Evelyn.
Het ochtendzonlicht drong de kamer binnen door het raam, haar warme stralen wekten me uit mijn slaap. Met tegenzin opende ik mijn ogen, slechts om ze meteen weer dicht te knijpen als protest tegen het opdringerige licht.
Met een verontwaardigde zucht begroef ik mijn gezicht in het kussen, hopend mezelf te beschermen tegen de ongewenste ochtend.
Ochtenden. Ugh! Ik verafschuwde ze met een passie.
Zelfs meer dan mijn menstruatie.
Kreunend sleepte ik mezelf uiteindelijk uit bed, wendde opzettelijk mijn blik af van de verblindende zon en strompelde naar de badkamer. Zoals gebruikelijk poetste ik mijn tanden in het tempo van een schildpad, in een poging het onvermijdelijke begin van de dag uit te stellen.
Onder de douche zorgde ik ervoor de laatste restjes slaap van me af te schrobben, niet bereid het risico te lopen er als een spook uit te zien tussen de onzekerheid van mogelijke gasten.
Hoewel de bijeenkomst vooral binnen de familie was geregeld, herinnerde ik me vaag dat papa had gezegd dat er ook een paar van zijn vrienden waren uitgenodigd.
Ik had zelf ook een paar van mijn vrienden uitgenodigd die een dag voor de trouwdag zouden komen.
Ik droogde mijn haar en trok een casual spaghetti-topje aan met een korte broek voordat ik de kamer verliet. Het herenhuis leek akelig stil, wat betekende dat er nog geen gasten waren gearriveerd. Toch kon ik, terwijl ik naar de keuken liep, niet voorkomen dat ik flarden van een gesprek tussen papa en Clara hoorde, hun stemmen droegen door de stilte van het huis.
'Goedemorgen, tortelduifjes,' groette ik met een glimlach toen mijn ogen op papa en Clara vielen. Ze waren bezig met het ontbijt: Clara zat aan het aanrecht en papa nam de taak van chef op zich.
'Goedemorgen, lieverd,' antwoordden ze in koor.
'Wat staat er op het menu, meneer de Chef?' vroeg ik speels, terwijl ik dichterbij kwam en een blik in de pan wierp.
'Pasta, blijkbaar is dat het enige wat ik goed kan koken,' antwoordde papa met een vleugje zelfspot in zijn stem. Deze opmerking ontlokte zowel Clara als mij een kleine glimlach.
'Nou, dat is helemaal geen probleem. Je blijft de beste,' grinnikte ik, terwijl ik hem van opzij omhelsde.
'Eindelijk geef je het toe, hè?' lachte papa, hij sloeg zijn armen om me heen en drukte een tedere kus op mijn voorhoofd.
'Ik heb het nooit ontkend, hoor,' giechelde ik. 'Trouwens, sorry dat ik laatst een grapje maakte over jou in een koffer stoppen. Ik meende het niet echt.' Ik gaf hem een kus op zijn wang en hij lachte zacht, waarna hij een zoen op mijn linkerwang drukte.
'Ik weet het,' hij woelde door mijn haar, 'je bent nog veel te kinderachtig om zoiets voor elkaar te krijgen.'
Daar schoot ik opnieuw van in de lach.
'Alle liefde voor papa, hè?' Clara's overdreven verdrietige stem onderbrak ons en mijn blik ging haar kant op. 'Niemand houdt van mij,' verklaarde ze theatraal, terwijl ze haar blik van me afwendde, als om een zweem van wrok te tonen. Ik zag het kleine fronsje op haar lippen verschijnen.
Niet in staat de kans haar te plagen te weerstaan, liep ik met een grijns op mijn gezicht naar Clara toe. 'Kom eens hier, mijn drama queen,' lachte ik, terwijl ik mijn armen om haar heen sloeg en een kus op haar wang gaf.
Ik zag hoe ze probeerde een onbewogen gezicht te houden, maar een glimlach verscheen toch op haar lippen en ze omhelsde me terug.
'Je geeft al je affectie aan papa en noemt mij een drama queen, hè? Dat is niet eerlijk, Evie,' protesteerde Clara speels, terwijl ze haar hoofd schudde in nep-ongeloof.
'Hij is een beetje kinderlijk, weet je, hij heeft liefde nodig,' zei ik peinzend, waarop ze in lachen uitbarstte.
Papa, altijd goed in het spelen van zijn kaarten, reageerde met een plagende dreiging: 'Onthoud goed, jongedame, dat gaat je zakgeld zeker beïnvloeden.'
Ik grinnikte, terwijl ik me realiseerde dat het deze keer eigenlijk niet zoveel uitmaakte. Met een maand vol feesten en reizen naar verschillende locaties had ik geen extra zakgeld nodig.
'Daarom noemde ik je kinderlijk, papa. Je lijkt vergeten dat ik deze hele periode geen geld nodig heb,' wees ik hem erop, herinnerend aan zijn eigen huwelijkservaring met Clara.
