Evelyn
"Evelyn, kom nu onmiddellijk uit het zwembad... je vat nog kou!" Papa's stem galmde over het zwembadterras, maar ik koos ervoor zijn geroep te negeren en zwom naar de andere kant, vastbesloten om van het water te genieten.
"Ik ben geen kind meer, pap!" riep ik terug, mijn stem doordrenkt van opstandigheid terwijl ik tegen de rand van het zwembad leunde. "Ga jij maar wat rusten!"
Het feest was een uur geleden afgelopen en de ooit zo levendige rand van het zwembad was nu verlaten, waardoor de uitgestrektheid van het landhuis van papa zichtbaar werd. Het was niet minder dan een paleis, geschikt om meer dan honderd mensen te ontvangen, al waren er lang niet zoveel gasten uitgenodigd. Maar ik had het gevoel dat de trouwdag daarop een uitzondering zou zijn.
"Evelyn, ik zei dat je er nú uit moet komen!" beval papa, maar opnieuw schonk ik geen aandacht aan zijn woorden.
Op dat moment waren we nog maar met z'n vieren bij het zwembad: Clara, die moeite deed haar lach te onderdrukken; papa, die vastbesloten was mijn zwemplezier te verpesten; ik, die koppig vasthield aan mijn beslissing; en Jacob, die het hele schouwspel zwijgend gadesloeg vanaf een van de weelderige chaise longues die overal verspreid stonden.
"Word volwassen, pap," ik wist zelf niet waarom ik ervan hield om papa te plagen, "Laat me gewoon genieten van het zwemmen."
Zoals verwacht zag ik papa's gezicht van kleur veranderen en schreeuwde hij opnieuw: "Wat zei je daar net? Jij zegt tegen mij dat ik—wat moet doen?"
"Word volwassen, pap," herhaalde ik, en Clara barstte uit in een onbedaarlijke lach. Zelfs Jacob kon zijn amusement niet verbergen en probeerde zijn lach te onderdrukken achter zijn hand.
"Evelyn Fernandez, kom nú onmiddellijk uit dat zwembad!" bulderde papa,
"Samuel, laat haar nou gewoon genieten," viel Clara in, terwijl ze het voor me opnam en papa en ik verwikkeld waren in een mini-staarwedstrijd, "Ze is nog maar net begonnen met zwemmen."
Papa bleef me strak aankijken, "Ze vat zo makkelijk kou, Clara. Ze moet niet zo onvoorzichtig zijn."
"Pap, het water is juist heel warm. Je mag zelf voelen als je wilt," mengde ik me in het gesprek.
Zijn strenge blik maakte plaats voor een bedenkelijke frons.
Mijn vader kennende, kon ik de interne strijd vrijwel zien plaatsvinden in zijn hoofd. Of hij zou de discussie voortzetten, of hij zou het laten rusten.
Er was nog een kans dat hij het zelf wilde bevestigen of...
Voordat ik mijn gedachte kon afmaken, zag ik papa hurken en met zijn hand het water in gaan om de temperatuur te checken.
De lach borrelde vanzelf bij me op, maar papa, zoals hij was, bleef onverstoorbaar. Hij kwam langzaam overeind, nadat hij had vastgesteld dat de temperatuur veilig was voor zijn dochter.
"Goed, je hebt een uur, en daarna wil ik dat je terug bent in het huis. Zo niet, dan haal ik je er zelf uit." Zijn stem bleef streng, en ik knikte, met moeite mijn lach inhoudend.
Hij behandelde me nog steeds zoals toen ik een kind was—blijkbaar zou ik voor papa altijd zijn kleine meisje blijven, hoe oud ik ook word.
"Jacob, Clara en ik verwachten zo dadelijk gasten die elk moment kunnen arriveren. Wil jij even op haar letten en me laten weten als ze begint te niezen of zich niet lekker voelt?" Hij keek zijn beste vriend aan, en ik had verwacht dat Jacob verbaasd zou kijken of iets zou zeggen, maar hij knikte alleen maar.
Daarmee verliet papa het terrein en Clara, die me nog een kushandje toewierp, volgde hem snel, tot ze uit mijn zicht was verdwenen.
Nauwelijks waren ze weg of de sfeer rond het zwembad werd onverklaarbaar zwaarder.
We waren nog maar met z'n tweeën in deze ruime ruimte, en er was nog geen teken van gasten. Dit deel van het huis dat op het zwembad uitkeek, bestond vooral uit kamers die exclusief voor ons gereserveerd waren. Sommige kamers waren nog leeg, in afwachting van de komst van mijn vrienden en familieleden.
"Heb je iets nodig, Evelyn?" Jacob leek de stilte en mijn onverstoorbare blik, die gericht was op zijn reflectie in het water, op te merken.
"Ik vrees dat u niet zult kunnen helpen, meneer Jacob," antwoordde ik, terwijl ik dichter naar de rand van het zwembad zwom en plaatsnam op de ondergedompelde blauw betegelde treden. Zo bleef de helft van mijn lichaam boven water, terwijl alleen mijn heupen en benen ondergedompeld waren.
