Normaal gesproken zou het voor mij ondraaglijk ongemakkelijk zijn om rond te hangen met een groep jongens die we net hadden ontmoet. Ik steunde mijn vrienden niet openlijk als ze met vreemden aanpapten. En ik had nooit gedacht dat ik het zelf zou doen. Maar toch was er iets aan Zach dat ik interessant vond— afgezien van het feit dat hij ontzettend knap was!
Ze waren allemaal ouder dan wij. Kenzo en Michael waren allebei drieëntwintig. Zach was afgelopen weekend net vierentwintig geworden. Hij en zijn vrienden waren hier op het concert om dat te vieren.
Ik had veel knappe jongens ontmoet. Met sommigen was ik zelfs uitgegaan. Ik was niet snel onder de indruk, en ik raakte zeker niet sprakeloos door de aantrekkingskracht van een jongen. Gewoonlijk waren jongens als Zach doordrenkt met zelfvertrouwen— of arrogantie was misschien een betere term. Maar Zach leek anders. Hij oogde zelfverzekerd en zeker van zichzelf. Maar hij kwam niet over als egocentrisch of hongerig naar goedkeuring. Hij leek meer het type dat dacht: neem me zoals ik ben, of niet.
Hij keek me soms een fractie van een seconde aan, en dan wendde hij zich weer tot iets anders. Hij lachte met zijn vrienden en negeerde me compleet. Toen hij me aanstootte bij de tent, keek hij me echt met interesse aan, en het leek alsof hij zich wilde voorstellen. Maar nu wimpelde hij me af, deed alsof hij me saai en oninteressant vond. Normaal gesproken zou ik dat een opluchting vinden. Maar nu kon ik het niet helpen dat ik me… een beetje beledigd voelde.
We besloten allemaal om het spelletjesgedeelte te verkennen. Ik zag een schietspel en kon de herinneringen die mijn hoofd binnenstroomden niet tegenhouden. Ik hield van schieten op doelen. Mijn broer en ik speelden dit vaak samen. Hij had me geleerd hoe ik moest richten en raken. Door de jaren heen was ik naar speelzalen gegaan om te oefenen met schieten. En toen ik ouder werd, kwam ik vaak in een schietclub in Londen. Het gaf me het gevoel dat mijn broer nog steeds bij me was.
De jongens deden om de beurt mee. Kenzo scoorde veertig van de vijfenzeventig. Michael haalde een schamele dertig. Ik keek aandachtig toe terwijl Zach de doelen met meer precisie raakte dan zijn vrienden. Toen hij de veertig passeerde, nam hij het niet meer serieus. Hij lachte en keek weg van de doelen. Maar toch wist hij zeventig punten te halen.
“Wow! Jij bent een scherpschutter!” zei Jessie, duidelijk onder de indruk.
“Willen jullie het proberen?” vroeg Zach. Hij keek naar mijn vrienden, maar waarom had ik het gevoel dat hij eigenlijk míj uitdaagde?
Marie schudde haar hoofd. “We weten niet eens hoe we het pistool moeten vasthouden.”
Zach grijnsde, alsof hij dat antwoord al verwachtte.
“Ik probeer het wel,” zei ik stoer.
Hij keek me even aan en trok toen een wenkbrauw op. “Oké. Ga je gang.”
Hij overhandigde me het pistool, zijn vingers streken kort langs die van mij, waarbij er een schokje door mijn huid ging. ‘Waarvan is zijn huid gemaakt?’, dacht ik, terwijl ik licht fronste om mijn eigen reactie op die aanraking.
“Ik betaal jouw ronde,” fluisterde hij, terwijl hij een biljet op de toonbank legde.
Hij liet het niet merken, maar ik wist dat hij me onderschatte, denkend dat alle meisjes niet met een pistool om konden gaan.
Vandaag was blijkbaar niet zijn geluksdag, hè! Want ik was er vrij zeker van dat ik meer dan zeventig kon scoren.
Ik richtte mijn pistool op het makkelijkste, stilstaande doel. Toen keek ik hem zijdelings aan, gaf hem een flirterige knipoog, gewoon om hem te plagen en te benadrukken hoezeer ik een “meisje” was, voordat ik de trekker overhaalde. Het doel viel meteen om. Ik richtte op de volgende drie stilstaande doelen en haalde ze net zo makkelijk neer. Daarna ging ik over op de bewegende doelen, raakte er twintig achter elkaar, en keerde toen terug naar de stilstaande om de ronde af te maken met een score van drieënzeventig.
Ik legde het pistool neer en draaide me om naar mijn vrienden, die me allemaal met open mond aankeken. De jongens staarden me aan in shock. Ik durfde Zach niet aan te kijken.
“Oh mijn god!” zei Jessie. “Moeten we nu bang voor je zijn?”
Ik lachte. “Het is maar een spel.”
“Een spel waarin jij echt uitblinkt!” zei Marie trots.
We liepen terug naar het concertterrein. Michael en Kenzo liepen naast Marie en Jessie. Ik liep achteraan, en al gauw voelde ik dat Zach naast me kwam lopen.
