
“Goed zo,” zei hij. “Maar geloof me als ik zeg dat je prachtig bent. Ik word niet zomaar op het eerste gezicht aangetrokken tot een meisje. Zeker niet als haar haar niet asblond is. Maar er was iets aan jou dat me aantrok, daar in de tattooshop. Toen je wegrende, was ik bang dat ik je nooit meer zou zien.”
"Misschien zijn we bedoeld om elkaar vanavond te ontmoeten," zei ik.
Veeg omhoog om door te gaan