passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

His to Protect - Hoofdstuk #3 - door Nina Soelian

His to Protect

/

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 2

Ik word wakker in stilte, wat in dit huis eigenlijk gelijkstaat aan een brandalarm.

Papa is wegβ€”vertrokken voor zonsopgang vanwege een of ander noodgeval dat niet kon wachten tot na mijn feestje. Het briefje op mijn nachtkastje is kenmerkend kort: 'Noodgeval met Singapore, maar ik ben terug voor je feest. Doe tot die tijd niets roekeloos, lieverd.'

Wat nogal wat is, aangezien ik altijd drie keer controleer of het fornuis uitstaat voordat ik het huis verlaat.

En ik kook niet. Nooit.

Papa heeft daar wel voor gezorgd, met al het personeel in ons landhuis. Het correct opvoeden en beschermen van de miljardairsdochter die ik ben en zo.

De zomerhitte is om negen uur 's ochtends al verstikkend en ik lig nog even in mijn bed, starend naar het plafond en probeer niet te denken aan cryptische discussies of de manier waarop Hugh me tijdens het avondeten aankeek. Of in zijn kamer.

Alsof ik een puzzel was die hij wanhopig graag wilde oplossen. Met zijn mond.

OkΓ©, ik denk er dus juist wΓ©l aan.

Tegen de middag ben ik rusteloos en het voelt alsof de muren op me af komen. Dus doe ik wat ieder redelijk mens doet bij een existentiΓ«le crisis: ik besluit het weg te sporten.

Het zwembad is perfectβ€”kristalblauw en verlaten. Ik duik erin en voel me meteen beter. Er is iets aan onder water zijn waardoor de wereld op de beste manier stilvalt.

Ik zwem baantjes. En nog meer baantjes. Mijn spieren branden op die fijne manier, maar ergens na een half uur begint het... vreemd te voelen.

Eerst word ik alleen wat licht in mijn hoofd en ik pauzeer aan het ondiepe einde, klem me vast aan de rand en wacht tot het overgaat. Maar dat doet het niet, mijn zicht wordt wazig aan de randen.

Dan worden mijn ledematen loodzwaar.

Ik probeer naar het trappetje te duwenβ€”het is vlakbij, misschien een meter of zoβ€”maar mijn armen werken niet mee. Ze bewegen door stroop, en de paniek slaat toe precies op het moment dat het water zich boven mijn hoofd sluit.

Ik zink. Ik ben Γ©cht aan het zinken.

Ik kan me niet bewegen, niet om hulp roepen, niets doen behalve toekijken hoe het wateroppervlak steeds verder wegraakt.

Dit is zo stom van me om op deze manier en zo jong te sterven.

Plotseling grijpen sterke handen mijn armen, trekken me met zoveel kracht omhoog dat het bijna pijn doet. Lucht en zonlicht raken mijn gezicht als ik door het wateroppervlak breek, voordat ik uit het water word gehesen en op een van de ligstoelen bij het zwembad word neergelegd.

Warme, grote handpalmen op mijn gezicht, die mijn hoofd kantelen. Een stem, scherp bevelend: "Adem. Focus op mij. Kom op, Claire, adem."

Ik hoest water op, mijn longen branden, en mijn hele lichaam trilt ondanks de hitte. Als mijn zicht eindelijk genoeg opklaart om te focussen, zie ik Hugh naast me gehurkt.

Zijn dure pak is volledig doorweekt, het water druipt uit zijn haar op zijn schouders, zijn blik harder dan ik hem ooit heb gezien. Maar zijn handen zijn zacht als hij nat haar uit mijn gezicht veegt.

"Waar dacht je in hemelsnaam aan, zwemmen in je eentje met koorts?"

Zijn stem is schor, bijna boos, maar er klinkt angst onderdoor. Ik probeer nog steeds op adem te komen, probeer te bevatten dat Hugh hier bij mij is. De manier waarop zijn natte overhemd aan zijn borst plakt helpt niets om mijn gedachten te ordenen.

"Ik..." breng ik uit tussen hijgende ademhalingen. "Ik werd gewoon... duizelig. Het gaat wel."

"Het gaat niet." Hij snijdt me af, zijn kaak gespannen terwijl hij dichterbij komt. "Ik kwam documenten ophalen voor je vader en zie jou in plaats daarvan uit het raam verdrinken."