We liepen een paar minuten in stilte. Uiteindelijk durfde ik op te kijken naar hem. Hij keek naar de grond met zijn handen in zijn zakken. Er stond een scheve glimlach op zijn gezicht en hij leek echt geamuseerd, om een reden die ik niet kende en niet durfde te vragen.
We vonden een plekje aan de zijkant, onder een grote boom. We konden de muziek luid genoeg horen, maar niet zo luid dat we elkaar niet konden verstaan.
“Wil je iets te drinken?” hoorde ik Zach naast me vragen.
Ik keek naar mijn vrienden, die op de grond zaten, gezellig met de twee jongens. Ik dacht dat een verandering van omgeving goed kon zijn. “Ja, graag.”
“Koop je wat biertjes voor ons?” zei Michael tegen hem.
“Ja, hoor,” mompelde Zach.
Ik voelde zijn handpalm op mijn rug terwijl hij me naar het barretje leidde.
“Drink je?” vroeg hij. Opeens was zijn houding tegenover mij wat vriendelijker.
“Als je water of fris bedoelt, ja, dan wel.”
“Breezer?” Hij wees naar de gearomatiseerde vodka die voor de bar stond uitgestald.
Ik aarzelde even, maar toen dacht ik eraan dat ik morgen naar huis zou gaan. Dit was misschien mijn laatste kans om iets te drinken.
“Oké, waarom niet? Doe maar watermeloen.”
“Goede keuze.” Hij draaide zich naar de barman en vroeg om één watermeloen Breezer en zes blikjes Budweiser.
“Ik dacht dat je geen bier voor ze ging kopen.”
“Dat was ik ook niet van plan. Dit is allemaal voor mij!” zei hij, lachend.
Mijn ogen werden groot en hij lachte meteen. “Kenzo is als een grote broer voor me. Je weet wel, zo’n bazig, irritant type? Hij krijgt me altijd wel zo ver.”
“En Michael?”
“Hij is Kenzo’s neef, alleen dit weekend hier. Hij komt uit Alaska. Kenzo en ik zaten op dezelfde universiteit. Hij is mijn beste vriend. Dus ik vier samen met hem een nieuw hoofdstuk in mijn leven.”
“En je familie?”
Plotseling werd zijn gezicht serieus, en ik was bang dat ik een gevoelige snaar had geraakt.
“Sorry,” zei ik snel. “Vergeet dat ik het vroeg. Ik zou zelf ook niet over mijn familie willen praten. We gaan toch naar een concert om onze zorgen thuis te laten, of niet?”
Hij grijnsde. “Waar heb je zo leren schieten?”
“Ik ben opgegroeid met een broer die dol was op dat spel,” antwoordde ik. “Hij heeft me urenlang geleerd hoe het moest.”
“Je ziet eruit alsof je veel geoefend hebt,” zei hij.
Ik trok een wenkbrauw op naar hem. “Voel je je uitgedaagd?”
Hij lachte. “Straks. Laten we een-op-een spelen. Serieuze weddenschap. Zonder onze vrienden die afleiden. Toen dacht ik dat niemand van jullie mijn schietkunsten kon evenaren.”
Ik keek hem aan. Hij leek serieus over het herstellen van zijn eer, dus stemde ik toe. “Prima. Maar ik waarschuw je, ik kan niet doen alsof ik slecht ben in dat spel.”
Hij keek me met samengeknepen ogen aan. “Uitdaging geaccepteerd.”
“Prima.”
Op weg terug naar onze vrienden stopte Zach nog even bij de souvenirwinkel om een mat te kopen. Toen we terugkwamen, spreidde hij de mat uit op de grond en gebaarde dat ik naast hem moest gaan zitten. Ik was blij dat hij doorhad dat ik een witte broek droeg.
“Dank je,” zei ik.
Hij opende mijn Breezer en gaf hem aan mij.
“Welk vak volg je?” vroeg hij. Hij klonk nu meer geïnteresseerd om met mij te praten. Misschien besefte hij dat, nu zijn vrienden druk waren met mijn vrienden, hij op mij was aangewezen.
“Bedrijfskunde,” zei ik op een verveelde toon.
Hij merkte mijn toon op en vroeg: “En dat vind je niks omdat?”
“Omdat het de keuze van mijn vader was, niet de mijne. Ik deed al een designopleiding. Hij beval me om te switchen.”
“Modeontwerp?” vulde hij aan.
“Zie ik eruit alsof ik in modeontwerp zit?”
Hij keek naar mijn gekleurde haar en glimlachte. “Je lijkt me iemand die modeontwerp helemaal zou ownen.”
Ik lachte. “Dank je. Je zat er dichtbij. Ik was bezig met sieradendesign. Ik wilde ooit mijn eigen juwelenlijn ontwerpen. Maar mijn vader had andere plannen voor mij.”
Hij keek nadenkend. “Nou, bedrijfskunde volgen als je ooit je eigen zaak wilt beginnen klinkt eigenlijk best verstandig. Misschien is dat wel het punt van je vader.”
