Morena
Ik werd wakker van zacht geklop op de deur. Meteen viel me mijn koffer op voor het bed en het feit dat ik nu echt lag te slapen in plaats van opgekruld op de rand van het matras. Ik was ook toegedekt. Er hing geen onbekende geur in de kamer, dus het was hoogstwaarschijnlijk mijn ontzettende klootzak van een mate.
Er klonk nog een zachte klop op de deur. Ik besloot degene die het was binnen te laten komen terwijl ik de dekens tot aan mijn kin optrok. Ik kon het risico niet lopen mezelf te ontbloten. Mijn kleding was te onthullend om zelf de deur te openen. Rena keek behoedzaam naar binnen.
"Oh! Rena, goedemorgen lieverd. Kom binnen."
"Goedemorgen! Is je mate hier?" vroeg ze zachtjes.
"Nee, hij is er niet." antwoordde ik terwijl ik haar wenkte om binnen te komen. Ze droeg andere kleren dan gisteravond. Ze moest haar bagage ook hebben gekregen. "Ik ruik hem niet en voel zijn aanwezigheid ook niet in de buurt. Hij zit vast ergens verstopt."
"Hou je van hem?" piepte ze terwijl ze de kamer in zich opnam. "Jouw kamer is veel groter dan de mijne."
"Natuurlijk is dat zo. Hij is bedoeld voor twee mensen en het is oorspronkelijk de hoofd slaapkamer van de alpha. Hij heeft het voorrecht een suite te hebben. Deze roedel lijkt veel rijker dan onze vorige. Hun roedelhui s is minstens tien keer groter dan dat van ons."
"Ja, dat klopt," antwoordde ze mompelend. "Maar je hebt mijn eerste vraag nog steeds niet beantwoord." voegde ze toe.
"Welke was dat?" vroeg ik, alsof ik het niet wist.
Ze rolde met haar ogen en vroeg nog eens. "Hou je van hem?"
"Nee, ik denk het niet."
"Maar hij is toch je mate?" vroeg ze verbaasd. "Jullie horen bij elkaar, voor elkaar voorbestemd. Waarom ben je niet verliefd op hem?"
Ik zweer het, soms is dit meisje volwassener dan ik. Ik snapte het hele mate-gebeuren pas toen ik bijna vijftien was. Ik dacht altijd dat mates gewoon trouwen of voor altijd samen leven. De band die zij hebben ging mijn begrip ver te boven.
"Het hoeft niet per se zo te zijn. Ik voel wel de aantrekkingskracht en de band is er zeker, maar ik hou niet van hem, dat weet ik zeker. We kennen elkaar nog geen vierentwintig uur en echt goed begonnen zijn we ook niet."
"Ik geef toe dat hij eng is."
"Dat is hij. En hij is een bruut. Ik ontken niet dat hij knap is, maar om de een of andere reden stond hij erop dat ik niet zijn mate ben."
"Wat moet dat dan betekenen?" vroeg ze verbaasd.
"Gisteravond beweerde hij dat ik zijn wolf had betoverd. Hij klonk totaal gestoord. Op de een of andere manier is hij ervan overtuigd dat een zwarte wolf geen mate kan hebben."
"Een van de meisjes op het feest vertelde me dat hij het woord 'mate' uit volle borst schreeuwde. Ze zei dat hij er angstaanjagend uitzag toen hij iedereen die naar jou keek aanstaarde. En gisteren gromde hij ook naar oom Sion toen die je omhelsde. Het is echt ongelofelijk dat hij denkt dat de band nep is!"
"Vertel mij wat. Ik snap er echt niks van. We hebben zelfs gezoend. Ik stoot hem niet af, zoals hij beweert."
"Je hebt hem gezoend?" Oeps, dat had ik niet moeten zeggen. Ze zal het nu niet loslaten.
"Ja, dat hebben we. Ik denk dat hij het vooral deed om me de mond te snoeren, omdat ik hem uitdaagde, niet uit aantrekkingskracht."
"Wat bedoel je daarmee?"
"Ik heb misschien te veel gezegd en je weet dat hij een alpha is en respect eist en bla bla bla. Dus hij zoende me om me stil te krijgen. Zijn wolf vond het echter wel lekker. Zijn ogen werden goudkleurig."