'Dan pas ik het volgende maand wel aan,' zei hij droogjes.
'We weten allebei dat je het tegen die tijd alweer vergeten bent,' ik kon mijn lach niet meer inhouden en hetzelfde gold voor Clara; zij lachte ook uitbundig mee.
'We zullen wel zien,' rolde hij met zijn ogen, waarna hij zich weer op het koken stortte, maar deze keer met een klein fronsje tussen zijn wenkbrauwen.
Mijn vader was echt schattig.
'Je bent gewoon te schattig, Samuel,' giechelde ze terwijl ze speels papa's wang kneep.
Papa keek haar ongelovig aan en wreef over de plek waar ze een lichtroze blos had achtergelaten. 'Wat krijgen we nou!'
'Ah, hou je mond, jij schattige beer,' tikte ze papa op zijn neus, wat zijn irritatie alleen maar leek te vergroten, te zien aan het fronsje dat dieper werd tussen zijn wenkbrauwen.
'Niet op mijn zenuwen werken, Clara,' kreunde papa, terwijl hij zijn gemaakte strengheid probeerde vast te houden, al trok er een kleine glimlach om zijn lippen.
'Wat ga je dan doen, hè?' haar stem klonk ondeugend. Het was een vertrouwde dynamiek tussen die twee, eentje waar ik door de jaren heen aan gewend was geraakt. Maar op dit moment, met de hongerige ratten in mijn buik die protesteerden, had ik ze nodig om zich op het ontbijt te richten.
Ik wist maar al te goed dat als ze hun speelse plagerijen te lang zouden laten duren, ik hongerig en voedselloos zou achterblijven, iets waar ik absoluut niet tegen kon.
'Oke jongens, genoeg familiecircus voor vandaag,' besloot ik te zeggen, 'ik sterf van de honger, en als ik nu geen eten krijg word ik gek!'
Clara sloeg haar armen over haar borst en stelde zich streng op. 'Je hebt het gehoord, Chef? Koken voor Evelyn.'
Papa's blik bleef even op Clara hangen, maar al snel concentreerde hij zich weer op zijn taak en hervatte zijn kookkunsten.
Toen ik zeker wist dat de situatie onder controle was, liep ik naar de koelkast om wat sinaasappelsap te pakken. Terwijl ik de fles aan mijn mond zette, nam ik een flinke slok, waardoor de zure smaak mijn smaakpapillen wakker maakte.
'Dus, er zijn nog geen gasten gearriveerd?'
"Niet echt, behalve..." Clara's stem stierf weg toen een bekende, maar toch vreemde stem vlak achter me klonk, waardoor er rillingen over mijn rug liepen.
"Goedemorgen, allemaal," zei de stem, onmiskenbaar de stem van de Italiaanse man die al mijn dromen was binnengedrongen.
Mijn hele lichaam verstijfde, mijn hart bonkte in mijn borst en de kamer leek opeens geen zuurstof meer te bevatten, ondanks het zachte briesje dat door het open raam naar binnen kwam.
Ik hoorde zijn voetstappen dichterbij komen, zijn aanwezigheid torende achter me op. Ik was te verstijfd van angst om me om te draaien en hem aan te kijken, mijn greep om het sapflesje in mijn hand werd alleen maar steviger.
"Goedemorgen, Jacob," begroette Clara hem met een glimlach.
"Heb je lekker geslapen, maat?" vroeg papa luchtig, zonder op te kijken van het koken, zich totaal niet bewust van de storm die zich in mij afspeelde.
"Ja," antwoordde hij. Ik voelde zijn blik op mij gericht, evenals die van Clara, die duidelijk verrast leek door mijn plotselinge verstijving.
"Wie is deze jonge dame?" Jacobs stem doorbrak de gespannen stilte, en mijn ergste angst werd werkelijkheid—hij herkende me niet.
Ik kon het hem niet helemaal kwalijk nemen; de laatste keer dat hij me zag, was ik pas vijftien. De afgelopen vijf jaar hadden me veranderd op manieren die ik nooit voor mogelijk had gehouden.
"Je herkent haar niet?" lachte papa, terwijl hij eindelijk naar Jacob keek. Ook ik verzamelde al mijn moed om naar Jacob Adriano te kijken en... verdorie!
Hij was geen dag ouder geworden sinds ik hem voor het laatst had gezien. Diezelfde duivels knappe kaaklijn, de volle, verleidelijke lippen en die betoverende groene ogen die me gevangen hadden gehouden zolang ik me kon herinneren.
Een paar lokken van zijn weelderige kastanjebruine haar, waar ik me al zo vaak had voorgesteld met mijn vingers doorheen te gaan, vielen nonchalant op zijn gezicht. En datzelfde waanzinnig aantrekkelijke gezicht dat mij 's nachts achtervolgde, en dat ik tussen mijn dijen had gevisualiseerd, stond nu voor me.