Tot mijn verbazing stelde hij een wedervraag: "En waarom denk je dat, jongedame?"
Er zat een subtiele verandering in zijn toon, bijna onmerkbaar, maar het veroorzaakte een nieuwe huivering op mijn huid. Verdomme, zelfs hem zo te bekijken zonder mijn wildste fantasieën ter plekke bij het zwembad te kunnen uitvoeren, was pure marteling.
"Het is geen kwestie van denken; het is een zekerheid," stelde ik, terwijl ik mijn ellebogen op de treden achter me liet rusten en achterover leunde, genietend van de zachte streling van de zonnestralen op mijn gezicht terwijl ik mijn ogen sloot.
Zelfs met mijn ogen dicht kon ik voelen hoe Jacobs blik het pad volgde van de waterdruppels die over mijn huid gleden.
Natuurlijk zette ik bewust een show voor hem op, al kon ik niet helemaal bevatten waarom ik zo’n reactie van hem verlangde. Misschien was, voor nu, het gevoel van zijn ogen op mijn huid al genoeg.
"Je bent inderdaad volwassen geworden..." hoorde ik zijn diepe stem opmerken, bijna als het onderdrukte gegrom van een losgeslagen beest.
"En jij bent nog knapper geworden dan voorheen," zei ik, terwijl ik nog steeds oogcontact vermeed en nonchalant mijn halfnatte haar door de war haalde om het overtollige water eruit te schudden.
"Ik dacht dat je toen bang voor me was," zijn woorden trokken deze keer mijn aandacht, waardoor ik hem eindelijk aankeek. Het duivels knappe gezicht, versierd met groene ogen en trekken die deden denken aan een Griekse god... keek nu naar mij met een mix van verwarring en amusement.
"Wat vriendelijk van je om te denken dat ik toen uit angst wegvluchtte," lachte ik, niet in staat mijn vrolijkheid te onderdrukken, "want het echte verhaal lag toch wat anders."
"En wat is het echte verhaal, Evelyn?" vroeg hij, waarbij zijn stem mijn naam op zo’n manier uitsprak dat mijn gedachten totaal in de war raakten, mijn hoofd niet wist waar te kijken en mijn hart bijna uit mijn borst sprong. Ik moest mezelf bedwingen om mijn dijen niet samen te persen, in een poging het vuur te temperen dat zijn stem in me had aangestoken, vooral op die ene gevoelige plek.
Plotseling werd er een diepe hitte in mijn lichaam gezaaid.
"Waarom houden we het niet nog even geheim, Jacob?" hoorde ik mezelf zeggen, terwijl ik opstond. "Geheimen maken alles uiteindelijk toch altijd net iets spannender."
"Je lijkt wel veel geheimen uit je kindertijd te bewaren, hè?" Ook hij stond nu op, in zijn rechterhand de badjas die ik op de lounge had achtergelaten voordat ik het zwembad in was gegaan.
"Helaas was jij de enige die mij als kind zag, want ik herinner me levendig dat ik me met dingen bezighield die een kind nooit zou doen," zuchtte ik, terwijl ik mijn hoofd schudde en naar hem toeliep. Zijn ogen volgden elke beweging die ik maakte, onafgebroken en scherp, terwijl ik voor hem bleef staan.
Zijn blik verankerde zich in de mijne, en ik hield zijn ogen een moment vast voordat ik mijn hand naar hem uitstak. "Wil je mijn badjas teruggeven?"
Een halve grijns verscheen rond zijn lippen, zijn parelwitte tanden blonken terwijl hij zacht lachte en mij de badjas aanreikte. "Jij bent echt een klasse apart, Evelyn."
"Dank je voor het compliment, Jacob," zei ik glimlachend terwijl ik in de badjas gleed. Maar zodra ik hem probeerde dicht te knopen, ontdekte ik dat het ceintuur ontbrak.
Verwarring trok over mijn gezicht terwijl ik hem aankeek. "Heb jij het ceintuur gepakt?"
Amusement schitterde in zijn ogen, en een lach ontsnapte aan zijn lippen terwijl hij vooroverboog; zijn warme adem streek langs mijn buik, waardoor ik onwillekeurig de adem inhield.
Toen hij weer rechtop kwam, zag ik het witte ceintuur subtiel in zijn hand liggen. "Het moet gevallen zijn toen je de badjas aantrok," verklaarde hij, terwijl hij het me aanreikte. Mijn mond vormde een ‘O’ van besef.
Voordat ik mijn gedachten kon ordenen of een antwoord kon formuleren, boog Jacob zich dichter naar me toe, omhulde me met zijn aanwezigheid en wikkelde behendig het ceintuur om me heen, haalde de uiteinden door de lussen en knoopte het vast op mijn buik.
Mijn hart sloeg op hol, het klopte steeds sneller, en mijn ademhaling werd zwaarder terwijl zijn geur mijn zintuigen vulde.
Zijn warme vingers gleden langs mijn koele huid terwijl hij langzaam de knoop legde, zijn blik geen moment van de mijne wijkend.
