Elektriciteit stroomde van zijn lippen naar de mijne. Hij gaf me een kuise kus en trok zich toen terug, voordat hij weer naar voren leunde, wachtend om te zien of ik hem halverwege zou ontmoeten. Nou ja, hij zei toch dat we onze fantasieën aan het beleven waren? Dus ging ik op mijn tenen staan om hem terug te kunnen kussen. Hij klemde zijn armen steviger om me heen en verdiepte de kus. We verloren onszelf terwijl het nummer ‘You and I’ uit de speakers knalde.
Het kon ons niets schelen. Het was het perfecte liedje, het perfecte moment… de perfecte kus. Rillingen trokken over mijn rug, waardoor ik meer wilde voelen. Ik was blij dat hij sterk genoeg was om me vast te houden, want ik dacht niet dat ik op eigen benen kon staan.
Vuurwerk barstte boven ons los en het publiek juichte nog harder. Hij leunde met zijn voorhoofd tegen het mijne terwijl hij diep ademhaalde.
“Wauw…” zei hij zachtjes.
Ik sloot mijn ogen en glimlachte toen ik voelde hoe zijn armen zich steviger om me heen sloten, alsof hij bang was de connectie die we net hadden te verbreken.
Ik draaide me om naar het podium. Hij sloeg zijn armen om mijn middel en trok me tegen zich aan, zodat mijn rug tegen zijn borst rustte. Hij hield me zo vast, en het voelde comfortabel en veilig, ook al was hij een vreemde. Ik was nog nooit zo dicht bij iemand geweest, en toch voelden Zach’s armen om me heen echt… en juist. Het voelde vertrouwd, alsof ik al eerder zo was vastgehouden, en tegelijkertijd vreemd, alsof ik deze gevoelens, deze sensatie van opwinding en emoties voor het eerst ontdekte.
Ik kende hem niet, en toch had ik het gevoel dat ik hem kon vertrouwen, en het was niet mijn gewoonte om anderen snel te vertrouwen. Zelfs voor mijn beste vrienden hield ik veel achter. Ik liet nooit aan iemand mijn kwetsbare kant zien. Daarom had ik ook nog nooit een vriendje gehad. Ik voelde me niet prettig bij het openstellen en vertrouwen van anderen. Vertrouwen is zwakte tonen. En zwakken overleven niet—niet in mijn wereld. Geloven dat iemand voor je terugkomt is pure domheid. Ze deden het nooit.
Ik legde mijn armen over de zijne, en ik voelde dat hij me nog dichter tegen zich aantrok. We luisterden zwijgend naar de muziek. Ik genoot van het gevoel van de armen van deze vreemde om me heen. Hij legde zijn wang tegen mijn hoofd.
“Wat is je echte haarkleur?” fluisterde hij.
Ik giechelde. “Vind je het niet mooi zoals het nu is?”
“Jawel. Maar ik denk dat jij het eerste meisje met regenbooghaar bent waarin ik geïnteresseerd ben.”
Ik lachte. “Wat is normaal jouw type? Blondes? Roodharigen? Brunettes?”
Hij dacht even na en zei toen: “Ik besteedde daar eigenlijk nooit zoveel aandacht aan. Maar nu je het vraagt, denk ik dat ik een zwak heb voor meisjes met asblond haar en grote bruine ogen.”
Geen gezeur!
Ik was in de verleiding om hem mijn echte kleuren te vertellen, maar hield mezelf tegen. Deze nacht draaide om avonturen en fantasieën. Misschien, als we elkaar na vanavond nog eens zien, zou ik hem gewoon verrassen.
“Ik denk dat jij me op een dag als de vreemde zult herinneren.”
Hij draaide me voorzichtig om. Toen ik hem aankeek, fronste hij zijn wenkbrauwen. “Waarom? Ben je niet van plan me na vanavond nog te zien?”
Hij klonk eerlijk teleurgesteld.
Ik glimlachte. “Anime-meisjes bestaan niet in het echt, stoere jongen. Ik besta alleen vanavond. Morgen ben ik verdwenen.”
In zekere zin was dat geen leugen. Morgen zou ik terugkeren naar mijn oude leven. Deze zes jaar durende adempauze was voorbij. En dus ook mijn leven zoals ik het kende en liefhad. Het had geen zin om Zach te betrekken bij de chaos waarin ik straks terecht zou komen.
“Ik heb het gevoel dat je me je telefoonnummer ook niet gaat geven,” zei hij.
“Was je van plan erom te vragen?”
“Absoluut!” antwoordde hij zonder aarzelen.
“Jammer,” zei ik, terwijl ik hem een verontschuldigende blik gaf.
Hij schudde zijn hoofd. “Nou, dit feest duurt tot morgenochtend. Ik heb tot die tijd om je van gedachten te doen veranderen.”
