passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

His to Protect - Hoofdstuk #4 - door Nina Soelian

His to Protect

/

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 3

Ik word wakker met het gevoel dat iemand mijn bloed heeft vervangen door vloeibaar vuur, wat Γ³f een heel dramatische koorts is, Γ³f dat ik in een draak verander.

Gezien mijn pech de laatste tijd, kan het beide kanten op.

Het rationele deel van mijn brein suggereert dat ik het verjaardagsfeestje moet afzeggen. De rest van mijn brein, draaiend op koppigheid en slechte beslissingen, zegt absoluut niet. Hier ben ik al maanden mee bezig. Bovendien is Hugh er ook.

Dus ja. Drakenmodus it is.

Tegen de middag zit ik in mijn slaapkamer, onder handen genomen door een visagiste die blijft vragen naar de temperatuur van mijn huid.

Mijn beste vriendin Chris arriveert rond tweeΓ«n, stormt mijn slaapkamer binnen met haar gebruikelijke zonneschijn, glimlach en rode stiletto nagels. 'Jarige job! Hoe voelen we ons over... Oh MIJN GOD, je ziet eruit als de dood die is opgewarmd in een magnetron.'

'Jouw steun betekent alles voor me. Echt waar.'

Ze ploft op de rand van mijn bed. 'Maar even serieus, gaat het wel? Je bent echt, eh, buitenaards moe. De concealer is wel goed trouwens!'

'Dankje!' roept de visagiste opgewonden.

'Het gaat prima. Gewoon een beetje moe.' Weer rolt er een golf ongemakkelijke hitte door me heen, en ik weersta de drang om mijn badjas uit te trekken en mijn hoofd in de vriezer te steken. 'Lange week.'

'Als jij het zegt.' Ze kijkt me sceptisch aan, maar haar blik verandert naar haar samenzweerderige gezicht. 'Dus. Negentien... Tijd voor een héél belangrijk gesprek over die hete oudere man waar je al tijden over loopt te zwijmelen.'

Oh nee. Ik ken die toon.

De styliste pauzeert midden in een krul, duidelijk geΓ―nteresseerd, en ik probeer af te wimpelen. 'Ik weet niet waar je het over hebt.'

'Oh toe nou. Hugh Kane is al jouw seksuele ontwaken sinds je doorhad wat die gevoelens waren.'

Ze grijnst als een haai die bloed in het water ruikt.

'Wanneer ga je er nou eindelijk iets mee doen? Wat houdt je tegen? Loop vanavond gewoon op hem af en besta betekenisvol in zijn algemene richting.'

'Ik zou niet eens weten hoe.' De hitte in mijn lichaam draait nog een tandje hoger. 'Ik heb nog nooitβ€”'

Ik kap mezelf af voordat ik die zin kan afmaken, maar het is al te laat. De styliste en visagiste wisselen zo’n blik uit die zegt 'rijke maagd gesignaleerd.'

'Ja, ja. Je bent nog nooit met iemand geweest,' gaat Chris verder met de subtiliteit van een goederentrein. 'Maar schat, je kunt niet eeuwig maagd blijven! Uiteindelijk zul je toch echt moetenβ€”'

'Christina. Kunnen we het alsjeblieft NIET over mijn seksleven hebben nu?' Ik gebaar naar de styliste, die nu schaamteloos meeluistert.

Chris leunt achterover, maar haar grijns vervaagt niet.

'OkΓ©, even serieus. Ik zag hem net bij het kantoor van je vader. Die man zou je volledig slopen. Op de best mogelijke manier, maar toch. Weet je zeker dat je je eerste keer wilt beleven met iemand die eruitziet alsof hij een klein gebouw kan benchpressen?'

De woorden doen me blozen van een hitte die niets met mijn koorts te maken heeft. Mijn brein bezorgt me prompt verschillende uiterst ongepaste beelden van Hugh en mij en diverse oppervlakken. Zowel verticaal als horizontaal.

'Ik voer dit gesprek niet,' weet ik uit te brengen.

'Prima, ik laat het los. Voor nu.' Ze staat op en strijkt haar jurk glad. 'Beloof me gewoon dat je hem vanavond echt aanspreekt? Als een mens in plaats van een hert gevangen in hele sexy koplampen?'

'Ik zal het proberen,' mompel ik, al lijkt flauwvallen haast onvermijdelijk.

Tegen de avond ben ik gekleed in diep smaragdgroen dat mijn hazelnootkleurige ogen opvallend laat stralen. Gelukkig heeft de styliste ook magie verricht waardoor ik er elegant uitzie in plaats van iemand die de hele dag langzaam van binnenuit gaar is gekookt.

