Even later was het eten klaar. Leila zette het dienblad op tafel, met een grote, stralende glimlach terwijl ze naar de studeerkamer liep om haar man te halen. Ze trof hem aan tijdens een telefoongesprek. Zijn stem was zo zacht dat ze nauwelijks een woord verstond. Ze leunde tegen de deurpost, met een kleine glimlach terwijl ze hem zijn voorhoofd zag masseren. Zelfs als hij gestoord werd, zag hij er schattig uit. Ze zouden het misschien kunnen vinden samen.
Het gesprek eindigde en hij draaide zich naar haar toe. Leila glimlachte, klaar om te spreken maar hij onderbrak haar. "Wat wil je?"
Wow. Zijn woorden waren als ijs dat over haar werd gegoten, ze deed onbewust een stap terug uit de studeerkamer. Haar hand wees in de richting van de eetkamer.
"Het eten is klaar." Ze probeerde te glimlachen maar het lukte niet, zijn reactie kwetste haar. Hier was ze, proberend een goede echtgenote te zijn en hij was onbeleefd. "Dat kwam ik je vertellen."
Ze was een paar stappen uit de studeerkamer toen hij haar riep. "Leila." Ze stopte maar draaide zich niet om. Als hij onbeleefd tegen haar zou zijn, wilde ze niet bij hem in de buurt zijn. "Sorry dat ik mijn stem verhief."
Een glimlach verbergend knikte ze en liep door naar de eetkamer. Even later voegde Kelvin zich bij haar. Ze zaten tegenover elkaar, ze schepte het eten op en ze aten in stilte. Ze probeerde een paar keer een gesprek te beginnen maar de woorden stokten telkens als ze naar hem keek.
Ze kon zijn stemming niet peilen. "Leila," begon Kelvin. Haar hoofd schoot omhoog, ze kneep haar lippen samen terwijl hij probeerde een zin te formuleren. "Daarnet, het..." Zijn korte, bruine haar viel over zijn voorhoofd, ze balde haar vuist onder de tafel om zichzelf tegen te houden het weg te strijken. "Het telefoongesprek maakte me boos. Ik bedoelde niet onbeleefd te zijn." Warmte verspreidde zich door haar borst en een glimlach verscheen op haar lippen. "Sorry."
"Wil je erover praten?" Ze stopte een lepel rijst in haar mond. Kelvin observeerde haar. Het voelde alsof hij haar uren aanstaarde maar in werkelijkheid waren er slechts seconden voorbij gegaan. Hij schudde zijn hoofd en ze kon de teleurstelling die door haar heen flitste niet onderdrukken. "Oké."
Na het eten bood hij aan om af te wassen. Ze kon niet protesteren, haar armen waren moe en ze droeg nog steeds haar werkkleding. Ze brachten de borden naar de keuken, zij ging op de kruk zitten terwijl Kelvin naar de gootsteen vol vuile borden en de pan die ze voor het koken had gebruikt staarde.
Hij draaide de kraan open, water stroomde over de borden en Leila's wenkbrauwen fronsten toen Kelvin niet naar de spons en het afwasmiddel bij het raam reikte. Haar mond viel open toen hij een bord onder de kraan afspoelde zonder het te wassen.
Wat was hij aan het doen?
"Heb je ooit afgewassen?" Ze moest het vragen.
Zijn antwoord kwam niet meteen, hij hield het bord dat hij net had afgespoeld in de lucht, liet het toen weer zakken. "Nee."
Leila viel bijna van verbazing van het aanrecht. Ze sprong overeind en overbrugde de afstand.
"Hoe komt dat?"
Kelvin haalde zijn schouders op. "Er was altijd wel iemand die het deed." Bij haar openlijke staren voegde hij toe, "Mijn huisgenoot zorgde voor de keuken terwijl ik voor de financiën zorgde." Ze humde als antwoord. "Dat werkte voor ons."
Hij was te defensief en dat maakte haar argwanend.
