passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

My Dad’s Bestfriend - Hoofdstuk #4 - door Liz Barnet

My Dad’s Bestfriend

/

Hoofdstuk 4

Poolside-feest

Evelyn.

Leunend tegen de balustrade van het balkon nam ik een slok van mijn koffie, waarvan de bittere nasmaak me even de broodnodige verlichting bood tegen de stress die me dreigde te overspoelen. Door handig te doen alsof ik hoofdpijn had, wist ik te ontsnappen aan de formaliteiten van het begroeten van de arriverende gasten één voor één, en kon ik een ontmoeting met Jacob vakkundig ontwijken.

Verdomme, die man tartte werkelijk elke logica met zijn steeds groeiende knapheid.

Vanaf mijn uitkijkpunt kon ik het gezelschap bij het zwembad overzien. Het was als een scène rechtstreeks uit een film over een zwembadfeestje. Knappe mannen in overvloed, sommigen waren zonen van vaders zakenpartners, anderen vertegenwoordigden de belangen van hun vaders.

Maar tussen deze zee van aantrekkelijke mensen, snakten mijn ogen enkel naar gestolen blikken op de groenogige Italiaanse man die op een ligstoel zat. Anders dan de rest straalde hij een zekere nonchalante elegantie uit, met slechts een paar knoopjes van zijn overhemd open, waardoor er net een glimp van de gouden ketting om zijn nek te zien was. Af en toe ving ik een prikkelende blik op van zijn tatoeage—een meesterwerk dat vanuit de linkerkant van zijn borst leek te beginnen en ongetwijfeld doorliep over zijn arm.

Wat dacht God toen Hij dit meesterwerk schiep? Hij is te mooi om waar te zijn.

Met moeite wendde ik mijn blik van hem af en keek naar de lucht. Het weer was vandaag zo aangenaam dat ik zowaar zin kreeg om een wandeling te maken—iets wat ik zelden deed.

"Evelyn... wat doe je in hemelsnaam hier buiten?" Clara's plotselinge luide stem deed me opschrikken, waardoor ik met een ruk omdraaide. Mijn handen klemden zich instinctief steviger om het koffiekopje, zodat het niet uit mijn vingers gleed.

"Clara... je joeg me de stuipen op het lijf!" Ik legde een hand op mijn borst terwijl mijn hart nog steeds ongecontroleerd tekeer ging.

"In hemelsnaam, iedereen zit bij het zwembad te genieten, en jij doet hier alsof je een eenzame geest bent," rolde ze met haar ogen en liep naar me toe, gehuld in een badpak met een zwierige badjas over haar schouders, "Kom op, ga je omkleden!"

"Ik heb geen zwemkleding meegenomen," haalde ik mijn schouders op, hopend dat mijn leugentje er mee door zou kunnen.

"Ach, liegbeest. Ik heb je koffer nog samen met jou ingepakt dus kom niet aan met dat zwakke excuus," Natuurlijk had ze me door. Wat had ik anders verwacht?

"M-maar..."

"Geen gemaar," onderbrak ze me, "Ga je maar snel omkleden, anders moet ik je helaas eigenhandig meesleuren."

Toen ik besefte dat verder verzet zinloos was, slaakte ik uiteindelijk een verslagen zucht. "Goed, ik ga me klaarmaken."

Een triomfantelijke glimlach speelde om haar lippen terwijl ze knikte. "Mooi. Over een paar minuten beneden, anders moet ik weer naar boven komen om je te controleren."

"Oké," rolde ik met mijn ogen en liep naar de kledingkast.

Gelukkig had ik mijn koffer de vorige avond voor het slapengaan al uitgepakt, dus het vinden van mijn zwemkleding was een weinig tijdrovende klus.

Ik koos voor een zwarte triangelbikini, gecombineerd met een luchtige, witte, doorschijnende chiffon-robe. Mijn haar trok ik naar achteren in een losse knot, waarbij ik expres een paar plukjes langs mijn gezicht liet vallen. Nadat ik mijn zwemkleding had aangetrokken, sloeg ik de robe eroverheen, wierp nog een laatste blik in de spiegel om er zeker van te zijn dat ik er netjes uitzag. Tevreden met mijn verschijning begaf ik me richting het zwembad.

Ik wenste dat mijn verdorven brein zou ophouden me telkens weer naar Jacob te laten kijken. Hij was nog maar een dag hier, en toch had hij mijn gezond verstand al tot het uiterste gedreven.

Temidden van het kakofonische geroezemoes van de gasten, vulden het geluid van hun gelach en het getinkel van glazen de lucht. De obers serveerden drankjes en andere lekkernijen.