“Ik betwijfel het, stoere jongen. Ik ben uitzonderlijk koppig.”
“En ik ben uitzonderlijk vasthoudend,” zei hij kalm.
Ik lachte. “We zullen zien. Anders laten we het aan het lot over.”
Hij schudde zijn hoofd. “Ik ben meer een ‘maak-je-eigen-lot’ type.” Zijn blik gleed naar mijn arm, waar mijn tijdelijke tatoeage zat. “Maar misschien is het lot deze keer aan mijn kant.”
“Hoe bedoel je?”
“Wat is de kans dat jij een tatoeage met mijn initiaal laat zetten, een paar minuten voordat je mij ontmoet?”
Ik lachte. “Doe niet zo gek. Het is niet jouw initiaal.”
“Voor zover ik weet begint Zach met een Z.”
“Nou ja. Maar…” Ik dacht aan iemand anders toen ik hem liet zetten. “Het is gewoon mijn favoriete letter van het alfabet. Dat ik nu een jongen ontmoet wiens naam met een Z begint, is puur toeval.”
“Het is het lot. Zeker omdat Z de vijfde minst voorkomende beginletter voor jongensnamen is.”
Ik kneep mijn ogen tot spleetjes. “Toeval. Ik dacht aan iemand anders.”
Hij zweeg even en vroeg toen voorzichtig: “Je hebt toch niet al een vriendje, hè? Ik hoef je niet af te pakken van een andere jongen? Ik heb plechtig gezworen nooit naar het meisje van een ander te verlangen. Maar voor jou zou ik misschien een uitzondering maken.”
Ik lachte. “Maak je geen zorgen. Ik heb geen relatie. Relaties zijn niet makkelijk voor mij.”
Hij trok een wenkbrauw op. “Waarom? Zijn je ouders streng?”
Ik schudde mijn hoofd. “Mijn ouders geven niks om mij.”
“Overbeschermende grote broer die iedere jongen in elkaar slaat die je wil verleiden?” vroeg hij speels.
Opeens sloeg mijn stemming om. Het maakte me verdrietig om eraan te denken dat mijn grote broer inderdaad beschermend was. Ik denk dat hij overbezorgd en paranoïde zou zijn over de jongens die ik zou daten. Nee, hij zou het me niet makkelijk maken om een vriendje te krijgen. Maar het brak mijn hart om te beseffen dat het nu alleen nog maar hypothetisch was. Want mijn broer was eigenlijk niet meer mijn broer. Niet biologisch. Zelfs niet meer wettelijk. Ik had geen recht om hem mijn broer te noemen. Op dit moment waren we niets meer dan vreemden zonder band.
“Heb ik iets verkeerd gezegd?” vroeg hij.
Ik schudde mijn hoofd. “Nee.”
“In ieder geval, geen enkele broer van jou zou me kunnen tegenhouden om dit te doen,” zei hij, en zonder waarschuwing boog hij naar voren en drukte zijn lippen op de mijne. Deze keer was hij niet zachtzinnig. Hij drong mijn mond binnen. Hij klemde zijn handen om mijn blote middel en zijn aanraking stuurde eindeloze schokken door mijn lichaam.
Het werd me warm en mijn hele lijf tintelde. Opeens vergat ik dat we midden in een menigte stonden. We zoenden alsof we de enigen op het concertterrein waren. Hij hield me stevig vast, drukte me tegen zich aan, raakte me alleen aan op plekken waarvan hij wist dat ze veilig waren, voorzichtig om me niet bang te maken, weg te jagen of af te schrikken.
Vuurwerk schoot voor de tweede keer die avond de lucht in—letterlijk en figuurlijk. Ik keek omhoog terwijl duizenden kleuren boven ons oplaaiden. Toen keek ik in Zach's expressieve blauwe ogen. Hij glimlachte naar me. En ik wist gewoon dat hij hetzelfde magische gevoel had als ik.
De band speelde het nummer ‘All I Wanna Do’. Hij keek me aan en grijnsde. “Goed nummer,” zei hij plagend.
Ik kon niet zeggen dat ik niet dacht aan wat hij dacht. Na die adembenemende kus was het moeilijk om niet te wensen dat we verder konden gaan.
Ik had nog nooit zoiets gevoeld. Meestal, op dit moment tijdens een date, was ik al drie ontsnappingsroutes aan het plannen. Elke smoes die de gevoelens van de jongen niet zou kwetsen, maar ervoor zou zorgen dat hij nooit meer zou bellen.
Maar bij Zach werd ik steeds meer aangetrokken. Alsof ik wilde dat deze avond eeuwig duurde. Ik voelde me niet veilig, maar ook niet in gevaar. Ik voelde me opgewonden en vol verwachting. En voor het eerst wilde ik meer met hem ontdekken, omdat ik het gevoel had dat ik hem kon vertrouwen.