De balzaal vult zich met gastenβ€”zakenrelaties van papa, hun echtgenotes, familie-vrienden. Ik neem mijn positie bij de ingang in, met een glimlach als masker, begroet mensen terwijl ik de neiging onderdruk om mijn eigen huid van me af te trekken.

De gesprekken vervagen tot een brij van 'Wat zie je er prachtig uit, lieverd!', 'Al negentien!', 'Je vader moet zo trots zijn!'

Ondertussen voelt mijn hele lichaam verkeerd. Te warm. Te strak. Te bewust van elke textuur, elk geluid. En dan, precies om 20:15, loopt Hugh binnen.

De tijd stopt. Echt, stopt gewoon.

Alsof iemand op pauze drukt in het universum, speciaal zodat ik dit moment volledig kan waarderen: het verwoestende aanzicht van hem in avondkleding.

Zijn smoking zit alsof hij is gemaakt door engelen die gespecialiseerd zijn in vrouwenfantasieΓ«n. Het zilver bij zijn slapen vangt het licht van de kroonluchter en die staalgrijze ogen laten hun blik over de zaal gaan tot ze mij vindenβ€”met de precisie van een hittzoekende raket.

Op het moment dat onze blikken elkaar ontmoeten, verschuift er iets fundamenteels in mij.

Hitte stroomt door mijn lichaamβ€”anders dan de koorts, intenser, geconcentreerder. Meer wanhopig. Alsof de hele wereld zich heeft vernauwd tot alleen hem, alleen ons. Alleen deze aantrekkingskracht tussen ons die sterk genoeg voelt om de zwaartekracht te buigen.

Hij verstijft volledig, als een roofdier dat net zijn prooi heeft gezien. Zijn uitdrukking sluit zich af, maar niet voordat ik iets opvang dat verdacht veel lijkt op paniek, vermengd met honger.

Dan materialiseert papa naast hem en ze storten zich meteen in wat lijkt op een gespannen, fluisterende ruzie bij de bar.

En allebei blijven ze naar me kijken. Hugh kijkt woedend op een manier waardoor mijn hartslag omhoogschiet, terwijl papa eruitziet als iemand die zich plots beseft dat hij een verschrikkelijke fout heeft gemaakt.

Ik dwing mezelf weg te kijken, te glimlachen naar een andere gast, te doen alsof ik niets ongebruikelijks heb opgemerkt. Maar elke cel in mijn lichaam is zich hyperbewust van waar Hugh precies staat.

De verjaardags-toast vindt plaats om negen uur. Papa houdt een toespraak over hoe trots hij is, hoeveel ik gegroeid ben, alle passende vaderlijke dingen. Iedereen heft het glas en op dat moment positioneert Henry zich naast mij.

Hij is een zakenpartner van papaβ€”halverwege de dertig, te veel aftershave en dat irritante zelfvertrouwen dat alleen komt als je nooit nee te horen krijgt. Tijdens de toast schuift hij naast me, drukt een glas champagne in mijn hand met een glimlach die mijn huid doet kriebelen.

"Negentien," zegt hij, veel te dichtbij staand, zijn adem heet tegen mijn oor. "Helemaal volwassen nu. Wat een jonge vrouw."

Ik ben te koortsig, te ongemakkelijk om goed af te weren. Ik knik alleen maar, terwijl ik probeer weg te schuiven.

"Weet je, Claire, als je ooit advies nodig hebt—over studeren, carrièrekansen, levenservaring—ik help je graag als mentor."

Zijn hand glijdt naar mijn onderrug en de reactie is onmiddellijk.

Visceraal. Fout.

Mijn huid kruipt waar hij me aanraakt, elke zenuw schreeuwt in protest. Het is niet slechts ongemakβ€”het is fysieke afkeer. Alsof mijn lichaam op een primair, cellulair niveau weet dat deze handen volledig verkeerd zijn.

Dat iemand anders mij zou moeten aanraken.

"Je vader en ik gaan ver terug," vervolgt hij, totaal onbewust van mijn ongemak. "Ik zou het jammer vinden als je zou moeten ploeteren, terwijl je… middelen tot je beschikking hebt."

Aan de overkant van de kamer zie ik Hugh naar ons kijken, en de blik op zijn gezicht zou waarschijnlijk staal kunnen doen smelten. Zijn handen zijn tot vuisten gebald langs zijn zij, schouders gespannen met die soort spanning die meestal voorafgaat aan geweld.