Zonder nadenken grijpen mijn handen de natte stof van zijn overhemd vast. Ik trek mezelf nog dichterbij, druk mijn gezicht tegen zijn borst vanuit een soort onbewuste behoefte, want op de een of andere manier snijdt zijn geur dwars door de chloor en de paniek heen.

Cederhout en iets wilds. Op de een of andere manier laat het mijn hartslag vertragen.

"Claire." Zijn stem klinkt verstikt. "Wat doe je..."

"Je ruikt zo lekker..." murmel ik tegen hem, nog steeds versuft, snuffelend tegen de solide warmte van zijn borst.

Veilig. Hij ruikt naar veiligheid en het is compleet bedwelmend en precies wat ik nodig had nog voordat ik het wist.

Zijn hele lichaam verstijft na mijn woorden alsof het hem recht in zijn kern raakt, elke spier verandert in steen.

Voor een hartslag legt hij zijn hand op de achterkant van mijn hoofd en glijden zijn vingers door mijn natte haar, drukt me dichter tegen zich aan. Dan maakt hij een ruw geluid in zijn keelβ€”half grom, half kreunβ€”en lanceert zich praktisch van me weg.

Een van de huishoudsters verschijnt met handdoeken, alsof ze in de coulissen stond te wachten op haar cue, en Hugh neemt er een, slaat hem met zorgvuldige, onpersoonlijke efficiΓ«ntie om mijn schouders heenβ€”alsof er ineens een muur tussen ons wordt opgetrokken.

"Bel een dokter," zegt hij tegen haar. "Zorg dat iemand bij haar blijft."

"Ik zei toch dat het goed gaat," houd ik vol. "Ik had het gewoon te warm..."

Zijn ogen schieten op. "Je had kunnen verdrinken."

Er valt een beladen stilte, waarin ik me pijnlijk bewust word van het feit dat ik hier zit in niks anders dan mijn bikiniβ€”die schaars rode die mijn borsten er geweldig uit laat zien en amper als kledingstuk telt.

Dat de natte stof zich vastklemt aan elke nauwelijks verborgen ronding. Dat Hugh’s blik een fractie van een seconde omlaag flitst voordat hij hem met moeite weer naar mijn gezicht dwingt, zijn kaak strak van de inspanning.

"Dank je..." zeg ik zacht. "Dat je mijn leven hebt gered."

Hij draait zich al om. "Ik moet me omkleden. Haal die documenten." Hij pauzeert, met zijn rug naar mij toe. "Ga niet meer alleen zwemmen als je je niet goed voelt, Claire."

Het klinkt minder als een suggestie en meer als een bevel. Dan is hij weg en zit ik daar, gehuld in een handdoek, het moment herhalend waarop ik me tegen hem aandrukte en hij me terughield.

Heel even, voor hij zichzelf dwong los te laten.

De dokter arriveert een uur later en verklaart me uitgedroogd en oververmoeid, maar verder in orde. Maar ik kan niet stoppen met denken aan hoe Hugh eruitzag toen zijn zorgvuldig opgetrokken muren ineens barstten.

Tegen de avond heb ik een lang bad genomen en mezelf ervan overtuigd dat ik volkomen normaal ben en totaal niet geraakt door de gebeurtenissen van vandaag. Dat is een leugen, maar ik houd me eraan vast.

Ik ben op mijn kamer, draag alleen een dun hemdje en mijn favoriete katoenen slipje, mijn haar nog vochtig op mijn schouders, als er op de deur wordt geklopt. Misschien is het de huishoudster die alweer komt kijken of alles goed gaat, alsof ik nog een klein kind ben.

Maar als ik de deur open, staat daar Hugh, en zijn ogen zakken onmiddellijk voordat hij zichzelf kan tegenhouden.

Het is alsof je iemand live een gevecht met zijn eigen wilskracht ziet verliezen.

Zijn blik glijdt over mijn lichaamβ€”neemt het dunne hemdje in zich op dat werkelijk niets aan de verbeelding overlaat, hoe mijn tepels onmiskenbaar zichtbaar zijn door de stof, de blote benen die eindeloos lijken door te gaan.

Zijn pupillen verwijden alsof hij bedwelmd is, en zijn kaak spant zich zo hard dat ik bang ben dat hij een kies zal breken terwijl hij zijn blik weer naar mijn gezicht forceert.

"Ik..." Zijn stem klinkt schor tot hij zijn keel schraapt en opnieuw probeert. "De dokter zei dat je in orde was, maar ik moest het zelf zien."

"En?" Ik leun tegen het deurkozijn, doe geen moeite mezelf te bedekken. "Zie ik eruit alsof het goed gaat?"