Bekende gezichten doemden op uit de menigte, waaronder enkele mensen die ik uit het diepst van mijn ziel verafschuwde. Eén van hen was verbonden aan het bedrijf van mijn vader—een vrouw die een intense irritatie in mij opriep: Gloria Henderson—Een verdomd gemene trut. Zij belichaamde alles wat verachtelijk was, een sluwe en losbandige vrouw die zich schaamteloos op elke man in haar buurt stortte, ongeacht haar huwelijk met een militair, die waarschijnlijk nog steeds geloofde in haar bedrieglijke façade van onwankelbare liefde.

Alleen al de aanblik van Gloria's doortrapte gedrag deed de ergernis in mij oplaaien. Hoe kon ze zo schaamteloos haar man manipuleren en bedriegen, terwijl ze zich voordeed als een trouwe en liefdevolle echtgenote? Het walgde me haar bedrog te moeten aanschouwen, en mijn afkeer voor haar bereikte een hoogtepunt.

Mijn kaken spanden zich van woede.

Verdomde trut!

"Kijk haar nou niet zo doods aan, Evie. Mensen gaan straks denken dat je een persoonlijke vete tegen haar hebt," fluisterde Clara in mijn oor, waarmee ze mijn intense blik doorbrak. Ik was zo verdiept geweest in het aanstaren van die vrouw, die schaamteloos met een onbekende vent flirtte.

"Ik haat haar, Clara!" mompelde ik gefrustreerd.

“Ik ook, maar je weet toch dat je vader al zijn collega’s moest uitnodigen, dus kon hij die ene trut niet zomaar van de lijst schrappen.” Ze zuchtte. “Hoe dan ook, negeer haar en geniet van het feest. Er lopen hier genoeg aantrekkelijke jongens rond.” Haar stem kreeg een ondeugende toon.

“Het gaat mij niet om zomaar een jongen, Clara,” lachte ik. “Ik wil een echte man.”

Haar ogen werden groot van ongeloof. “Godzijdank heb je dat niet in het bijzijn van je vader gezegd. Die zou je waarschijnlijk dagenlang huisarrest geven, en dan zou hij al die trouwplannen en zo vergeten.”

“Ja, ja, alsof het me iets uitmaakt,” rolde ik met mijn ogen terwijl ik richting de bar in de hoek liep.

“Eén cocktail, alsjeblieft.” De barman begon met een vriendelijke glimlach mijn drankje klaar te maken.

Nou... hij was best knap. Toch dwaalden mijn ogen rond het feest, en zoals verwacht bleven ze hangen op Jacob. Maar dit keer deed het tafereel dat zich voor mijn ogen ontvouwde mijn huid op een heel andere manier kriebelen—Gloria, die verdomde trut, maakte nu openlijk avances naar Jacob, ze probeerde hem natuurlijk het bed in te krijgen.

Mijn kaak spande zich onwillekeurig aan en ik klemde mijn tanden op elkaar terwijl ik haar heksachtige nagels over Jacobs armen zag glijden. Zijn mouwen waren opgestroopt tot zijn ellebogen, wat haar makkelijk toegang gaf, en ze deed duidelijk haar best om verleidelijk over te komen—of misschien om te laten zien hoe makkelijk ze het bed met hem zou delen.

Jacob daarentegen zag er allesbehalve blij uit. Ik zag zijn ongemakkelijke lachje en zijn lichaamstaal die zich steeds verder van haar aanraking verwijderde, maar toch gaf ze niet op en zocht ze steeds opnieuw contact.

Waarom keek ik hier eigenlijk naar? Hij was een volwassen man, prima in staat om met zichzelf en vrouwen als haar om te gaan.

Ik probeerde me op mijn drankje te concentreren, maar na één slok smaakte alles flauw.

God, Evelyn! Hij is niet je man, niet eens je vriendje! Doe verdorie normaal!

Ik nam nog een slok en bleef ondertussen met moordende blikken naar Gloria kijken, haar schaamteloze geflirt nog steeds in volle gang. Jacob leek zichtbaar geïrriteerd, al hield hij zich groot en gaf hij beleefd antwoord op haar ogenschijnlijk zinloze vragen.

“Eén Negroni, alsjeblieft,” hoorde ik mezelf aan de barman vragen, precies het drankje dat Jacob zo lekker vindt.

Terwijl de barman het klaarmaakte, maakte ik mijn kamerjas los, liet hem open hangen maar hield hem nog om me heen, en nam mijn halflege cocktail in de ene hand en de Negroni in de andere.

Voor ik het wist, liep ik op Jacob af, voortgestuwd door een onverklaarbare drang. Zijn ogen vielen sneller op mij dan ik had verwacht, en bleven op me rusten, mijn figuur in zich opnemend. Gloria, die merkte dat Jacobs aandacht van haar verschoof, volgde zijn blik en zag mij op hen afkomen.

Ik negeerde haar volledig, glimlachte naar Jacob en posteerde me naast hem aan de bar. “Hier, jouw favoriet,” zei ik, terwijl ik het drankje aan hem aanreikte.