Er zit iets bijna dierlijks in zijn uitdrukking, alsof hij zichzelf nauwelijks kan tegenhouden om de kamer over te steken en Henry’s hand voorgoed te verwijderen.

Wanneer Henry voorover buigt om iets in mijn oor te fluisterenβ€”iets over hoe mooi ik er vanavond uitzie, zijn adem walgelijk heet tegen mijn huidβ€”komt Hugh in beweging. Hij snijdt doelgericht door de menigte.

De blik op zijn gezicht zorgt ervoor dat mijn maag tegelijkertijd van verwachting en angst omdraait. Maar voordat hij bij ons is, gaat alles volledig mis.

De hitte in mijn lichaam zwelt aan tot ondraaglijke hoogte en mijn zicht wordt wazig.

Mijn huid staat in brand, elke zenuw schreeuwt, en er gebeurt iets verontrustenders. Een behoefte. Een wanhopige lichamelijke behoefte die ik niet begrijp, die zich opbouwt in mijn kern en alles overheerst.

Ik mompel een of ander excuus tegen Henry en vlucht haastig naar de dichtstbijzijnde uitgang, mijn hakken klinken paniekerig over het marmer terwijl ik de genadig lege gang in vlucht. Maar het helpt niet.

Mijn benen voelen als pudding, en ik kom misschien tien meter ver voordat ze volledig bezwijken.

Sterke armen vangen me op voordat ik de grond raak, en zijn geur overvalt me als een drugβ€”cederhout en iets wilds dat mijn hersenen compleet kortsluit. En in tegenstelling tot Henry’s aanraking voelt dit goed.

Mijn hele lichaam ontspant zich bijna automatisch in zijn omhelzing.

Hughs greep is wanhopig, bijna pijnlijk, hij trekt me tegen zijn borst alsof hij ons allebei wil verankeren. Zijn gezicht is op centimeters van het mijne, ademhaling schokkerig, pupillen verwijd door iets wat verdacht veel lijkt op dezelfde wanhopige behoefte die mij verteert.

Ik voel zijn hart bonzen tegen mijn hand, waar die tegen zijn borst gedrukt is. Ik zie hoe zijn ogen oplichten met iets dat er eerder zeker niet wasβ€”iets ambers en wilds.

Hij kijkt naar me alsof ik gevaarlijk en onmisbaar en volkomen verboden ben, allemaal tegelijk.

"Hugh…" krijg ik eruit, mijn stem nauwelijks meer dan een fluistering. "Er is iets mis met mij."

Zijn kaak spant zich aan en even lijkt het alsof hij echte, fysieke pijn voelt. Alsof wat er met mij gebeurt, hem ook treft.

"Ik weet het." Zijn stem is ruw, gespannen. "Maar ik laat je daar niet alleen doorheen gaan."

Voordat ik kan vragen wat hij bedoelt, tilt hij me op in zijn armen en draagt me richting de trap.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 4

De gang naar mijn kamer lijkt eindeloos te strekken. Ik word tegen Hugh’s borst gehouden, mijn gezicht gedrukt in de holling van zijn hals waar zijn geur het sterkst isβ€”cederhout en iets kruidigs eronder.

Elke ademhaling brengt me weer iets meer tot rust, de paniek zakt weg terwijl zijn warmte door mijn koortsige huid heen sijpelt.

"Bijna daar," zegt hij, zijn stem rauw, op een manier die ik nog nooit eerder heb gehoord.

Ik zou me zo niet veilig mogen voelen. Ik brand van binnen en niets klopt meer, maar zijn armen om me heen zijn het enige solide in een wereld die uit elkaar draait.

Hij duwt mijn slaapkamerdeur dicht achter ons en het klikken van het slot klinkt als een schot in de stille kamer.

Voorzichtig legt hij me op het bed neer, en het verlies van zijn lichaam voelt als een fysieke pijn in mijn onderbuik. Meteen schreeuwt mijn huid. De jurkβ€”die prachtige, dure jurk waar ik uren over heb gedaan om uit te kiezenβ€”voelt als schuurpapier tegen mijn overgevoelige huid.

"Ik kan niet... Het brandt... Alles is..." piep ik.

Wat gebeurt er met me? Wat is er mis met mijn lichaam? Waarom voel ik me tegelijk een krolse kat en een brandweerman?

De paniek slaat direct volledig toe. Die champagne…

"Ben ik gedrogeerd? Henry heeft me champagne gegeven en ik weet niet meer of ik het heb gedronken en... Oh mijn god... Ga ik dood op mijn eigen verjaardagsfeest?"