"Wees voorzichtig, meisje, want de gedachte dat een geheim verborgen kan blijven is misschien slechts een illusie. Misschien... is het iets dat iemand allang heeft ontdekt," fluisterde hij, en met een tedere beweging streek hij een paar lokken haar achter mijn oor, waardoor er kippenvel over mijn hele lichaam trok.
Heilige hemel! Dat zei hij toch niet echt? Jawel, verdomd, dat deed hij!
Een duivelse grijns speelde rond die volle lippen waar ik maar al te graag mijn tanden in zou willen zetten.
Ik stond daar sprakeloos, zijn woorden zorgden er even voor dat ik geen samenhangende gedachten meer kon vormen. Ik kon hem alleen maar aankijken, verbijsterd en betoverd.
"Ga naar je kamer, lieverd," zei hij, terwijl hij met de rug van zijn vingers zachtjes over mijn wang streek, waardoor warmte door mijn aderen vloeide en een onwerkelijk verlangen oplaaide, "anders vat je nog kou."
Ik verzamelde de moed om de vraag te stellen die al de hele tijd in mijn hoofd brandde, terwijl ik hem zag weglopen: "Over welk geheim heb je het, Jacob?"
Hij hield stil en draaide zich om naar mij. Hetzelfde fonkeltje blonk in zijn groene ogen, waardoor een golf van spanning door mijn binnenste trok.
"Het geheim waarvan jij denkt dat ik het niet weet," antwoordde hij met een grijns, zijn woorden bleven hangen als een uitdagende belofte. Met die mysterieuze glimlach nog op zijn lippen liep hij weg, mij alleen achterlatend bij het zwembad, mijn hoofd compleet in de war.
Verdomde duivel!
Ik had aangenomen dat Jacob niets wist van mijn heftige verliefdheid op hem.
Ik dacht echt dat Jacob geen idee had van mijn obsessie voor hem, maar vandaag had hij dat geloof aan diggelen geslagen, en liet hij zien dat hij waarschijnlijk veel meer wist dan ik ooit had gedacht.
Veeg omhoog om door te gaan
Evelyn
Op dit moment zat ik in de kamer van mijn vader en Clara, omringd door een berg kleren op zijn bed. Het waren cadeaus die hij had gekocht voor zijn vrienden en familieleden die het evenement zouden bijwonen, en nu, na het sorteren en inpakken van ieders geschenken, bleven er twee identieke overhemden in verschillende maten over, bedoeld voor de beste vriend van mijn vader.
Dezelfde persoon wiens woorden van de vorige dag nog steeds door mijn hoofd echoden.
"Waarom is er een extra overhemd?" vroeg ik, terwijl ik het tijdschrift waar ik in aan het bladeren was op de nabije tafel legde.
"Oh, ik heb twee verschillende maten voor Jacob gekocht omdat ik niet zeker wist hoe gespierd hij inmiddels zou zijn geworden," grinnikte papa, terwijl hij dichterbij kwam en zich op het bed liet neervallen. "Hij heeft zich echt gebouwd als een reus."
Ik kon het niet helemaal eens zijn met het idee dat Jacobs lichaamsbouw op die van een reus leek. In werkelijkheid was zijn fysiek veel subtieler en fascinerender. Er zat een opmerkelijke balans in zijn gespierde postuur.
Hoewel zijn spieren schuilgingen onder zijn kleding, was het niet moeilijk om het perfecte mannelijke figuur eronder te onderscheiden.
"Beide maten lijken niet veel van elkaar te verschillen. Ik denk dat één van deze hem wel zal passen," merkte Clara op, terwijl ze de overhemden bekeek.
"Ik moet hem deze overhemden laten passen om te zien of ze goed zitten," kreunde papa, terwijl hij zijn armen strekte om de spanning van het lopen naar meerdere winkels wat te verlichten. "Mijn rug gaat eraan."
"Hé, Evelyn, waarom ga jij Jacob niet vragen deze even te passen? Je hebt de hele dag nog niets uitgevoerd," stelde papa voor, terwijl hij zijn blik op mij richtte. Ik fronste mijn wenkbrauwen bij het einde van zijn zin.
Hij had altijd dat beeld van mij als lui, en hoewel ik niet zeker wist of dat helemaal terecht was, was ik nu niet van plan deze taak af te wijzen. Geen denken aan!
"Misschien had je me op een normale manier kunnen vragen in plaats van me lui te noemen, vind je ook niet, pap?"
"Maar je bent lui, dat is algemeen bekend," lachte papa, waardoor er een frons op mijn gezicht verscheen.
"Nou, ik wist niet dat je een persoonlijke vendetta had tegen het feit dat ik even van een beetje ontspanning geniet," mompelde ik, terwijl mijn irritatie groeide naarmate zijn amusementsniveau steeg.
"Laat haar, Samuel," viel Clara in, terwijl ze haar eigen lach probeerde te onderdrukken. "Als ze besluit je een dag te negeren uit wraak, loop jij hier als een verloren ziel rond."
Papa's uitdrukking veranderde bij die herinnering, en ik zag hem zijn keel schrapen alsof de gedachte hem oprecht dwarszat.