Zijn wenkbrauwen gingen een fractie omhoog van verrassing terwijl hij het drankje van me aannam. Onze vingers raakten elkaar even, wat een elektrische rilling door mijn lichaam stuurde.

“Oh, Gloria,” richtte ik me tot haar, terwijl ik de vreemde uitdrukking op haar gezicht opmerkte. “Wat leuk om je te ontmoeten. Hoe gaat het met je man? Alles goed?”

Mijn zorgvuldig gemikte woorden troffen doel; schaamte kleurde haar gezicht rood. Ze struikelde over haar woorden en keek naar Jacob, die zichtbaar geschokt was door deze nieuwe onthulling.

“Ja, met hem gaat het goed,” bracht ze aarzelend uit. “Sorry, ik ga even een drankje voor mezelf halen, ik ben zo terug.” Met een zwak excuus om haar verlegenheid te maskeren haastte ze zich naar de bar waar ik net vandaan kwam, ondanks dat er nog een andere bar dichtbij was.

Toen Gloria verdween, zag ik Jacob zichtbaar ontspannen, de opluchting was voelbaar... en bij mij ook.

Hij draaide zich naar me toe, zijn groene ogen nu gevuld met een andere intensiteit, die een wirwar van gedachten en gevoelens bij me opriep. Op dat moment overspoelde een golf van moed me, waardoor ik een gedurfde stap durfde te zetten.

Net toen hij iets wilde zeggen, boog ik naar zijn oor en fluisterde: “Bedank me later maar, Jacob.”

Met die woorden in de lucht liep ik weg, richting Clara, en liet mijn open kamerjas achter op de chaise longue waar Jacob even daarvoor nog had gezeten.

Ik voelde zijn indringende blik de hele tijd op mij gericht, zo intens dat de haartjes in mijn nek overeind gingen staan, maar ik liet het niet te veel merken.

Ik voegde me bij Clara in het zwembad en bij een paar andere vrouwen die nu over de trouwplannen praatten. Hoewel het gesprek me weinig boeide, werd ik toch steeds weer teruggetrokken naar de doordringende groene ogen van Jacob Adriano, die hun blik geen moment van mij afwendden.

Mijn eigen blik gleed terug naar hem; ik zag hoe hij langzaam het drankje naar zijn mond bracht en een slok nam, terwijl hij alleen naar mij keek, alsof de aanblik van mij het drankje zelf nog overtrof.

Verdorie... het zou niet makkelijk zijn om mezelf ervan te weerhouden naar hem toe getrokken te worden.

Veeg omhoog om door te gaan

Geheim of niet

Evelyn

"Evelyn, kom nu onmiddellijk uit het zwembad... je vat nog kou!" Papa's stem galmde over het zwembadterras, maar ik koos ervoor zijn geroep te negeren en zwom naar de andere kant, vastbesloten om van het water te genieten.

"Ik ben geen kind meer, pap!" riep ik terug, mijn stem doordrenkt van opstandigheid terwijl ik tegen de rand van het zwembad leunde. "Ga jij maar wat rusten!"

Het feest was een uur geleden afgelopen en de ooit zo levendige rand van het zwembad was nu verlaten, waardoor de uitgestrektheid van het landhuis van papa zichtbaar werd. Het was niet minder dan een paleis, geschikt om meer dan honderd mensen te ontvangen, al waren er lang niet zoveel gasten uitgenodigd. Maar ik had het gevoel dat de trouwdag daarop een uitzondering zou zijn.

"Evelyn, ik zei dat je er nú uit moet komen!" beval papa, maar opnieuw schonk ik geen aandacht aan zijn woorden.

Op dat moment waren we nog maar met z'n vieren bij het zwembad: Clara, die moeite deed haar lach te onderdrukken; papa, die vastbesloten was mijn zwemplezier te verpesten; ik, die koppig vasthield aan mijn beslissing; en Jacob, die het hele schouwspel zwijgend gadesloeg vanaf een van de weelderige chaise longues die overal verspreid stonden.

"Word volwassen, pap," ik wist zelf niet waarom ik ervan hield om papa te plagen, "Laat me gewoon genieten van het zwemmen."

Zoals verwacht zag ik papa's gezicht van kleur veranderen en schreeuwde hij opnieuw: "Wat zei je daar net? Jij zegt tegen mij dat ik—wat moet doen?"

"Word volwassen, pap," herhaalde ik, en Clara barstte uit in een onbedaarlijke lach. Zelfs Jacob kon zijn amusement niet verbergen en probeerde zijn lach te onderdrukken achter zijn hand.

"Evelyn Fernandez, kom nú onmiddellijk uit dat zwembad!" bulderde papa,

"Samuel, laat haar nou gewoon genieten," viel Clara in, terwijl ze het voor me opnam en papa en ik verwikkeld waren in een mini-staarwedstrijd, "Ze is nog maar net begonnen met zwemmen."