Ik grijnsde. “Dat betwijfel ik. Volgens mij kan het hem gewoon niks schelen.”
Hij was even stil. Toen ik hem weer aankeek, keek hij peinzend naar me. Daarna glimlachte hij en nam een slok van zijn bier. “Blijkbaar ben ik niet de enige met papa-issues.”
“Ja. Maar hadden we niet afgesproken onze zorgen thuis te laten?” vroeg ik zachtjes. Toen draaide ik me naar het podium waar een band ‘Sweet Child of Mine’ speelde. “Oh mijn god, ik hou van dit nummer!”
Het publiek werd wild van de muziek. Zach stond op en stak zijn hand naar mij uit. “Kom, laten we dansen.”
We liepen naar het midden van het festivalterrein en voegden ons bij de rest van het publiek, dansend en zingend met de band. Daarna speelde de band ‘Smells Like Teen Spirit’ en toen ‘Wild World’. Ik realiseerde me dat Zach en ik dezelfde muzieksmaak hadden.
Het moest de muziek zijn, de opwinding, of de drank, maar al snel merkte ik dat ik ontspande en me opende naar hem toe, zoals ik dacht dat zijn indruk van mij ook aan het veranderen was.
Hij was knap, hij was aantrekkelijk, maar het was meer dan alleen fysieke aantrekkingskracht. Hij was grappig en scherpzinnig. Hij vroeg niet door naar details die ik niet wilde delen. Sommige jongens stellen te veel vragen over je privéleven om je vertrouwen te winnen, terwijl ze eigenlijk niet echt geïnteresseerd zijn. Ze doen alles, spelen elke rol, gewoon om met je naar bed te kunnen. Zach daarentegen nam de informatie die ik deelde en gebruikte die voor het gesprek, zonder te diep te graven of nep over te komen.
Voor het eerst was ik nieuwsgierig naar een jongen en vroeg ik me af hoe het zou voelen hem aan te raken… door hem aangeraakt te worden. Maar 98% van de tijd waren Zachs handen nergens in de buurt van mijn lichaam. In tegenstelling tot zijn vrienden, van wie de tongen al zuidelijker waren afgedwaald bij de kelen van mijn vriendinnen.
Het werd donker, en de band bracht het tempo omlaag met het nummer ‘Send Me an Angel’.
Zach deed een stap naar me toe. Hij grijnsde jongensachtig en hield zijn armen naar me uit. Ik glimlachte en stapte in zijn armen voor een slowdance. Hij trok me dichter naar zich toe terwijl zijn armen zich om mijn blote middel sloten. Ik legde mijn hand op zijn stevige, gespierde borst en liet mijn hoofd op zijn schouder rusten. We wiegden in stilte, op het ritme van de muziek. Ik voelde dat hij zijn wang op mijn hoofd legde.
“Ben je echt geboren met paars haar?” fluisterde hij in mijn oor.
Ik giechelde. “Was het maar zo. Maar zoveel geluk had ik niet.”
“Ik heb het gevoel dat ik een van mijn kinderlijke anime-fantasieën beleef,” fluisterde hij.
“Ik ook,” zei ik. “En morgen keer ik terug naar de realiteit. Mijn ouders mogen mijn haar zo niet zien.”
“Het is prachtig,” zei hij. “Niet veel meisjes kunnen wegkomen met paars en blauw haar en er dan toch zo verdomd heet en interessant uitzien.”
Ik glimlachte om mezelf. De eerste keer dat hij liet merken dat hij me interessant vond.
“Interessant? Je negeerde me tot ik je versloeg met schieten.”
Hij gaf me een scheve glimlach en schudde zijn hoofd. “Weet je zeker dat ik je negeerde? Ik ben er best goed in mijn emoties te verbergen, inclusief mijn nieuwsgierigheid en interesse.”
“Ik maakte waarschijnlijk geen geweldige eerste indruk. Je veranderde pas van gedachten toen ik wat doelen raakte.”
“Ik ben niet van gedachten veranderd,” zei hij. “Ik ging gewoon recht op mijn doel af. Omdat ik me realiseerde dat als ik geen move zou maken, iemand anders het wel zou doen. En ik had geen zin om de rest van de avond in de gevangenis door te brengen omdat ik een andere gast in elkaar had geslagen die het bij jou probeerde.”
Er was niets jongensachtigs of onzekers aan de manier waarop hij dat zei. Ook niet aan de manier waarop zijn armen zich steviger om mijn middel sloten. Hij deed niet meer alsof hij niet geïnteresseerd was.
“Zou je de gevangenis in gaan voor een meisje dat lijkt weggelopen uit een Japanse tekenfilm?”
Hij knipoogde naar me. “Ik ben altijd al een animefan geweest. En dit zou zomaar een pagina kunnen zijn uit mijn tienerfantasie.” Hij pauzeerde even, keek toen naar mijn lippen en zei: “En nu we het toch over fantasieën hebben…” Hij liet zijn woorden wegebben. Zijn blik werd plotseling intens en zwoel. En voordat ik überhaupt kon nadenken, boog hij zich naar me toe en raakte mijn lippen met de zijne.