Koken en afwassen behoorden tot de basisvaardigheden die iedereen zou moeten kennen. Kelvin stapte opzij toen zij afwasmiddel in de gootsteen spoot en deze met water vulde. Ze roerde door het water tot het schuimde. Zonder na te denken tikte ze tegen zijn neus, waardoor de punt bedekt werd met schuim. Hun ogen ontmoetten elkaar voor een ongemakkelijk moment, ze liet haar hand zakken en mompelde een verontschuldiging.
"Ik neem het hier over," zei hij toen ze wilde beginnen. "Voel je je nog duizelig?" Ze antwoordde ontkennend, hij keek haar een lange seconde aan. "Het is tijd voor jou om te rusten. Ik regel dit wel."
Leila had meer dan wat ook rust nodig maar ze kon hem hier niet alleen laten. Ze wist dat ze gelijk had hem niet alleen te laten toen een bord door zijn handen glipte naar de vloer, waar het in honderd stukken brak. Ze wisselden nog een ongemakkelijke blik, hij hurkte om de scherven op te rapen en zij schreeuwde.
"Stop," riep ze. Hij keek op. "Ik haal een bezem."
Ze weigerde zijn hulp bij het opvegen van zijn rommel. Voor hetzelfde geld had hij geen idee hoe hij een bezem moest gebruiken.
Toen de vloer schoon was, ging ze naar de gootsteen maar hij hield haar tegen. "Alsjeblieft, laat mij het doen." Hij nam het bord van haar over, haalde de spons erover zoals zij de eerste keer had gedaan. "Zo, toch?"
Ze knikte. Hoe kon een man er zo sexy uitzien tijdens het afwassen? Haar wangen werden warm toen hij haar op staren betrapte, ze keek weg maar haar grijns werd breder toen ze de glimlach opmerkte die hij probeerde te onderdrukken. Leila wilde hem beter leren kennen dan dit, normale gesprekken kunnen voeren.
Ze zouden een vaatwasser moeten aanschaffen maar ze vond het niet nodig voor een gezin van twee.
"Leilani. Weet je wat die naam betekent?" Kelvin spoelde de laatste serie borden af en droogde zijn handen aan de theedoek terwijl hij op haar antwoord wachtte. Ze had niet veel nagedacht over de betekenis van haar naam. Nadenken over de naam betekende hen herinneren en ze wilde niet herinneren. "Kind van koninklijke afkomst. Hemelse bloem." Dat wist ze niet. "Welke ben jij?"
Terwijl ze de borden in het bovenste rek zette, antwoordde Leila, "Geen van beide."
De sfeer veranderde, ze voelde hem zich terugtrekken in zijn schulp bij haar koude antwoord maar ze verontschuldigde zich niet. Hij legde de handdoek op het aanrecht en leidde haar naar de tafel.
"We moeten praten."
Veeg omhoog om door te gaan
Leila's hart schoot in haar keel. Ze verborg haar angst voor het onbekende en knikte. Kelvins blik gleed over haar en ze verborg haar handen onder de tafel. Voor één keer wilde ze niet weten wat hij dacht. Haar gedachten vertraagden terwijl ze de gebeurtenissen van vandaag herleefde. Ze had niets verkeerd gedaan.
"Vandaag op kantoor..." begon Kelvin.
"Ik snap het," onderbrak ze hem. "We moeten een geheim blijven." Haar wangen brandden toen ze zich herinnerde hoe hij zich tegenover haar gedroeg en ze haalde haar schouders op. Jammer dat ze geen verhalen over haar echtgenoot kon uitwisselen met Freya. "Ik begrijp het. Dat kan ik wel."
Na vier intensieve jaren bij Tech Valley wilde ze niet dat haar succes aan hem werd toegeschreven. Nog belangrijker, ze wilde niet dat hij zich uit de naad zou werken om haar te behagen. Alleen echte stellen deden dat en hun huwelijk was er een uit gemak.
Kelvin grijnsde om haar ongemak. "Ik wilde zeggen... Ik wilde je niet zenuwachtig maken." Oh. Ze staarde naar haar voeten, beschaamd door haar vrijpostigheid. "Ik zei niets over ons omdat we dat nog niet hadden besproken. Het was behoorlijk schokkend om je op kantoor te zien. Ik ben verbaasd dat ik het zelf niet had uitgevogeld."