Zach draaide me om en sloeg zijn armen om me heen. Ik legde mijn hoofd weer tegen zijn schouder terwijl we samen naar het prachtige vuurwerk om ons heen keken. Ik voelde hoe hij zachtjes aan mijn oor knabbelde.
“Je bent mooi,” fluisterde hij. “Maar dat heb je vast al vaker gehoord.”
“Ik geloof niet alles wat ik hoor.”
“Goed zo,” zei hij. “Maar geloof me als ik zeg dat je prachtig bent. Ik word niet zomaar op het eerste gezicht aangetrokken tot een meisje. Zeker niet als haar haar niet asblond is. Maar er was iets aan jou dat me aantrok, daar in de tattooshop. Toen je wegrende, was ik bang dat ik je nooit meer zou zien.”
"Misschien zijn we bedoeld om elkaar vanavond te ontmoeten," zei ik.
Veeg omhoog om door te gaan
Zach plantte een zachte kus aan de basis van mijn nek, waardoor er rillingen over mijn ruggengraat liepen.
"Ik begin steeds meer in het lot te geloven," zei hij.
"Misschien wordt het hoog tijd dat je dat doet." Ik draaide me naar het podium en bleef kijken naar de band die speelde.
Plots voelde ik me misselijk. Zweet begon zich te vormen op mijn voorhoofd. Ik voelde een huivering over mijn ruggengraat lopen. Ik kende dit gevoel, en ik was de tel kwijtgeraakt van hoe vaak ik me al zo had gevoeld.
Zach trok zich van me terug en keek naar mijn koortsachtige uitdrukking. Snel haalde hij iets uit zijn zak. Het was een snoepje. "Neem dit," zei hij. Ik pakte het van hem aan zonder een woord te zeggen. Toen zei hij: "Laten we iets te eten gaan halen."
Ik kon hem alleen maar toelachen. Op de een of andere manier wist hij wat er aan de hand was. Ik kreeg een hypo omdat ik al uren niets fatsoenlijks had gegeten.
Hij pakte mijn hand en verstrengelde onze vingers.
"Ben je diabetisch?" vroeg hij.
Ik knikte.
"Oké, dan moeten we snel iets eten. Ze hebben burgers, sushi, pasta en salade. Japans, Chinees, Italiaans of Mexicaans?"
Ik keek rond over het terrein waar foodtrucks stonden opgesteld. Ik kon maar niet beslissen wat ik wilde. Toen ik opkeek naar Zach, keek hij op me neer, wachtend op mijn antwoord.
"Ik neem pasta in een doos," antwoordde ik.
Hij trok me mee naar de kar die Italiaans eten verkocht en plaatste onze bestelling om mee te nemen.
"Frisdrank? Sap? Water?"
"Watermeloensap," antwoordde ik.
Toen onze bestelling werd overhandigd, haalde Zach zijn portemonnee tevoorschijn. Ik haalde wat geld uit mijn zak.
"Dit is voor mij," zei hij.
Ik schudde mijn hoofd. "Nee, hoeveel is van mij?"
"Oh nee, ik laat een meisje nooit betalen op een date."
"Date? Dit is geen date! Ik heb je net ontmoet."
Hij boog zich naar me toe en bracht me tot stilte met een kus. "Dat is het wel. Aangezien je weigert me je nummer te geven, zou dit onze eerste en laatste date kunnen zijn. Dus hou je mond en laat me mijn uiterste best doen om je te laten wensen dat er een tweede date komt."
Ik lachte. "Vooruit dan maar. Laat maar zien, knapperd."
Hij boog zich voorover en kuste me nog eens zachtjes op de lippen voordat hij me naar een van de tafels aan het einde van het terrein trok.
"Ik vraag me af waar mijn vrienden zijn," zei ik, terwijl ik weer op mijn telefoon keek.
"Maak je geen zorgen, Kenzo is een vrij verantwoordelijke kerel," zei hij zelfverzekerd. Hij gaf me mijn pasta, watermeloensap en een flesje Voss-water.
Tijdens het eten vertelde hij wat meer over zichzelf. Hij was afgestudeerd met twee hoofdrichtingen, eentje in business en een andere in computerprogrammeren. En nu deed hij een master in cyber security aan de universiteit.
"Je houdt van studeren?" vroeg ik. Het verraste me. De meeste jongens die ik ontmoette, zaten op school vanwege sport. Ze gaven nauwelijks om de vakken die ze volgden, en ze konden niet wachten om af te studeren.
Zach knikte. "Ik was er ook echt goed in. Ik ben eigenlijk vervroegd van de middelbare school afgestudeerd omdat ik een jaar heb overgeslagen. Maar toen... moest ik twee jaar werken zodat ik geld had om naar de universiteit te kunnen."
"Wat deed je dan?"