"Claire." Hugh zakt op zijn knieΓ«n naast het bed, zijn handen omlijsten mijn gezicht en dwingen me hem aan te kijken. "Luister naar me. Je bent niet gedrogeerd, je bent niet vergiftigd. En je komt hier doorheen."

"Maar wat..." Mijn handen klauwen aan mijn jurk, proberen hem uit te krijgen, proberen verlichting te vinden van stof die aanvoelt als een aanval. "Wat gebeurt er met me?"

Zijn kaak spant zich aan, en ik vang iets op in die grijze ogenβ€”kennis die hij niet deelt. "Ik kan nu niet alles uitleggen, maar ik zal voor je zorgen. Ik zweer het op mijn leven, je bent veilig bij mij."

"Dat is geen antwoord!" Nu huil ik, frustratie mengt zich met paniek en een overweldigende hunkering die in mijn kern opbouwt als een dam die op springen staat.

Hij weet duidelijk iets, hij is zo zeker dat het geen drugs zijn, en nog steeds vertelt hij me niet wat het wΓ©l is!

"Je hebt de champagne niet gedronken, ik heb het gezien. Vertrouw me." Zijn stem wordt lager, bijna een smeekbede. "Alsjeblieft, Claire. Gewoon... vertrouw me."

Maar ik kan niet denken aan vertrouwen of antwoorden of aan iets anders dan deze ondraaglijke hitte. "Ik kan niet. De jurk… Ik moet hem uit ."

Zonder aarzelen grijpt hij naar de rits. Zijn bewegingen zijn beheerst, klinisch, maar ik kan de strijd zienβ€”de spanning in zijn kaak, de manier waarop zijn handen niet helemaal stabiel zijn terwijl hij de jurk van mijn brandende huid afschuift.

Hij laat me achter in alleen mijn bijpassende zwarte kanten lingerie, en de verlichting van koele lucht doet me naar adem happen.

Het helpt, voor ongeveer vijf seconden. Dan is de hitte terug, erger dan tevoren, en er is een zeurende pijn laag in mijn buik die uitgroeit tot iets wanhopigs en overweldigends.

"Alsjeblieft." Ik weet niet eens waar ik om smeek. "Doe iets. Help me. Ik wil... ik moet..."

Mijn hand grijpt naar hem, klemt zich vast aan zijn shirt, mijn spieren weigeren los te laten.

Ik heb hem nodig.

De gedachte is onmiddellijk, bijna instinctief. Maar het voelt zo juist. Die vreemde zekerheid dat hij de enige is die het kan laten verdwijnen, die het beter kan maken, die me kan helpen.

De enige die me mag aanraken.

Gedreven door instincten die ik niet begrijp, friemelen mijn bevende handen aan de knopen van zijn overhemd. Als dat te moeilijk blijkt, verschuiven ze vastberaden naar zijn riem.

Hij grijpt mijn polsen, maar laat niet losβ€”hij houdt ze alleen vast terwijl zijn duim op mijn bonzende hartslag drukt.

"Claire, je weet niet wat je vraagt. Je bent pas negentien, je bent Richards dochter. Je vader is nu beneden, en ik ben..." Hij slikt moeizaam. "Dit is verkeerd op elk belangrijk vlak."

"Het kan me niet schelen." Meer tranen stromen over mijn wangen. "Niets daarvan kan me iets schelen. Laat het gewoon ophouden... alsjeblieft, laat het stoppen."

Er breekt iets in zijn blik en hij sluit zijn ogen voor een lange seconde.

Wanneer hij ze weer opent, is er een vreemde amberkleur te zien, vermengd met het grijs. "Zeg dat ik moet gaan. Zeg dat ik iemand anders moet sturen. Je vader, een dokter, wie dan ook behalve ik. Wijs mij af."

"Nee..." Nu huil ik echt, overmand door frustratie en levend verbranden. "Ga niet weg. Alsjeblieft, laat me niet alleen. Ik heb jou nodig."

Zijn beheersing breekt niet zomaarβ€”ze verbrijzelt volledig.

"Godver," fluistert hij, en dan beweegt hij plotseling en resoluut. "Kom hier."

Hij positioneert zich tegen het hoofdeinde en trekt me op om tussen zijn benen te zitten, mijn rug stevig tegen zijn borst gedrukt. Zijn sterke armen slaan zich om me heen van achteren, één hand spreidt zich over mijn buik terwijl de andere mijn hoofd zachtjes naar achteren kantelt tegen zijn schouder.