"Ik kan niet geloven dat ik dit na zo lang weer moet doen, en papa zorgt er wel voor dat ik nog een keer mag," merkte ik op, terwijl ik mijn armen over mijn borst kruiste. De glimlach op mijn lippen kwam vanzelf, wetende dat dit plannetje van mij zou werken.
Even bleef papa stil, alsof hij zich afvroeg of hij mij verder moest plagen of het erbij moest laten.
Blijkbaar had hij zijn besluit sneller genomen dan ik had verwacht.
"Goed, het spijt me," zuchtte papa, en gaf zich gewonnen. "Nu, alsjeblieft... zou je deze overhemden aan Jacob willen geven?"
Ik wilde weigeren, nee zeggen, maar...
Hoe kon ik nee zeggen tegen het prachtige aanzicht van Jacobs gezicht?
Misschien dat anderen het konden, maar Evelyn Fernandez zeker niet, zelfs niet in haar wildste dromen.
"Prima, geef maar," rolde ik met mijn ogen, terwijl ik een zogenaamd geïrriteerde blik opzette. De onderliggende opwinding wist ik goed te verbergen.
Ik nam de tas uit papa's hand en liep de kamer uit, door de lange gang tot ik bij de aangewezen kamer van Jacob Adriano aankwam.
Het idee om naar zijn kamer te gaan liet allerlei ondeugende fantasieën in mij ontwaken. Nou ja, de ideeën die ze opwierpen waren niet eens zo slecht, ze waren zelfs een beetje...
Evelyn, doe normaal met je maagdelijkheid!
Ik schudde mijn gedachten van me af en rukte mezelf uit de dagdromen voordat ik uiteindelijk op de deur klopte, maar er kwam geen antwoord.
Ik klopte nog een keer, begon wat ongeduldig te worden, maar nog steeds geen reactie van de andere kant. De deur was bovendien niet op slot.
Wat was hij aan het doen?
De deur was dus niet op slot.
Ongeduld vermengde zich met scepsis en ik betrapte mezelf erop dat ik nadacht of ik wel of niet een blik naar binnen moest werpen. Het was niet alsof mijn intenties volledig onzuiver waren. Of misschien ook wel... Verdomme, ik wist het niet!
"Jacob?" riep ik, terwijl ik opnieuw op zijn deur klopte, maar nog steeds geen antwoord van hem.
Was hij niet in de kamer?
Hoe laag mijn geduld ook was, mijn nieuwsgierigheid was het tegenovergestelde. En in een opwelling besloot ik het meest logische te doen dat in me opkwam—ja, iedereen had het kunnen raden. Voorzichtig deed ik de deur op een kier en keek naar binnen.
Dit was wel vreemd—er was geen teken van leven in de kamer.
Moest ik naar binnen gaan?
Dat zou eigenlijk helemaal fout zijn, maar hé, het is toch het huis van mijn vader. Het kon me niet schelen wat gepast was of niet. Bovendien had ik tal van excuses klaar als iemand, vooral Jacob, mij nu in zijn kamer zou betrappen.
Zonder verder na te denken duwde ik de deur verder open en stapte behoedzaam naar binnen, mijn ogen scannend op zoek naar enig teken van hem.
Tot mijn verbazing geen spoor van Jacob, maar daar op het bed lag een broek en een eenvoudig zwart T-shirt.
‘Zou hij in de...’
Voordat ik mijn gedachte kon afmaken, kraakte de badkamerdeur open, doorbrak de stilte en Jacobs stem klonk door de kamer.
"Evelyn?"
Ik schrok, volledig overvallen, en draaide me om naar hem, maar verdorie...
Het aanzicht dat me daar opwachtte deed me wensen dat ik het niet gezien had.
Waterdruppels gleden over zijn gebeeldhouwde lichaam en accentueerden zijn keiharde buikspieren. Natte haarlokken vielen sierlijk over zijn gezicht en gaven hem een mysterieuze uitstraling. En het meest intrigerende aan dit hele beeld van Jacob die voor me stond, was dat hij er precies zo uitzag als in mijn dromen, met alleen een handdoek die gevaarlijk laag om zijn middel hing. Fuck!
En die tatoeage... God! Ik wist niet of ik op dat moment ging flauwvallen of mezelf zou verliezen.
Nooit in mijn hele bestaan had ik me voorgesteld dat het gezicht van een pas gedouchte Jacob er zó verleidelijk uit kon zien.
"Wat doe je hier?" vroeg hij, pure verwarring op zijn gezicht geëtst, al kon ik niet anders dan een subtiel vleugje van iets meer opmerken toen zijn tong even langs zijn onderlip gleed.
Mijn gedachten tolden chaotisch rond, en natuurlijk besloot mijn brein precies op het cruciale moment vakantie te nemen.
"Uh, i-ik..." Het was bijna onmogelijk om me ergens anders op te concentreren terwijl hij daar zo stond, halfnaakt, in al zijn glorie.
"Ik kwam je deze overhemden brengen," flapte ik er uiteindelijk uit.