"Ik werkte 's ochtends bij het IT-bedrijf van een vriend. 's Nachts stond ik achter de bar."
"Daar kun je goed geld mee verdienen," zei ik. "Goed dat je de wilskracht hebt gevonden om dat allemaal op te geven en weer te gaan studeren."
Toen ik opkeek, zag ik dat hij me bestudeerde, alsof hij mijn reactie wilde peilen op de verhalen uit zijn leven, vooral of het me iets kon schelen dat hij niet rijk genoeg was om naar de universiteit te kunnen. Het kon me niets schelen. Ik had gedatet met jongens die in Porsches reden, en die waren niet half zo interessant als Zach. Ik gaf de voorkeur aan een jongen met een goed stel hersens boven eentje met alleen spieren en een mooie motor.
"Dus je gaat inbreken bij het Pentagon en ze daarna software verkopen waarmee hun systemen onkwetsbaar worden voor dreigingen? Briljant, niet per se ethisch, maar absoluut goed zaken doen."
Hij keek me even aan en grijnsde toen. "Nu je mijn plannen kent, moet ik je wel vermoorden."
Ik lachte. "Waarom zou je anders al die studies volgen?"
"Omdat ik het kan." Hij knipoogde naar me. "En jij zei dat het ooit goed voor de zaken is."
"Ik vraag me af hoe je dat allemaal in je schema past."
"Als je serieus genoeg bent over je dromen, vind je wel een manier om het te laten werken."
Ik glimlachte naar hem. "Altijd fijn om een ambitieuze man te zien."
Toen we klaar waren met eten, liepen we hand in hand over het festivalterrein.
"En hoe zit het met dat een-op-een potje, hmm?" vroeg hij, zijn stem vol uitdaging.
"Prima. Tenminste, als je ego niet al genoeg gekrenkt is," zei ik met een zelfvoldane blik.
Hij trok me mee naar het spelletjesgedeelte. "Twee spelers. Puntensysteem," zei hij tegen de jongen bij de stand. De jongen gaf ons allebei geweren. Ik begreep hoe het werkte. We moesten allebei schieten en wie de meeste punten haalde, won. We zouden op dezelfde doelen schieten, wat betekende dat we niet alleen accuraat, maar ook snel moesten zijn.
"Waar spelen we om?" vroeg ik.
Hij keek me schuin aan en schonk me een sexy, scheve glimlach. "Je telefoonnummer."
"Wacht, wat—?" Voordat ik die zin kon afmaken, gingen de lichten op groen en begon Zach meteen te schieten. "Shit!" vloekte ik, en begon ook te schieten.
Zach was niet te stoppen. Ik realiseerde me dat hij bij het eerste spel expres minder goed speelde, omdat hij wist dat zijn vrienden hem nooit konden verslaan en hij dacht dat geen van de meisjes überhaupt zou kunnen spelen. Maar nu er iets op het spel stond, was hij een veel betere schutter dan ik. En ik dacht altijd dat alleen mijn broer beter was dan ik in dit spel.
Uiteindelijk won hij, zestig-veertig.
Hij keek me zelfgenoegzaam aan. “Zie je? Ik zei toch dat ik ooit je telefoonnummer zou krijgen.”
“Ik heb daar niet mee ingestemd!” protesteerde ik.
“Hé, ik heb je ook niet horen tegenspreken. Een weddenschap is een weddenschap,” zei hij terwijl hij zijn telefoon uit zijn zak haalde en hem aan mij gaf. Ik pakte zijn telefoon aan. “Je telefoon moet wel overgaan, oké?”
Ik rolde met mijn ogen en draaide mijn eigen nummer op zijn telefoon. Na een paar seconden ging mijn telefoon over. Ik liet het hem zien.
“Tevreden?” vroeg ik.
Hij grijnsde breed naar me. “Ja. Kom, laten we iets drinken.”
Ik was geen grote drinker. Ik kon heel slecht tegen alcohol. Daarom dronk ik nooit in het bijzijn van vreemden. Ik vertrouwde niemand. Maar hier met Zach raakte ik langzaam aangeschoten, en het maakte me niet uit dat ik hem nog geen dag kende. Ik wist niet eens zijn volledige naam. Hij was makkelijk te vertrouwen, makkelijk om je tot aangetrokken te voelen. En ongetwijfeld, als we elkaar na vanavond nog eens zouden zien, zou het makkelijk zijn om voor hem te vallen.
Hij was mooi, en hij rook lekker, als verse zeep en munt aftershave. Hij was slim en grappig. Hij flirtte, maar hij werd niet handtastelijk. Hij voelde als een heerlijk ruikende, warme deken, speciaal voor mij gemaakt.
Misschien kwam het door de drank, misschien omdat dit mijn laatste dag was om te doen wat ik wilde, of het was gewoon Zach en zijn onweerstaanbare sexappeal. Maar ik wist dat ik mezelf langzaam aan hem aan het verliezen was.