Papa bleef me strak aankijken, "Ze vat zo makkelijk kou, Clara. Ze moet niet zo onvoorzichtig zijn."

"Pap, het water is juist heel warm. Je mag zelf voelen als je wilt," mengde ik me in het gesprek.

Zijn strenge blik maakte plaats voor een bedenkelijke frons.

Mijn vader kennende, kon ik de interne strijd vrijwel zien plaatsvinden in zijn hoofd. Of hij zou de discussie voortzetten, of hij zou het laten rusten.

Er was nog een kans dat hij het zelf wilde bevestigen of...

Voordat ik mijn gedachte kon afmaken, zag ik papa hurken en met zijn hand het water in gaan om de temperatuur te checken.

De lach borrelde vanzelf bij me op, maar papa, zoals hij was, bleef onverstoorbaar. Hij kwam langzaam overeind, nadat hij had vastgesteld dat de temperatuur veilig was voor zijn dochter.

"Goed, je hebt een uur, en daarna wil ik dat je terug bent in het huis. Zo niet, dan haal ik je er zelf uit." Zijn stem bleef streng, en ik knikte, met moeite mijn lach inhoudend.

Hij behandelde me nog steeds zoals toen ik een kind was—blijkbaar zou ik voor papa altijd zijn kleine meisje blijven, hoe oud ik ook word.

"Jacob, Clara en ik verwachten zo dadelijk gasten die elk moment kunnen arriveren. Wil jij even op haar letten en me laten weten als ze begint te niezen of zich niet lekker voelt?" Hij keek zijn beste vriend aan, en ik had verwacht dat Jacob verbaasd zou kijken of iets zou zeggen, maar hij knikte alleen maar.

Daarmee verliet papa het terrein en Clara, die me nog een kushandje toewierp, volgde hem snel, tot ze uit mijn zicht was verdwenen.

Nauwelijks waren ze weg of de sfeer rond het zwembad werd onverklaarbaar zwaarder.

We waren nog maar met z'n tweeën in deze ruime ruimte, en er was nog geen teken van gasten. Dit deel van het huis dat op het zwembad uitkeek, bestond vooral uit kamers die exclusief voor ons gereserveerd waren. Sommige kamers waren nog leeg, in afwachting van de komst van mijn vrienden en familieleden.

"Heb je iets nodig, Evelyn?" Jacob leek de stilte en mijn onverstoorbare blik, die gericht was op zijn reflectie in het water, op te merken.

"Ik vrees dat u niet zult kunnen helpen, meneer Jacob," antwoordde ik, terwijl ik dichter naar de rand van het zwembad zwom en plaatsnam op de ondergedompelde blauw betegelde treden. Zo bleef de helft van mijn lichaam boven water, terwijl alleen mijn heupen en benen ondergedompeld waren.

Tot mijn verbazing stelde hij een wedervraag: "En waarom denk je dat, jongedame?"

Er zat een subtiele verandering in zijn toon, bijna onmerkbaar, maar het veroorzaakte een nieuwe huivering op mijn huid. Verdomme, zelfs hem zo te bekijken zonder mijn wildste fantasieën ter plekke bij het zwembad te kunnen uitvoeren, was pure marteling.

"Het is geen kwestie van denken; het is een zekerheid," stelde ik, terwijl ik mijn ellebogen op de treden achter me liet rusten en achterover leunde, genietend van de zachte streling van de zonnestralen op mijn gezicht terwijl ik mijn ogen sloot.

Zelfs met mijn ogen dicht kon ik voelen hoe Jacobs blik het pad volgde van de waterdruppels die over mijn huid gleden.

Natuurlijk zette ik bewust een show voor hem op, al kon ik niet helemaal bevatten waarom ik zo’n reactie van hem verlangde. Misschien was, voor nu, het gevoel van zijn ogen op mijn huid al genoeg.

"Je bent inderdaad volwassen geworden..." hoorde ik zijn diepe stem opmerken, bijna als het onderdrukte gegrom van een losgeslagen beest.

"En jij bent nog knapper geworden dan voorheen," zei ik, terwijl ik nog steeds oogcontact vermeed en nonchalant mijn halfnatte haar door de war haalde om het overtollige water eruit te schudden.

"Ik dacht dat je toen bang voor me was," zijn woorden trokken deze keer mijn aandacht, waardoor ik hem eindelijk aankeek. Het duivels knappe gezicht, versierd met groene ogen en trekken die deden denken aan een Griekse god... keek nu naar mij met een mix van verwarring en amusement.

"Wat vriendelijk van je om te denken dat ik toen uit angst wegvluchtte," lachte ik, niet in staat mijn vrolijkheid te onderdrukken, "want het echte verhaal lag toch wat anders."

