Zadie’s POV
Op het moment dat hij zich omdraaide, zweer ik dat mijn ziel probeerde uit mijn lichaam te kruipen. Het was hem. Lazaro Saventino is de man met wie ik het heb gedaan.
Gitzwart haar, ogen als onweerswolken, een kaak uitgehouwen uit steen, en een gezicht dat evengoed op een wanted-poster als op een verdomde magazinecover had kunnen staan. Brede borst, sterke handen, datzelfde kille zelfvertrouwen dat ik voelde toen hij me vastpinde op de achterbank van zijn auto.
En nu? Nu zat hij achter een CEO-bureau. Met hetzelfde gezicht dat mijn hele zenuwstelsel achtenveertig uur geleden nog compleet had vernietigd. En die klootzak vertrok geen spier.
"Je bent te laat," zei hij, alsof we niet net samen gezondigd hadden in een hotelkamer.
Ik ging zitten, mijn hart bonkte in mijn keel. "Verkeer."
Zijn blik was droog, ongeïnteresseerd. "Net als je excuus." Wauw. Oké. Sla me dan maar gelijk in mijn gezicht.
Ik hield mijn glimlach strak. "Het zal niet nog eens gebeuren."
Lazaro leunde achterover in zijn stoel, armen over elkaar. "Je bent hier voor de functie van directieassistent."
Ik knikte. "Marina Velastro."
Valse naam en een verzonnen verleden. Hij bekeek me, niet alsof hij me aantrekkelijk vond, maar alsof hij probeerde te begrijpen wie ik was. Alsof hij me eerder had gezien maar het niet kon plaatsen. Goed. Laat hem maar twijfelen. Laat hem maar zoeken. Want zodra hij zou beseffen wie ik echt was, zou de hele tent ontploffen.
"Je lijkt ondergekwalificeerd," zei hij.
"Schijn bedriegt," kaatste ik terug. Hij kantelde zijn hoofd lichtjes, alsof ik hem verraste.
Toen daalde zijn stem, glad en scherp. "Ben je altijd zo brutaal tijdens sollicitaties?"
Ik boog naar voren. "Ben jij altijd zo neerbuigend tegen vrouwen met wie je al hebt geslapen?"
Zijn uitdrukking veranderde niet. Maar zijn oog trok samen. Heel even. Dus hij herinnerde het zich wél. Ik wist het verdomme. Maar in plaats van het te erkennen, draaide hij zich naar een map op zijn bureau—waarschijnlijk mijn valse cv—en sloeg die open alsof we niet midden in een stille oorlog zaten.
"Je springt veel van baan naar baan," zei hij.
"Het zakenleven is saai," antwoordde ik. "Ik hou ervan om bezig te zijn."
Zijn blik schoot terug naar de mijne. "Je zult het hier druk krijgen."
"Mooi." Hij pauzeerde, tikte met zijn vingers op de map. Ik haatte hoe kalm en beheerst hij eruitzag. Alsof ik niet compleet aan het instorten was voor zijn neus.
Hij bekeek me nog één keer en zei: "Je begint maandag." Ik knipperde. Was dat alles?
"Je neemt me aan?" vroeg ik, proberend mijn verbazing te verbergen.
Hij schonk me een halve glimlach. Een uitdagende. "Tenzij je liever wilt dat ik de receptie bel en beveiliging je laat wegbrengen?" God, ik haatte zijn gezicht. En het feit dat ik erop had gezeten.
Langzaam stond ik op, pakte mijn tas. "Tot maandag, meneer." Ik zei het laatste woord alsof het gif was in mijn mond. Hij trok geen spier. Keek me alleen na terwijl ik wegliep, alsof hij allang wist dat ik problemen ging veroorzaken. Pas bij de lift durfde ik weer adem te halen. Toen wilde ik bijna schreeuwen.
Hij was Lazaro, verdomme, Saventino, de naam op onze dossiers. Het spook waar het Bureau nooit vat op kreeg. Clean op papier, dodelijk in werkelijkheid. Beschuldigd van alles, van wapensmokkel tot offshore witwassen en het laten verdwijnen van mensen.
En ik? Ik had me laten nemen zonder bescherming op de eerste avond, alsof ik auditie deed voor de maffiavrouwen-olympische spelen. Ik leunde tegen de liftwand, mijn vingers drukten in mijn slapen. Wat was er in godsnaam mis met mij?
Ik had in jaren geen andere man meer aangekeken. Te gefocust, te op mijn hoede. En dan één nacht whisky, pijn en eenzaamheid, en ik laat voor één man mijn muren zakken? En het moest hem zijn?
Ik liet hem binnen. Hij liet me smeken. Liet me schreeuwen. Liet me iets voelen wat ik helemaal niet had mogen voelen. En nu was hij mijn verdomde baas. Ik lachte in mezelf. Een bittere, gebroken lach. Deze missie was nu al ontspoord.