Om tien uur veranderde het concert in een echt feest. Mensen werden steeds dronkener, en stelletjes werden intiemer. Zach en ik vormden daarop geen uitzondering. We vergaten zelfs onze vrienden en de rest van de wereld. Het voelde alsof we met z’n tweeën waren.
“Ik ga even naar het damestoilet,” zei ik tegen hem. Hij pakte mijn hand en begon te lopen. “Je hoeft niet mee te gaan.”
“Natuurlijk wel,” zei hij. “Weet je hoeveel dronken idioten je onderweg tegenkomt? Ik neem geen risico.”
Ik glimlachte. Dat was eigenlijk heel lief en galant. Een glimlach bleef op mijn gezicht geplakt, en toen ik opkeek, zag ik dat hij naar me keek.
“Wat?”
Hij grijnsde en schudde zijn hoofd. “Ridderschap is niet dood, weet je.”
“En ik geniet van die ontdekking.”
“Wat voor eikels heb jij vroeger gedatet?”
Ik haalde mijn schouders op. “Van alles wat.” Maar dat was niet waar. In werkelijkheid had ik nooit echt iemand een kans gegeven. Misschien was ik op zoek naar een bepaald type. Het was alsof ik een ideaalbeeld van een man in mijn hoofd had geschilderd, en niemand kwam daarbij in de buurt—tot nu.
We liepen het gebouw binnen waar de toiletten waren. Gelukkig was het er niet druk. Ik bekeek mezelf in de spiegel om te kijken of ik er niet als een wrak uitzag. Mijn smoky-eye look zat nog goed, dankzij de waterproof make-up die Marie me had geleend. Maar de kissproof lippenstift had de intensiteit van Zachs kussen niet overleefd. Ik deed geen moeite om het bij te werken. Ik had het gevoel dat we onze laatste kus nog niet gehad hadden.
Ik draaide Jessie’s nummer. Ze nam niet op. Ik probeerde Marie. Na twee keer bellen nam ze eindelijk op.
“Ik ben terug in het hotel,” zei ze.
“Je bent weggegaan zonder mij? En Jessie dan?”
“Ja, ja—oh god!”
Fuck! Heeft ze seks terwijl ze met mij praat?
Ik werd boos. “Marie!”
“Ja!” antwoordde ze.
“Van wie is dit bed?” hoorde ik een mannenstem vragen. Het klonk als Michael.
“Waag het niet om seks te hebben in mijn bed!” schreeuwde ik bijna tegen haar. Ik hoorde gelach aan de andere kant van de lijn en toen een onmiskenbare kreun.
Ik hing op. Ik probeerde Jessie’s nummer. Ze nam op na vijf keer overgaan.
“Sorry, Bee. We dachten dat jij en Z het heel gezellig hadden, dus zijn we weggegaan zonder jou.”
“Marie heeft seks in onze hotelkamer!” zei ik gefrustreerd.
“Ik weet het.”
“Wat? Waar ben jij?”
“Kenzo... heeft een aparte kamer voor ons gehuurd.”
Shit!
“En waar moet ik dan slapen?”
“Geen idee. Waarom vraag je het niet aan Z?”
“Jessie!” kreunde ik.
“Veel plezier, Bee. Maak je geen zorgen, Kenzo heeft me alles over Z verteld. Hij is schoon. Slim en behoorlijk verantwoordelijk. Je hebt geluk.” Toen hing ze op.
Ik was gefrustreerd. Mijn gezicht was onbeschrijfelijk toen ik uit het damestoilet kwam. Zach keek me nieuwsgierig aan.
“Wie heeft daar binnen je licht uitgedaan?”
“Niemand. Het gaat wel.” Ik probeerde te glimlachen.
We liepen een paar minuten zwijgend. Zach peilde mijn stemming. Ik was druk bezig te berekenen hoeveel geld ik nog in mijn zak had. Ik kon niet terug naar onze hotelkamer. Michael en Marie konden de hele nacht doorgaan. Ik had een eigen kamer nodig.
“Weet je, ik kan het zien als er tegen me gelogen wordt,” zei Zach. Ik trok een wenkbrauw op. “Het gaat niet goed met je.”
Ik schudde mijn hoofd. “Het komt wel goed.”
“Op wie ben je boos?”
“Niet op jou,” antwoordde ik. Ik kon hem moeilijk vertellen dat ik teleurgesteld was in mijn vrienden omdat ze zulke sloeries waren, toch?
“Oke, zolang dat maar duidelijk is,” zei hij, terwijl hij probeerde te glimlachen. Toen pakte hij mijn hand en kneep er zachtjes in voordat hij onze vingers in elkaar verstrengelde. “Wil je nog iets drinken?”
Perfect!