"Vond jij en Osk het ook leuk?"
"Osk was eerst door het dolle heen, maar nadat hij zei dat we niet zijn mate waren, was ze erg gekwetst."
"En jij dan?"
"Wat bedoel je?"
"Doe niet zo dom Morena. Beantwoord mijn vraag. Vond je de zoen leuk of niet?"
"Zo kun je niet tegen me praten, jongedame. Jij bent te jong voor dit soort gesprekken."
"Ik ben veertien en heel goed in staat dit soort dingen te begrijpen. Ze geven ons op school les over de mate-band, weet je. Wees niet verlegen om het me te vertellen. Ik ga straks ook op zoek naar mijn eigen mate."
"Het is nog veel te vroeg om daarover te beginnen. Je hebt nog minstens vier jaar te gaan. En ja, ik vond de zoen lekker. Om eerlijk te zijn haatte ik hoe mijn lichaam op hem reageerde, maar de band was te sterk. Het was alsof Osk het wilde overnemen."
"Je wolf heeft het nooit overgenomen?"
"Nee. Je weet dat ik nog niet ben getransformeerd. Osk kan nog niet volledig overnemen. Ik heb het meeste controle over mijn menselijke vorm. Ik vermoed dat ze meer aanwezig zal zijn als ik uiteindelijk shift." antwoordde ik droog. Ik ben nog niet geshift. De roedeldokter en iedereen zeiden dat het normaal was om een paar maanden na je achttiende te veranderen, maar het is nu bijna een jaar verder. Iedereen van mijn leeftijd is al geshift. Zelfs degenen die laat waren, deden het binnen een paar maanden, drie maximaal. Hoe langer je wacht met shiften, hoe pijnlijker het wordt. Sommigen overleven het zelfs niet als ze op de juiste leeftijd shiften. Het idee dat ik kan sterven en Rena alleen achterlaat, jaagt me doodsbang. Helemaal nu we in een onbekende roedel zitten. Ik hoop dat ik voorlopig niet shift. In ieder geval tot zij gewend is aan deze plek, of tot ik een afspraak met Leander maak om haar naar huis te sturen als ik het niet overleef.
"Je moet je even omkleden. We worden beneden verwacht voor het ontbijt." Rena's stem schrok me uit mijn gedachten. Ik vertelde haar niet wat ik dacht. Ze hoeft zich daar niet druk om te maken. Geen reden om haar nog iets extra's op te zadelen.
"Wil je alsjeblieft iets voor me pakken uit mijn koffers terwijl ik snel ga douchen?" vroeg ik terwijl ik uit bed stapte.
"Heb je iets in gedachten of zal ik iets uitzoeken?"
"Kies maar wat je wilt, Rena. Zolang het maar een fatsoenlijke outfit is." zei ik terwijl ik naar de badkamer rende. Ik nam snel een douche met Leanders toiletartikelen en wikkelde me weer in zijn badjas. Rena stond op het balkon toen ik eruit kwam. Ze had een bijpassende donkerblauwe set ondergoed en een zwarte, simpele zomerjurk op het bed gelegd. Ik kleedde me snel aan, droogde mijn haar met een handdoek en liet het los hangen. Ik deed dezelfde sandalen aan als gisteren. Ik riep Rena en samen gingen we naar beneden. We bleven onderaan de trap staan, want we hadden geen idee waar we moesten zijn. Uit een kamer in de buurt hoorde ik gepraat en lawaai, maar ik wist niet zeker of we daarheen moesten.
"De eetkamer is de tweede deur links, dames." riep Asher achter ons. "Hebben jullie lekker geslapen?" voegde hij eraan toe terwijl hij de trap afkwam.
"Ik wel. Mijn kamer is geweldig," zei Rena vrolijk.
"Fijn dat je het leuk vindt," antwoordde Asher met een zachte glimlach. "En jij, Morena?"
"Het ging wel. Ik kreeg een bezoekje van je broer. Dat was het minst aangename deel van mijn avond. Als je het ontmoeten van hem tenminste niet meerekent." antwoordde ik droogjes.