"Overhemden?" Zijn blik gleed naar de tassen in mijn hand, en herkenning flakkerde op in zijn ogen.
"Eigenlijk heeft mijn vader voor het feest morgen bijpassende overhemden gekocht voor al zijn vrienden en familie," legde ik uit. "Hij wist niet zeker wat jouw maat was, dus hij heeft twee verschillende meegenomen."
Hij lachte. "Jouw vader en zijn eigenaardige gewoontes. Zelfs op mijn verjaardagen nam hij altijd twee maten mee, voor het geval er eentje niet paste."
"Ik weet het," antwoordde ik, ditmaal ontsnapte er een kleine lach uit mijn mond. "Hij heeft nooit echt de juiste cadeaus voor je kunnen kiezen. Het was altijd aan mij om hem te helpen iets geschikts uit te zoeken."
"Dus al die cadeaus... was jij daar de reden achter?" vroeg hij.
"Ja, anders had je beste vriend je nooit een passend cadeau kunnen geven op je verjaardag. Ik heb me altijd afgevraagd of je eigenlijk iets leuk vond van de cadeaus die ik voor je uitzocht, en zo ja, welke je favoriet was..." Ik lachte. Maar terwijl onze blikken elkaar kruisten en de stilte de kamer vulde, begon de spanning te groeien, en ik hoorde mezelf eruit flappen, niet in staat het moment te weerstaan.
"Um... zou je willen kijken of een van deze overhemden je past?"
Er was iets in zijn blik dat opnieuw gevoelens in mij opriep waarvan ik wist dat ik ze niet moest toelaten.
"Natuurlijk," antwoordde hij terwijl hij een schone handdoek van bovenop de kast pakte en het water dat langs zijn lichaam liep afveegde.
Zijn ogen bleven op mij gericht, alsof hij betoverd was.
"Hier, geef maar," zei hij, terwijl hij de tassen uit mijn handen nam en ze op het bed zette voordat hij een van de overhemden eruit haalde.
Nou... ik had echt niet verwacht dat hij ze meteen voor mijn neus zou passen.
Maar kon ik klagen? Absoluut niet.
Hij probeerde zijn armen door de mouwen te steken, maar de stof klemde strak om zijn biceps. Ondanks alle overdrijvingen van mijn vader over zijn formaat, waren zijn spieren nooit echt gigantisch. Op een schaal van één tot tien zou iedereen hem gemakkelijk een elf kunnen geven qua perfectie.
Hij was vlekkeloos, net als zijn lichaam, maar dit overhemd? Absoluut niet!
Ik voelde de neiging om terug te gaan en aan mijn vader te vragen of hij dronken was toen hij deze maat had uitgekozen voor een volwassen man.
"Samuel zal nooit veranderen," zijn mannelijke lach bezorgde me kippenvel over mijn huid.
"Dit past niet, maar misschien de andere wel," mompelde hij, terwijl hij worstelde om zijn handen uit de mouwen te krijgen. De lichte vochtigheid op zijn huid maakte het nog moeilijker voor de stof om los te komen.
"Verdomme!" mompelde hij binnensmonds, terwijl hij probeerde het overhemd uit te trekken.
"Laat me je helpen," flapte ik eruit voordat ik het zelf doorhad. Ik liep dichterbij en pakte de knoopsluiting van het overhemd vast, trok voorzichtig aan de randen. Maar terwijl ik dat deed, werd het me pijnlijk duidelijk wat een domme beslissing het was.
Ik was onbedoeld te dichtbij gekomen... zo dichtbij dat ik de warmte van zijn adem en de hitte die van zijn huid straalde kon voelen.
Ik probeerde een kalm gezicht te houden terwijl ik het overhemd van zijn lichaam verwijderde, maar mijn vingers streken per ongeluk langs zijn huid, waardoor mijn adem stokte.
Rustig aan, Evelyn!
Ik werkte snel, trok voorzichtig de stof los en vermeed verder contact met zijn huid.
"Hier, probeer deze eens," zei ik, terwijl ik het andere overhemd oppakte en hem aangaf. Ik vermeed opzettelijk zijn blik om te redden wat er nog over was van mijn waardigheid.
"Oké," antwoordde hij terwijl hij het overhemd van me aannam. Toen hij het aantrok, zelfs zonder de knopen dicht te doen, was het onmogelijk om niet te zien hoe perfect het hem stond.
"Dus, dit is ‘m," bevestigde ik, terwijl ik de moed bij elkaar raapte om hem eindelijk aan te kijken. "Die kun je morgen op het feest dragen."
"Ik denk het wel, ja."
"Ik ga maar eens. Tot later, Jacob," zei ik, terwijl er bijna een zucht van opluchting over mijn lippen kwam toen ik richting de deur liep. Maar zijn stem hield me tegen.
"Evelyn..."
Mijn voeten verstrakten en ik hield mijn adem in. Ik draaide me om en zag hem naar me toe lopen.
"Het horloge met mijn initialen," fluisterde hij zacht in mijn oor terwijl hij dichterbij kwam. Zijn wang streek langs de mijne, waardoor ik een schok door mijn lichaam voelde gaan. "Dat was perfect."