De vraag klinkt uitdagender dan ik bedoelde. Of misschien precies zoals ik het bedoelde. Hoe dan ook, zijn handen ballen zich tot vuisten langs zijn zij, zijn knokkels worden wit.

"Claire." Mijn naam klinkt als een waarschuwing.

"Hugh." Ik spiegel zijn toon, en er flitst iets gevaarlijks in zijn ogen.

"Je zou meer kleren aan moeten doen."

"Waarom zou ik?" Ik kantel mijn hoofd, speel onschuldig. "Dit is mijn slaapkamer, ik verwachtte geen bezoek."

"Ik ben niet..." Hij haalt diep adem, zichtbaar worstelend om zichzelf in de hand te houden. "Ik kwam alleen even kijken hoe het met je was."

"En je hebt gekeken." Ik doe geen stap achteruit. Hij ook niet. "Nog iets?"

De lucht tussen ons lijkt ontvlambaar terwijl zijn blik naar mijn lippen zakt, daar net iets te lang blijft hangen. Als hij spreekt, klinkt zijn stem ruw.

"Je had daar niet alleen moeten zijn, je had kunnen sterven. Begrijp je dat?"

"Ik begrijp dat jij me hebt gered." Ik reik uit, mijn vingers raken de zijne waar ze tot vuisten gebald zijn. De aanraking stuurt die bekende maar nog steeds vreemde elektriciteit door mijn arm. "Tenzij je steeds redenen blijft vinden om je handen op mij te leggen."

Zijn adem stokt en voor één eindeloos moment denk ik dat hij dichterbij zal komen. Dat hij de afstand tussen ons zal overbruggen en iets doet waar we niet meer op terug kunnen komen. Iets wat ik al meer dan een jaar wanhopig van hem wil.

Maar in plaats daarvan doet hij een stap achteruit alsof ik hem heb verbrand.

"Fijne vroege verjaardag, Claire." De woorden klinken gespannen, bijna pijnlijk, als hij zich omdraait en wegloopt voordat ik kan reageren.

Ik sluit de deur en leun ertegenaan, mijn hart bonst, mijn huid gloeit van een hitte die niets met koorts te maken heeft.

Verdrinken was misschien minder gevaarlijk dan wat dit ook is.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 3

Ik word wakker met het gevoel dat iemand mijn bloed heeft vervangen door vloeibaar vuur, wat Γ³f een heel dramatische koorts is, Γ³f dat ik in een draak verander.

Gezien mijn pech de laatste tijd, kan het beide kanten op.

Het rationele deel van mijn brein suggereert dat ik het verjaardagsfeestje moet afzeggen. De rest van mijn brein, draaiend op koppigheid en slechte beslissingen, zegt absoluut niet. Hier ben ik al maanden mee bezig. Bovendien is Hugh er ook.

Dus ja. Drakenmodus it is.

Tegen de middag zit ik in mijn slaapkamer, onder handen genomen door een visagiste die blijft vragen naar de temperatuur van mijn huid.

Mijn beste vriendin Chris arriveert rond tweeΓ«n, stormt mijn slaapkamer binnen met haar gebruikelijke zonneschijn, glimlach en rode stiletto nagels. 'Jarige job! Hoe voelen we ons over... Oh MIJN GOD, je ziet eruit als de dood die is opgewarmd in een magnetron.'

'Jouw steun betekent alles voor me. Echt waar.'

Ze ploft op de rand van mijn bed. 'Maar even serieus, gaat het wel? Je bent echt, eh, buitenaards moe. De concealer is wel goed trouwens!'

'Dankje!' roept de visagiste opgewonden.

'Het gaat prima. Gewoon een beetje moe.' Weer rolt er een golf ongemakkelijke hitte door me heen, en ik weersta de drang om mijn badjas uit te trekken en mijn hoofd in de vriezer te steken. 'Lange week.'

'Als jij het zegt.' Ze kijkt me sceptisch aan, maar haar blik verandert naar haar samenzweerderige gezicht. 'Dus. Negentien... Tijd voor een héél belangrijk gesprek over die hete oudere man waar je al tijden over loopt te zwijmelen.'

Oh nee. Ik ken die toon.

De styliste pauzeert midden in een krul, duidelijk geΓ―nteresseerd, en ik probeer af te wimpelen. 'Ik weet niet waar je het over hebt.'

'Oh toe nou. Hugh Kane is al jouw seksuele ontwaken sinds je doorhad wat die gevoelens waren.'