Veeg omhoog om door te gaan
Elektriciteit stroomde van zijn lippen naar de mijne. Hij gaf me een kuise kus en trok zich toen terug, voordat hij weer naar voren leunde, wachtend om te zien of ik hem halverwege zou ontmoeten. Nou ja, hij zei toch dat we onze fantasieën aan het beleven waren? Dus ging ik op mijn tenen staan om hem terug te kunnen kussen. Hij klemde zijn armen steviger om me heen en verdiepte de kus. We verloren onszelf terwijl het nummer ‘You and I’ uit de speakers knalde.
Het kon ons niets schelen. Het was het perfecte liedje, het perfecte moment… de perfecte kus. Rillingen trokken over mijn rug, waardoor ik meer wilde voelen. Ik was blij dat hij sterk genoeg was om me vast te houden, want ik dacht niet dat ik op eigen benen kon staan.
Vuurwerk barstte boven ons los en het publiek juichte nog harder. Hij leunde met zijn voorhoofd tegen het mijne terwijl hij diep ademhaalde.
“Wauw…” zei hij zachtjes.
Ik sloot mijn ogen en glimlachte toen ik voelde hoe zijn armen zich steviger om me heen sloten, alsof hij bang was de connectie die we net hadden te verbreken.
Ik draaide me om naar het podium. Hij sloeg zijn armen om mijn middel en trok me tegen zich aan, zodat mijn rug tegen zijn borst rustte. Hij hield me zo vast, en het voelde comfortabel en veilig, ook al was hij een vreemde. Ik was nog nooit zo dicht bij iemand geweest, en toch voelden Zach’s armen om me heen echt… en juist. Het voelde vertrouwd, alsof ik al eerder zo was vastgehouden, en tegelijkertijd vreemd, alsof ik deze gevoelens, deze sensatie van opwinding en emoties voor het eerst ontdekte.
Ik kende hem niet, en toch had ik het gevoel dat ik hem kon vertrouwen, en het was niet mijn gewoonte om anderen snel te vertrouwen. Zelfs voor mijn beste vrienden hield ik veel achter. Ik liet nooit aan iemand mijn kwetsbare kant zien. Daarom had ik ook nog nooit een vriendje gehad. Ik voelde me niet prettig bij het openstellen en vertrouwen van anderen. Vertrouwen is zwakte tonen. En zwakken overleven niet—niet in mijn wereld. Geloven dat iemand voor je terugkomt is pure domheid. Ze deden het nooit.
Ik legde mijn armen over de zijne, en ik voelde dat hij me nog dichter tegen zich aantrok. We luisterden zwijgend naar de muziek. Ik genoot van het gevoel van de armen van deze vreemde om me heen. Hij legde zijn wang tegen mijn hoofd.
“Wat is je echte haarkleur?” fluisterde hij.
Ik giechelde. “Vind je het niet mooi zoals het nu is?”
“Jawel. Maar ik denk dat jij het eerste meisje met regenbooghaar bent waarin ik geïnteresseerd ben.”
Ik lachte. “Wat is normaal jouw type? Blondes? Roodharigen? Brunettes?”
Hij dacht even na en zei toen: “Ik besteedde daar eigenlijk nooit zoveel aandacht aan. Maar nu je het vraagt, denk ik dat ik een zwak heb voor meisjes met asblond haar en grote bruine ogen.”
Geen gezeur!
Ik was in de verleiding om hem mijn echte kleuren te vertellen, maar hield mezelf tegen. Deze nacht draaide om avonturen en fantasieën. Misschien, als we elkaar na vanavond nog eens zien, zou ik hem gewoon verrassen.
“Ik denk dat jij me op een dag als de vreemde zult herinneren.”
Hij draaide me voorzichtig om. Toen ik hem aankeek, fronste hij zijn wenkbrauwen. “Waarom? Ben je niet van plan me na vanavond nog te zien?”
Hij klonk eerlijk teleurgesteld.
Ik glimlachte. “Anime-meisjes bestaan niet in het echt, stoere jongen. Ik besta alleen vanavond. Morgen ben ik verdwenen.”
In zekere zin was dat geen leugen. Morgen zou ik terugkeren naar mijn oude leven. Deze zes jaar durende adempauze was voorbij. En dus ook mijn leven zoals ik het kende en liefhad. Het had geen zin om Zach te betrekken bij de chaos waarin ik straks terecht zou komen.
“Ik heb het gevoel dat je me je telefoonnummer ook niet gaat geven,” zei hij.
“Was je van plan erom te vragen?”
“Absoluut!” antwoordde hij zonder aarzelen.
“Jammer,” zei ik, terwijl ik hem een verontschuldigende blik gaf.
Hij schudde zijn hoofd. “Nou, dit feest duurt tot morgenochtend. Ik heb tot die tijd om je van gedachten te doen veranderen.”