Leila begreep niet wat hij daarmee bedoelde, maar ze knikte instemmend omdat ze al te lang stil was geweest.
"Sarah spreekt vol lof over je. Ze lijkt je aardig te vinden," voegde hij toe met een glimlach die verdween toen hij haar naar hem zag glimlachen. Hij schraapte zijn keel. "De beslissing om mensen over ons huwelijk te vertellen is aan jou. Ik vind het niet erg."
Zijn gezichtsuitdrukking veranderde niet, Leila hoopte dat tijd met hem doorbrengen haar zou helpen om wat van zijn zelfbeheersing te leren. Ze nam even de tijd om te antwoorden. Ze was misschien wel overstuur geweest door zijn gedrag, maar zijn uitleg deed haar bijna glimlachen.
"Ik denk dat we de dingen moeten laten zoals ze zijn." Hij zei niets, maar er flitste een emotie over zijn gezicht en ze voegde er snel aan toe, "Ik wil mijn privéleven niet naar mijn werk brengen."
Lily Bloom en Susan waren de enige twee die ze haar werkvrienden kon noemen, maar ze waren niet echt close. Bovendien, wie zei dat dit huwelijk zou standhouden?
"Weten je ouders ervan? Weten ze over mij?"
Gal steeg op in haar keel bij de vermelding van hen. Het was zo lang geleden dat ze die mensen had gezien en ze hoopte dat dat zo zou blijven. Ze schoof van haar stoel, ging toen weer zitten met een geforceerde glimlach.
"Zoals je weet, heb ik net Tech Valley overgenomen." Ze kromp ineen bij zijn toon. Hij praatte tegen haar zoals hij sprak tegen de verslaggevers die hem eerder interviewden. Zakelijk en beleefd. Het stoorde en irriteerde haar. "Zodra de eigendomsoverdracht voltooid is, zou ik graag mijn schoonfamilie ontmoeten."
"Nee," antwoordde ze. Hij fronste. "Je hoeft niemand te ontmoeten." Bij zijn openlijke staren dwong ze zichzelf te zeggen, "Ik wil niet over hen praten."
Leila had zijn ouders ook niet ontmoet en dat vond ze prima. Sterker nog, tijdens deze regeling wilde ze geen ouders erbij betrekken. Ze maakten de dingen altijd ingewikkeld.
"Je hebt nu mij, dat weet je toch?" zei hij. "Je bent niet meer alleen, Leilani."
Juist. Maar ze geloofde hem niet. Deze knappe man voor haar mocht dan haar echtgenoot zijn, maar ze voelde geen connectie met hem. Er was niets van die vonk waar Freya altijd over schreeuwde als ze het over Darren had. Kelvin was aardig maar dat was alles wat ze over hem wist. Waarom had hij haar bedrijf overgenomen?
"Ik meende wat ik zei in het restaurant," zei hij. Haar gedachten gingen terug naar hun eerste date na het huwelijk. Ze zoog lucht in door haar tanden toen Kelvin zijn stoel dicht bij de hare schoof. Als ze dichterbij zou leunen, zouden hun lippen elkaar raken. De gedachte beangstigde en exciteerde haar. Hij pakte haar hand en ze huiverde. "Jij en ik zijn zeer compatibel." Hun vingers verstrengeld, hield hij haar blik vast. "We kunnen kinderen krijgen en een normaal leven leiden."
"Dat denk ik ook," antwoordde ze.
Er kon veel misgaan, maar als Kelvin zich op het positieve wilde richten, zou zij hetzelfde doen. Hij liet haar los en stak zijn hand uit.
"Hebben we een deal?" Ze nam zijn hand in een stevige handdruk. "We blijven samen tot de dood ons scheidt." Er was geen spoor van gelach op zijn gezicht, ze kon het gevoel niet van zich afzetten dat dit voor hem meer was dan een zakelijk huwelijk. "Precies zoals onze geloften zeiden."
"Tot de dood ons scheidt," vulde ze aan.