Ze grijnst als een haai die bloed in het water ruikt.

'Wanneer ga je er nou eindelijk iets mee doen? Wat houdt je tegen? Loop vanavond gewoon op hem af en besta betekenisvol in zijn algemene richting.'

'Ik zou niet eens weten hoe.' De hitte in mijn lichaam draait nog een tandje hoger. 'Ik heb nog nooitβ€”'

Ik kap mezelf af voordat ik die zin kan afmaken, maar het is al te laat. De styliste en visagiste wisselen zo’n blik uit die zegt 'rijke maagd gesignaleerd.'

'Ja, ja. Je bent nog nooit met iemand geweest,' gaat Chris verder met de subtiliteit van een goederentrein. 'Maar schat, je kunt niet eeuwig maagd blijven! Uiteindelijk zul je toch echt moetenβ€”'

'Christina. Kunnen we het alsjeblieft NIET over mijn seksleven hebben nu?' Ik gebaar naar de styliste, die nu schaamteloos meeluistert.

Chris leunt achterover, maar haar grijns vervaagt niet.

'OkΓ©, even serieus. Ik zag hem net bij het kantoor van je vader. Die man zou je volledig slopen. Op de best mogelijke manier, maar toch. Weet je zeker dat je je eerste keer wilt beleven met iemand die eruitziet alsof hij een klein gebouw kan benchpressen?'

De woorden doen me blozen van een hitte die niets met mijn koorts te maken heeft. Mijn brein bezorgt me prompt verschillende uiterst ongepaste beelden van Hugh en mij en diverse oppervlakken. Zowel verticaal als horizontaal.

'Ik voer dit gesprek niet,' weet ik uit te brengen.

'Prima, ik laat het los. Voor nu.' Ze staat op en strijkt haar jurk glad. 'Beloof me gewoon dat je hem vanavond echt aanspreekt? Als een mens in plaats van een hert gevangen in hele sexy koplampen?'

'Ik zal het proberen,' mompel ik, al lijkt flauwvallen haast onvermijdelijk.

Tegen de avond ben ik gekleed in diep smaragdgroen dat mijn hazelnootkleurige ogen opvallend laat stralen. Gelukkig heeft de styliste ook magie verricht waardoor ik er elegant uitzie in plaats van iemand die de hele dag langzaam van binnenuit gaar is gekookt.

De balzaal vult zich met gastenβ€”zakenrelaties van papa, hun echtgenotes, familie-vrienden. Ik neem mijn positie bij de ingang in, met een glimlach als masker, begroet mensen terwijl ik de neiging onderdruk om mijn eigen huid van me af te trekken.

De gesprekken vervagen tot een brij van 'Wat zie je er prachtig uit, lieverd!', 'Al negentien!', 'Je vader moet zo trots zijn!'

Ondertussen voelt mijn hele lichaam verkeerd. Te warm. Te strak. Te bewust van elke textuur, elk geluid. En dan, precies om 20:15, loopt Hugh binnen.

De tijd stopt. Echt, stopt gewoon.

Alsof iemand op pauze drukt in het universum, speciaal zodat ik dit moment volledig kan waarderen: het verwoestende aanzicht van hem in avondkleding.

Zijn smoking zit alsof hij is gemaakt door engelen die gespecialiseerd zijn in vrouwenfantasieΓ«n. Het zilver bij zijn slapen vangt het licht van de kroonluchter en die staalgrijze ogen laten hun blik over de zaal gaan tot ze mij vindenβ€”met de precisie van een hittzoekende raket.

Op het moment dat onze blikken elkaar ontmoeten, verschuift er iets fundamenteels in mij.

Hitte stroomt door mijn lichaamβ€”anders dan de koorts, intenser, geconcentreerder. Meer wanhopig. Alsof de hele wereld zich heeft vernauwd tot alleen hem, alleen ons. Alleen deze aantrekkingskracht tussen ons die sterk genoeg voelt om de zwaartekracht te buigen.

Hij verstijft volledig, als een roofdier dat net zijn prooi heeft gezien. Zijn uitdrukking sluit zich af, maar niet voordat ik iets opvang dat verdacht veel lijkt op paniek, vermengd met honger.

Dan materialiseert papa naast hem en ze storten zich meteen in wat lijkt op een gespannen, fluisterende ruzie bij de bar.