"En wat is het echte verhaal, Evelyn?" vroeg hij, waarbij zijn stem mijn naam op zo’n manier uitsprak dat mijn gedachten totaal in de war raakten, mijn hoofd niet wist waar te kijken en mijn hart bijna uit mijn borst sprong. Ik moest mezelf bedwingen om mijn dijen niet samen te persen, in een poging het vuur te temperen dat zijn stem in me had aangestoken, vooral op die ene gevoelige plek.

Plotseling werd er een diepe hitte in mijn lichaam gezaaid.

"Waarom houden we het niet nog even geheim, Jacob?" hoorde ik mezelf zeggen, terwijl ik opstond. "Geheimen maken alles uiteindelijk toch altijd net iets spannender."

"Je lijkt wel veel geheimen uit je kindertijd te bewaren, hè?" Ook hij stond nu op, in zijn rechterhand de badjas die ik op de lounge had achtergelaten voordat ik het zwembad in was gegaan.

"Helaas was jij de enige die mij als kind zag, want ik herinner me levendig dat ik me met dingen bezighield die een kind nooit zou doen," zuchtte ik, terwijl ik mijn hoofd schudde en naar hem toeliep. Zijn ogen volgden elke beweging die ik maakte, onafgebroken en scherp, terwijl ik voor hem bleef staan.

Zijn blik verankerde zich in de mijne, en ik hield zijn ogen een moment vast voordat ik mijn hand naar hem uitstak. "Wil je mijn badjas teruggeven?"

Een halve grijns verscheen rond zijn lippen, zijn parelwitte tanden blonken terwijl hij zacht lachte en mij de badjas aanreikte. "Jij bent echt een klasse apart, Evelyn."

"Dank je voor het compliment, Jacob," zei ik glimlachend terwijl ik in de badjas gleed. Maar zodra ik hem probeerde dicht te knopen, ontdekte ik dat het ceintuur ontbrak.

Verwarring trok over mijn gezicht terwijl ik hem aankeek. "Heb jij het ceintuur gepakt?"

Amusement schitterde in zijn ogen, en een lach ontsnapte aan zijn lippen terwijl hij vooroverboog; zijn warme adem streek langs mijn buik, waardoor ik onwillekeurig de adem inhield.

Toen hij weer rechtop kwam, zag ik het witte ceintuur subtiel in zijn hand liggen. "Het moet gevallen zijn toen je de badjas aantrok," verklaarde hij, terwijl hij het me aanreikte. Mijn mond vormde een ‘O’ van besef.

Voordat ik mijn gedachten kon ordenen of een antwoord kon formuleren, boog Jacob zich dichter naar me toe, omhulde me met zijn aanwezigheid en wikkelde behendig het ceintuur om me heen, haalde de uiteinden door de lussen en knoopte het vast op mijn buik.

Mijn hart sloeg op hol, het klopte steeds sneller, en mijn ademhaling werd zwaarder terwijl zijn geur mijn zintuigen vulde.

Zijn warme vingers gleden langs mijn koele huid terwijl hij langzaam de knoop legde, zijn blik geen moment van de mijne wijkend.

"Wees voorzichtig, meisje, want de gedachte dat een geheim verborgen kan blijven is misschien slechts een illusie. Misschien... is het iets dat iemand allang heeft ontdekt," fluisterde hij, en met een tedere beweging streek hij een paar lokken haar achter mijn oor, waardoor er kippenvel over mijn hele lichaam trok.

Heilige hemel! Dat zei hij toch niet echt? Jawel, verdomd, dat deed hij!

Een duivelse grijns speelde rond die volle lippen waar ik maar al te graag mijn tanden in zou willen zetten.

Ik stond daar sprakeloos, zijn woorden zorgden er even voor dat ik geen samenhangende gedachten meer kon vormen. Ik kon hem alleen maar aankijken, verbijsterd en betoverd.

"Ga naar je kamer, lieverd," zei hij, terwijl hij met de rug van zijn vingers zachtjes over mijn wang streek, waardoor warmte door mijn aderen vloeide en een onwerkelijk verlangen oplaaide, "anders vat je nog kou."

Ik verzamelde de moed om de vraag te stellen die al de hele tijd in mijn hoofd brandde, terwijl ik hem zag weglopen: "Over welk geheim heb je het, Jacob?"

Hij hield stil en draaide zich om naar mij. Hetzelfde fonkeltje blonk in zijn groene ogen, waardoor een golf van spanning door mijn binnenste trok.

"Het geheim waarvan jij denkt dat ik het niet weet," antwoordde hij met een grijns, zijn woorden bleven hangen als een uitdagende belofte. Met die mysterieuze glimlach nog op zijn lippen liep hij weg, mij alleen achterlatend bij het zwembad, mijn hoofd compleet in de war.

Verdomde duivel!

Ik had aangenomen dat Jacob niets wist van mijn heftige verliefdheid op hem.