β€œIk heb je,” fluistert hij tegen mijn oor, zijn hand glijdt over mijn buik naar mijn dij op een manier die me naar hem toe laat buigen. β€œRicht je alleen op mij. Kun je dat, lieverd?”

Ik knik heftig, en dan glijden zijn vingers onder de rand van mijn slipje, vinden waar ik al gΓͺnant genoeg, wanhopig nat ben. De eerste aanraking doet me van het bed opveren met een geluid waarvan ik niet wist dat ik het kon maken.

β€œDat is het,” mompelt hij, zijn andere hand duwt mijn haar uit mijn gezicht. β€œLaat het gewoon gebeuren en het komt goed, ik heb je.”

Zijn vingers bewegen met vernietigende precisie, cirkelen en strelen in een ritme dat mijn hersenen volledig uitschakelt. Elke zenuw in mijn lichaam is gefocust op dat ene contactpunt, de opbouwende spanning die tegelijk opluchting en marteling is.

β€œHugh…”

β€œIk weet het, lieverd… ik weet het.” Zijn duim vindt mijn clitoris en draait langzaam cirkeltjes, terwijl twee vingers in me glijden, en oh god, ik wist niet dat het zo kon voelen.

De rek doet een beetje pijn maar is perfect. De druk is precies wat ik nodig heb, en als hij zijn vingers precies goed krult, zie ik letterlijk sterren.

Dan doet hij iets waardoor ik bijna volledig bezwijk.

Zijn mond vindt de gevoelige plek waar mijn nek mijn schouder raakt, en zijn tong trekt een langzame, hete lijn omhoog naar mijn oor. Het gevoel is elektrisch, alsof hij een geheime zenuw heeft gevonden die rechtstreeks met elk genotspunt in mijn lichaam verbonden is.

Mijn hele ruggengraat licht op, en opeens wordt elke aanraking van zijn vingers tienvoudig versterkt.

β€œMeer,” hijg ik uit. β€œAlsjeblieft… harder.”

Hij geeft eraan toe, zijn vingers bewegen sneller, dieper, zijn handpalm drukt bij elke stoot tegen mijn clitoris. Het genot bouwt zich onmogelijk hoog op, gespannen als een veer in mijn onderbuik.

β€œLaat los,” zegt hij, zijn stem schor tegen mijn huid. β€œKom voor me, Claire.”

De woorden, samen met zijn tong op mijn hals en zijn vingers die absoluut zondige dingen doen, laten me volledig loskomen. De climax treft me als bliksem, waardoor ik het uitschreeuw en me tegen hem aanboog terwijl mijn lichaam om zijn vingers samentrekt.

Hij stopt niet terwijl zijn mond mijn nek blijft bewerkenβ€”likkend, kussend, soms met zijn tanden zachtjes schrapend over de gevoelige huid. Maar de opluchting duurt misschien dertig seconden voor de brandende behoefte weer aanwakkert.

β€œIk moet…” hoor ik mezelf zeggen, bijna snikkend van frustratie. β€œHet is niet genoeg—”

β€œIk weet het.” Hij is alweer in beweging, zijn andere hand voegt zich bij de eerste, bewerkt me met een vaardigheid die beschamend zou zijn als ik nog hersencellen over had voor schaamte. β€œZoveel keer als nodig is. Ik zorg ervoor.”

De tweede climax komt sneller, harder, laat me trillend en hijgend achter.

En dan de derde. En vierde.

Hij kijkt lang naar me neer, zijn borstkas gaat snel op en neer, zijn pupillen verwijd van nauwelijks beheerst verlangen. Zijn handen trillen nu, en als hij spreekt is zijn stem rauw van verlangen.

β€œClaire, ik moet…” Hij slikt moeizaam, zijn kaak werkt alsof hij met zichzelf vecht. β€œIk moet je proeven. Ik weet dat ik het niet zou moeten, ik weet dat dit al te veel is, maar ik word gek hier en ik moet echt —”

Zijn woorden breken abrupt af en hij sluit zijn ogen alsof hij fysieke pijn lijdt.

β€œAlsjeblieft,” fluistert hij, en het woord klinkt als een gescheurde adem uit zijn keel. β€œAlsjeblieft, zeg me dat ik je mag schoonlikken.”

De rauwe eerlijkheid in zijn stem, de manier waarop hij bijna beeft van verlangen, doet iets diep in mij samentrekken van begeerte.