“Ik betwijfel het, stoere jongen. Ik ben uitzonderlijk koppig.”
“En ik ben uitzonderlijk vasthoudend,” zei hij kalm.
Ik lachte. “We zullen zien. Anders laten we het aan het lot over.”
Hij schudde zijn hoofd. “Ik ben meer een ‘maak-je-eigen-lot’ type.” Zijn blik gleed naar mijn arm, waar mijn tijdelijke tatoeage zat. “Maar misschien is het lot deze keer aan mijn kant.”
“Hoe bedoel je?”
“Wat is de kans dat jij een tatoeage met mijn initiaal laat zetten, een paar minuten voordat je mij ontmoet?”
Ik lachte. “Doe niet zo gek. Het is niet jouw initiaal.”
“Voor zover ik weet begint Zach met een Z.”
“Nou ja. Maar…” Ik dacht aan iemand anders toen ik hem liet zetten. “Het is gewoon mijn favoriete letter van het alfabet. Dat ik nu een jongen ontmoet wiens naam met een Z begint, is puur toeval.”
“Het is het lot. Zeker omdat Z de vijfde minst voorkomende beginletter voor jongensnamen is.”
Ik kneep mijn ogen tot spleetjes. “Toeval. Ik dacht aan iemand anders.”
Hij zweeg even en vroeg toen voorzichtig: “Je hebt toch niet al een vriendje, hè? Ik hoef je niet af te pakken van een andere jongen? Ik heb plechtig gezworen nooit naar het meisje van een ander te verlangen. Maar voor jou zou ik misschien een uitzondering maken.”
Ik lachte. “Maak je geen zorgen. Ik heb geen relatie. Relaties zijn niet makkelijk voor mij.”
Hij trok een wenkbrauw op. “Waarom? Zijn je ouders streng?”
Ik schudde mijn hoofd. “Mijn ouders geven niks om mij.”
“Overbeschermende grote broer die iedere jongen in elkaar slaat die je wil verleiden?” vroeg hij speels.
Opeens sloeg mijn stemming om. Het maakte me verdrietig om eraan te denken dat mijn grote broer inderdaad beschermend was. Ik denk dat hij overbezorgd en paranoïde zou zijn over de jongens die ik zou daten. Nee, hij zou het me niet makkelijk maken om een vriendje te krijgen. Maar het brak mijn hart om te beseffen dat het nu alleen nog maar hypothetisch was. Want mijn broer was eigenlijk niet meer mijn broer. Niet biologisch. Zelfs niet meer wettelijk. Ik had geen recht om hem mijn broer te noemen. Op dit moment waren we niets meer dan vreemden zonder band.
“Heb ik iets verkeerd gezegd?” vroeg hij.
Ik schudde mijn hoofd. “Nee.”
“In ieder geval, geen enkele broer van jou zou me kunnen tegenhouden om dit te doen,” zei hij, en zonder waarschuwing boog hij naar voren en drukte zijn lippen op de mijne. Deze keer was hij niet zachtzinnig. Hij drong mijn mond binnen. Hij klemde zijn handen om mijn blote middel en zijn aanraking stuurde eindeloze schokken door mijn lichaam.
Het werd me warm en mijn hele lijf tintelde. Opeens vergat ik dat we midden in een menigte stonden. We zoenden alsof we de enigen op het concertterrein waren. Hij hield me stevig vast, drukte me tegen zich aan, raakte me alleen aan op plekken waarvan hij wist dat ze veilig waren, voorzichtig om me niet bang te maken, weg te jagen of af te schrikken.
Vuurwerk schoot voor de tweede keer die avond de lucht in—letterlijk en figuurlijk. Ik keek omhoog terwijl duizenden kleuren boven ons oplaaiden. Toen keek ik in Zach's expressieve blauwe ogen. Hij glimlachte naar me. En ik wist gewoon dat hij hetzelfde magische gevoel had als ik.
De band speelde het nummer ‘All I Wanna Do’. Hij keek me aan en grijnsde. “Goed nummer,” zei hij plagend.
Ik kon niet zeggen dat ik niet dacht aan wat hij dacht. Na die adembenemende kus was het moeilijk om niet te wensen dat we verder konden gaan.
Ik had nog nooit zoiets gevoeld. Meestal, op dit moment tijdens een date, was ik al drie ontsnappingsroutes aan het plannen. Elke smoes die de gevoelens van de jongen niet zou kwetsen, maar ervoor zou zorgen dat hij nooit meer zou bellen.
Maar bij Zach werd ik steeds meer aangetrokken. Alsof ik wilde dat deze avond eeuwig duurde. Ik voelde me niet veilig, maar ook niet in gevaar. Ik voelde me opgewonden en vol verwachting. En voor het eerst wilde ik meer met hem ontdekken, omdat ik het gevoel had dat ik hem kon vertrouwen.
Zach draaide me om en sloeg zijn armen om me heen. Ik legde mijn hoofd weer tegen zijn schouder terwijl we samen naar het prachtige vuurwerk om ons heen keken. Ik voelde hoe hij zachtjes aan mijn oor knabbelde.
