
Beschrijving
"Trouw met me, Leilani." "Wat?" "We zullen regels hebben. Er komt een contract." Met ogen wijd van schok, mompelde ze, "Je wilt dat ik je vrouw word? Een contractvrouw?" * * * Na een verschrikkelijk mislukte Tinder-date gaat Leilani naar een bruiloft om zich bij haar beste vriendin te voegen. Daar ontmoet ze een man met het vreemdste voorstel ooit. Een huwelijk op basis van een contract. Een normaal persoon zou nee hebben gezegd, maar een eenzaam persoon zou het idee overwegen. Dus zegt ze ja tegen deze knappe, aantrekkelijke vreemdeling. Met een vreemdeling trouwen zou niet de slechtste beslissing zijn die ze ooit heeft genomen. Of dat denkt ze, totdat ze de volgende werkdag naar kantoor gaat en het afdelingshoofd hen vertelt dat het bedrijf een grote verandering heeft ondergaan. Een verandering zo groot als het krijgen van een nieuwe baas, die toevallig ook haar nieuwe echtgenoot blijkt te zijn.
Hoofdstuk 1
May 16, 2026
12:45 uur.
Waar was Carlson?
Leilani May Collins haatte het als mensen te laat waren. Ze hadden afgesproken om 12:30 uur maar zij was hier vijftien minuten eerder. Haar telefoon trilde en ze griste hem van tafel voordat hij kon overgaan. Het was Carlson.
"Hé," zei ze in de telefoon.
"Hé, Leila." Zijn stem klonk hetzelfde als tijdens hun eerdere gesprekken. Freya, haar beste vriendin, had het idee in haar hoofd geplant dat hij misschien een nepaccount was. "Sorry, ik ben wat laat."
Leila stopte met tikken op de zijden tafel en vouwde het servet opnieuw. Als Carlson niet zo knap was en waarschijnlijk een potentiële man in haar leven, was ze misschien wel uit het restaurant vertrokken. Ze nam een slok van haar glas water dat lauw was geworden. Hij had al één minpunt in haar boek.
"Oké. Hoe lang tot je hier bent?"
"Maximaal tien minuten," antwoordde hij.
"Prima. Ik wacht wel."
Ze zette haar glas neer en speelde candy crush op haar telefoon totdat ze een berichtje kreeg van Freya. Ze kreunde bijna meteen bij het zien van de inhoud. Het was weer een selfie van haar beste vriendin. Freya was op een bruiloft waar Leila had geweigerd mee naartoe te gaan. Met Freya meegaan stond gelijk aan jezelf opgeven voor een blind date. Het was Freya's missie geworden om Leila te koppelen aan elke beschikbare maar geschikte vrijgezel.
De twee gingen heen en weer, selfies en berichten uitwisselend. Leila wierp nog een blik op haar telefoon. Er waren twintig minuten voorbij. Ze wilde Freya bijna bellen om haar hier weg te halen maar bij nader inzien wachtte ze.
Carlson kon een goede reden hebben om laat te zijn. Tot nu toe was hij een geweldige gesprekspartner geweest. Hoewel deze date plaatsvond omdat zij erop had aangedrongen, zou Leila hem het voordeel van de twijfel geven. Ze zou nog tien minuten wachten en dan vertrekken. Misschien zelfs Tinder verwijderen. Die app werkte niet voor haar. Het zou misschien wel werken als ze meer moeite deed om haar profiel aantrekkelijker te maken en een echte foto van zichzelf gebruikte in plaats van Freya's kat.
Haar bruine ogen dwaalden door de ruimte, kijkend naar andere paartjes die lachten en knuffelden met een vleugje jaloezie. Na één blik op haar polshorloge wierp ze haar spiegelbeeld in het raam een grimmige glimlach toe.
Nog vijf minuten en dan was ze weg.
Gemompel van de tafel voor haar deed haar opkijken. Een stel was aan het ruziën en het trok de aandacht. Terwijl één ober naar hen toe ging om de situatie te sussen, kwam een andere naar haar tafel om haar bestelling op te nemen. Leila herkende zijn gezicht. Hij was al twee keer eerder langs geweest. Ze bladerde door het menu, verward en geamuseerd door de items op de lijst. Dit soort restaurant was normaal gesproken niet haar kopje thee, maar ze wilde indruk maken op deze Carlson.
"Mag ik een milkshake?" De ober keek haar aan alsof ze op hun gebroken witte tafelkleed had overgegeven. Zijn zwarte haar was strak naar achteren getrokken in een paardenstaart in zijn nek. Misschien keek hij daarom zo geconstipeerd. "Ik bestel wel als mijn date er is."
Met een kort knikje liep hij weg zonder een woord. Ze keek fronsend naar zijn weglopende gestalte, kreeg ze nu wel of geen milkshake? Haar telefoon trilde op tafel. Freya belde haar.
Leila nam niet op.
Het gesprek eindigde en er volgde een bericht. Haar beste vriendin wilde weten of haar date was gearriveerd en of ze het naar haar zin had. Leuk, inderdaad. Op dit punt kon het haar niet meer schelen. Ze maakte aanstalten om te vertrekken maar de ober naderde haar tafel met een dienblad met haar milkshake. Ze forceerde een glimlach maar hij beantwoordde die niet.
"Bedankt."