Gekleed in een simpel t-shirt dat zijn gespierde lichaam accentueerde en een nette broek, kon hij met één blik elke supermodel overtreffen.
Ik moest mijn adem inhouden zodat de zucht me niet zou ontsnappen.
"Het is mijn dochter, Evelyn." Papa's stem zorgde ervoor dat zijn mond zich in verbazing opende.
"Wacht, echt?" vroeg hij, zichtbaar verbijsterd. "Ze was toen nog zo klein."
Ja, klein, maar toch in staat om me jouw prachtige gezicht voor te stellen tijdens het masturberen......
"Ja, de tijd vliegt. Nietwaar?" begon papa, "Evelyn, heb jij Jacob ook niet herkend?" Hij keek me aan en vroeg het.
Ik perste er een glimlach uit en schudde mijn hoofd. "Nee, ik heb hem wel herkend. In tegenstelling tot mij is hij geen spat veranderd. Hij ziet er precies hetzelfde uit als vroeger." De woorden rolden uit mijn mond voordat ik ze kon tegenhouden. Ik probeerde mijn blik niet te lang op Jacob te laten rusten, maar mijn ogen leken een eigen wil te hebben.
Er verscheen een flikkering in Jacobs groene ogen bij mijn woorden, misschien vanwege mijn blik, maar hij verborg het snel achter een glimlach.
"Je bent erg gegroeid, Evelyn," voegde hij eraan toe met een klein lachje. "Ik kan me nog goed herinneren dat je altijd je kamer in rende zodra je mij zag. Jarenlang vroeg ik me af wat er aan mij was waardoor je zo bang werd, maar uiteindelijk heb ik het opgegeven." Hij liep naar het aanrecht en schonk zichzelf een glas water in.
Netjes van je om te denken dat ik dat deed omdat ik bang voor je was. De enige reden dat ik dat deed, was om te voorkomen dat mijn arme hart uit mijn borstkas zou springen.
"Zelf heb ik er ook vaak aan gedacht en telkens als ik het haar vroeg, negeerde ze me gewoon." Papa vond het blijkbaar grappig en blijkbaar Clara en Jacob ook.
Ik was de enige wiens gezicht vuurrood werd van schaamte.
"Oké, ik denk dat we het nu maar niet meer over Evelyns jeugd moeten hebben," was Clara de eerste die mijn vurige blos opmerkte, "Ze wordt helemaal rood."
Haar opmerking zorgde ervoor dat die groene ogen zich weer op mij richtten. Er kwam een nauwelijks waarneembare trek om zijn lippen en ik wist niet of het bewust naar mij gericht was of niet, maar het vocht tussen mijn dijen begon toch toe te nemen.
Shit, Evelyn! Beheers jezelf!
"Evelyn is nog steeds net zo schattig als vroeger," zei hij terwijl hij een appel uit de mand pakte, hem naar zijn mond bracht, een hap nam en tegen het aanrecht leunde terwijl hij me aankeek. "Nog steeds ergens hetzelfde... kleine meisje."
Hemeltje!
Op dit punt wist ik niet meer of het mijn geest was die gek deed of zijn woorden die vreemd waren.
"Ja, je zou niet geloven dat ze zich nog steeds gedraagt als het kind dat ze ooit was," papa vond het blijkbaar erg vermakelijk om me voor schut te zetten. "Haar kinderlijke gewoontes zijn er nog steeds."
"Oude gewoontes zijn moeilijk af te leren, natuurlijk," maakte Jacob een bedachtzaam geluid terwijl hij me bleef aankijken. Zijn blik week geen moment.
Ik voelde mijn zelfbeheersing stuk voor stuk afbrokkelen.
Dit zou niet goed aflopen als ik hier nog langer bleef staan.
"Ik... ik ga wel even naar mijn kamer," bracht ik haastig uit, draaide me om en liep vlug de keuken uit.
"Maar je ontbijt..." begon Clara.
"Ik neem het later wel, Clara," onderbrak ik haar, terwijl ik een haarlok achter mijn oor schoof en haar nog even snel aankeek voordat ik de keuken verliet.
"Wacht, Evelyn..." hoorde ik mijn vaders stem nog, die probeerde me over te halen, "Je zei toch dat je honger had."
"Breng het maar naar mijn kamer," riep ik terug, terwijl ik mijn passen versnelde, de trap opliep en mijn toevlucht zocht in mijn eigen afgesloten kamer.
Eindelijk alleen liet ik de zware adem ontsnappen waarvan ik niet had gemerkt dat ik hem inhield. Een eenzame zweetdruppel gleed langs mijn slaap naar beneden, het bewijs van de spanning die zich in mij had opgehoopt.
"Kalmeer, Evelyn," zei ik tegen mezelf, "Kalmeer."
Jacob Adriano liet me weer precies hetzelfde voelen als vroeger. Al die jaren had ik gedacht dat mijn aantrekkingskracht tot hem was verdwenen, maar één blik op hem en al mijn goede voornemens vlogen het raam uit.