“Je bent mooi,” fluisterde hij. “Maar dat heb je vast al vaker gehoord.”
“Ik geloof niet alles wat ik hoor.”
“Goed zo,” zei hij. “Maar geloof me als ik zeg dat je prachtig bent. Ik word niet zomaar op het eerste gezicht aangetrokken tot een meisje. Zeker niet als haar haar niet asblond is. Maar er was iets aan jou dat me aantrok, daar in de tattooshop. Toen je wegrende, was ik bang dat ik je nooit meer zou zien.”
"Misschien zijn we bedoeld om elkaar vanavond te ontmoeten," zei ik.
Veeg omhoog om door te gaan
Zach plantte een zachte kus aan de basis van mijn nek, waardoor er rillingen over mijn ruggengraat liepen.
"Ik begin steeds meer in het lot te geloven," zei hij.
"Misschien wordt het hoog tijd dat je dat doet." Ik draaide me naar het podium en bleef kijken naar de band die speelde.
Plots voelde ik me misselijk. Zweet begon zich te vormen op mijn voorhoofd. Ik voelde een huivering over mijn ruggengraat lopen. Ik kende dit gevoel, en ik was de tel kwijtgeraakt van hoe vaak ik me al zo had gevoeld.
Zach trok zich van me terug en keek naar mijn koortsachtige uitdrukking. Snel haalde hij iets uit zijn zak. Het was een snoepje. "Neem dit," zei hij. Ik pakte het van hem aan zonder een woord te zeggen. Toen zei hij: "Laten we iets te eten gaan halen."
Ik kon hem alleen maar toelachen. Op de een of andere manier wist hij wat er aan de hand was. Ik kreeg een hypo omdat ik al uren niets fatsoenlijks had gegeten.
Hij pakte mijn hand en verstrengelde onze vingers.
"Ben je diabetisch?" vroeg hij.
Ik knikte.
"Oké, dan moeten we snel iets eten. Ze hebben burgers, sushi, pasta en salade. Japans, Chinees, Italiaans of Mexicaans?"
Ik keek rond over het terrein waar foodtrucks stonden opgesteld. Ik kon maar niet beslissen wat ik wilde. Toen ik opkeek naar Zach, keek hij op me neer, wachtend op mijn antwoord.
"Ik neem pasta in een doos," antwoordde ik.
Hij trok me mee naar de kar die Italiaans eten verkocht en plaatste onze bestelling om mee te nemen.
"Frisdrank? Sap? Water?"
"Watermeloensap," antwoordde ik.
Toen onze bestelling werd overhandigd, haalde Zach zijn portemonnee tevoorschijn. Ik haalde wat geld uit mijn zak.
"Dit is voor mij," zei hij.
Ik schudde mijn hoofd. "Nee, hoeveel is van mij?"
"Oh nee, ik laat een meisje nooit betalen op een date."
"Date? Dit is geen date! Ik heb je net ontmoet."
Hij boog zich naar me toe en bracht me tot stilte met een kus. "Dat is het wel. Aangezien je weigert me je nummer te geven, zou dit onze eerste en laatste date kunnen zijn. Dus hou je mond en laat me mijn uiterste best doen om je te laten wensen dat er een tweede date komt."
Ik lachte. "Vooruit dan maar. Laat maar zien, knapperd."
Hij boog zich voorover en kuste me nog eens zachtjes op de lippen voordat hij me naar een van de tafels aan het einde van het terrein trok.
"Ik vraag me af waar mijn vrienden zijn," zei ik, terwijl ik weer op mijn telefoon keek.
"Maak je geen zorgen, Kenzo is een vrij verantwoordelijke kerel," zei hij zelfverzekerd. Hij gaf me mijn pasta, watermeloensap en een flesje Voss-water.
Tijdens het eten vertelde hij wat meer over zichzelf. Hij was afgestudeerd met twee hoofdrichtingen, eentje in business en een andere in computerprogrammeren. En nu deed hij een master in cyber security aan de universiteit.
"Je houdt van studeren?" vroeg ik. Het verraste me. De meeste jongens die ik ontmoette, zaten op school vanwege sport. Ze gaven nauwelijks om de vakken die ze volgden, en ze konden niet wachten om af te studeren.
Zach knikte. "Ik was er ook echt goed in. Ik ben eigenlijk vervroegd van de middelbare school afgestudeerd omdat ik een jaar heb overgeslagen. Maar toen... moest ik twee jaar werken zodat ik geld had om naar de universiteit te kunnen."
"Wat deed je dan?"
"Ik werkte 's ochtends bij het IT-bedrijf van een vriend. 's Nachts stond ik achter de bar."
"Daar kun je goed geld mee verdienen," zei ik. "Goed dat je de wilskracht hebt gevonden om dat allemaal op te geven en weer te gaan studeren."