"Bedankt, Leila."
Ze had geen flauw idee waarom hij haar bedankte, maar ze antwoordde, "Bedankt, Kev."
Ze deelden een glimlach. Hij bracht haar naar haar kamer, en ze verborg haar verbazing toen hij na haar naar binnen stapte. Hij ging op het bed zitten terwijl zij ging douchen en bij haar terugkomst was hij nog steeds in de kamer.
Water druppelde uit haar haar, ze ging voor de spiegel zitten om haar haar te föhnen terwijl ze hem zijdelingse blikken toewierp. Ze gaapte toen ze klaar was, haar ogen werden zwaar maar ze wist niet hoe ze hem moest vragen de kamer te verlaten. Dit was tenslotte nog steeds zijn huis.
"Je moet moe zijn." Hij klopte op de plek naast hem op het bed. "Kom. Ga wat slapen, mevrouw McKenna."
Maar haar voeten leken vastgelijmd aan de vloer. Ze wist niet hoe ze zich moest bewegen. Sliep hij vannacht in de kamer?
Veeg omhoog om door te gaan
Leila stond langzaam op. Haar man had zich geen centimeter verroerd, hij staarde naar haar alsof hij niet kon begrijpen waarom ze nog niet bij hem in bed was gekomen. Ze konden het nu wel goed met elkaar vinden, maar ze was nog niet klaar voor intimiteit met hem.
Hij was nog steeds een vreemde voor haar, een bekende vreemde. Bovendien hadden ze geen specifieke datum afgesproken voor seks. Ja, ze hadden het over kinderen gehad en zo, maar dat hoefde toch niet meteen? Ze moesten elkaar eerst een tijdje leren kennen voordat ze aan kinderen zouden beginnen.
Haar hart klopte sneller, ze vond het moeilijk om adem te halen terwijl ze zich voetje voor voetje voortbewoog. Kelvins telefoon ging over voordat ze het bed bereikte, ze keken elkaar aan en ze gaf hem een zachte, smekende glimlach om de kamer te verlaten.
Met gefronste wenkbrauwen schoot haar man uit bed. "Ik moet deze opnemen," zei hij. "Een momentje."
De woorden om hem te antwoorden ontbraken haar, hij gaf haar een kort knikje en haar borst zakte opgelucht in elkaar toen hij de kamer uit stapte. Na een laatste blik op de deur om zeker te zijn dat hij niet snel terug zou komen, haastte ze zich naar de kledingkast om haar pyjama te pakken.
Een pyjama met lange mouwen en stippen. Fronsend naar haar nachtkleding, vroeg Leila zich af wat ze zich bij haar kledingkeuze had gedacht. De pyjama liet haar eruitzien als een kind, een tiener. Als ze had geweten dat hij hier zou slapen, had ze misschien een andere set gekocht.
Iets wat haar meer flatteerde. Maar wilde ze hem hier eigenlijk wel hebben? Nee. Maar zou ze hem wegsturen? Nee. Het was zijn huis en als hij in welke kamer dan ook wilde blijven, zou ze hem laten. Terwijl die gedachte in haar hoofd landde, kwamen er meer vragen op.
Wat als hij haar wilde aanraken? Leila huiverde. Ze glipte in bed en rolde naar de andere kant, waarbij ze de overgebleven kussens tussen hen in legde om een mini-barrière te vormen. Haar man stapte de kamer binnen voordat ze de dekens over haar hoofd kon trekken en kon doen alsof ze sliep. Hij keek naar haar met een glimlach. Haar handpalmen werden vochtig en ze veegde ze af aan haar benen.
Kelvin nam plaats aan de andere kant van het bed, Leila slikte toen hij de kussens teruglegde op hun oorspronkelijke plek. Er gingen een of twee seconden voorbij maar hij vroeg niet hoe ze daar terecht waren gekomen en zij gaf geen verklaring. Haar neus trok samen toen ze de zwakke geur van sigaretten opving.
"Rook je?" hoorde ze zichzelf vragen.