Hij dacht waarschijnlijk dat ze een van die mensen was die in een restaurant gingen zitten zonder iets te bestellen. Fout. Leila was hier maar voor één persoon. En die kon naar de hel lopen.
Starend naar haar telefoon gaf ze toe aan de drang om te reageren en stuurde Freya een bericht met wat verdrietige emoji's. Haar telefoon piepte onmiddellijk.
Freya: Je moet hierheen komen. De bruiloft is bijna voorbij.
Leila: Nee, dank je.
Freya: Kom. Kom naar de receptie. Eet wat taart.
Opstaand gebruikte Leila het lege glas om de milkshake af te dekken. Haar voeten deden pijn van de hele middag op hakken. Ze droeg hakken voor deze man. Om een goede indruk te maken zoals haar gekke beste vriendin had voorgesteld. De ober van eerder was een tafel aan het bedienen toen ze langs hem liep maar de vernietigende blik die hij haar richting op stuurde deed haar wankelen.
"Ik ga nog niet weg!" snauwde ze naar hem.
Sommige hoofden draaiden zich naar haar om, ze flitste hen een glimlach toe die ze reserveerde voor haar collega's en liep door naar het toilet. Haar handen grepen de rand van de wastafel vast, haar hart vertraagde. Haar spiegelbeeld staarde naar haar en haar rode lippen vormden een neppe, ingestudeerde glimlach.
Zwart haar viel over haar schouders, haar bruine ogen werden geaccentueerd door de make-up eromheen. Ze zou volgens geen enkele standaard het mooiste meisje in een kamer zijn, maar ze was mooi genoeg. Instinctief raakten haar vingertoppen de donkere vlek op haar kaak aan. Ze draaide de kraan open en spoelde haar handen af.
Wat als Carlson niet kwam omdat ze had geweigerd om hem naaktfoto's te sturen? Hoe dan ook, Leila was klaar met deze stomme date. Ze droogde haar handen onder de automatische handdroger aan de muur, streek nog een laatste keer door haar haar en trok de toiletdeur open.
Het herentoilet was naast het damestoilet. Leila stapte naar buiten op hetzelfde moment als een man in pak die tegen haar aan botste, waardoor ze wankelde op die verdomde hakken. Hij mompelde "Sorry," zonder ook maar een blik in haar richting te werpen en het enige wat ze aan hem kon herinneren was de portemonnee bij haar voeten.
Het was niet de hare. Fronsend raapte ze hem op en volgde het pad dat hij had genomen. Ze negeerde de ober die haar koude blikken toewierp, haastte zich naar buiten om de eigenaar van de portemonnee te vinden. Ze zou niet zo dom zijn om een bestelling te plaatsen zonder ervoor te betalen.
De koele middaglucht raakte haar gezicht, haar haar kietelde haar nek en ze bond het in een hoge knot. Waar was hij? Haar nek rekkend om voorbij het kleine hek te kijken dat haar scheidde van de parkeerplaats, zag ze hem en jogde zo snel als een amateur op hakken kon.
Voorovergebogen met zijn hand plat op het dak van zijn auto kon ze nauwelijks een glimp van zijn gezicht opvangen. Zijn zijprofiel was strak. Hij was nog steeds aan het bellen. Stukjes van het gesprek drongen door tot haar oren.
"Jezus Christus! Ik ben onderweg, Madonna," blafte de man in de ontvanger. Leila kromp ineen bij zijn toon. Ze wilde niet aan de andere kant van de telefoon zijn. Alsof hij haar voor het eerst opmerkte, draaide hij zijn hoofd licht zonder haar een volledig zicht op zijn gezicht te geven. "Ja?"
Oké. Iemand was niet in een goed humeur. Leila wees achter zich, proberend de woorden te vormen om hem uit te leggen dat zijn portemonnee op de grond was gevallen voor het toilet. De man zuchtte. Hij verplaatste zijn telefoon van zijn linker- naar zijn rechteroor en opende de achterdeur.
"Ga opzij, dame. Ik heb hier geen tijd voor."
Daarmee gleed hij zijn auto in en sloeg de deur dicht, haar achterlatend om naar haar tweelingbeeld te staren in het getinte raam. Ze snoof. Goed dan, ze draaide op haar hakken en stormde terug naar het restaurant.
De zachte bries van de airconditioning verwelkomde haar terug. Ze manoeuvreerde naar haar tafel en zakte in de stoel. De milkshake was bijna gesmolten maar ze slurpte hem zo op. Haar telefoon trilde terwijl ze aan het afronden was en ze ontgrendelde hem om het bericht van Carlson te bekijken.
Hij was er.
Haar ogen zwierven door het restaurant op zoek naar de lange, modelachtige man op Carlsons profiel, haar hart bonsde tegen haar borst toen een kleine man, die ze misschien zelfs zou overtreffen in lengte, naar haar zwaaide vanaf de deur. De milkshake smaakte niet langer melkachtig, ze probeerde op te staan, misschien weg te rennen maar haar voeten weigerden dienst.
God, alsjeblieft niet. Laat dit niet haar date zijn. Dit kon Carlson niet zijn. Maar de man liep naar haar tafel.
"Leilani, toch?"
"J... ja," fluisterde ze.
Hij trok de stoel voor haar uit en ging zitten. "Hoi."

His Contract Wife
86 Hoofdstukken
86
Inhoud

Opslaan

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101