Een sterke fles wodka was waarschijnlijk precies wat ik nodig had om tot rust te komen en mezelf ervan te weerhouden mijn vrienden te wurgen zodra ik ze weer zag.
Nog een van mijn favoriete bands kwam het podium op. Met de Breezer in mijn hand en Zachs armen om mijn middel verloor ik mezelf in de muziek en begon ik te dansen en zingen.
Het feest verliep goed, tot plotseling de lucht werd doorkliefd door bliksem, gevolgd door een rollende donderslag.
Geen gein!
Ik had het naar mijn zin met een jongen die ik net had ontmoet. Dit was niet het moment waarop hij mocht ontdekken dat ik abnormaal ga zweten, beven en trillen zodra ik onweer hoor.
Nog een harde donderslag en ik verstijfde waar ik stond.
Veeg omhoog om door te gaan
Herinneringen aan de nacht dat mijn moeder mijn broer helemaal verrot sloeg omdat ze dacht dat ze mij sloeg, overspoelden mijn gedachten. Ik was bang voor onweer en bliksem. Elk kind was dat. Maar als ik troost zocht bij mijn ouders, werd ik genegeerd of mishandeld, wat de angst alleen maar erger maakte en uiteindelijk uitgroeide tot een volwaardige fobie.
De donder bulderde voor de derde keer, en ik sloeg mijn hand voor mijn mond om een gil te onderdrukken. Mijn lichaam begon te trillen.
“Hé, hé!” hoorde ik Zach naast me zeggen. Hij sloeg zijn armen om me heen en ik begroef mijn gezicht tegen zijn borst. Hij streelde zachtjes over mijn hoofd en boog zich naar me toe zodat hij in mijn oor kon fluisteren. “Ssshhh… Het is oké, meisje. Ik ben hier. Ik heb je.”
Door de jaren heen leerde ik met mijn fobie omgaan, maar ik was nog nooit tijdens een zware onweersbui op een open veld geweest.
Weer rolde de donder over de hemel. Ik kon het niet helpen en schreeuwde: “Zachary!” Tranen gleden over mijn wangen. Mijn gedachten dwaalden af naar de laatste keer dat iemand mij vasthield tijdens een storm. Het was zo lang geleden geweest, het leek wel een ander leven. “Alsjeblieft, laat me niet alleen!”
Ik voelde hoe hij me steviger vasthield. “Ik ben hier, meisje. Ik laat je niet alleen. Ik beloof het.”
Kort daarna barstte de hemel open en stortte een woedende regen op ons neer. De menigte om ons heen werd nog uitbundiger, en zelfs de band speelde luider. De regen voegde zich bij de euforie van het concert.
Ik stond daar, opgesloten in Zach’s omhelzing, bang om los te laten terwijl mijn eigen tranen over mijn wangen stroomden. Hij liet me niet los. Hij streelde mijn hoofd en fluisterde geruststellende woorden in mijn oor. Het was wonderbaarlijk hoe hij precies de woorden gebruikte die ik wilde horen—de woorden die me altijd troostten.
Toen ik eindelijk tot rust kwam, voelde ik dat hij me losliet. Toen bukte hij en tilde me in zijn armen.
Eindelijk keek ik naar hem op. Hij glimlachte geruststellend naar me. “Ik heb je, oké?” Hij liep richting de gebouwen, mij moeiteloos in zijn armen dragend alsof ik niets woog.
We bereikten het binnenste van het eerste gebouw. Hij zette me neer in een afgelegen hoek. Het was donker, maar ik voelde me op zijn minst gerustgesteld dat we in een afgesloten ruimte waren, beter beschermd dan op het open veld.
“Gaat het?” vroeg hij uiteindelijk.
Ik haalde diep adem en knikte. “Sorry. Je had dat niet hoeven zien.”
Hij schonk me een geruststellende glimlach. “Maar ik heb het wel gezien. En nu weet ik dat je astraphobie hebt.”
“Dacht je niet dat ik gewoon een bangerik was?”
Hij grinnikte. “Ik ken de signalen. En ik zie het verschil.”
Ik glimlachte wat wrang naar hem. “Dank je.”
Ik sloeg mijn armen om mezelf heen om het rillen tegen te houden. Mijn haar droop van het water en ik wilde niet eens denken aan mijn make-up. Ik hoopte dat het zo waterproof was als het beweerde te zijn. Anders zag ik er waarschijnlijk nu uit als Alice Cooper. Maar het leek Zach helemaal niets te kunnen schelen. Hij leek overweldigd te zijn door zijn ontdekking van mijn zwakte, en ik was bang dat het hem af zou schrikken.
Hij plaatste één hand tegen de muur naast mijn hoofd. Met zijn andere hand kantelde hij mijn kin zodat ik hem aan kon kijken.
“Zou het ongevoelig van me zijn als ik je nu weer zou kussen?” fluisterde hij.
