"Carlson," ademde Leila uit.
"Leilani." Hij glimlachte. Die bekende gevoelens van woede die ze had begraven sinds hun mislukte date borrelden in haar op. "Ik dacht niet dat ik je nog zo snel zou zien." Zij ook niet, ze had eerst moeten kijken voordat ze als een konijn in zijn auto sprong. "Ik heb geprobeerd contact met je op te nemen."
"Oh." Wat was de vriendelijkste manier om iemand te vertellen dat ze hem had geblokkeerd? Haar nepglimlach werd nog neper. "Ik heb een nieuw nummer. Dat is waarschijnlijk waarom je me niet kon bereiken."
"Mooi. Mag ik je nieuwe nummer?"
"Wat?" piepte ze uit.
"Je nieuwe nummer. Dan bel ik je later."
Vandaag droeg hij een muts dus bleef ze gespaard van het zicht van zijn dunner wordende haar. Toen hij zijn hoofd kantelde om haar beter te kunnen zien, verstijfde ze.
"Kijk, we zijn verkeerd begonnen. Mijn excuses."
"Het is oké. Kunnen we gewoon gaan?" vroeg ze.
"Waarheen?"
"Rechtdoor. Ik laat wel weten wanneer je moet stoppen."
Carlson barstte in een reeks verontschuldigingen uit toen ze vertrokken. Leila vervloekte haar lot keer op keer. Ze had Kelvins chauffeur moeten gebruiken.
Ze draaiden een andere hoek om en ze flapte eruit, "Als ik je mijn nieuwe nummer geef, stop je dan met praten?" Carlson minderde vaart maar hield een rustig tempo aan. "Is dat een ja?"
"Dat is het."
"Goed," zei ze. "Rij gewoon, niet meer praten."
Een paar meter verder vroeg Leila hem te stoppen. Carlson bood aan te helpen met haar tassen maar ze weigerde. Nadat ze hem haastig haar nummer had gegeven, begon ze aan de lange tocht naar haar huis. Ten eerste zou ze hem nooit bij haar huis hebben laten afzetten. Ten tweede bleef ze vandaag weg van het openbaar vervoer.
De zwaarte van de tassen drukte op haar maar ze ploeterde voort. Haar tas trilde met tussenpozen. Het moest haar echtgenoot zijn maar ze keek niet. Minuten of misschien uren later kwam de top van hun gebouw in zicht en Leila versnelde haar pas.
Eindelijk.
Haar hart bonsde toen ze de lift van haar appartement naderde. Ze probeerde excuses te bedenken voor haar echtgenoot. Zou hij boos op haar zijn? Had hij daar recht op? Hoe moest dit werken?
Er stond een figuur te ijsberen voor de lift met zijn hoofd gebogen over zijn telefoon. Hij haalde zijn vingers door zijn haar en zuchtte diep. Alsof hij haar aanwezigheid voelde, hief hij zijn hoofd op.
"Je bent terug," zei Kelvin bij wijze van begroeting.
Ze knikte. "Ja."
"Waarom heb je de chauffeur niet gebruikt?"
Omdat ze boos op hem was omdat hij deed alsof hij haar niet kende op kantoor. Ze betekende niets voor hem maar hij had op zijn minst aardig kunnen zijn.
Een vloed aan emoties overspoelde haar. Waarom maakte ze zich er überhaupt druk om? Het besef dat ze de situatie met Carlson had kunnen vermijden als ze zijn chauffeur had gebruikt, maakte haar nog geïrriteerder.
"Heb je enig idee hoe ongerust ik was?"
"Sorry, meneer."
Kelvin zuchtte weer. "Sorry is niet het antwoord." Leila had geen woorden voor hem. "Bel me gewoon als je weer laat bent en gebruik de volgende keer alsjeblieft de chauffeur."
"Oké." Ze wilde niet met hem praten maar hij was niet alleen haar echtgenoot, hij was haar baas. Hij had haar toekomst in handen. Zijn ogen vernauwden zich bij het zien van de tas in haar hand, ze hief hem op om uit te leggen. "Ik ben langs geweest om ingrediënten voor soep te halen zodat ik voor ons kon koken."