Zijn ogen glinsterden geamuseerd, maar zijn gezicht bleef bloedserieus. "Je weet dat mijn broer de alpha van deze roedel is, toch? Wees voorzichtig hoe je over hem praat waar anderen bij zijn. Daar kunnen ernstige gevolgen aan zitten." zei hij. Dat wist ik allang. Ik mag hem misschien niet, maar ik zal mijn bijtende opmerkingen bewaren voor als ik alleen met hem ben, of om bij Rena stoom af te blazen. Elke keer dat ik me herinner hoe hij gisteren tegen me sprak, word ik weer pissig. Hoe durft hij? Als hij denkt dat ik de enige ben die door de band wordt beïnvloed, zal ik wel zorgen dat hij ongelijk krijgt. Ik zal zorgen dat hij smeekt om me aan te raken met die grote, prachtige handen. Oh mijn god! Wat denk ik wel niet! Dit is niet het moment hiervoor.
"Aarde aan Morena? Word wakker meid! We vinden nooit eten als we nog langer wachten." Ik schrok op uit mijn gedachten toen Asher me zachtjes op de schouder tikte. Nog steeds die geamuseerde twinkeling in zijn ogen, terwijl Rena er doodsbang uitzag bij het idee dat er niks meer te eten zou zijn. Het arme kind had sinds de lunch van gisteren niks meer gegeten en we sloegen het avondeten over door het hele gedoe van het verhuizen van de ene roedel naar de andere.
Veeg omhoog om door te gaan
Morena
We volgden Asher terwijl hij ons naar een grote houten deur leidde. Hij ging naar binnen en wij volgden hem. De kamer, die gonste van het gepraat en het gekletter van borden, werd volledig stil toen minstens dertig paar ogen ons aanstaarden.
"Kom binnen, dames! Het grootste deel van de roedel heeft al gegeten, maar gelukkig is er nog wat eten voor ons over," zei Asher opgewekt terwijl hij naar het eten wees dat nog op de grote mahoniehouten tafel lag. Hij ging zitten en gebaarde dat wij hetzelfde moesten doen.
"Zijn er specifieke stoelen waar wij in moeten zitten of mogen we overal zitten?" vroeg ik zachtjes. In het middelpunt van de aandacht staan is niet echt mijn ding.
"Technisch gezien kan Rena zitten waar ze wil, maar ze voelt zich misschien prettiger in deze stoel," antwoordde hij, wijzend naar een stoel direct naast hem. "Wat jou betreft, Morena, denk ik dat de stoel naast Leander daar de meest geschikte voor jou is. Ik vermoed dat jullie twee niet van elkaar gescheiden willen worden," zei hij met een ondeugende grijns.
Ik kon niet protesteren. Ik was niet van plan hier een scène te schoppen. Asher had me al gewaarschuwd om voorzichtig te zijn. Ik weet zeker dat iedereen met de hele roedel communiceerde via de roedelband. Ik liep naar de stoel en ging zitten. Mijn stoel stond recht tegenover die van Asher.
Zodra ik begon te eten, ging de deur open en voelde ik onmiddellijk zijn aanwezigheid. Ik bleef eten terwijl zijn voetstappen dichterbij kwamen. Ik probeerde hem te negeren. Ik wist niet hoe ik hem moest aankijken zonder zijn keel door te bijten. Niet dat het me zou lukken, zelfs als ik het probeerde. Hij ging zitten op de stoel naast mij en meteen kwam er een roodharige schoonheid naar hem toe. Ze ging achter zijn stoel staan en boog zich dichter naar hem toe.
"Leander, waarom zit zij op de stoel naast die van jou? Je laat mij daar niet eens zitten," vroeg ze spinnend. Ik vond het niet prettig hoe dichtbij ze bij hem stond. Ze was te dichtbij. En ze noemde hem bij zijn naam. Hij had gisteren geëist dat ik hem met respect zou behandelen, en ik vroeg me af of hij iedereen in zijn roedel toestond hem bij zijn naam te noemen of dat alleen zij dat mocht. Een steek van jaloezie schoot door mijn borst bij die gedachte. Ik keek op naar Asher. Hij was duidelijk gespannen terwijl hij wachtte op het antwoord van zijn broer. Zijn mond zat vol eten en hij zag er grappig uit omdat hij helemaal stopte met kauwen. Rena zat ook ongemakkelijk op haar plek.