En allebei blijven ze naar me kijken. Hugh kijkt woedend op een manier waardoor mijn hartslag omhoogschiet, terwijl papa eruitziet als iemand die zich plots beseft dat hij een verschrikkelijke fout heeft gemaakt.

Ik dwing mezelf weg te kijken, te glimlachen naar een andere gast, te doen alsof ik niets ongebruikelijks heb opgemerkt. Maar elke cel in mijn lichaam is zich hyperbewust van waar Hugh precies staat.

De verjaardags-toast vindt plaats om negen uur. Papa houdt een toespraak over hoe trots hij is, hoeveel ik gegroeid ben, alle passende vaderlijke dingen. Iedereen heft het glas en op dat moment positioneert Henry zich naast mij.

Hij is een zakenpartner van papaβ€”halverwege de dertig, te veel aftershave en dat irritante zelfvertrouwen dat alleen komt als je nooit nee te horen krijgt. Tijdens de toast schuift hij naast me, drukt een glas champagne in mijn hand met een glimlach die mijn huid doet kriebelen.

"Negentien," zegt hij, veel te dichtbij staand, zijn adem heet tegen mijn oor. "Helemaal volwassen nu. Wat een jonge vrouw."

Ik ben te koortsig, te ongemakkelijk om goed af te weren. Ik knik alleen maar, terwijl ik probeer weg te schuiven.

"Weet je, Claire, als je ooit advies nodig hebt—over studeren, carrièrekansen, levenservaring—ik help je graag als mentor."

Zijn hand glijdt naar mijn onderrug en de reactie is onmiddellijk.

Visceraal. Fout.

Mijn huid kruipt waar hij me aanraakt, elke zenuw schreeuwt in protest. Het is niet slechts ongemakβ€”het is fysieke afkeer. Alsof mijn lichaam op een primair, cellulair niveau weet dat deze handen volledig verkeerd zijn.

Dat iemand anders mij zou moeten aanraken.

"Je vader en ik gaan ver terug," vervolgt hij, totaal onbewust van mijn ongemak. "Ik zou het jammer vinden als je zou moeten ploeteren, terwijl je… middelen tot je beschikking hebt."

Aan de overkant van de kamer zie ik Hugh naar ons kijken, en de blik op zijn gezicht zou waarschijnlijk staal kunnen doen smelten. Zijn handen zijn tot vuisten gebald langs zijn zij, schouders gespannen met die soort spanning die meestal voorafgaat aan geweld.

Er zit iets bijna dierlijks in zijn uitdrukking, alsof hij zichzelf nauwelijks kan tegenhouden om de kamer over te steken en Henry’s hand voorgoed te verwijderen.

Wanneer Henry voorover buigt om iets in mijn oor te fluisterenβ€”iets over hoe mooi ik er vanavond uitzie, zijn adem walgelijk heet tegen mijn huidβ€”komt Hugh in beweging. Hij snijdt doelgericht door de menigte.

De blik op zijn gezicht zorgt ervoor dat mijn maag tegelijkertijd van verwachting en angst omdraait. Maar voordat hij bij ons is, gaat alles volledig mis.

De hitte in mijn lichaam zwelt aan tot ondraaglijke hoogte en mijn zicht wordt wazig.

Mijn huid staat in brand, elke zenuw schreeuwt, en er gebeurt iets verontrustenders. Een behoefte. Een wanhopige lichamelijke behoefte die ik niet begrijp, die zich opbouwt in mijn kern en alles overheerst.

Ik mompel een of ander excuus tegen Henry en vlucht haastig naar de dichtstbijzijnde uitgang, mijn hakken klinken paniekerig over het marmer terwijl ik de genadig lege gang in vlucht. Maar het helpt niet.

Mijn benen voelen als pudding, en ik kom misschien tien meter ver voordat ze volledig bezwijken.

Sterke armen vangen me op voordat ik de grond raak, en zijn geur overvalt me als een drugβ€”cederhout en iets wilds dat mijn hersenen compleet kortsluit. En in tegenstelling tot Henry’s aanraking voelt dit goed.

Mijn hele lichaam ontspant zich bijna automatisch in zijn omhelzing.

Hughs greep is wanhopig, bijna pijnlijk, hij trekt me tegen zijn borst alsof hij ons allebei wil verankeren. Zijn gezicht is op centimeters van het mijne, ademhaling schokkerig, pupillen verwijd door iets wat verdacht veel lijkt op dezelfde wanhopige behoefte die mij verteert.