Hij duwde zichzelf omhoog zodat zijn rug tegen het hoofdeinde rustte en ze elkaar aankeken. Leila's tanden zonken in haar lip hoe langer hij staarde, ze klemde het laken vast en schraapte haar keel. Zijn ogen dwaalden af naar haar lippen, en weer terug naar haar ogen.
"Af en toe," zei hij. Haar schouders bewogen in een halve ophaal omdat ze niet wist hoe ze moest reageren. Dit was nieuw voor haar. Ze had met een dronkaard te maken gehad, als ze Hem al zo kon noemen, maar niet met een roker. Hopelijk deelden ze geen vergelijkbare eigenschappen. Na een toxische ex wilde ze een verantwoordelijke echtgenoot. "Heb je een probleem met rokers?" Ze schudde haar hoofd en haar haar viel voor haar gezicht. Kelvin keek met een kleine glimlach toe hoe ze haar haar in een klein knotje deed. Hij reikte naar de bedlamp en duisternis viel over hun kamer. "Ga slapen."
"Ja, meneer." Kelvin grinnikte en ze sloeg haar hand voor haar gezicht, blij dat het licht uit was zodat hij haar verlegenheid niet kon zien. Hij maakte haar zo nerveus. Wat als hij 's nachts iets zou proberen? Dat zou hij niet doen. Hij was een gentleman. "Ik bedoelde, ja. Welterusten."
"Welterusten, Leila."
Seconden, misschien minuten gingen voorbij, ze kon niet slapen. Het bed kraakte terwijl Kelvin zich omdraaide. Ze klemde het laken vast, haar ogen wijd open en gericht op het plafond. Ze waren getrouwd, het was alleen maar logisch dat hij meer van haar zou willen. Het hoorde bij haar 'echtelijke' plichten tegenover hem.
"Ik ben er niet klaar voor," flapte ze eruit.
Kelvins stem kwam na een paar seconden. "Klaar waarvoor?" Haar stilte verraadde het, hij lachte kort. "Ja, we zijn getrouwd maar ik zal je niet dwingen iets te doen wat je niet wilt." Ze liet het laken los terwijl zijn woorden over haar heen stroomden. Ze geloofde hem. "Ik ben er klaar voor wanneer jij dat bent, Leila."
"Wat als ik er nooit klaar voor ben?" fluisterde ze.
De stilte droeg haar woorden, ze stelde zich Kelvin voor met zijn handen achter zijn hoofd gevouwen en zijn blik op het plafond. "Dan gebeurt er denk ik nooit iets."
Haar zenuwen verdwenen volledig bij zijn antwoord. Ze zouden hun huwelijk voltrekken maar niet vandaag. Tevreden zuchtend over haar geluk om getrouwd te zijn met een man als Kelvin, sloot ze haar ogen. Toen ze wakker werd, was de kamer te licht en het bed leeg.
Slaap vernevelde haar hersenen terwijl ze haar telefoon pakte. "Shit." Ze sprong uit bed toen ze de tijd op haar scherm zag. Hoe had ze haar wekker gemist? Die had haar nog nooit in de steek gelaten.
Waar was haar man?
Als op trefwoord liep Kelvin de kamer binnen met een mok. Hij nam een kleine slok en zette hem op de commode. "Je bent wakker."
Was dat teleurstelling die ze in zijn stem hoorde? Ze kon hem niet verwijten dat hij teleurgesteld was in haar. Hier was hij, de baas van haar bedrijf, al in pak en klaar voor werk terwijl zij net wakker werd met kwijl in haar mondhoeken.
Leila beet op haar lippen en liet haar hoofd zakken. "Ik heb mijn wekker gemist."
"Dat heb je niet." Ze hief haar ogen op naar zijn knappe gezicht. Zijn ochtendstem was net zo sexy als de rest van hem. "Je zag eruit alsof je meer rust nodig had dus ik heb de wekker uitgezet." Leila was verscheurd tussen waardering voor zijn attentie of hem de schuld geven. Ze zou te laat komen op haar werk. Dat was nog nooit gebeurd. "Gaat het wel?"
Veeg omhoog om door te gaan