Ik glimlachte naar hem. “Misschien is dat precies wat ik nodig heb om te kalmeren.”
“Om te kalmeren?” vroeg hij met opgetrokken wenkbrauw. “Oh! Je onderschat mijn kussen, meisje.”
“Nee, ik bedoelde—” Ik kreeg geen kans om die zin af te maken. Zijn gezicht boog zich naar het mijne terwijl hij mijn lippen opeiste in een veeleisende kus.
Zijn tong drong mijn mond binnen en zijn armen grepen mijn blote middel, waarbij hij mijn kleine, kwetsbare lichaam tegen zijn harde, gespierde lijf trok.
Ik sloeg mijn armen om zijn nek en kuste hem terug, net zo hongerig als hij mij kuste. De donder en bliksem waren snel vergeten. Alles wat telde, waren deze armen om me heen, zijn lippen die de mijne verslonden. Ik had me nog nooit zo vrij gevoeld, zo losbandig bij iemand.
Ik tuimelde sneller de afgrond in dan ik ooit had kunnen bedenken. Zijn handen gleden naar beneden, pakten mijn billen vast en tilden me van de grond. In perfecte harmonie sloeg ik mijn benen om zijn heupen terwijl hij me tegen de muur drukte. Door de beweging duwde hij zich naar voren, waarbij hij met de harde lengte onder zijn jeans precies mijn gevoelige plek raakte.
“Oh mijn god!” hijgde ik tegen zijn lippen.
Ik voelde zijn lippen in een glimlach trekken terwijl hij diep ademhaalde. “Hoe zijn je zenuwen nu, meisje?”
“Verzameld!” gaf ik toe.
Hij schonk me een tevreden glimlach voordat hij zijn voorhoofd tegen het mijne liet rusten en mijn geur inademde. “Je maakt me gek!”
Hij sloeg zijn armen om mijn middel, trok me dichter tegen zich aan en oefende zo meer druk uit op onze samengevoegde heupen, op mijn kutje en al mijn gevoelige plekjes. Deze sensaties waren volkomen nieuw voor mij. Ik dacht altijd dat ik niet in staat was om opgewonden te raken. Jarenlang was ik bang dat ik frigide was. Maar nu voelde ik hete vloeistof uit mijn kern stromen. Zach’s kussen brachten me in totale vervoering. Hij nestelde zich in mijn nek, waardoor ik kreunde. Zijn adem was heet tegen mijn huid. Hij raakte me op alle juiste plekken.
Zach was niet alleen aantrekkelijk en knap. Hij was grappig, slim, en prettig gezelschap. Zelfverzekerd en toch bescheiden. Hij was een gentleman. Hij had me net laten zien hoe beschermend hij kon zijn. Nu liet hij me een andere kant van zichzelf zien. Hij kon bezitterig en fel zijn, zijn claim maken wanneer dat nodig was.
Misschien is dat waarom ik voelde dat hij anders was. Hij bezat bijna alle eigenschappen die ik zocht in een man. Je kon een knappe jongen vinden, een grappige, of een slimme. Je kon iemand vinden die beschermend of bezitterig was, of een combinatie van die eigenschappen. Maar niet allemaal tegelijk. Misschien was dat waar ik op wachtte—al die kwaliteiten samengebracht in één persoon.
Ik keek hem aan. Zijn ogen waren donker, en hij leek dronken van verlangen. Ik voelde zijn opwinding nog steeds tussen mijn benen. Maar de glimlach die hij me schonk was teder, en ik wist dat hoe hard hij ook was, hij me nooit zou dwingen om iets te doen wat ik niet wilde.
Ik glimlachte naar hem terug. 'Ik denk dat de regen nu gestopt is. We kunnen beter terug naar buiten gaan.'
Hij knikte lichtjes. 'Ik heb betere ideeën in mijn hoofd, maar ja… jouw idee klinkt verstandiger.'
Voorzichtig zette hij me weer op mijn voeten en hield zijn handen op mijn smalle taille om zeker te weten dat ik stevig kon blijven staan. Toen leunde hij met zijn voorhoofd tegen het mijne, nam lange, diepe ademhalingen. Hij hield zijn lichaam op afstand, behalve zijn handen en zijn voorhoofd.
'Gaat het?' vroeg ik.
'Geef me even een minuutje, meisje,' antwoordde hij. Hij liet mijn heupen los en plaatste zijn handen tegen de muur, aan weerszijden van mijn gezicht. Hij leunde wat achterover zodat geen enkel deel van zijn lichaam de mijne nog raakte. Hij keek neer naar de grond en haalde diep, gelijkmatig adem.
Ik bleef staan en keek toe hoe hij zichzelf weer onder controle kreeg. Terwijl hij daar zo stond, wist ik dat er binnenin hem een strijd gaande was tussen ridderlijkheid en testosteron. Ik denk dat ik steeds meer voor hem begon te vallen.