Dat kon toch geen goed teken zijn.
Vandaag... was er iets in zijn blik wat ik vijf jaar geleden niet had gezien, of misschien was het mijn eigen verbeelding die me zulke dingen wilde laten denken. Maar ik betwijfelde of het slechts een hallucinatie was.
Veeg omhoog om door te gaan
Evelyn.
Leunend tegen de balustrade van het balkon nam ik een slok van mijn koffie, waarvan de bittere nasmaak me even de broodnodige verlichting bood tegen de stress die me dreigde te overspoelen. Door handig te doen alsof ik hoofdpijn had, wist ik te ontsnappen aan de formaliteiten van het begroeten van de arriverende gasten één voor één, en kon ik een ontmoeting met Jacob vakkundig ontwijken.
Verdomme, die man tartte werkelijk elke logica met zijn steeds groeiende knapheid.
Vanaf mijn uitkijkpunt kon ik het gezelschap bij het zwembad overzien. Het was als een scène rechtstreeks uit een film over een zwembadfeestje. Knappe mannen in overvloed, sommigen waren zonen van vaders zakenpartners, anderen vertegenwoordigden de belangen van hun vaders.
Maar tussen deze zee van aantrekkelijke mensen, snakten mijn ogen enkel naar gestolen blikken op de groenogige Italiaanse man die op een ligstoel zat. Anders dan de rest straalde hij een zekere nonchalante elegantie uit, met slechts een paar knoopjes van zijn overhemd open, waardoor er net een glimp van de gouden ketting om zijn nek te zien was. Af en toe ving ik een prikkelende blik op van zijn tatoeage—een meesterwerk dat vanuit de linkerkant van zijn borst leek te beginnen en ongetwijfeld doorliep over zijn arm.
Wat dacht God toen Hij dit meesterwerk schiep? Hij is te mooi om waar te zijn.
Met moeite wendde ik mijn blik van hem af en keek naar de lucht. Het weer was vandaag zo aangenaam dat ik zowaar zin kreeg om een wandeling te maken—iets wat ik zelden deed.
"Evelyn... wat doe je in hemelsnaam hier buiten?" Clara's plotselinge luide stem deed me opschrikken, waardoor ik met een ruk omdraaide. Mijn handen klemden zich instinctief steviger om het koffiekopje, zodat het niet uit mijn vingers gleed.
"Clara... je joeg me de stuipen op het lijf!" Ik legde een hand op mijn borst terwijl mijn hart nog steeds ongecontroleerd tekeer ging.
"In hemelsnaam, iedereen zit bij het zwembad te genieten, en jij doet hier alsof je een eenzame geest bent," rolde ze met haar ogen en liep naar me toe, gehuld in een badpak met een zwierige badjas over haar schouders, "Kom op, ga je omkleden!"
"Ik heb geen zwemkleding meegenomen," haalde ik mijn schouders op, hopend dat mijn leugentje er mee door zou kunnen.
"Ach, liegbeest. Ik heb je koffer nog samen met jou ingepakt dus kom niet aan met dat zwakke excuus," Natuurlijk had ze me door. Wat had ik anders verwacht?
"M-maar..."
"Geen gemaar," onderbrak ze me, "Ga je maar snel omkleden, anders moet ik je helaas eigenhandig meesleuren."
Toen ik besefte dat verder verzet zinloos was, slaakte ik uiteindelijk een verslagen zucht. "Goed, ik ga me klaarmaken."
Een triomfantelijke glimlach speelde om haar lippen terwijl ze knikte. "Mooi. Over een paar minuten beneden, anders moet ik weer naar boven komen om je te controleren."
"Oké," rolde ik met mijn ogen en liep naar de kledingkast.
Gelukkig had ik mijn koffer de vorige avond voor het slapengaan al uitgepakt, dus het vinden van mijn zwemkleding was een weinig tijdrovende klus.
Ik koos voor een zwarte triangelbikini, gecombineerd met een luchtige, witte, doorschijnende chiffon-robe. Mijn haar trok ik naar achteren in een losse knot, waarbij ik expres een paar plukjes langs mijn gezicht liet vallen. Nadat ik mijn zwemkleding had aangetrokken, sloeg ik de robe eroverheen, wierp nog een laatste blik in de spiegel om er zeker van te zijn dat ik er netjes uitzag. Tevreden met mijn verschijning begaf ik me richting het zwembad.
Ik wenste dat mijn verdorven brein zou ophouden me telkens weer naar Jacob te laten kijken. Hij was nog maar een dag hier, en toch had hij mijn gezond verstand al tot het uiterste gedreven.
Temidden van het kakofonische geroezemoes van de gasten, vulden het geluid van hun gelach en het getinkel van glazen de lucht. De obers serveerden drankjes en andere lekkernijen.