Ik voel zijn hart bonzen tegen mijn hand, waar die tegen zijn borst gedrukt is. Ik zie hoe zijn ogen oplichten met iets dat er eerder zeker niet wasβ€”iets ambers en wilds.

Hij kijkt naar me alsof ik gevaarlijk en onmisbaar en volkomen verboden ben, allemaal tegelijk.

"Hugh…" krijg ik eruit, mijn stem nauwelijks meer dan een fluistering. "Er is iets mis met mij."

Zijn kaak spant zich aan en even lijkt het alsof hij echte, fysieke pijn voelt. Alsof wat er met mij gebeurt, hem ook treft.

"Ik weet het." Zijn stem is ruw, gespannen. "Maar ik laat je daar niet alleen doorheen gaan."

Voordat ik kan vragen wat hij bedoelt, tilt hij me op in zijn armen en draagt me richting de trap.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 4

De gang naar mijn kamer lijkt eindeloos te strekken. Ik word tegen Hugh’s borst gehouden, mijn gezicht gedrukt in de holling van zijn hals waar zijn geur het sterkst isβ€”cederhout en iets kruidigs eronder.

Elke ademhaling brengt me weer iets meer tot rust, de paniek zakt weg terwijl zijn warmte door mijn koortsige huid heen sijpelt.

"Bijna daar," zegt hij, zijn stem rauw, op een manier die ik nog nooit eerder heb gehoord.

Ik zou me zo niet veilig mogen voelen. Ik brand van binnen en niets klopt meer, maar zijn armen om me heen zijn het enige solide in een wereld die uit elkaar draait.

Hij duwt mijn slaapkamerdeur dicht achter ons en het klikken van het slot klinkt als een schot in de stille kamer.

Voorzichtig legt hij me op het bed neer, en het verlies van zijn lichaam voelt als een fysieke pijn in mijn onderbuik. Meteen schreeuwt mijn huid. De jurkβ€”die prachtige, dure jurk waar ik uren over heb gedaan om uit te kiezenβ€”voelt als schuurpapier tegen mijn overgevoelige huid.

"Ik kan niet... Het brandt... Alles is..." piep ik.

Wat gebeurt er met me? Wat is er mis met mijn lichaam? Waarom voel ik me tegelijk een krolse kat en een brandweerman?

De paniek slaat direct volledig toe. Die champagne…

"Ben ik gedrogeerd? Henry heeft me champagne gegeven en ik weet niet meer of ik het heb gedronken en... Oh mijn god... Ga ik dood op mijn eigen verjaardagsfeest?"

"Claire." Hugh zakt op zijn knieΓ«n naast het bed, zijn handen omlijsten mijn gezicht en dwingen me hem aan te kijken. "Luister naar me. Je bent niet gedrogeerd, je bent niet vergiftigd. En je komt hier doorheen."

"Maar wat..." Mijn handen klauwen aan mijn jurk, proberen hem uit te krijgen, proberen verlichting te vinden van stof die aanvoelt als een aanval. "Wat gebeurt er met me?"

Zijn kaak spant zich aan, en ik vang iets op in die grijze ogenβ€”kennis die hij niet deelt. "Ik kan nu niet alles uitleggen, maar ik zal voor je zorgen. Ik zweer het op mijn leven, je bent veilig bij mij."

"Dat is geen antwoord!" Nu huil ik, frustratie mengt zich met paniek en een overweldigende hunkering die in mijn kern opbouwt als een dam die op springen staat.

Hij weet duidelijk iets, hij is zo zeker dat het geen drugs zijn, en nog steeds vertelt hij me niet wat het wΓ©l is!

"Je hebt de champagne niet gedronken, ik heb het gezien. Vertrouw me." Zijn stem wordt lager, bijna een smeekbede. "Alsjeblieft, Claire. Gewoon... vertrouw me."

Maar ik kan niet denken aan vertrouwen of antwoorden of aan iets anders dan deze ondraaglijke hitte. "Ik kan niet. De jurk… Ik moet hem uit ."

Zonder aarzelen grijpt hij naar de rits. Zijn bewegingen zijn beheerst, klinisch, maar ik kan de strijd zienβ€”de spanning in zijn kaak, de manier waarop zijn handen niet helemaal stabiel zijn terwijl hij de jurk van mijn brandende huid afschuift.

Hij laat me achter in alleen mijn bijpassende zwarte kanten lingerie, en de verlichting van koele lucht doet me naar adem happen.

Het helpt, voor ongeveer vijf seconden. Dan is de hitte terug, erger dan tevoren, en er is een zeurende pijn laag in mijn buik die uitgroeit tot iets wanhopigs en overweldigends.