"Zij is mijn mate," antwoordde hij met een schorre stem. Ik was verrast dat hij het toegaf, gezien alles, maar ik hield mijn mond. De vrouw verstijfde zichtbaar en wierp haar blik op mij.
"En wanneer heb je haar gevonden, als ik het mag vragen?" zei ze zachtjes.
"Gisteren tijdens de bijeenkomst."
Ze leek te ontspannen bij zijn antwoord. Een blik van pure boosheid verscheen op haar gezicht.
"Dat heb je me niet verteld toen je gisteravond langs mijn kamer kwam." Ik verstijfde en ze keek me aan. "Ik hoop dat je het niet erg vindt om te delen, popje," voegde ze eraan toe.
"Anna!" Dus dat was haar naam.
"Wat? Ik vertelde haar alleen de waarheid, ze zal het toch wel voelen naarmate de band sterker wordt. Ik heb er zelfs geen bezwaar tegen als je af en toe met ons meedoet, weet je."
"Genoeg, Anna! Je spreekt hier verder niet meer over!" beval hij met zijn alfa-stem en ze hield onmiddellijk haar mond.
Hij stond op en reikte naar mijn hand. Hij wachtte niet op mij, maar pakte mijn handpalm vast. Vonken schoten meteen door mijn hele wezen. Ik stond op en hij trok me de kamer uit. Ik keek achterom en zag Asher zijn hoofd schudden, Rena zo nerveus als altijd, en die Anna die me met haar blik leek te willen vermoorden.
Hij bleef me meetrekken tot we weer boven waren, in zijn kamer. Zodra hij de deur opendeed, liet hij me los.
Ik bleef bij de deur staan en hij ging bij het balkon staan, met zijn rug naar mij toe.
"Sluit de deur!" beval hij met zijn alfa-stem. Het werkte niet bij mij, aangezien ik nog geen lid van zijn roedel was, maar ik deed het toch. Ik wachtte tot hij iets zou zeggen over wat er net was gebeurd, maar na een paar minuten stilte was het duidelijk dat hij dat niet van plan was. Het was beter dat ik mezelf met iets bezig ging houden voordat ik een lamp zou pakken en hem recht op zijn hoofd zou slaan.
Ik liep naar mijn koffers en opende ze. Ik liep naar zijn kast en zocht naar een lege plek om te gebruiken. Ik vond een rek, twee planken en een lade leeg in de hoek. Dus besloot ik die te gebruiken.
Ik ging terug naar de kamer en hij stond nu naar het bed gericht, starend naar mijn kleren. Ik negeerde hem en pakte wat van mijn shirts om die als eerste op te bergen.
Veeg omhoog om door te gaan
Morena
"Wat ben je aan het doen?" vroeg hij kalm nadat ik drie keer op en neer was gelopen tussen de kast en de kamer.
"Mijn kleren opbergen," zei ik, het voor de hand liggende benoemend.
"Dat kan ik zien. Ga je geen scène schoppen over wat er net gebeurd is?"
"Wordt dat van me verwacht?" snauwde ik. "Nou, het spijt me dat ik je moet teleurstellen. Ik ben dat niet van plan."
"Hoort een partner niet territoriaal en bezitterig te zijn? Of kun je dat niet in jezelf vinden?" De eikel probeerde me kwaad te maken, en het werkte ook nog. Bij elk woord dat hij uitspuugde, voelde ik mijn irritatie toenemen.
"Dat schijnt zo te zijn," antwoordde ik met een uitdrukkingsloos gezicht. "Maar ik verlaag me daar niet toe."
"Wat bedoel je daarmee, Morena?" Hij gebruikte weer zijn alfa-stem. Blijkbaar was hij niet blij met mijn antwoord.
"Ik bedoel dat jij gisteravond tijdens je korte bezoek niet bepaald enthousiast was over onze relatie."
"Ben je gepikeerd omdat ik niet helemaal hoteldebotel over je was vannacht? Je doet niet bepaald je best me te verleiden, partner."