Bekende gezichten doemden op uit de menigte, waaronder enkele mensen die ik uit het diepst van mijn ziel verafschuwde. Eén van hen was verbonden aan het bedrijf van mijn vader—een vrouw die een intense irritatie in mij opriep: Gloria Henderson—Een verdomd gemene trut. Zij belichaamde alles wat verachtelijk was, een sluwe en losbandige vrouw die zich schaamteloos op elke man in haar buurt stortte, ongeacht haar huwelijk met een militair, die waarschijnlijk nog steeds geloofde in haar bedrieglijke façade van onwankelbare liefde.
Alleen al de aanblik van Gloria's doortrapte gedrag deed de ergernis in mij oplaaien. Hoe kon ze zo schaamteloos haar man manipuleren en bedriegen, terwijl ze zich voordeed als een trouwe en liefdevolle echtgenote? Het walgde me haar bedrog te moeten aanschouwen, en mijn afkeer voor haar bereikte een hoogtepunt.
Mijn kaken spanden zich van woede.
Verdomde trut!
"Kijk haar nou niet zo doods aan, Evie. Mensen gaan straks denken dat je een persoonlijke vete tegen haar hebt," fluisterde Clara in mijn oor, waarmee ze mijn intense blik doorbrak. Ik was zo verdiept geweest in het aanstaren van die vrouw, die schaamteloos met een onbekende vent flirtte.
"Ik haat haar, Clara!" mompelde ik gefrustreerd.
“Ik ook, maar je weet toch dat je vader al zijn collega’s moest uitnodigen, dus kon hij die ene trut niet zomaar van de lijst schrappen.” Ze zuchtte. “Hoe dan ook, negeer haar en geniet van het feest. Er lopen hier genoeg aantrekkelijke jongens rond.” Haar stem kreeg een ondeugende toon.
“Het gaat mij niet om zomaar een jongen, Clara,” lachte ik. “Ik wil een echte man.”
Haar ogen werden groot van ongeloof. “Godzijdank heb je dat niet in het bijzijn van je vader gezegd. Die zou je waarschijnlijk dagenlang huisarrest geven, en dan zou hij al die trouwplannen en zo vergeten.”
“Ja, ja, alsof het me iets uitmaakt,” rolde ik met mijn ogen terwijl ik richting de bar in de hoek liep.
“Eén cocktail, alsjeblieft.” De barman begon met een vriendelijke glimlach mijn drankje klaar te maken.
Nou... hij was best knap. Toch dwaalden mijn ogen rond het feest, en zoals verwacht bleven ze hangen op Jacob. Maar dit keer deed het tafereel dat zich voor mijn ogen ontvouwde mijn huid op een heel andere manier kriebelen—Gloria, die verdomde trut, maakte nu openlijk avances naar Jacob, ze probeerde hem natuurlijk het bed in te krijgen.
Mijn kaak spande zich onwillekeurig aan en ik klemde mijn tanden op elkaar terwijl ik haar heksachtige nagels over Jacobs armen zag glijden. Zijn mouwen waren opgestroopt tot zijn ellebogen, wat haar makkelijk toegang gaf, en ze deed duidelijk haar best om verleidelijk over te komen—of misschien om te laten zien hoe makkelijk ze het bed met hem zou delen.
Jacob daarentegen zag er allesbehalve blij uit. Ik zag zijn ongemakkelijke lachje en zijn lichaamstaal die zich steeds verder van haar aanraking verwijderde, maar toch gaf ze niet op en zocht ze steeds opnieuw contact.
Waarom keek ik hier eigenlijk naar? Hij was een volwassen man, prima in staat om met zichzelf en vrouwen als haar om te gaan.
Ik probeerde me op mijn drankje te concentreren, maar na één slok smaakte alles flauw.
God, Evelyn! Hij is niet je man, niet eens je vriendje! Doe verdorie normaal!
Ik nam nog een slok en bleef ondertussen met moordende blikken naar Gloria kijken, haar schaamteloze geflirt nog steeds in volle gang. Jacob leek zichtbaar geïrriteerd, al hield hij zich groot en gaf hij beleefd antwoord op haar ogenschijnlijk zinloze vragen.
“Eén Negroni, alsjeblieft,” hoorde ik mezelf aan de barman vragen, precies het drankje dat Jacob zo lekker vindt.
Terwijl de barman het klaarmaakte, maakte ik mijn kamerjas los, liet hem open hangen maar hield hem nog om me heen, en nam mijn halflege cocktail in de ene hand en de Negroni in de andere.
Voor ik het wist, liep ik op Jacob af, voortgestuwd door een onverklaarbare drang. Zijn ogen vielen sneller op mij dan ik had verwacht, en bleven op me rusten, mijn figuur in zich opnemend. Gloria, die merkte dat Jacobs aandacht van haar verschoof, volgde zijn blik en zag mij op hen afkomen.
Ik negeerde haar volledig, glimlachte naar Jacob en posteerde me naast hem aan de bar. “Hier, jouw favoriet,” zei ik, terwijl ik het drankje aan hem aanreikte.