Veeg omhoog om door te gaan
Zadie’s POV
Ik wist niet wat me harder raakte: dat ik de baan kreeg, of dat ik moest assisteren bij de man die me een paar nachten geleden nog "meneer" liet kreunen.
Daar zat hij. Achter een strak bureau, in een op maat gemaakt antracietkleurig pak, met een horloge dat waarschijnlijk meer kostte dan mijn appartement, en datzelfde zelfingenomen gezicht dat ik in een hotelbed had bereden. Nu moest ik hem weer meneer noemen en doen alsof hij mijn leven – en mijn rug – niet had verwoest. Ik hield mijn gezicht neutraal, mijn benen stevig. Geen emotie. Geen flashbacks. Alleen op de missie gefocust blijven.
Toen ik langs zijn kantoor liep, keek Lazaro niet eens op. “Mevrouw Valestro. Ik hoop dat u zich een beetje thuis voelt.”
“Ik voel me prima,” zei ik. “Dank u, meneer.”
Zijn mondhoek trok omhoog. “Mooi. Laat het me weten als u iets nodig heeft. En ik bedoel... álles.” Ik glimlachte strak en liep door.
De ochtend was spionage, vermomd als introductie. Ik liep rond, maakte praatjes met assistenten, deed alsof ik onder de indruk was. Maar ik hield alles scherp in de gaten. In de kopieerruimte kirden twee vrolijke assistentes alsof we in een romantische komedie zaten.
“Hij is zo aardig,” zei de een. “Heeft vorig jaar Jenna’s operatie betaald.”
“Heeft ook aan de kankerafdeling gedoneerd,” fluisterde de ander. “Niet eens over gepost.”
Ik lachte nep. “Wat een man.”
Ondertussen stond er in de dossiers dat hij geld witwaste via nepnon-profitorganisaties en wapens verkocht aan mensen met bloed aan hun handen. Te schoon. Dat maakte hem gevaarlijk.
Tegen het einde van de middag bonkte mijn hoofd van al het nep glimlachen en doen alsof ik de lucht die hij inademde niet haatte. Hij liep twee keer langs mijn bureau. Eén keer zei hij niets, de tweede keer smiespelde hij. En gek genoeg was dat erger. Precies om vijf uur stond hij er weer.
“Mevrouw Valestro. Loopt u even mee.” Ik pakte mijn tas en volgde hem richting de lift. Geen smalltalk. Niet in de lobby. Ook niet toen we uitstapten in de klamme schemering.
Hij liep snel. Ik hield gelijke tred, mijn hakken tikten over het trottoir. Bij zijn SUV aangekomen ging het portier aan de bestuurderskant op een kier.
Toen— Bang! Bang! Bang!
Schoten en gegil. Ik stond stokstijf, alert.
SERIEUS!? Op de alleréérste dag van mijn werk!
“Dekking!” riep Lazaro, terwijl hij mijn arm greep. Ik klapte tegen zijn borst aan, hij draaide zich om en schermde me af met zijn lichaam. We renden richting de parkeerplaats.
“Stap in die verdomde auto!” Hij rukte het achterportier open en duwde me naar binnen.
“Wat de—”
“Geen tijd!” Hij dook achter me aan. De deuren klapten dicht. Banden piepten. En toen waren we weg.
Ik zat daar, buiten adem, terwijl de adrenaline door mijn lijf gierde. “Wat is er in vredesnaam net gebeurd?!” Lazaro vertrok geen spier. Hij speurde gewoon als een soldaat door het achterraam.
“Iemand wilde een boodschap sturen,” zei hij plotseling, en pakte zijn telefoon alsof hij op zijn zakgeld wachtte.
“Jij bent niet verbaasd…” zei hij, toen keek hij me onderzoekend aan.
“Ik niet,” hijgend.
Zijn stem was zo kalm dat ik hem een klap wilde geven. We zwegen, alleen het vage licht van de stad flitste buiten voorbij. Toen zei ik: “Je bent niet wat ik had verwacht.”
Hij keek opzij. “Dat is de tweede keer dat je dat zegt.”
Ik keek hem aan. “Mensen proberen je te vermoorden, en jij zit te flirten?”
Hij haalde zijn schouders op. “Het houdt me rustig.”
“Probeer therapie,” beet ik hem toe, hopend dat hij beledigd zou zijn.
“Doe ik. Op dinsdag.” Mijn mond viel open. Ik knipperde. “Je meent het.”
Ik keek weg, om mezelf niet te verliezen. Die vent was chaos in zelfvertrouwen gehuld. En het ergste? Mijn lichaam reageerde alsof het hem gemist had. Alsof het weer wilde wegzinken in de armen van de man die me net had gered.