Toen ik opkeek, zag ik dat hij me bestudeerde, alsof hij mijn reactie wilde peilen op de verhalen uit zijn leven, vooral of het me iets kon schelen dat hij niet rijk genoeg was om naar de universiteit te kunnen. Het kon me niets schelen. Ik had gedatet met jongens die in Porsches reden, en die waren niet half zo interessant als Zach. Ik gaf de voorkeur aan een jongen met een goed stel hersens boven eentje met alleen spieren en een mooie motor.
"Dus je gaat inbreken bij het Pentagon en ze daarna software verkopen waarmee hun systemen onkwetsbaar worden voor dreigingen? Briljant, niet per se ethisch, maar absoluut goed zaken doen."
Hij keek me even aan en grijnsde toen. "Nu je mijn plannen kent, moet ik je wel vermoorden."
Ik lachte. "Waarom zou je anders al die studies volgen?"
"Omdat ik het kan." Hij knipoogde naar me. "En jij zei dat het ooit goed voor de zaken is."
"Ik vraag me af hoe je dat allemaal in je schema past."
"Als je serieus genoeg bent over je dromen, vind je wel een manier om het te laten werken."
Ik glimlachte naar hem. "Altijd fijn om een ambitieuze man te zien."
Toen we klaar waren met eten, liepen we hand in hand over het festivalterrein.
"En hoe zit het met dat een-op-een potje, hmm?" vroeg hij, zijn stem vol uitdaging.
"Prima. Tenminste, als je ego niet al genoeg gekrenkt is," zei ik met een zelfvoldane blik.
Hij trok me mee naar het spelletjesgedeelte. "Twee spelers. Puntensysteem," zei hij tegen de jongen bij de stand. De jongen gaf ons allebei geweren. Ik begreep hoe het werkte. We moesten allebei schieten en wie de meeste punten haalde, won. We zouden op dezelfde doelen schieten, wat betekende dat we niet alleen accuraat, maar ook snel moesten zijn.
"Waar spelen we om?" vroeg ik.
Hij keek me schuin aan en schonk me een sexy, scheve glimlach. "Je telefoonnummer."
"Wacht, wat—?" Voordat ik die zin kon afmaken, gingen de lichten op groen en begon Zach meteen te schieten. "Shit!" vloekte ik, en begon ook te schieten.
Zach was niet te stoppen. Ik realiseerde me dat hij bij het eerste spel expres minder goed speelde, omdat hij wist dat zijn vrienden hem nooit konden verslaan en hij dacht dat geen van de meisjes überhaupt zou kunnen spelen. Maar nu er iets op het spel stond, was hij een veel betere schutter dan ik. En ik dacht altijd dat alleen mijn broer beter was dan ik in dit spel.
Uiteindelijk won hij, zestig-veertig.
Hij keek me zelfgenoegzaam aan. “Zie je? Ik zei toch dat ik ooit je telefoonnummer zou krijgen.”
“Ik heb daar niet mee ingestemd!” protesteerde ik.
“Hé, ik heb je ook niet horen tegenspreken. Een weddenschap is een weddenschap,” zei hij terwijl hij zijn telefoon uit zijn zak haalde en hem aan mij gaf. Ik pakte zijn telefoon aan. “Je telefoon moet wel overgaan, oké?”
Ik rolde met mijn ogen en draaide mijn eigen nummer op zijn telefoon. Na een paar seconden ging mijn telefoon over. Ik liet het hem zien.
“Tevreden?” vroeg ik.
Hij grijnsde breed naar me. “Ja. Kom, laten we iets drinken.”
Ik was geen grote drinker. Ik kon heel slecht tegen alcohol. Daarom dronk ik nooit in het bijzijn van vreemden. Ik vertrouwde niemand. Maar hier met Zach raakte ik langzaam aangeschoten, en het maakte me niet uit dat ik hem nog geen dag kende. Ik wist niet eens zijn volledige naam. Hij was makkelijk te vertrouwen, makkelijk om je tot aangetrokken te voelen. En ongetwijfeld, als we elkaar na vanavond nog eens zouden zien, zou het makkelijk zijn om voor hem te vallen.
Hij was mooi, en hij rook lekker, als verse zeep en munt aftershave. Hij was slim en grappig. Hij flirtte, maar hij werd niet handtastelijk. Hij voelde als een heerlijk ruikende, warme deken, speciaal voor mij gemaakt.
Misschien kwam het door de drank, misschien omdat dit mijn laatste dag was om te doen wat ik wilde, of het was gewoon Zach en zijn onweerstaanbare sexappeal. Maar ik wist dat ik mezelf langzaam aan hem aan het verliezen was.
Om tien uur veranderde het concert in een echt feest. Mensen werden steeds dronkener, en stelletjes werden intiemer. Zach en ik vormden daarop geen uitzondering. We vergaten zelfs onze vrienden en de rest van de wereld. Het voelde alsof we met z’n tweeën waren.
“Ik ga even naar het damestoilet,” zei ik tegen hem. Hij pakte mijn hand en begon te lopen. “Je hoeft niet mee te gaan.”
“Natuurlijk wel,” zei hij. “Weet je hoeveel dronken idioten je onderweg tegenkomt? Ik neem geen risico.”