Ik dacht echt dat Jacob geen idee had van mijn obsessie voor hem, maar vandaag had hij dat geloof aan diggelen geslagen, en liet hij zien dat hij waarschijnlijk veel meer wist dan ik ooit had gedacht.

Veeg omhoog om door te gaan

Vurend Vuur

Evelyn

Op dit moment zat ik in de kamer van mijn vader en Clara, omringd door een berg kleren op zijn bed. Het waren cadeaus die hij had gekocht voor zijn vrienden en familieleden die het evenement zouden bijwonen, en nu, na het sorteren en inpakken van ieders geschenken, bleven er twee identieke overhemden in verschillende maten over, bedoeld voor de beste vriend van mijn vader.

Dezelfde persoon wiens woorden van de vorige dag nog steeds door mijn hoofd echoden.

"Waarom is er een extra overhemd?" vroeg ik, terwijl ik het tijdschrift waar ik in aan het bladeren was op de nabije tafel legde.

"Oh, ik heb twee verschillende maten voor Jacob gekocht omdat ik niet zeker wist hoe gespierd hij inmiddels zou zijn geworden," grinnikte papa, terwijl hij dichterbij kwam en zich op het bed liet neervallen. "Hij heeft zich echt gebouwd als een reus."

Ik kon het niet helemaal eens zijn met het idee dat Jacobs lichaamsbouw op die van een reus leek. In werkelijkheid was zijn fysiek veel subtieler en fascinerender. Er zat een opmerkelijke balans in zijn gespierde postuur.

Hoewel zijn spieren schuilgingen onder zijn kleding, was het niet moeilijk om het perfecte mannelijke figuur eronder te onderscheiden.

"Beide maten lijken niet veel van elkaar te verschillen. Ik denk dat één van deze hem wel zal passen," merkte Clara op, terwijl ze de overhemden bekeek.

"Ik moet hem deze overhemden laten passen om te zien of ze goed zitten," kreunde papa, terwijl hij zijn armen strekte om de spanning van het lopen naar meerdere winkels wat te verlichten. "Mijn rug gaat eraan."

"Hé, Evelyn, waarom ga jij Jacob niet vragen deze even te passen? Je hebt de hele dag nog niets uitgevoerd," stelde papa voor, terwijl hij zijn blik op mij richtte. Ik fronste mijn wenkbrauwen bij het einde van zijn zin.

Hij had altijd dat beeld van mij als lui, en hoewel ik niet zeker wist of dat helemaal terecht was, was ik nu niet van plan deze taak af te wijzen. Geen denken aan!

"Misschien had je me op een normale manier kunnen vragen in plaats van me lui te noemen, vind je ook niet, pap?"

"Maar je bent lui, dat is algemeen bekend," lachte papa, waardoor er een frons op mijn gezicht verscheen.

"Nou, ik wist niet dat je een persoonlijke vendetta had tegen het feit dat ik even van een beetje ontspanning geniet," mompelde ik, terwijl mijn irritatie groeide naarmate zijn amusementsniveau steeg.

"Laat haar, Samuel," viel Clara in, terwijl ze haar eigen lach probeerde te onderdrukken. "Als ze besluit je een dag te negeren uit wraak, loop jij hier als een verloren ziel rond."

Papa's uitdrukking veranderde bij die herinnering, en ik zag hem zijn keel schrapen alsof de gedachte hem oprecht dwarszat.

"Ik kan niet geloven dat ik dit na zo lang weer moet doen, en papa zorgt er wel voor dat ik nog een keer mag," merkte ik op, terwijl ik mijn armen over mijn borst kruiste. De glimlach op mijn lippen kwam vanzelf, wetende dat dit plannetje van mij zou werken.

Even bleef papa stil, alsof hij zich afvroeg of hij mij verder moest plagen of het erbij moest laten.

Blijkbaar had hij zijn besluit sneller genomen dan ik had verwacht.

"Goed, het spijt me," zuchtte papa, en gaf zich gewonnen. "Nu, alsjeblieft... zou je deze overhemden aan Jacob willen geven?"

Ik wilde weigeren, nee zeggen, maar...

Hoe kon ik nee zeggen tegen het prachtige aanzicht van Jacobs gezicht?

Misschien dat anderen het konden, maar Evelyn Fernandez zeker niet, zelfs niet in haar wildste dromen.

"Prima, geef maar," rolde ik met mijn ogen, terwijl ik een zogenaamd geïrriteerde blik opzette. De onderliggende opwinding wist ik goed te verbergen.

Ik nam de tas uit papa's hand en liep de kamer uit, door de lange gang tot ik bij de aangewezen kamer van Jacob Adriano aankwam.

Het idee om naar zijn kamer te gaan liet allerlei ondeugende fantasieën in mij ontwaken. Nou ja, de ideeën die ze opwierpen waren niet eens zo slecht, ze waren zelfs een beetje...