Kelvin fronste. "Ga jij koken?"
"Ja." Was het verkeerd om voor hen te koken? Hij bleef maar staren en het maakte haar ongemakkelijk. Haar hand zakte naar haar zij en ze gaf hem een flauwe glimlach. "Sorry dat ik je telefoontjes heb gemist."
"Geeft niet." Hij nam de tas van haar over voor ze kon weigeren, en ze hapte naar adem toen zijn vingers de hare raakten. "Ik help je hiermee."
Kelvin zei geen woord meer terwijl ze daar stonden te wachten op de lift. De lift ging open en ze stapten beiden in. Ze stonden aan tegenovergestelde kanten als vreemden, beiden stil.
De lucht werd dik van de awkwardness. Ze wierp steelse blikken op hem en perste haar lippen op elkaar. Deze man was de baas van haar baas. Haar echtgenoot.
Haar telefoon ging, ze schrokken er beiden van. "Sorry," mompelde ze. Verontschuldigingen leken het enige te zijn wat ze deed rond deze man. Leila pakte haar telefoon en fronste naar de beller.
Ze had dit nummer niet opgeslagen in haar telefoon.
De oproep eindigde en de telefoon ging opnieuw.
"Neem je niet op?" vroeg Kelvin.
Zonder na te denken, veegde ze omhoog en drukte de telefoon tegen haar oor. "Leilani. Ik ben het, Carlson."
"Wat wil je?" vroeg ze tussen opeengeklemde tanden door. Kelvin trok een wenkbrauw op, ze draaide zich om zodat ze naar de andere kant van de lift keek.
"We zijn slecht begonnen maar ik wil het graag goedmaken. Een echte date deze keer. Geen leugens."
"Niet geïnteresseerd. Stop alsjeblieft met me bellen."
Leila beëindigde het gesprek en blokkeerde dit nummer. Een dikkere golf van ongemak daalde neer over het stel terwijl ze wachtten om hun verdieping te bereiken.
"Problemen met je vriend? Ex?" vroeg Kelvin.
"Geen. Ik heb geen vriend."
Kelvin deed zijn bril af. "Als je niet met hem wilt praten, kun je hem vertellen dat je getrouwd bent."
Hoe wist hij dat het een hij was? Hij haalde zijn schouders op bij haar openlijke staren en ze onderdrukte de neiging om met haar vinger tegen zijn voorhoofd te tikken. Carlson vertellen dat ze getrouwd was zou het probleem moeten oplossen, maar Leila zou Kelvin niet het plezier gunnen te weten dat zijn suggestie welkom was.
"Juist." Een seconde later voegde ze toe, "Bedankt."
"Graag gedaan, vrouw."
"Zijn die voorgeschreven?" vroeg ze toen ze de stilte niet langer kon verdragen. Ze gebaarde naar de bril die in zijn borstzak zat. Als kind droegen zij en haar vrienden nepbrillen omdat het de indruk gaf van slimme leerlingen. Kelvin knikte met een halve glimlach. "Leuk."
Hij zei daar niets op en ze keek toe hoe de getallen op het paneel afnamen tot ze op hun verdieping waren. Een warm gevoel verspreidde zich door haar borst toen hij direct naar de keuken liep om de tas op tafel te zetten.
Hij krabde aan zijn achterhoofd terwijl zij een kruk naar zich toe trok om tegenover hem te gaan zitten. "Ik kan niet koken," flapte hij eruit.
Leila lachte. "Geen zorgen," antwoordde ze, "ik wel."
"Dank je, Leilani."
Ze kromp ineen bij het horen van haar volledige naam. Er moest een soort van begrip tussen hen zijn. Hij had geen reden om de hele tijd zo formeel tegen haar te doen.
"Kelvin, ik weet dat je mijn baas bent," zei ze en hij kneep zijn ogen samen. "Maar je hoeft niet zo formeel te zijn."