Ik glimlachte. Dat was eigenlijk heel lief en galant. Een glimlach bleef op mijn gezicht geplakt, en toen ik opkeek, zag ik dat hij naar me keek.
“Wat?”
Hij grijnsde en schudde zijn hoofd. “Ridderschap is niet dood, weet je.”
“En ik geniet van die ontdekking.”
“Wat voor eikels heb jij vroeger gedatet?”
Ik haalde mijn schouders op. “Van alles wat.” Maar dat was niet waar. In werkelijkheid had ik nooit echt iemand een kans gegeven. Misschien was ik op zoek naar een bepaald type. Het was alsof ik een ideaalbeeld van een man in mijn hoofd had geschilderd, en niemand kwam daarbij in de buurt—tot nu.
We liepen het gebouw binnen waar de toiletten waren. Gelukkig was het er niet druk. Ik bekeek mezelf in de spiegel om te kijken of ik er niet als een wrak uitzag. Mijn smoky-eye look zat nog goed, dankzij de waterproof make-up die Marie me had geleend. Maar de kissproof lippenstift had de intensiteit van Zachs kussen niet overleefd. Ik deed geen moeite om het bij te werken. Ik had het gevoel dat we onze laatste kus nog niet gehad hadden.
Ik draaide Jessie’s nummer. Ze nam niet op. Ik probeerde Marie. Na twee keer bellen nam ze eindelijk op.
“Ik ben terug in het hotel,” zei ze.
“Je bent weggegaan zonder mij? En Jessie dan?”
“Ja, ja—oh god!”
Fuck! Heeft ze seks terwijl ze met mij praat?
Ik werd boos. “Marie!”
“Ja!” antwoordde ze.
“Van wie is dit bed?” hoorde ik een mannenstem vragen. Het klonk als Michael.
“Waag het niet om seks te hebben in mijn bed!” schreeuwde ik bijna tegen haar. Ik hoorde gelach aan de andere kant van de lijn en toen een onmiskenbare kreun.
Ik hing op. Ik probeerde Jessie’s nummer. Ze nam op na vijf keer overgaan.
“Sorry, Bee. We dachten dat jij en Z het heel gezellig hadden, dus zijn we weggegaan zonder jou.”
“Marie heeft seks in onze hotelkamer!” zei ik gefrustreerd.
“Ik weet het.”
“Wat? Waar ben jij?”
“Kenzo... heeft een aparte kamer voor ons gehuurd.”
Shit!
“En waar moet ik dan slapen?”
“Geen idee. Waarom vraag je het niet aan Z?”
“Jessie!” kreunde ik.
“Veel plezier, Bee. Maak je geen zorgen, Kenzo heeft me alles over Z verteld. Hij is schoon. Slim en behoorlijk verantwoordelijk. Je hebt geluk.” Toen hing ze op.
Ik was gefrustreerd. Mijn gezicht was onbeschrijfelijk toen ik uit het damestoilet kwam. Zach keek me nieuwsgierig aan.
“Wie heeft daar binnen je licht uitgedaan?”
“Niemand. Het gaat wel.” Ik probeerde te glimlachen.
We liepen een paar minuten zwijgend. Zach peilde mijn stemming. Ik was druk bezig te berekenen hoeveel geld ik nog in mijn zak had. Ik kon niet terug naar onze hotelkamer. Michael en Marie konden de hele nacht doorgaan. Ik had een eigen kamer nodig.
“Weet je, ik kan het zien als er tegen me gelogen wordt,” zei Zach. Ik trok een wenkbrauw op. “Het gaat niet goed met je.”
Ik schudde mijn hoofd. “Het komt wel goed.”
“Op wie ben je boos?”
“Niet op jou,” antwoordde ik. Ik kon hem moeilijk vertellen dat ik teleurgesteld was in mijn vrienden omdat ze zulke sloeries waren, toch?
“Oke, zolang dat maar duidelijk is,” zei hij, terwijl hij probeerde te glimlachen. Toen pakte hij mijn hand en kneep er zachtjes in voordat hij onze vingers in elkaar verstrengelde. “Wil je nog iets drinken?”
Perfect!
Een sterke fles wodka was waarschijnlijk precies wat ik nodig had om tot rust te komen en mezelf ervan te weerhouden mijn vrienden te wurgen zodra ik ze weer zag.
Nog een van mijn favoriete bands kwam het podium op. Met de Breezer in mijn hand en Zachs armen om mijn middel verloor ik mezelf in de muziek en begon ik te dansen en zingen.
Het feest verliep goed, tot plotseling de lucht werd doorkliefd door bliksem, gevolgd door een rollende donderslag.
Geen gein!
Ik had het naar mijn zin met een jongen die ik net had ontmoet. Dit was niet het moment waarop hij mocht ontdekken dat ik abnormaal ga zweten, beven en trillen zodra ik onweer hoor.
Nog een harde donderslag en ik verstijfde waar ik stond.
Veeg omhoog om door te gaan