"Alsjeblieft." Ik weet niet eens waar ik om smeek. "Doe iets. Help me. Ik wil... ik moet..."

Mijn hand grijpt naar hem, klemt zich vast aan zijn shirt, mijn spieren weigeren los te laten.

Ik heb hem nodig.

De gedachte is onmiddellijk, bijna instinctief. Maar het voelt zo juist. Die vreemde zekerheid dat hij de enige is die het kan laten verdwijnen, die het beter kan maken, die me kan helpen.

De enige die me mag aanraken.

Gedreven door instincten die ik niet begrijp, friemelen mijn bevende handen aan de knopen van zijn overhemd. Als dat te moeilijk blijkt, verschuiven ze vastberaden naar zijn riem.

Hij grijpt mijn polsen, maar laat niet losβ€”hij houdt ze alleen vast terwijl zijn duim op mijn bonzende hartslag drukt.

"Claire, je weet niet wat je vraagt. Je bent pas negentien, je bent Richards dochter. Je vader is nu beneden, en ik ben..." Hij slikt moeizaam. "Dit is verkeerd op elk belangrijk vlak."

"Het kan me niet schelen." Meer tranen stromen over mijn wangen. "Niets daarvan kan me iets schelen. Laat het gewoon ophouden... alsjeblieft, laat het stoppen."

Er breekt iets in zijn blik en hij sluit zijn ogen voor een lange seconde.

Wanneer hij ze weer opent, is er een vreemde amberkleur te zien, vermengd met het grijs. "Zeg dat ik moet gaan. Zeg dat ik iemand anders moet sturen. Je vader, een dokter, wie dan ook behalve ik. Wijs mij af."

"Nee..." Nu huil ik echt, overmand door frustratie en levend verbranden. "Ga niet weg. Alsjeblieft, laat me niet alleen. Ik heb jou nodig."

Zijn beheersing breekt niet zomaarβ€”ze verbrijzelt volledig.

"Godver," fluistert hij, en dan beweegt hij plotseling en resoluut. "Kom hier."

Hij positioneert zich tegen het hoofdeinde en trekt me op om tussen zijn benen te zitten, mijn rug stevig tegen zijn borst gedrukt. Zijn sterke armen slaan zich om me heen van achteren, één hand spreidt zich over mijn buik terwijl de andere mijn hoofd zachtjes naar achteren kantelt tegen zijn schouder.

β€œIk heb je,” fluistert hij tegen mijn oor, zijn hand glijdt over mijn buik naar mijn dij op een manier die me naar hem toe laat buigen. β€œRicht je alleen op mij. Kun je dat, lieverd?”

Ik knik heftig, en dan glijden zijn vingers onder de rand van mijn slipje, vinden waar ik al gΓͺnant genoeg, wanhopig nat ben. De eerste aanraking doet me van het bed opveren met een geluid waarvan ik niet wist dat ik het kon maken.

β€œDat is het,” mompelt hij, zijn andere hand duwt mijn haar uit mijn gezicht. β€œLaat het gewoon gebeuren en het komt goed, ik heb je.”

Zijn vingers bewegen met vernietigende precisie, cirkelen en strelen in een ritme dat mijn hersenen volledig uitschakelt. Elke zenuw in mijn lichaam is gefocust op dat ene contactpunt, de opbouwende spanning die tegelijk opluchting en marteling is.

β€œHugh…”

β€œIk weet het, lieverd… ik weet het.” Zijn duim vindt mijn clitoris en draait langzaam cirkeltjes, terwijl twee vingers in me glijden, en oh god, ik wist niet dat het zo kon voelen.

De rek doet een beetje pijn maar is perfect. De druk is precies wat ik nodig heb, en als hij zijn vingers precies goed krult, zie ik letterlijk sterren.

Dan doet hij iets waardoor ik bijna volledig bezwijk.

Zijn mond vindt de gevoelige plek waar mijn nek mijn schouder raakt, en zijn tong trekt een langzame, hete lijn omhoog naar mijn oor. Het gevoel is elektrisch, alsof hij een geheime zenuw heeft gevonden die rechtstreeks met elk genotspunt in mijn lichaam verbonden is.

Mijn hele ruggengraat licht op, en opeens wordt elke aanraking van zijn vingers tienvoudig versterkt.

β€œMeer,” hijg ik uit. β€œAlsjeblieft… harder.”