Ze keken elkaar aan, ze verwachtte dat hij iets zou zeggen, iets zou doen, maar hij gaf haar een beleefde glimlach en liep de keuken uit. Ze liet zich terugvallen in haar stoel en kreunde. Liefde was uitgesloten maar ze konden op zijn minst proberen vrienden te zijn of zich beschaafd te gedragen.
Ze dwong gedachten aan haar vreemde echtgenoot uit haar hoofd en begon te koken. Ze spoelde de groenten af en sneed ze, neuriënd op een toon die ophield toen Kelvin de keuken binnen kwam. Hij had zijn pak verwisseld maar hij zag er nog steeds net zo goed uit als daarin.
Vanuit haar ooghoeken zag ze hem dichterbij komen en ze stopte met snijden.
Praten of niet praten. Uiteindelijk fluisterde ze, "Heb je iets nodig?"
"Nee. Heb jij hulp nodig?" Ze schudde haar hoofd maar hij deed nog een stap naar voren en pakte de kom van het aanrecht. Betoverd volgden haar ogen hem terwijl hij de rijst in een pan deed om te koken nadat hij het had afgespoeld. Hij gaf haar een kleine glimlach. "Deed ik het verkeerd?" Hij deed het perfect. Hij wees naar de groenten, ze was halverwege met het snijden. "Weet je zeker dat je geen hulp nodig hebt daarmee?"
"Nee."
"Leila." Haar ogen schoten naar zijn gezicht, hij leunde achterover tegen de muur en observeerde haar. "Je baas noemde je Leila."
"Iedereen noemt me Leila," antwoordde ze.
Ze draaide zich van hem weg en ging verder met snijden. "Sarah denkt dat je een promotie verdient." Het mes stopte even met bewegen. "Leila? Leila." Hij zei haar naam alsof hij niet zeker was. "Dat klinkt beter. Voortaan noem ik je Leila." Zonder zijn blik te ontmoeten knikte ze. "Je mag me Kev noemen als we alleen zijn."
"Oké, Kev." Het stoorde haar dat hij wilde dat ze die naam alleen gebruikte als ze alleen waren maar ze besloot zich te concentreren op het positieve. Kelvin gaapte, ze zag hem worstelen om wakker te blijven. "Ga wat rusten, ik laat je weten wanneer het eten klaar is."
Kelvin protesteerde niet. Hij strompelde naar voren en ze glimlachte toen hij kort bij de deur stopte om te zeggen, "Moet je echt vandaag voor ons koken? Ik zou gewoon kunnen bestellen en dan kook jij een andere keer. Je hebt niet eens andere kleren aangetrokken."
"Ik wil het," antwoordde ze. Het was altijd haar routine geweest als alleenstaande vrouw. Avondeten maken, baden, eten, dan naar bed. "Ga nou maar, Kev. Ik roep je zo."
Veeg omhoog om door te gaan
Even later was het eten klaar. Leila zette het dienblad op tafel, met een grote, stralende glimlach terwijl ze naar de studeerkamer liep om haar man te halen. Ze trof hem aan tijdens een telefoongesprek. Zijn stem was zo zacht dat ze nauwelijks een woord verstond. Ze leunde tegen de deurpost, met een kleine glimlach terwijl ze hem zijn voorhoofd zag masseren. Zelfs als hij gestoord werd, zag hij er schattig uit. Ze zouden het misschien kunnen vinden samen.
Het gesprek eindigde en hij draaide zich naar haar toe. Leila glimlachte, klaar om te spreken maar hij onderbrak haar. "Wat wil je?"
Wow. Zijn woorden waren als ijs dat over haar werd gegoten, ze deed onbewust een stap terug uit de studeerkamer. Haar hand wees in de richting van de eetkamer.
"Het eten is klaar." Ze probeerde te glimlachen maar het lukte niet, zijn reactie kwetste haar. Hier was ze, proberend een goede echtgenote te zijn en hij was onbeleefd. "Dat kwam ik je vertellen."