Het duurde een paar seconden voordat ik besefte dat hij het over de cadeaus had.
Toen hij zich een beetje terugtrok om me aan te kijken, leek alle lucht uit mijn longen te verdwijnen op het moment dat onze blikken elkaar ontmoetten.
"Bedankt dat je de moeite hebt genomen om die cadeaus voor me uit te zoeken," zei hij, een lichte glimlach op zijn lippen. Daarna streek hij voorzichtig een lok haar achter mijn oor.
OH. MIJN. GOD
Die ene aanraking zette mijn hele lichaam in vuur en vlam.
"G-geen dank," stamelde ik, mijn gezicht rood van schaamte. Zonder nog een seconde te verspillen draaide ik me om en haastte ik me de kamer uit.
Nou, ik had kunnen zweren dat ik zijn lach hoorde toen ik vertrok, blozend als een idioot.
Veeg omhoog om door te gaan
Evelyn
Terwijl ik de drukke dansvloer afspeurde, volgden mijn ogen de uitbundige bewegingen van iedereen, die ieder hun eigen ritme vonden met partners en vrienden. Maar het waren mijn vader en Clara die echt mijn aandacht trokken, draaiend en wiegend in het hart van de vloer. Een glimlach trok aan mijn lippen.
Ze zagen er absoluut schattig uit en nog belangrijker, mijn vader zag er oprecht gelukkig uit.
Sinds mijn moeder vertrok, had mijn vader talloze moeilijkheden doorstaan, maar hij week nooit af van zijn rol als de perfecte vader. Hij was het toonbeeld van wat het betekent om een toegewijde ouder te zijn. Ik verlangde naar zijn geluk, en het was duidelijk dat Clara degene zou zijn die ervoor zou zorgen dat die aanstekelijke glimlach nooit van zijn gezicht zou verdwijnen.
"Hé, Evelyn."
Een diepe, melodieuze stem verbrak mijn trance en bracht me terug naar de realiteit. Ik draaide me naar Jacob, die kwam aanlopen en op de naastgelegen kruk plaatsnam, zijn ogen verstrengeld met de mijne, waardoor de tijd even leek stil te staan in een betoverende greep.
Oh... hoi!"
Het duurde even voor ik zijn kleding opmerkte, tijdelijk betoverd door hoe zijn rode overhemd zijn trekken accentueerde. Zoals altijd waren er een paar knoopjes strategisch los, waardoor een glimp te zien was van de tatoeage op zijn borst, en deze sexy tattoo trok niet alleen mijn aandacht maar ook de bewonderende blikken van tal van dames.
Met een kleine glimlach op zijn lippen vroeg Jacob: "Mag ik weten wat jou zo vrolijk maakt?"
Ik richtte mijn blik op mijn vader en Clara, de glimlach op mijn gezicht bleef onverminderd, "Niets bijzonders. Het is gewoon dat mijn vader eindelijk iemand heeft gevonden die het beste in hem naar boven haalt. Het maakt me gelukkig om hem echt blij en geliefd te zien."
"Je houdt veel van je vader." Het was geen vraag, eerder een opmerking die meer bewondering dan wat anders uitdrukte.
"Hij is alles wat ik heb," begon ik, "Maar nu krijg ik gelukkig ook Clara als familie. En dat betekent alles voor mij."
Nieuwsgierigheid klonk door in Jacobs stem toen hij vroeg: "Je praat nooit over je moeder. Waarom is dat?"
De vermelding van mijn moeder bracht mijn stemming in een andere richting, waardoor de glimlach op mijn gezicht verdween.
Onder het oppervlak roerden oude wrok en woede, dreigend los te breken. Maar zoals altijd onderdrukte ik ze en droeg het gewicht van die emoties in mij.
"Zij is niet mijn moeder," beet ik toe, mijn woorden doordrenkt met bitterheid. "Zeker, ze heeft me gebaard, maar ze was er nooit voor mij. Mijn vader daarentegen is degene die sinds mijn vijfde voor mij zorgt. Als er iemand altijd aan mijn zijde is gebleven, is dat mijn vader en ik weet dat hij dat altijd zal doen." De scherpte in mijn toon maakte duidelijk dat mijn harde woorden niet tegen Jacob gericht waren, die dat maar al te goed wist.
"Ik blijf liever niet hangen bij mensen die me lang geleden hebben verlaten," vervolgde ik, terwijl mijn stem een lichte trilling verried. "Soms is het beter bepaalde mensen uit je leven te snijden."
Er hing een zware stilte tussen ons, terwijl ik gedachteloos naar de dansvloer staarde, naar de schaduwen van de mensen die de avond dansend doorbrachten.
Maar Jacob besloot de stilte al snel te doorbreken.
"Rode wijn," bood hij aan, terwijl hij een glas naar me uitstak. "Je favoriet."
Ik knipperde verbaasd, mijn blik schoof naar het wijnglas dat hij aanreikte.
"Hoe weet jij dat?" vroeg ik, verbaasd over zijn scherpe observatievermogen.