Zijn wenkbrauwen gingen een fractie omhoog van verrassing terwijl hij het drankje van me aannam. Onze vingers raakten elkaar even, wat een elektrische rilling door mijn lichaam stuurde.
“Oh, Gloria,” richtte ik me tot haar, terwijl ik de vreemde uitdrukking op haar gezicht opmerkte. “Wat leuk om je te ontmoeten. Hoe gaat het met je man? Alles goed?”
Mijn zorgvuldig gemikte woorden troffen doel; schaamte kleurde haar gezicht rood. Ze struikelde over haar woorden en keek naar Jacob, die zichtbaar geschokt was door deze nieuwe onthulling.
“Ja, met hem gaat het goed,” bracht ze aarzelend uit. “Sorry, ik ga even een drankje voor mezelf halen, ik ben zo terug.” Met een zwak excuus om haar verlegenheid te maskeren haastte ze zich naar de bar waar ik net vandaan kwam, ondanks dat er nog een andere bar dichtbij was.
Toen Gloria verdween, zag ik Jacob zichtbaar ontspannen, de opluchting was voelbaar... en bij mij ook.
Hij draaide zich naar me toe, zijn groene ogen nu gevuld met een andere intensiteit, die een wirwar van gedachten en gevoelens bij me opriep. Op dat moment overspoelde een golf van moed me, waardoor ik een gedurfde stap durfde te zetten.
Net toen hij iets wilde zeggen, boog ik naar zijn oor en fluisterde: “Bedank me later maar, Jacob.”
Met die woorden in de lucht liep ik weg, richting Clara, en liet mijn open kamerjas achter op de chaise longue waar Jacob even daarvoor nog had gezeten.
Ik voelde zijn indringende blik de hele tijd op mij gericht, zo intens dat de haartjes in mijn nek overeind gingen staan, maar ik liet het niet te veel merken.
Ik voegde me bij Clara in het zwembad en bij een paar andere vrouwen die nu over de trouwplannen praatten. Hoewel het gesprek me weinig boeide, werd ik toch steeds weer teruggetrokken naar de doordringende groene ogen van Jacob Adriano, die hun blik geen moment van mij afwendden.
Mijn eigen blik gleed terug naar hem; ik zag hoe hij langzaam het drankje naar zijn mond bracht en een slok nam, terwijl hij alleen naar mij keek, alsof de aanblik van mij het drankje zelf nog overtrof.
Verdorie... het zou niet makkelijk zijn om mezelf ervan te weerhouden naar hem toe getrokken te worden.
Veeg omhoog om door te gaan
Evelyn
"Evelyn, kom nu onmiddellijk uit het zwembad... je vat nog kou!" Papa's stem galmde over het zwembadterras, maar ik koos ervoor zijn geroep te negeren en zwom naar de andere kant, vastbesloten om van het water te genieten.
"Ik ben geen kind meer, pap!" riep ik terug, mijn stem doordrenkt van opstandigheid terwijl ik tegen de rand van het zwembad leunde. "Ga jij maar wat rusten!"
Het feest was een uur geleden afgelopen en de ooit zo levendige rand van het zwembad was nu verlaten, waardoor de uitgestrektheid van het landhuis van papa zichtbaar werd. Het was niet minder dan een paleis, geschikt om meer dan honderd mensen te ontvangen, al waren er lang niet zoveel gasten uitgenodigd. Maar ik had het gevoel dat de trouwdag daarop een uitzondering zou zijn.
"Evelyn, ik zei dat je er nú uit moet komen!" beval papa, maar opnieuw schonk ik geen aandacht aan zijn woorden.
Op dat moment waren we nog maar met z'n vieren bij het zwembad: Clara, die moeite deed haar lach te onderdrukken; papa, die vastbesloten was mijn zwemplezier te verpesten; ik, die koppig vasthield aan mijn beslissing; en Jacob, die het hele schouwspel zwijgend gadesloeg vanaf een van de weelderige chaise longues die overal verspreid stonden.
"Word volwassen, pap," ik wist zelf niet waarom ik ervan hield om papa te plagen, "Laat me gewoon genieten van het zwemmen."
Zoals verwacht zag ik papa's gezicht van kleur veranderen en schreeuwde hij opnieuw: "Wat zei je daar net? Jij zegt tegen mij dat ik—wat moet doen?"
"Word volwassen, pap," herhaalde ik, en Clara barstte uit in een onbedaarlijke lach. Zelfs Jacob kon zijn amusement niet verbergen en probeerde zijn lach te onderdrukken achter zijn hand.
"Evelyn Fernandez, kom nú onmiddellijk uit dat zwembad!" bulderde papa,
"Samuel, laat haar nou gewoon genieten," viel Clara in, terwijl ze het voor me opnam en papa en ik verwikkeld waren in een mini-staarwedstrijd, "Ze is nog maar net begonnen met zwemmen."