Ik kwam hier niet om gevoelens te krijgen. Ik kwam om een crimineel te pakken. Maar nu? Ik wist niet wat gevaarlijker was: zijn vijanden, of hijzelf.
Veeg omhoog om door te gaan
Zadie’s POV
De SUV was stil, maar mijn hart niet. Lazaro zat naast me alsof er niets was gebeurd, alsof we niet midden op klaarlichte dag in een hinderlaag waren gelopen, alsof mijn hoofd er niet bijna af was geblazen.
Zijn kaak was gespannen, ogen strak vooruit, gefocust alsof hij al wist wie die kogels had gestuurd en het hem niets kon schelen.
Kendall, zijn persoonlijke assistente, reed alsof ze dit al honderd keer had gedaan. Dit is de eerste keer dat ik haar ontmoet en ik denk dat we nooit met elkaar overweg zullen kunnen. Iets aan haar irriteert me zó dat ik het liefst dat blonde kreng bij d’r haren zou pakken. Ze keek geen enkele keer achterom naar mij. Tot ze zich verspreekt.
“Is het An-”
“Later,” onderbrak Lazaro haar snel, zijn toon scherp.
Kendalls ogen schoten even naar de mijne in de achteruitkijkspiegel. Ze wist dat ik het gehoord had. En nu hield ze me beter in de gaten. Ik hield mijn gezicht neutraal, niet te nieuwsgierig, niet te afstandelijk. Precies genoeg om de rol te blijven spelen.
We reden een ondergrondse garage in. Zwartgemaakte camera’s, versterkte deuren. Geen borden, geen bewakers. Hij stapte uit, wachtte niet, vroeg niet of het wel ging met mij. Hij liep gewoon door, en ik volgde.
De lounge boven was schemerig, duur, en leeg. Eén glazen wand keek uit over de skyline van de stad. Lazaro schonk twee glazen water in, gaf er een aan mij zonder een woord te zeggen. Ik pakte het met vaste handen, ook al schreeuwde alles vanbinnen.
“Je hebt een dag achter de rug,” zei hij eindelijk.
“Dat heb ik,” antwoordde ik, terwijl ik een slok nam. Ik keek hem schuin aan terwijl hij naar een gang liep, vanaf dat moment hoorde ik hun stemmen. “Wat doe je met haar?” Dat was Kendall.
“Ze is geen bedreiging,” antwoordde Lazaro.
“Ik vertrouw haar niet.”
“Ik weet het. Ga naar huis. Kom erachter wie dit gedaan heeft.” Even later hoorde ik haar vertrekken. Ik deed alsof ik niet luisterde en dronk gewoon mijn water, bleef stil zitten, speelde Marina. Maar mijn oren suisden. Lazaro kwam terug en ging tegenover me zitten, keek me een seconde te lang aan. Ik bleef kalm. Dit hoorde bij het werk. Houd je aan het dekmantelverhaal. Niet breken.
“Houd dit tussen ons,” zei hij.
“Het is niet mijn verhaal om te vertellen, meneer,” antwoordde ik, kalm en beleefd.
“Goed. Ik haat verraders.” Hij zei het niet hardop. Hij zei het zonder emotie. Gewoon een kille, definitieve zin die tussen ons in hing en de lucht zwaarder maakte.
Ik trok niet met een spier, maar iets draaide zich om in mijn borst. Ik wist wat mannen zoals hij met verraders deden, en hij zag er niet uit als iemand die iets vergaf. Hij leunde achterover, hield me nog steeds in de gaten. Alsof hij wachtte tot er nog iets los zou komen. Alsof hij al wist dat er iets niet klopte.
Ik had een reden nodig om te blijven, hij had me allang naar huis kunnen sturen. De meeste bazen zouden dat doen. Maar dit was niet zomaar een baan. Dit was een kans, misschien de enige, om zó dicht bij hem te komen.
“Als het mag,” zei ik, stem vast, “zou ik graag nog even blijven. Helpen. Misschien iets voor u koken. Ik weet dat de keuken hier goed gevuld is.”
Hij trok een wenkbrauw op. “Kun je koken?”
“Redelijk goed,” zei ik. “Ik dacht: het is wel het minste wat ik kan doen, na vandaag.”
Hij antwoordde niet meteen. Bestudeerde me weer, woog elk woord alsof het een leugen kon zijn. Wat het natuurlijk ook was. “Goed,” zei hij uiteindelijk. “Eén uur.”
Ik knikte. “Ik maak iets simpels.”
“Blijf je altijd zo scherp als dit bij iedereen?” vroeg hij, zonder te glimlachen.
“Alleen als ze samen met mij onder vuur komen te liggen.” Hij reageerde niet, maar stelde ook geen vragen meer.
Dat was genoeg. Dit was het. Ik was binnen. Nu kan ik langzaam het geheim van deze maffia ontrafelen.
Veeg omhoog om door te gaan