Een nauwelijks merkbare grijns sierde de hoeken van zijn prachtige lippen.
"Net zoals jij wist dat Negroni mijn favoriet is," antwoordde hij, met een zweem van ondeugd in zijn ogen.
Herinneringen aan de keer dat ik hem redde uit de klauwen van de sluwe Gloria overspoelden me.
"Dus, je hebt mij ook gestalkt?" De woorden floepten impulsief uit mijn mond, en onmiddellijk voelde ik spijt opkomen.
Zijn betoverende donkergroene ogen ontmoetten de mijne, er flitste iets doorheen.
Verdorie! Het was te laat om mijn woorden terug te nemen.
Stomme Evelyn! Waarom kon je je mond niet houden, in godsnaam?
"Niet echt," wuifde Jacob het lachend weg. "Maar ik heb je wel een paar keer betrapt terwijl je 's nachts met flessen wijn wegsluipt."
De herinnering aan mijn nachtelijke wijnavonturen kleurde mijn wangen rood.
Na onze picknicks waren er nachten dat ik wakker bleef, stiekem naar de kast sloop en me tegoed deed aan gestolen slokken wijn.
En soms, in die benevelde momenten, dwaalden mijn gedachten af naar fantasieën over Jacob Adriano, al hoopte ik vurig dat hij nooit een van die genante geluiden had gehoord die ik maakte...
Voordat ik verder kon verdwalen in mijn gedachten, werd de rust verstoord door een irritante stem.
"Hé, knapperd."
Ik richtte mijn aandacht op de naderende verschijning—een vrouw gehuld in roze plastic in plaats van een jurk, niemand minder dan Gloria, de gemeenste trut aller tijden. Ze stond veel te dicht bij Jacob, drong zijn persoonlijke ruimte binnen.
Ongemak tekende zich af op Jacobs gezicht en in zijn lichaamstaal terwijl hij zich instinctief afwendde van haar opdringerigheid.
"Hallo, mevrouw Gloria," antwoordde hij ongemakkelijk.
"Ik moet zeggen, je ziet er vandaag wel heel... lekker uit," snorde ze, terwijl ze een van haar veel te lange nagels langs Jacobs gezicht liet glijden, een gebaar dat mijn huid deed kriebelen. De nagel zette haar ongewenste tocht voort en gleed naar zijn hals.
Die verdomde trut!
Irritatie verscheen op Jacobs gezicht, en weerspiegelde mijn eigen opkomende woede terwijl ik deze vrouw schaamteloos zag proberen hem te verleiden, vastbesloten om in zijn broek te komen.
"Je bent een verdomd getrouwde vrouw, Gloria," siste ik, terwijl mijn tanden zich op elkaar klemden van frustratie.
Ze had het lef om terug te praten, "Nou... zie je mijn man ergens in de buurt?"
De alcohol had blijkbaar elk greintje schaamte bij haar weggevaagd. Al betwijfelde ik ten zeerste of ze überhaupt over schaamte beschikte.
“Nee, maar die ring om je vinger kan dat zeker wel zijn,” beet ik haar toe, terwijl mijn verlangen om haar te slaan alleen maar groeide, hoewel ik me moest beperken tot een verbale weerwraak. “Dus ik stel voor dat je stopt met je te gedragen als een ordinaire vrouw.”
“Luister, meisje, wat wij volwassenen doen, gaat jou niets aan. Oké?” lalde ze, duidelijk zo dronken dat ze zichzelf in de nesten kon werken; door mij natuurlijk.
“En als je zo’n probleem hebt met deze ring,” sneerde ze, terwijl ze de ring van haar vinger trok en achteloos in haar tas gooide, “Alsjeblieft, nu is hij niet meer te zien.”
Haar brutale vertoon van opstandigheid wakkerde alleen maar mijn woede aan, maar ik vocht om mijn kalmte te bewaren en weigerde tot haar niveau te zakken.
De hoeveelheid waanzin, arghh!
Woede kolkte door mijn aderen terwijl die verachtelijke vrouw schaamteloos haar trouwring afdeed, in de hoop haar kans te grijpen met Jacob. Godverdomme, ik stond op het randje om haar tot moes te slaan.
Net toen ik op het punt stond haar met alle scheldwoorden die ik kende te bestoken, pakte Jacob zachtjes mijn hand vast, en schonk me een klein glimlachje. Onder die glimlach voelde ik zijn smeekbede—om geen scène te veroorzaken.
“Laten we een andere plek zoeken om te zitten, Evelyn,” stelde hij voor, terwijl hij opstond en me wegleidde van die giftige aanwezigheid.
“Wacht, laten we dansen,” zei ze brutaal terwijl ze probeerde Jacobs hand te grijpen. Dat was voor mij de druppel.
Snel zette ik mezelf tussen hen in, versperde haar de weg.
“Begrijp je verdomme niet dat hij geen interesse in je heeft?” siste ik. “Voordat ik je deze feestzaal uit gooi omdat je een scène schopt, verdwijn gewoon.”
Haar armen kruisten zich koppig over haar borst. “Dat heeft hij nog niet gezegd.”