Papa bleef me strak aankijken, "Ze vat zo makkelijk kou, Clara. Ze moet niet zo onvoorzichtig zijn."
"Pap, het water is juist heel warm. Je mag zelf voelen als je wilt," mengde ik me in het gesprek.
Zijn strenge blik maakte plaats voor een bedenkelijke frons.
Mijn vader kennende, kon ik de interne strijd vrijwel zien plaatsvinden in zijn hoofd. Of hij zou de discussie voortzetten, of hij zou het laten rusten.
Er was nog een kans dat hij het zelf wilde bevestigen of...
Voordat ik mijn gedachte kon afmaken, zag ik papa hurken en met zijn hand het water in gaan om de temperatuur te checken.
De lach borrelde vanzelf bij me op, maar papa, zoals hij was, bleef onverstoorbaar. Hij kwam langzaam overeind, nadat hij had vastgesteld dat de temperatuur veilig was voor zijn dochter.
"Goed, je hebt een uur, en daarna wil ik dat je terug bent in het huis. Zo niet, dan haal ik je er zelf uit." Zijn stem bleef streng, en ik knikte, met moeite mijn lach inhoudend.
Hij behandelde me nog steeds zoals toen ik een kind was—blijkbaar zou ik voor papa altijd zijn kleine meisje blijven, hoe oud ik ook word.
"Jacob, Clara en ik verwachten zo dadelijk gasten die elk moment kunnen arriveren. Wil jij even op haar letten en me laten weten als ze begint te niezen of zich niet lekker voelt?" Hij keek zijn beste vriend aan, en ik had verwacht dat Jacob verbaasd zou kijken of iets zou zeggen, maar hij knikte alleen maar.
Daarmee verliet papa het terrein en Clara, die me nog een kushandje toewierp, volgde hem snel, tot ze uit mijn zicht was verdwenen.
Nauwelijks waren ze weg of de sfeer rond het zwembad werd onverklaarbaar zwaarder.
We waren nog maar met z'n tweeën in deze ruime ruimte, en er was nog geen teken van gasten. Dit deel van het huis dat op het zwembad uitkeek, bestond vooral uit kamers die exclusief voor ons gereserveerd waren. Sommige kamers waren nog leeg, in afwachting van de komst van mijn vrienden en familieleden.
"Heb je iets nodig, Evelyn?" Jacob leek de stilte en mijn onverstoorbare blik, die gericht was op zijn reflectie in het water, op te merken.
"Ik vrees dat u niet zult kunnen helpen, meneer Jacob," antwoordde ik, terwijl ik dichter naar de rand van het zwembad zwom en plaatsnam op de ondergedompelde blauw betegelde treden. Zo bleef de helft van mijn lichaam boven water, terwijl alleen mijn heupen en benen ondergedompeld waren.
Tot mijn verbazing stelde hij een wedervraag: "En waarom denk je dat, jongedame?"
Er zat een subtiele verandering in zijn toon, bijna onmerkbaar, maar het veroorzaakte een nieuwe huivering op mijn huid. Verdomme, zelfs hem zo te bekijken zonder mijn wildste fantasieën ter plekke bij het zwembad te kunnen uitvoeren, was pure marteling.
"Het is geen kwestie van denken; het is een zekerheid," stelde ik, terwijl ik mijn ellebogen op de treden achter me liet rusten en achterover leunde, genietend van de zachte streling van de zonnestralen op mijn gezicht terwijl ik mijn ogen sloot.
Zelfs met mijn ogen dicht kon ik voelen hoe Jacobs blik het pad volgde van de waterdruppels die over mijn huid gleden.
Natuurlijk zette ik bewust een show voor hem op, al kon ik niet helemaal bevatten waarom ik zo’n reactie van hem verlangde. Misschien was, voor nu, het gevoel van zijn ogen op mijn huid al genoeg.
"Je bent inderdaad volwassen geworden..." hoorde ik zijn diepe stem opmerken, bijna als het onderdrukte gegrom van een losgeslagen beest.
"En jij bent nog knapper geworden dan voorheen," zei ik, terwijl ik nog steeds oogcontact vermeed en nonchalant mijn halfnatte haar door de war haalde om het overtollige water eruit te schudden.
"Ik dacht dat je toen bang voor me was," zijn woorden trokken deze keer mijn aandacht, waardoor ik hem eindelijk aankeek. Het duivels knappe gezicht, versierd met groene ogen en trekken die deden denken aan een Griekse god... keek nu naar mij met een mix van verwarring en amusement.
"Wat vriendelijk van je om te denken dat ik toen uit angst wegvluchtte," lachte ik, niet in staat mijn vrolijkheid te onderdrukken, "want het echte verhaal lag toch wat anders."
"En wat is het echte verhaal, Evelyn?" vroeg hij, waarbij zijn stem mijn naam op zo’n manier uitsprak dat mijn gedachten totaal in de war raakten, mijn hoofd niet wist waar te kijken en mijn hart bijna uit mijn borst sprong. Ik moest mezelf bedwingen om mijn dijen niet samen te persen, in een poging het vuur te temperen dat zijn stem in me had aangestoken, vooral op die ene gevoelige plek.