Ze was een paar stappen uit de studeerkamer toen hij haar riep. "Leila." Ze stopte maar draaide zich niet om. Als hij onbeleefd tegen haar zou zijn, wilde ze niet bij hem in de buurt zijn. "Sorry dat ik mijn stem verhief."
Een glimlach verbergend knikte ze en liep door naar de eetkamer. Even later voegde Kelvin zich bij haar. Ze zaten tegenover elkaar, ze schepte het eten op en ze aten in stilte. Ze probeerde een paar keer een gesprek te beginnen maar de woorden stokten telkens als ze naar hem keek.
Ze kon zijn stemming niet peilen. "Leila," begon Kelvin. Haar hoofd schoot omhoog, ze kneep haar lippen samen terwijl hij probeerde een zin te formuleren. "Daarnet, het..." Zijn korte, bruine haar viel over zijn voorhoofd, ze balde haar vuist onder de tafel om zichzelf tegen te houden het weg te strijken. "Het telefoongesprek maakte me boos. Ik bedoelde niet onbeleefd te zijn." Warmte verspreidde zich door haar borst en een glimlach verscheen op haar lippen. "Sorry."
"Wil je erover praten?" Ze stopte een lepel rijst in haar mond. Kelvin observeerde haar. Het voelde alsof hij haar uren aanstaarde maar in werkelijkheid waren er slechts seconden voorbij gegaan. Hij schudde zijn hoofd en ze kon de teleurstelling die door haar heen flitste niet onderdrukken. "Oké."
Na het eten bood hij aan om af te wassen. Ze kon niet protesteren, haar armen waren moe en ze droeg nog steeds haar werkkleding. Ze brachten de borden naar de keuken, zij ging op de kruk zitten terwijl Kelvin naar de gootsteen vol vuile borden en de pan die ze voor het koken had gebruikt staarde.
Hij draaide de kraan open, water stroomde over de borden en Leila's wenkbrauwen fronsten toen Kelvin niet naar de spons en het afwasmiddel bij het raam reikte. Haar mond viel open toen hij een bord onder de kraan afspoelde zonder het te wassen.
Wat was hij aan het doen?
"Heb je ooit afgewassen?" Ze moest het vragen.
Zijn antwoord kwam niet meteen, hij hield het bord dat hij net had afgespoeld in de lucht, liet het toen weer zakken. "Nee."
Leila viel bijna van verbazing van het aanrecht. Ze sprong overeind en overbrugde de afstand.
"Hoe komt dat?"
Kelvin haalde zijn schouders op. "Er was altijd wel iemand die het deed." Bij haar openlijke staren voegde hij toe, "Mijn huisgenoot zorgde voor de keuken terwijl ik voor de financiën zorgde." Ze humde als antwoord. "Dat werkte voor ons."
Hij was te defensief en dat maakte haar argwanend.
Koken en afwassen behoorden tot de basisvaardigheden die iedereen zou moeten kennen. Kelvin stapte opzij toen zij afwasmiddel in de gootsteen spoot en deze met water vulde. Ze roerde door het water tot het schuimde. Zonder na te denken tikte ze tegen zijn neus, waardoor de punt bedekt werd met schuim. Hun ogen ontmoetten elkaar voor een ongemakkelijk moment, ze liet haar hand zakken en mompelde een verontschuldiging.
"Ik neem het hier over," zei hij toen ze wilde beginnen. "Voel je je nog duizelig?" Ze antwoordde ontkennend, hij keek haar een lange seconde aan. "Het is tijd voor jou om te rusten. Ik regel dit wel."
Leila had meer dan wat ook rust nodig maar ze kon hem hier niet alleen laten. Ze wist dat ze gelijk had hem niet alleen te laten toen een bord door zijn handen glipte naar de vloer, waar het in honderd stukken brak. Ze wisselden nog een ongemakkelijke blik, hij hurkte om de scherven op te rapen en zij schreeuwde.
"Stop," riep ze. Hij keek op. "Ik haal een bezem."
Ze weigerde zijn hulp bij het opvegen van zijn rommel. Voor hetzelfde geld had hij geen idee hoe hij een bezem moest gebruiken.