β€œJa,” adem ik zonder aarzeling. β€œAlsjeblieft, ja.”

Het geluid dat hij maakt is pure opluchting gemengd met honger, en dan legt hij me op het bed, beweegt doelgericht naar beneden langs mijn lichaam.

De eerste aanraking van zijn tong op mijn clitoris doet me schreeuwen en zijn haar met beide handen vastgrijpen. Hij kreunt tegen me aan alsof hij degene is die wordt verwend, de trilling stuurt schokgolven door mijn hele lichaam.

Het laat me bijna onmiddellijk weer klaarkomen, mijn rug kromt zich van het bed terwijl ik zijn naam uitschreeuw.

Hij stopt niet. Doet niet eens langzaam aan. Gaat gewoon door met zijn mond en vingers, afwisselend zachte plagerij en vernietigende intensiteit, alsof hij elke reactie, elk geluid dat ik maak in zich opneemt.

Tijd wordt betekenisloos. Het kunnen minuten of uren zijn dat hij me systematisch afbreekt en weer opbouwt, nooit die laatste grens overgaand maar me naar hoogten brengt waarvan ik niet wist dat ze bestonden.

Mijn lichaam klimt en stort telkens weerβ€”zijn tong, zijn vingers, soms beide samen tot ik een snikkende, trillende puinhoop van verlangen en voldoening ben.

β€œAlsjeblieft,” weet ik uiteindelijk uit te brengen tijdens een kort moment van helderheid. β€œIk wil alles van je.”

Hij tilt zijn hoofd op, zijn mond en kin glanzend van het bewijs van wat hij met me heeft gedaan, en de blik in zijn ogen is pure kwelling.

β€œNiet zo,” zegt hij beslist. β€œNiet als je niet jezelf bent. Niet als je me morgen zult haten.”

β€œIk zou nooit—”

β€œShh.” Hij drukt een zachte kus op mijn binnenbeen. β€œLaat me voor je zorgen. Alleen dit.”

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 5

Ik word alleen wakker, wat eerlijk gezegd niet mijn favoriete karakterontwikkeling is.

Het bed naast me is koudβ€”uren-geleden-verlaten koud. Er ligt een briefje op mijn nachtkastje, met irritante precisie gevouwen, want Hugh heeft waarschijnlijk origami geleerd van een monnik of zo.

β€˜Rust. Je hebt het nodig. β€”D’

Dat is alles.

Geen uitleg. Geen "we moeten praten." Geen "sorry dat ik je meerdere aardverscheurende orgasmes heb bezorgd en daarna ben verdwenen als een of andere extreem getalenteerde geest."

Gewoon rusten, alsof ik een zieke puppy ben in plaats van iemand wiens hele wereld net is omgegooid door een man die misschien wel bovennatuurlijke tongvaardigheden heeft.

Mijn lichaam voelt vreemd. Niet op een slechte manierβ€”eigenlijk beter dan ik me in dagen heb gevoeld.

Energiek, helder van geest, bijna tintelend, alsof iemand op de resetknop heeft gedrukt. Wat totaal geen zin heeft, gezien de "zware koorts" die blijkbaar intensieve manuele therapie vereiste.

Ik ben dit nog aan het verwerken wanneer mijn slaapkamerdeur opengaat en papa verschijnt met Dr. Morrison in zijn kielzog.

"Claire, lieverd." Papa is meteen aan mijn bed, neemt mijn hand in beide van de zijne. "Hoe voel je je? Hugh vertelde dat je het feest gisteravond vroeg hebt verlaten omdat je je niet lekker voelde, dus heeft hij je naar je kamer geholpen om uit te rusten."

Oh, lieve vader. Geloof me, hij heeft meer gedaan dan dat.

Niet dat hij daarvan op de hoogte hoeft te zijn.

De bezorgdheid in zijn stem is zo oprecht dat het pijn doet. Dit is typisch papaβ€”bovenop me zitten, zich zorgen maken, elke geschaafde knie behandelen als een potentiΓ«le ramp. Zijn overbescherming komt altijd voort uit liefde, zelfs als het me verstikt.

"Het gaat goed," zeg ik. "Eigenlijk voel ik me helemaal prima. Beter dan prima."

Dr. Morrison begint haar onderzoek terwijl papa bezorgd in de buurt blijft.

"De temperatuur is normaal," zegt ze. "Pols is goed. Bloeddruk uitstekend." Ze controleert mijn ogen, keel, het gebruikelijke ritueel. "Misselijkheid? Duizeligheid?"

"Nee, helemaal niets. Ik voel me compleet normaal."