Evelyn, doe normaal met je maagdelijkheid!

Ik schudde mijn gedachten van me af en rukte mezelf uit de dagdromen voordat ik uiteindelijk op de deur klopte, maar er kwam geen antwoord.

Ik klopte nog een keer, begon wat ongeduldig te worden, maar nog steeds geen reactie van de andere kant. De deur was bovendien niet op slot.

Wat was hij aan het doen?

De deur was dus niet op slot.

Ongeduld vermengde zich met scepsis en ik betrapte mezelf erop dat ik nadacht of ik wel of niet een blik naar binnen moest werpen. Het was niet alsof mijn intenties volledig onzuiver waren. Of misschien ook wel... Verdomme, ik wist het niet!

"Jacob?" riep ik, terwijl ik opnieuw op zijn deur klopte, maar nog steeds geen antwoord van hem.

Was hij niet in de kamer?

Hoe laag mijn geduld ook was, mijn nieuwsgierigheid was het tegenovergestelde. En in een opwelling besloot ik het meest logische te doen dat in me opkwam—ja, iedereen had het kunnen raden. Voorzichtig deed ik de deur op een kier en keek naar binnen.

Dit was wel vreemd—er was geen teken van leven in de kamer.

Moest ik naar binnen gaan?

Dat zou eigenlijk helemaal fout zijn, maar hé, het is toch het huis van mijn vader. Het kon me niet schelen wat gepast was of niet. Bovendien had ik tal van excuses klaar als iemand, vooral Jacob, mij nu in zijn kamer zou betrappen.

Zonder verder na te denken duwde ik de deur verder open en stapte behoedzaam naar binnen, mijn ogen scannend op zoek naar enig teken van hem.

Tot mijn verbazing geen spoor van Jacob, maar daar op het bed lag een broek en een eenvoudig zwart T-shirt.

‘Zou hij in de...’

Voordat ik mijn gedachte kon afmaken, kraakte de badkamerdeur open, doorbrak de stilte en Jacobs stem klonk door de kamer.

"Evelyn?"

Ik schrok, volledig overvallen, en draaide me om naar hem, maar verdorie...

Het aanzicht dat me daar opwachtte deed me wensen dat ik het niet gezien had.

Waterdruppels gleden over zijn gebeeldhouwde lichaam en accentueerden zijn keiharde buikspieren. Natte haarlokken vielen sierlijk over zijn gezicht en gaven hem een mysterieuze uitstraling. En het meest intrigerende aan dit hele beeld van Jacob die voor me stond, was dat hij er precies zo uitzag als in mijn dromen, met alleen een handdoek die gevaarlijk laag om zijn middel hing. Fuck!

En die tatoeage... God! Ik wist niet of ik op dat moment ging flauwvallen of mezelf zou verliezen.

Nooit in mijn hele bestaan had ik me voorgesteld dat het gezicht van een pas gedouchte Jacob er zó verleidelijk uit kon zien.

"Wat doe je hier?" vroeg hij, pure verwarring op zijn gezicht geëtst, al kon ik niet anders dan een subtiel vleugje van iets meer opmerken toen zijn tong even langs zijn onderlip gleed.

Mijn gedachten tolden chaotisch rond, en natuurlijk besloot mijn brein precies op het cruciale moment vakantie te nemen.

"Uh, i-ik..." Het was bijna onmogelijk om me ergens anders op te concentreren terwijl hij daar zo stond, halfnaakt, in al zijn glorie.

"Ik kwam je deze overhemden brengen," flapte ik er uiteindelijk uit.

"Overhemden?" Zijn blik gleed naar de tassen in mijn hand, en herkenning flakkerde op in zijn ogen.

"Eigenlijk heeft mijn vader voor het feest morgen bijpassende overhemden gekocht voor al zijn vrienden en familie," legde ik uit. "Hij wist niet zeker wat jouw maat was, dus hij heeft twee verschillende meegenomen."

Hij lachte. "Jouw vader en zijn eigenaardige gewoontes. Zelfs op mijn verjaardagen nam hij altijd twee maten mee, voor het geval er eentje niet paste."

"Ik weet het," antwoordde ik, ditmaal ontsnapte er een kleine lach uit mijn mond. "Hij heeft nooit echt de juiste cadeaus voor je kunnen kiezen. Het was altijd aan mij om hem te helpen iets geschikts uit te zoeken."

"Dus al die cadeaus... was jij daar de reden achter?" vroeg hij.

"Ja, anders had je beste vriend je nooit een passend cadeau kunnen geven op je verjaardag. Ik heb me altijd afgevraagd of je eigenlijk iets leuk vond van de cadeaus die ik voor je uitzocht, en zo ja, welke je favoriet was..." Ik lachte. Maar terwijl onze blikken elkaar kruisten en de stilte de kamer vulde, begon de spanning te groeien, en ik hoorde mezelf eruit flappen, niet in staat het moment te weerstaan.