“Als het uit mijn mond moet komen om dit te stoppen, dan bij deze,” viel Jacob in, zijn stem hard en zijn gezicht vol ergernis. “Ik ben niet geïnteresseerd in jou, en heb wel wat beters te doen. Ga nu alsjeblieft weg.”
Toen het gewicht van mijn belediging tot haar doordrong, kon ik het niet helpen de schok op haar gezicht te zien flikkeren. Blijkbaar kon ze zich niet voorstellen zo bot afgewezen te worden.
“Nou, heb je het gehoord?” daagde ik haar uit, en het was gewoon heerlijk om haar gezicht in allerlei kleuren te zien verkleuren. “En wat betreft die dans, die heeft hij al aan mij beloofd. Volgende keer beter.” Met die woorden greep ik Jacobs hand stevig en leidde hem naar de dansvloer, waarbij ik die verachtelijke vrouw volledig negeerde.
Mijn woede was nog lang niet gezakt; als het iets was, bleef het alleen maar borrelen. Elke keer dat ik haar aankeek, kookte mijn bloed, en steeg de temperatuur van mijn verontwaardiging met honderd graden. Vanaf dit moment had ik nog een reden om haar te haten.
“Klotewijf!” mompelde ik onder mijn adem, terwijl ik Jacobs handen gedachteloos op mijn heupen plaatste, en de mijne hun plek op zijn borst vonden.
Verdomme, die woede van mij! Ik had niet eens door wat ik aan het doen was. Zijn verleidelijke handen op mij? Dat was het laatste dat mijn waardigheid nog kon verdragen!
Na een paar momenten gleed mijn blik naar Jacob, en tot mijn verbazing stond er een geamuseerde uitdrukking op zijn gezicht.
“Wat is er zo grappig?”
“Jij wordt heel snel boos,” lachte hij.
“Je bent een volwassen man, Jacob. Het wordt hoog tijd dat je leert jezelf te beschermen tegen dit soort vrouwen,” zei ik, met een vleug frustratie in mijn woorden. “Dit is al de tweede keer dat ik je moet redden!”
“Nou… daar ben ik dankbaar voor,” trok hij me dichter naar zich toe bij mijn middel, zijn aanraking bezorgde me kippenvel over mijn hele lijf. Het was op dat moment dat ik me pijnlijk bewust werd van onze nabijheid.
Hoewel we omringd waren door een zee van mensen op de drukke dansvloer, kroop er een onverklaarbaar gevoel onder mijn huid. Het was geen nervositeit; het was iets totaal anders, iets waar ik geen woorden voor had.
Ik wist dat niemand ons opmerkte, dus waarom dan dat vreemde gevoel en die rillingen?
“Rood staat je goed, Evelyn,” fluisterde hij, terwijl hij langzaam onze lichamen in het ritme liet meebewegen.
“Maar ik draag vandaag zwart,” antwoordde ik verward door zijn compliment. De jurk die ik voor de avond had uitgekozen was immers zwart.
“Ik heb het over de kleur op je wangen. Ze werden behoorlijk rood toen je boos was.”
Een woedende blos dreigde mijn gezicht over te nemen, maar ik besloot het te negeren, vastbesloten mijn kalmte te bewaren.
“Haha! Leuk grapje!” antwoordde ik sarcastisch, wat hem aan het lachen maakte.
“Vertel me dan eens, wat bracht je er toe mij niet één, maar twee keer te hulp te schieten?” vroeg hij na een tijdje.
“Dat zou jij moeten weten, aangezien je altijd op de hoogte lijkt te zijn van al mijn geheimen,” kaatste ik terug.
Deze keer had ik geen spijt van mijn woorden die ongefilterd mijn lippen verlieten.
“Jij bewaart graag veel geheimen, hè?” Zijn stem werd dieper.
“Of misschien ben jij degene die de signalen negeert.”
Zijn uitdagende groene ogen boorden zich in de mijne. Er hing een onuitgesproken intensiteit in de lucht die een rilling over mijn hele lichaam joeg, mijn zintuigen op scherp zette en me waarschuwde.
En toen, in een oogwenk, sprak hij woorden die de hele sfeer deden kantelen.
“Soms is het beter zo.”
Godverdomme, zijn filosofie!
“Weet je wat? Ik had je bij die Gloria moeten laten,” snauwde ik, terwijl frustratie door mijn aderen stroomde. “Dan had ik tenminste niet naar jouw vage filosofieën hoeven luisteren.”
Hij leek de intensiteit van mijn woede te voelen, maar bleef stil, waardoor het aan mij was om de betekenis achter zijn blik te ontrafelen. Maar ik had nu echt geen zin om hem te doorgronden; hij had me al meer dan genoeg kwaad gemaakt.
“Ga maar terug naar dat kreng en dans met haar,” riep ik uit, de ergernis duidelijk hoorbaar. “Ik ben er klaar mee.”
Met die woorden draaide ik me om en beende bij hem vandaan, mijn passen vastberaden terwijl ik de dansvloer verliet en hem geen blik meer gunde.
Veeg omhoog om door te gaan