Plotseling werd er een diepe hitte in mijn lichaam gezaaid.
"Waarom houden we het niet nog even geheim, Jacob?" hoorde ik mezelf zeggen, terwijl ik opstond. "Geheimen maken alles uiteindelijk toch altijd net iets spannender."
"Je lijkt wel veel geheimen uit je kindertijd te bewaren, hè?" Ook hij stond nu op, in zijn rechterhand de badjas die ik op de lounge had achtergelaten voordat ik het zwembad in was gegaan.
"Helaas was jij de enige die mij als kind zag, want ik herinner me levendig dat ik me met dingen bezighield die een kind nooit zou doen," zuchtte ik, terwijl ik mijn hoofd schudde en naar hem toeliep. Zijn ogen volgden elke beweging die ik maakte, onafgebroken en scherp, terwijl ik voor hem bleef staan.
Zijn blik verankerde zich in de mijne, en ik hield zijn ogen een moment vast voordat ik mijn hand naar hem uitstak. "Wil je mijn badjas teruggeven?"
Een halve grijns verscheen rond zijn lippen, zijn parelwitte tanden blonken terwijl hij zacht lachte en mij de badjas aanreikte. "Jij bent echt een klasse apart, Evelyn."
"Dank je voor het compliment, Jacob," zei ik glimlachend terwijl ik in de badjas gleed. Maar zodra ik hem probeerde dicht te knopen, ontdekte ik dat het ceintuur ontbrak.
Verwarring trok over mijn gezicht terwijl ik hem aankeek. "Heb jij het ceintuur gepakt?"
Amusement schitterde in zijn ogen, en een lach ontsnapte aan zijn lippen terwijl hij vooroverboog; zijn warme adem streek langs mijn buik, waardoor ik onwillekeurig de adem inhield.
Toen hij weer rechtop kwam, zag ik het witte ceintuur subtiel in zijn hand liggen. "Het moet gevallen zijn toen je de badjas aantrok," verklaarde hij, terwijl hij het me aanreikte. Mijn mond vormde een ‘O’ van besef.
Voordat ik mijn gedachten kon ordenen of een antwoord kon formuleren, boog Jacob zich dichter naar me toe, omhulde me met zijn aanwezigheid en wikkelde behendig het ceintuur om me heen, haalde de uiteinden door de lussen en knoopte het vast op mijn buik.
Mijn hart sloeg op hol, het klopte steeds sneller, en mijn ademhaling werd zwaarder terwijl zijn geur mijn zintuigen vulde.
Zijn warme vingers gleden langs mijn koele huid terwijl hij langzaam de knoop legde, zijn blik geen moment van de mijne wijkend.
"Wees voorzichtig, meisje, want de gedachte dat een geheim verborgen kan blijven is misschien slechts een illusie. Misschien... is het iets dat iemand allang heeft ontdekt," fluisterde hij, en met een tedere beweging streek hij een paar lokken haar achter mijn oor, waardoor er kippenvel over mijn hele lichaam trok.
Heilige hemel! Dat zei hij toch niet echt? Jawel, verdomd, dat deed hij!
Een duivelse grijns speelde rond die volle lippen waar ik maar al te graag mijn tanden in zou willen zetten.
Ik stond daar sprakeloos, zijn woorden zorgden er even voor dat ik geen samenhangende gedachten meer kon vormen. Ik kon hem alleen maar aankijken, verbijsterd en betoverd.
"Ga naar je kamer, lieverd," zei hij, terwijl hij met de rug van zijn vingers zachtjes over mijn wang streek, waardoor warmte door mijn aderen vloeide en een onwerkelijk verlangen oplaaide, "anders vat je nog kou."
Ik verzamelde de moed om de vraag te stellen die al de hele tijd in mijn hoofd brandde, terwijl ik hem zag weglopen: "Over welk geheim heb je het, Jacob?"
Hij hield stil en draaide zich om naar mij. Hetzelfde fonkeltje blonk in zijn groene ogen, waardoor een golf van spanning door mijn binnenste trok.
"Het geheim waarvan jij denkt dat ik het niet weet," antwoordde hij met een grijns, zijn woorden bleven hangen als een uitdagende belofte. Met die mysterieuze glimlach nog op zijn lippen liep hij weg, mij alleen achterlatend bij het zwembad, mijn hoofd compleet in de war.
Verdomde duivel!
Ik had aangenomen dat Jacob niets wist van mijn heftige verliefdheid op hem.
Ik dacht echt dat Jacob geen idee had van mijn obsessie voor hem, maar vandaag had hij dat geloof aan diggelen geslagen, en liet hij zien dat hij waarschijnlijk veel meer wist dan ik ooit had gedacht.
Veeg omhoog om door te gaan