Toen de vloer schoon was, ging ze naar de gootsteen maar hij hield haar tegen. "Alsjeblieft, laat mij het doen." Hij nam het bord van haar over, haalde de spons erover zoals zij de eerste keer had gedaan. "Zo, toch?"
Ze knikte. Hoe kon een man er zo sexy uitzien tijdens het afwassen? Haar wangen werden warm toen hij haar op staren betrapte, ze keek weg maar haar grijns werd breder toen ze de glimlach opmerkte die hij probeerde te onderdrukken. Leila wilde hem beter leren kennen dan dit, normale gesprekken kunnen voeren.
Ze zouden een vaatwasser moeten aanschaffen maar ze vond het niet nodig voor een gezin van twee.
"Leilani. Weet je wat die naam betekent?" Kelvin spoelde de laatste serie borden af en droogde zijn handen aan de theedoek terwijl hij op haar antwoord wachtte. Ze had niet veel nagedacht over de betekenis van haar naam. Nadenken over de naam betekende hen herinneren en ze wilde niet herinneren. "Kind van koninklijke afkomst. Hemelse bloem." Dat wist ze niet. "Welke ben jij?"
Terwijl ze de borden in het bovenste rek zette, antwoordde Leila, "Geen van beide."
De sfeer veranderde, ze voelde hem zich terugtrekken in zijn schulp bij haar koude antwoord maar ze verontschuldigde zich niet. Hij legde de handdoek op het aanrecht en leidde haar naar de tafel.
"We moeten praten."
Veeg omhoog om door te gaan
Leila's hart schoot in haar keel. Ze verborg haar angst voor het onbekende en knikte. Kelvins blik gleed over haar en ze verborg haar handen onder de tafel. Voor één keer wilde ze niet weten wat hij dacht. Haar gedachten vertraagden terwijl ze de gebeurtenissen van vandaag herleefde. Ze had niets verkeerd gedaan.
"Vandaag op kantoor..." begon Kelvin.
"Ik snap het," onderbrak ze hem. "We moeten een geheim blijven." Haar wangen brandden toen ze zich herinnerde hoe hij zich tegenover haar gedroeg en ze haalde haar schouders op. Jammer dat ze geen verhalen over haar echtgenoot kon uitwisselen met Freya. "Ik begrijp het. Dat kan ik wel."
Na vier intensieve jaren bij Tech Valley wilde ze niet dat haar succes aan hem werd toegeschreven. Nog belangrijker, ze wilde niet dat hij zich uit de naad zou werken om haar te behagen. Alleen echte stellen deden dat en hun huwelijk was er een uit gemak.
Kelvin grijnsde om haar ongemak. "Ik wilde zeggen... Ik wilde je niet zenuwachtig maken." Oh. Ze staarde naar haar voeten, beschaamd door haar vrijpostigheid. "Ik zei niets over ons omdat we dat nog niet hadden besproken. Het was behoorlijk schokkend om je op kantoor te zien. Ik ben verbaasd dat ik het zelf niet had uitgevogeld."
Leila begreep niet wat hij daarmee bedoelde, maar ze knikte instemmend omdat ze al te lang stil was geweest.
"Sarah spreekt vol lof over je. Ze lijkt je aardig te vinden," voegde hij toe met een glimlach die verdween toen hij haar naar hem zag glimlachen. Hij schraapte zijn keel. "De beslissing om mensen over ons huwelijk te vertellen is aan jou. Ik vind het niet erg."
Zijn gezichtsuitdrukking veranderde niet, Leila hoopte dat tijd met hem doorbrengen haar zou helpen om wat van zijn zelfbeheersing te leren. Ze nam even de tijd om te antwoorden. Ze was misschien wel overstuur geweest door zijn gedrag, maar zijn uitleg deed haar bijna glimlachen.
"Ik denk dat we de dingen moeten laten zoals ze zijn." Hij zei niets, maar er flitste een emotie over zijn gezicht en ze voegde er snel aan toe, "Ik wil mijn privéleven niet naar mijn werk brengen."