"Um... zou je willen kijken of een van deze overhemden je past?"

Er was iets in zijn blik dat opnieuw gevoelens in mij opriep waarvan ik wist dat ik ze niet moest toelaten.

"Natuurlijk," antwoordde hij terwijl hij een schone handdoek van bovenop de kast pakte en het water dat langs zijn lichaam liep afveegde.

Zijn ogen bleven op mij gericht, alsof hij betoverd was.

"Hier, geef maar," zei hij, terwijl hij de tassen uit mijn handen nam en ze op het bed zette voordat hij een van de overhemden eruit haalde.

Nou... ik had echt niet verwacht dat hij ze meteen voor mijn neus zou passen.

Maar kon ik klagen? Absoluut niet.

Hij probeerde zijn armen door de mouwen te steken, maar de stof klemde strak om zijn biceps. Ondanks alle overdrijvingen van mijn vader over zijn formaat, waren zijn spieren nooit echt gigantisch. Op een schaal van één tot tien zou iedereen hem gemakkelijk een elf kunnen geven qua perfectie.

Hij was vlekkeloos, net als zijn lichaam, maar dit overhemd? Absoluut niet!

Ik voelde de neiging om terug te gaan en aan mijn vader te vragen of hij dronken was toen hij deze maat had uitgekozen voor een volwassen man.

"Samuel zal nooit veranderen," zijn mannelijke lach bezorgde me kippenvel over mijn huid.

"Dit past niet, maar misschien de andere wel," mompelde hij, terwijl hij worstelde om zijn handen uit de mouwen te krijgen. De lichte vochtigheid op zijn huid maakte het nog moeilijker voor de stof om los te komen.

"Verdomme!" mompelde hij binnensmonds, terwijl hij probeerde het overhemd uit te trekken.

"Laat me je helpen," flapte ik eruit voordat ik het zelf doorhad. Ik liep dichterbij en pakte de knoopsluiting van het overhemd vast, trok voorzichtig aan de randen. Maar terwijl ik dat deed, werd het me pijnlijk duidelijk wat een domme beslissing het was.

Ik was onbedoeld te dichtbij gekomen... zo dichtbij dat ik de warmte van zijn adem en de hitte die van zijn huid straalde kon voelen.

Ik probeerde een kalm gezicht te houden terwijl ik het overhemd van zijn lichaam verwijderde, maar mijn vingers streken per ongeluk langs zijn huid, waardoor mijn adem stokte.

Rustig aan, Evelyn!

Ik werkte snel, trok voorzichtig de stof los en vermeed verder contact met zijn huid.

"Hier, probeer deze eens," zei ik, terwijl ik het andere overhemd oppakte en hem aangaf. Ik vermeed opzettelijk zijn blik om te redden wat er nog over was van mijn waardigheid.

"Oké," antwoordde hij terwijl hij het overhemd van me aannam. Toen hij het aantrok, zelfs zonder de knopen dicht te doen, was het onmogelijk om niet te zien hoe perfect het hem stond.

"Dus, dit is ‘m," bevestigde ik, terwijl ik de moed bij elkaar raapte om hem eindelijk aan te kijken. "Die kun je morgen op het feest dragen."

"Ik denk het wel, ja."

"Ik ga maar eens. Tot later, Jacob," zei ik, terwijl er bijna een zucht van opluchting over mijn lippen kwam toen ik richting de deur liep. Maar zijn stem hield me tegen.

"Evelyn..."

Mijn voeten verstrakten en ik hield mijn adem in. Ik draaide me om en zag hem naar me toe lopen.

"Het horloge met mijn initialen," fluisterde hij zacht in mijn oor terwijl hij dichterbij kwam. Zijn wang streek langs de mijne, waardoor ik een schok door mijn lichaam voelde gaan. "Dat was perfect."

Het duurde een paar seconden voordat ik besefte dat hij het over de cadeaus had.

Toen hij zich een beetje terugtrok om me aan te kijken, leek alle lucht uit mijn longen te verdwijnen op het moment dat onze blikken elkaar ontmoetten.

"Bedankt dat je de moeite hebt genomen om die cadeaus voor me uit te zoeken," zei hij, een lichte glimlach op zijn lippen. Daarna streek hij voorzichtig een lok haar achter mijn oor.

OH. MIJN. GOD

Die ene aanraking zette mijn hele lichaam in vuur en vlam.

"G-geen dank," stamelde ik, mijn gezicht rood van schaamte. Zonder nog een seconde te verspillen draaide ik me om en haastte ik me de kamer uit.

Nou, ik had kunnen zweren dat ik zijn lach hoorde toen ik vertrok, blozend als een idioot.

Veeg omhoog om door te gaan

My Dad’s Bestfriend

My Dad’s Bestfriend

189 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

189

Inhoud

Aa