Daarop wisselt ze zo'n veelzeggende doktersblik uit met papa.

"Op basis van mijn onderzoek lijkt het erop dat je gisteravond een zware virale koorts hebt doorgemaakt. Dat soort dingen kan snel opkomen en net zo snel weer verdwijnen. Het belangrijkste is dat je lichaam het succesvol heeft overwonnen."

"Viraal," herhaal ik langzaam. "Zoals... de griep?"

"Mogelijk. Maar je immuunsysteem heeft zijn werk gedaan." Ze pakt haar kleine dokterstas weer in. "Ik raad aan het de komende dag of twee rustig aan te doen. Veel drinken, rusten, en bel me direct als er weer symptomen optreden."

Papa bedankt haar uitbundig, begeleidt haar naar buiten en komt terug om op mijn bedrand te gaan zitten. Hij houdt nog steeds mijn hand vast, zijn duim draait cirkels op mijn knokkels.

"Je hebt me laten schrikken," zegt hij zacht. "Toen ik hoorde dat je je niet goed voelde..."

"Het gaat goed, pap. Echt." Ik knijp in zijn hand. Dan, voorzichtig: "Denk je... zou iemand iets in mijn drankje kunnen hebben gedaan gisteravond?"

Ik moet het zeker weten, ik blijf er obsessief aan denken. Want wat anders zou kunnen verklaren wat er gisteravond met mijn lichaam gebeurde, als het niet om een of andere afrodisiacumshit of drug ging die roofdieren gebruiken om vrouwen gewillig en zo wanhopig te maken?

Zijn gezicht verandert meteen bij mijn woorden. De zachte vader verdwijnt, vervangen door iets fel beschermends.

"Heeft iemand je iets gegeven? Heb je iets genomen?"

"Nee, ik... ik denk van niet. Ik herinner het me niet." De herinnering is nog steeds vaag. "Het kwam gewoon zo plotseling op..."

"Claire." Hij onderbreekt me, zijn stem gespannen. "Heeft iemand iets bij je gedaan? Want als dat zo is, dan zal ik persoonlijkβ€”"

"Nee! Nee, pap, niets van dat alles. Ik werd gewoon ziek. Maar het was zo plotseling, en ik dacht misschien..."

"Onze gasten zijn vertrouwde relaties, mensen die ik al jaren ken."

Zijn kaak is gespannen, maar hij dwingt zichzelf te kalmeren en knijpt mijn hand steviger vast.

"Ik zou je nooit in gevaar brengen. Nooit." Hij schikt mijn kussens met overdreven aandacht. "Ik heb namens jou al mijn excuses aan iedereen aangeboden. Alles is geregeld, je hoeft je nergens zorgen om te maken."

Natuurlijk is dat zo. Papa's specialiteit: alles regelen zodat ik het niet hoef te doen. Mij beschermen tegen de wereld, of ik dat nu wil of niet.

"Waar is Hugh?" De vraag glipt eruit voordat ik hem kan tegenhouden, en ik zie papa's uitdrukking veranderen.

"Bezig met wat zakelijke zaken. Hij zal voorlopig niet beschikbaar zijn." Zijn toon laat duidelijk merken dat dit niet ter discussie staat. "Focus je op rusten, lieverd."

Hij betuttelt me nog tien minutenβ€”brengt water, stelt de gordijnen bij, vraagt drie keer of ik nog iets nodig hebβ€”voordat hij eindelijk vertrekt voor een conference call.

Tegen de tijd dat hij weg is, voel ik me alsof ik in heel duur, heel liefdevol bubbelplastic ben gewikkeld. Ik moet met iemand praten die me niet behandelt alsof ik van glas ben.

Ik heb Chris nodig.

Ze neemt op nog voor de eerste bel afgelopen is. "Oh godzijdank, je leeft nog. Ik begon al te denken dat je daadwerkelijk gestorven was op je eigen verjaardagsfeest, wat tragisch zou zijn maar ook een soort van iconisch."

"Kunnen we afspreken? Ik heb koffie nodig en iemand die me vertelt of ik gek aan het worden ben."

"Zeg niets meer. Onze vaste plek over dertig minuten?"

Ik schiet in een spijkerbroek en een oversized t-shirt, sluip als een ninja langs mevrouw Walker voordat ze mijn bewegingen aan papa kan doorgeven, en rijd met alle ramen open naar het koffietentje.

De zomerlucht voelt geweldig op mijn huidβ€”alles voelt intenser, levendiger. Zelfs de kleuren lijken feller.