Lily Bloom en Susan waren de enige twee die ze haar werkvrienden kon noemen, maar ze waren niet echt close. Bovendien, wie zei dat dit huwelijk zou standhouden?
"Weten je ouders ervan? Weten ze over mij?"
Gal steeg op in haar keel bij de vermelding van hen. Het was zo lang geleden dat ze die mensen had gezien en ze hoopte dat dat zo zou blijven. Ze schoof van haar stoel, ging toen weer zitten met een geforceerde glimlach.
"Zoals je weet, heb ik net Tech Valley overgenomen." Ze kromp ineen bij zijn toon. Hij praatte tegen haar zoals hij sprak tegen de verslaggevers die hem eerder interviewden. Zakelijk en beleefd. Het stoorde en irriteerde haar. "Zodra de eigendomsoverdracht voltooid is, zou ik graag mijn schoonfamilie ontmoeten."
"Nee," antwoordde ze. Hij fronste. "Je hoeft niemand te ontmoeten." Bij zijn openlijke staren dwong ze zichzelf te zeggen, "Ik wil niet over hen praten."
Leila had zijn ouders ook niet ontmoet en dat vond ze prima. Sterker nog, tijdens deze regeling wilde ze geen ouders erbij betrekken. Ze maakten de dingen altijd ingewikkeld.
"Je hebt nu mij, dat weet je toch?" zei hij. "Je bent niet meer alleen, Leilani."
Juist. Maar ze geloofde hem niet. Deze knappe man voor haar mocht dan haar echtgenoot zijn, maar ze voelde geen connectie met hem. Er was niets van die vonk waar Freya altijd over schreeuwde als ze het over Darren had. Kelvin was aardig maar dat was alles wat ze over hem wist. Waarom had hij haar bedrijf overgenomen?
"Ik meende wat ik zei in het restaurant," zei hij. Haar gedachten gingen terug naar hun eerste date na het huwelijk. Ze zoog lucht in door haar tanden toen Kelvin zijn stoel dicht bij de hare schoof. Als ze dichterbij zou leunen, zouden hun lippen elkaar raken. De gedachte beangstigde en exciteerde haar. Hij pakte haar hand en ze huiverde. "Jij en ik zijn zeer compatibel." Hun vingers verstrengeld, hield hij haar blik vast. "We kunnen kinderen krijgen en een normaal leven leiden."
"Dat denk ik ook," antwoordde ze.
Er kon veel misgaan, maar als Kelvin zich op het positieve wilde richten, zou zij hetzelfde doen. Hij liet haar los en stak zijn hand uit.
"Hebben we een deal?" Ze nam zijn hand in een stevige handdruk. "We blijven samen tot de dood ons scheidt." Er was geen spoor van gelach op zijn gezicht, ze kon het gevoel niet van zich afzetten dat dit voor hem meer was dan een zakelijk huwelijk. "Precies zoals onze geloften zeiden."
"Tot de dood ons scheidt," vulde ze aan.
"Bedankt, Leila."
Ze had geen flauw idee waarom hij haar bedankte, maar ze antwoordde, "Bedankt, Kev."
Ze deelden een glimlach. Hij bracht haar naar haar kamer, en ze verborg haar verbazing toen hij na haar naar binnen stapte. Hij ging op het bed zitten terwijl zij ging douchen en bij haar terugkomst was hij nog steeds in de kamer.
Water druppelde uit haar haar, ze ging voor de spiegel zitten om haar haar te föhnen terwijl ze hem zijdelingse blikken toewierp. Ze gaapte toen ze klaar was, haar ogen werden zwaar maar ze wist niet hoe ze hem moest vragen de kamer te verlaten. Dit was tenslotte nog steeds zijn huis.
"Je moet moe zijn." Hij klopte op de plek naast hem op het bed. "Kom. Ga wat slapen, mevrouw McKenna."
Maar haar voeten leken vastgelijmd aan de vloer. Ze wist niet hoe ze zich moest bewegen. Sliep hij vannacht in de kamer?
Veeg omhoog om door te gaan