Uiteindelijk keek hij me in de ogen aan.
'Gaat het?' vroeg ik opnieuw.
'Ja. Met jou?'
Ik knikte. 'Sorry.'
'Voor het onweerstaanbaar aantrekkelijk en mooi zijn? Niet jouw schuld,' vroeg hij. 'Ik heb nog nooit een meisje in het openbaar betast—nooit. Ik ben geen fan van PDA. Maar er is iets aan jou dat me alle controle doet verliezen. Ik denk dat als je het had toegelaten, ik je… hier en nu zou hebben genomen.'
Ik zuchtte. 'Ik was er ook niet zeker van dat ik je niet zou laten begaan,' gaf ik toe, bijna fluisterend.
Hij boog zich naar voren om me op de lippen te kussen. 'Dan kunnen we beter naar buiten gaan voordat ik mezelf niet meer kan beheersen. Want ik wil niet dat onze eerste keer in een donkere gang van een oud, openbaar gebouw gebeurt.'
Oh mijn god! Onze eerste keer?
Zo dichtbij waren we gekomen. Wilde ik mijn eerste keer met hem beleven?
Hij haalde zijn jas uit en sloeg deze om mijn schouders. 'Doe deze aan. Ik weet dat hij een beetje nat is, maar het is warmer dan wat je nu draagt.'
Zijn jas voelde warm aan op mijn huid, en hij rook naar hem—fris en muntachtig… mannelijk.
Toen hij mijn hand in de zijne nam en me naar de uitgang trok, voelde ik me warm, ook al waren mijn kleren nat; mijn huid voelde heet, zelfs al was de koude bries die ons buiten begroette ijzig koud. Toen ik naar zijn knappe gezicht opkeek, zag ik hem rillen omdat hij alleen een dun shirt met lange mouwen aanhad. Maar ik zag de twinkeling in zijn ogen en de subtiele jongensachtige glimlach op zijn lippen. Ik wist niet dat het mogelijk was om te vallen voor iemand die ik nog geen vierentwintig uur kende, maar ik wist dat ik in groot gevaar was om precies dat te doen. En ik wist niet hoe ik het kon zien. Maar op de een of andere manier voelde ik… dat hij ook voor mij aan het vallen was.
Zach keek op zijn horloge. 'Het is middernacht,' zei hij. 'Wil je terug naar je hotel, of… wil je nog even blijven?'
'En jij?'
Hij antwoordde, 'Ik breng liever nog wat meer tijd met je door.'
Ik glimlachte en knikte. 'Het concert is nog niet afgelopen.'
Hij glimlachte breed. Toen boog hij zich voorover en kuste mijn voorhoofd. 'Ik kan je niet beloven dat de storm voorbij is. Maar ik beloof je, ik ben hier naast je, oké?'
'Ik weet het.' En ik meende het. Ik vertrouwde hem nu al.
We dronken nog een paar flessen. Ik was licht aangeschoten, maar nog steeds helemaal bewust van alles om me heen. Ik gaf me over aan alle nieuwe sensaties die ik voelde. Ik verwelkomde alle emoties die alleen Zach in mij wakker kon maken. En ik wist dat het niet alleen lichamelijk was. Het was de eerste keer dat ik me echt verbonden voelde met een man.
Om twee uur begon het weer te onweren. Bij de eerste bliksemflits trok Zach me in zijn armen. Hij hield mijn hoofd tegen zijn borst, drukte mijn linkeroor erop en bedekte mijn rechteroor met zijn handpalm. Toen de donder bulderde, hoorde ik er nauwelijks iets van. Ik sloot mijn ogen en genoot van het comfort dat Zach me bood. Voor het eerst in jaren voelde ik dat het oké was om je kwetsbaar te voelen. Dat het niet betekende dat je zwak was. Soms betekende het gewoon dat de mensen om je heen het waard waren om te vertrouwen.
De regen viel woedend neer, waardoor veel concertgangers, ons inbegrepen, op zoek gingen naar beschutting.
'Volgens mij wordt het tijd om te gaan!' zei ik.
We renden naar de uitgangen. De strijd om een taxi was heftig. We werden doornat, zelfs Zachs jas kon me niet beschermen tegen de regen. We stonden vijftien minuten in de regen te wachten op de volgende beschikbare taxi.
'Ik breng je naar je hotel. Waar is het?'
'Het is… het is naar het noorden, een halve mijl van hier,' antwoordde ik.
'Dat kunnen we niet lopen. Zeker niet op jouw hakken,' zei hij.
'Denk je?' Ik kon wel wandelen, maar niet met deze regen.
Zach pakte mijn hand en leidde me de straat over.
'Waar gaan we heen?'
'Naar mijn hotel,' antwoordde hij.
Oh god!
Veeg omhoog om door te gaan