Hij geeft eraan toe, zijn vingers bewegen sneller, dieper, zijn handpalm drukt bij elke stoot tegen mijn clitoris. Het genot bouwt zich onmogelijk hoog op, gespannen als een veer in mijn onderbuik.

β€œLaat los,” zegt hij, zijn stem schor tegen mijn huid. β€œKom voor me, Claire.”

De woorden, samen met zijn tong op mijn hals en zijn vingers die absoluut zondige dingen doen, laten me volledig loskomen. De climax treft me als bliksem, waardoor ik het uitschreeuw en me tegen hem aanboog terwijl mijn lichaam om zijn vingers samentrekt.

Hij stopt niet terwijl zijn mond mijn nek blijft bewerkenβ€”likkend, kussend, soms met zijn tanden zachtjes schrapend over de gevoelige huid. Maar de opluchting duurt misschien dertig seconden voor de brandende behoefte weer aanwakkert.

β€œIk moet…” hoor ik mezelf zeggen, bijna snikkend van frustratie. β€œHet is niet genoeg—”

β€œIk weet het.” Hij is alweer in beweging, zijn andere hand voegt zich bij de eerste, bewerkt me met een vaardigheid die beschamend zou zijn als ik nog hersencellen over had voor schaamte. β€œZoveel keer als nodig is. Ik zorg ervoor.”

De tweede climax komt sneller, harder, laat me trillend en hijgend achter.

En dan de derde. En vierde.

Hij kijkt lang naar me neer, zijn borstkas gaat snel op en neer, zijn pupillen verwijd van nauwelijks beheerst verlangen. Zijn handen trillen nu, en als hij spreekt is zijn stem rauw van verlangen.

β€œClaire, ik moet…” Hij slikt moeizaam, zijn kaak werkt alsof hij met zichzelf vecht. β€œIk moet je proeven. Ik weet dat ik het niet zou moeten, ik weet dat dit al te veel is, maar ik word gek hier en ik moet echt —”

Zijn woorden breken abrupt af en hij sluit zijn ogen alsof hij fysieke pijn lijdt.

β€œAlsjeblieft,” fluistert hij, en het woord klinkt als een gescheurde adem uit zijn keel. β€œAlsjeblieft, zeg me dat ik je mag schoonlikken.”

De rauwe eerlijkheid in zijn stem, de manier waarop hij bijna beeft van verlangen, doet iets diep in mij samentrekken van begeerte.

β€œJa,” adem ik zonder aarzeling. β€œAlsjeblieft, ja.”

Het geluid dat hij maakt is pure opluchting gemengd met honger, en dan legt hij me op het bed, beweegt doelgericht naar beneden langs mijn lichaam.

De eerste aanraking van zijn tong op mijn clitoris doet me schreeuwen en zijn haar met beide handen vastgrijpen. Hij kreunt tegen me aan alsof hij degene is die wordt verwend, de trilling stuurt schokgolven door mijn hele lichaam.

Het laat me bijna onmiddellijk weer klaarkomen, mijn rug kromt zich van het bed terwijl ik zijn naam uitschreeuw.

Hij stopt niet. Doet niet eens langzaam aan. Gaat gewoon door met zijn mond en vingers, afwisselend zachte plagerij en vernietigende intensiteit, alsof hij elke reactie, elk geluid dat ik maak in zich opneemt.

Tijd wordt betekenisloos. Het kunnen minuten of uren zijn dat hij me systematisch afbreekt en weer opbouwt, nooit die laatste grens overgaand maar me naar hoogten brengt waarvan ik niet wist dat ze bestonden.

Mijn lichaam klimt en stort telkens weerβ€”zijn tong, zijn vingers, soms beide samen tot ik een snikkende, trillende puinhoop van verlangen en voldoening ben.

β€œAlsjeblieft,” weet ik uiteindelijk uit te brengen tijdens een kort moment van helderheid. β€œIk wil alles van je.”

Hij tilt zijn hoofd op, zijn mond en kin glanzend van het bewijs van wat hij met me heeft gedaan, en de blik in zijn ogen is pure kwelling.

β€œNiet zo,” zegt hij beslist. β€œNiet als je niet jezelf bent. Niet als je me morgen zult haten.”

β€œIk zou nooit—”

β€œShh.” Hij drukt een zachte kus op mijn binnenbeen. β€œLaat me voor je zorgen. Alleen dit.”

Veeg omhoog om door te gaan

His to Protect

His to Protect

65 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

65

Inhoud

Aa