"Het kan me geen fuck schelen om jou te verleiden, partner," kaatste ik terug. "Het is duidelijk dat jij niets om mijn bestaan geeft, dus zal ik dat ook niet doen voor het jouwe. Je kunt voor mijn part naar je vriendin gaan." Ik was inmiddels woedend. De gedachte dat hij vannacht met haar had geslapen, maakte me kapot. Osk was volledig stil en ik voelde haar pijn met de seconde groeien.
"Anna is niet mijn vriendin, en voor de laatste keer, ik zeg je dat je je verdomde tong moet bewaken als je tegen mij praat." Hij dreigde. Dus ze was niet zijn vriendin? Wat was ze dan in godsnaam wél voor hem? Ze is zeker niet zijn zus.
"Het kan me niet schelen of ze je vriendin is of je scharrel. Het kan me ook niet schelen als je met andere wolvinnen slaapt, behalve dat roodharige kreng. Het enige wat ik wil, is dat je uit mijn buurt blijft. En ik zal mijn best doen om uit de jouwe te blijven."
"Hoor je niet aan mijn zijde vastgeplakt te zitten en te proberen me te verleiden?" vroeg hij spottend.
"Geloof me, het laatste wat ik nu wil is bij jou zijn. Ik heb net mijn roedel verlaten en ik woon nu in een vreemde roedel," bracht ik met moeite uit. Het laatste wat ik wilde was voor hem huilen.
Hij kwam dichterbij en tilde mijn kin op zodat ik hem recht in zijn ogen moest aankijken. Een gekwelde uitdrukking gleed over zijn perfecte gezicht voor hij zich snel weer herstelde.
"Speel het slachtoffer maar niet bij mij, Morena. Het werkt niet. Wil je uit mijn buurt blijven? Doe maar. Vanaf nu mag je deze kamer niet verlaten zonder mijn toestemming. Je maaltijden worden bezorgd. Niemand mag hier naar binnen zonder mijn toestemming." Waar had hij het in vredesnaam over?
"Ik ben verdomme geen gevangene, Leander. Je kunt me hier niet opsluiten!"
"Let maar op! Of je neemt dit aan, of ik gooi je in de verdomde cellen. Dan weet je pas echt hoe het voelt om een gevangene te zijn." siste hij terwijl hij mijn armen vastgreep. Hij trok me dichterbij en boog voorover tot zijn gezicht vlak voor het mijne was.
Zijn huid leek in brand te staan en zijn blik was die van een roofdier. Hij keek boos, maar straalde tegelijk een heel andere energie uit. Dezelfde sfeer die gisteren de kamer vulde tijdens onze kus. Begeerte. Hij boog naar voren en streek met zijn lippen langs mijn kaak, een fluistering verwijderd van mijn mond. Hij snoof en gromde. Het ging rechtstreeks naar mijn kern. Het klonk oergevoelens aanwakkerend, en tegelijk zo verdomd opwindend.
"En Rena? Mag ik haar zien?" vroeg ik met een trillende stem. Zijn lippen op mijn huid hielpen de zaak niet. "A-alsjeblieft, houd haar niet bij me weg," voegde ik snikkend toe. Hij stopte met mijn kaak kussen en hief zijn hoofd. De begeerte in zijn ogen was volledig vervangen door een kille blik. Hij greep mijn haar en trok mijn hoofd naar achteren.
"Krokodillentranen werken niet bij mij, mormel. Maar vooruit, ik kan je zus hier toelaten. Maar als ik je buiten deze kamer aantref zonder mijn toestemming, zal ik je leren hoe je je moet gedragen." zei hij terwijl hij mijn haar losliet en me van zich afduwde. Ik plofte met mijn achterwerk op het matras. Godzijdank stond ik vlakbij het bed, anders was ik op de grond gevallen. Dat zou pas echt vernederend geweest zijn. Ik hing nu al aan een zijden draadje. Ik wilde hem vermoorden, maar hij was veel sterker dan ik. Ik had me net nauwelijks kunnen losrukken uit zijn greep.
Hij verliet stampend de kamer en smeet de deur achter zich dicht. Ik bleef op het bed zitten, nauwelijks in staat mijn tranen tegen te houden. Ik weet zeker dat Rena hier snel zal zijn en ik wil niet dat ze me ziet instorten.
Veeg omhoog om door te gaan