Chris is er al als ik aankom, heeft onze hoektafel veroverd en mijn zogenaamde "emotionele steun-latte" besteld.

"OkΓ©." Ze schuift het kopje naar me toe. "Laten we de olifant in de kamer bespreken: jouw dramatische exit gisteravond was in elk geval memorabel. Mensen gaan het er nog jaren over hebben. Heel erg Gatsby-achtig.

Ondanks alles moet ik lachen. "Fijn dat mijn potentiΓ«le medische noodgeval voor wat vermaak kon zorgen."

"Dat is de spirit die ik ken en waar ik van hou." Ze grijnst, maar die verdwijnt als ze me echt aankijkt. "Maar serieus, wat is er gebeurd? Je ziet er geweldig uit. Echt, irritant geweldig. Gloei je?"

Ik sla mijn handen om het warme kopje. "Ik denk dat iemand me misschien heeft gedrogeerd."

De speelse uitdrukking verdwijnt van haar gezicht alsof er een schakelaar wordt omgezet. "Wat? Claire, dat is niet... wat is er precies gebeurd?"

Dus vertel ik het haar. Nou ja, een bewerkte versie in elk geval.

Het plotseling opkomen van de symptomen, de overweldigende hitte, de champagne van Henry waarvan ik niet zeker weet of ik hem echt heb gedronken. Ik laat het deel weg waarin Hugh urenlang moeite deed om me te laten klaarkomen tot ik niet meer helder kon denken. Sommige dingen zijn niet geschikt voor het koffietentje.

"Dat is echt angstaanjagend." Chris reikt over de tafel en pakt mijn hand met beide van de hare. "Heb je het aan je vader verteld?"

"De dokter houdt vol dat het gewoon een virus was. En papa zweert dat alle gasten mensen zijn die hij al eeuwig kent." Ik staar in mijn latte alsof die misschien antwoorden heeft. "Misschien ben ik paranoΓ―de."

"Of misschien niet." Chris kijkt serieus. Kijk, wat er ook is gebeurd, het was niet jouw schuld. En als je dit wilt uitzoeken, ben ik jouw partner. We worden een detective-duo. Ik zorg voor de snacks."

Het aanbod maakt iets knellen in mijn borst losser. "Dank je. Echt waar."

"Daar zijn beste vriendinnen voor." Ze neemt een dramatische slok van haar ijskoffie. "Maar nu heb je behoefte aan agressief normale gesprekken. Dus nu ga je horen over de absoluut rampzalige date die ik vorige week had."

En zomaar zijn we terug in vertrouwd terrein.

Chris begint aan een episch verhaal over een mislukte restaurantreservering, een onverwachte ontruiming wegens ongediertebestrijding, en een geΓ―mproviseerde picknick op een parkeerplaats die eindigde met een achtervolging door wat zij beschrijft als "een gans met woedeproblemen."

"Ik vertrouw nooit meer een man die zegt dat hij 'een plekje weet'," verklaart ze met de ernst van iemand die een bloed-eed aflegt. "Het plekje was letterlijk een Wendy's-parkeerplaats, Claire. Een fucking Wendy's ."

Ik lach nu echt, de knoop in mijn borst wordt losser. Chris vraagt daarna naar mijn collegeplannen, welke scholen ik al gehoord heb.

Normale vriendinnenpraat. Veilige gesprekken die niet gaan over mysterieuze koorts of verdwijnende zakenpartners.

Als we vertrekken, trekt Chris me in een omhelzing.

"Beloof me dat je belt als je iets nodig hebt," zegt ze fel. "Als je dit wilt onderzoeken, als je wilt stoom afblazen, als je wilt dat ik iemands Tesla bekrast. Ik sta voor alles paraat."

"Ik beloof het."

"Goed. Want wat er ook gebeurd is, je komt hier wel doorheen."

Ik kijk hoe ze wegrijdt in haar kleine rode cabrio, staand in de middagzon die warm op mijn gezicht schijnt en haar woorden die in mijn hoofd blijven echoΓ«n.

Ik geloof haar bijna. Bijna.

Maar Chris weet niets van Hugh. Weet niets van de manier waarop zijn ogen amber flitsten in het schemerlicht, of hoe zijn aanraking voelde als thuiskomen bij iets waarvan ik niet wist dat ik het miste.

En ik heb absoluut geen idee wat ik met die angstaanjagende, onmogelijke gedachte aan moet.

Veeg omhoog om door te gaan

His to Protect

His to Protect

65 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

65

Inhoud

Aa