Morena
We volgden Asher terwijl hij ons naar een grote houten deur leidde. Hij ging naar binnen en wij volgden hem. De kamer, die gonste van het gepraat en het gekletter van borden, werd volledig stil toen minstens dertig paar ogen ons aanstaarden.
"Kom binnen, dames! Het grootste deel van de roedel heeft al gegeten, maar gelukkig is er nog wat eten voor ons over," zei Asher opgewekt terwijl hij naar het eten wees dat nog op de grote mahoniehouten tafel lag. Hij ging zitten en gebaarde dat wij hetzelfde moesten doen.
"Zijn er specifieke stoelen waar wij in moeten zitten of mogen we overal zitten?" vroeg ik zachtjes. In het middelpunt van de aandacht staan is niet echt mijn ding.
"Technisch gezien kan Rena zitten waar ze wil, maar ze voelt zich misschien prettiger in deze stoel," antwoordde hij, wijzend naar een stoel direct naast hem. "Wat jou betreft, Morena, denk ik dat de stoel naast Leander daar de meest geschikte voor jou is. Ik vermoed dat jullie twee niet van elkaar gescheiden willen worden," zei hij met een ondeugende grijns.
Ik kon niet protesteren. Ik was niet van plan hier een scène te schoppen. Asher had me al gewaarschuwd om voorzichtig te zijn. Ik weet zeker dat iedereen met de hele roedel communiceerde via de roedelband. Ik liep naar de stoel en ging zitten. Mijn stoel stond recht tegenover die van Asher.
Zodra ik begon te eten, ging de deur open en voelde ik onmiddellijk zijn aanwezigheid. Ik bleef eten terwijl zijn voetstappen dichterbij kwamen. Ik probeerde hem te negeren. Ik wist niet hoe ik hem moest aankijken zonder zijn keel door te bijten. Niet dat het me zou lukken, zelfs als ik het probeerde. Hij ging zitten op de stoel naast mij en meteen kwam er een roodharige schoonheid naar hem toe. Ze ging achter zijn stoel staan en boog zich dichter naar hem toe.
"Leander, waarom zit zij op de stoel naast die van jou? Je laat mij daar niet eens zitten," vroeg ze spinnend. Ik vond het niet prettig hoe dichtbij ze bij hem stond. Ze was te dichtbij. En ze noemde hem bij zijn naam. Hij had gisteren geëist dat ik hem met respect zou behandelen, en ik vroeg me af of hij iedereen in zijn roedel toestond hem bij zijn naam te noemen of dat alleen zij dat mocht. Een steek van jaloezie schoot door mijn borst bij die gedachte. Ik keek op naar Asher. Hij was duidelijk gespannen terwijl hij wachtte op het antwoord van zijn broer. Zijn mond zat vol eten en hij zag er grappig uit omdat hij helemaal stopte met kauwen. Rena zat ook ongemakkelijk op haar plek.
"Zij is mijn mate," antwoordde hij met een schorre stem. Ik was verrast dat hij het toegaf, gezien alles, maar ik hield mijn mond. De vrouw verstijfde zichtbaar en wierp haar blik op mij.
"En wanneer heb je haar gevonden, als ik het mag vragen?" zei ze zachtjes.
"Gisteren tijdens de bijeenkomst."
Ze leek te ontspannen bij zijn antwoord. Een blik van pure boosheid verscheen op haar gezicht.
"Dat heb je me niet verteld toen je gisteravond langs mijn kamer kwam." Ik verstijfde en ze keek me aan. "Ik hoop dat je het niet erg vindt om te delen, popje," voegde ze eraan toe.
"Anna!" Dus dat was haar naam.
"Wat? Ik vertelde haar alleen de waarheid, ze zal het toch wel voelen naarmate de band sterker wordt. Ik heb er zelfs geen bezwaar tegen als je af en toe met ons meedoet, weet je."
"Genoeg, Anna! Je spreekt hier verder niet meer over!" beval hij met zijn alfa-stem en ze hield onmiddellijk haar mond.
Hij stond op en reikte naar mijn hand. Hij wachtte niet op mij, maar pakte mijn handpalm vast. Vonken schoten meteen door mijn hele wezen. Ik stond op en hij trok me de kamer uit. Ik keek achterom en zag Asher zijn hoofd schudden, Rena zo nerveus als altijd, en die Anna die me met haar blik leek te willen vermoorden.
Hij bleef me meetrekken tot we weer boven waren, in zijn kamer. Zodra hij de deur opendeed, liet hij me los.
Ik bleef bij de deur staan en hij ging bij het balkon staan, met zijn rug naar mij toe.
"Sluit de deur!" beval hij met zijn alfa-stem. Het werkte niet bij mij, aangezien ik nog geen lid van zijn roedel was, maar ik deed het toch. Ik wachtte tot hij iets zou zeggen over wat er net was gebeurd, maar na een paar minuten stilte was het duidelijk dat hij dat niet van plan was. Het was beter dat ik mezelf met iets bezig ging houden voordat ik een lamp zou pakken en hem recht op zijn hoofd zou slaan.
Ik liep naar mijn koffers en opende ze. Ik liep naar zijn kast en zocht naar een lege plek om te gebruiken. Ik vond een rek, twee planken en een lade leeg in de hoek. Dus besloot ik die te gebruiken.
Ik ging terug naar de kamer en hij stond nu naar het bed gericht, starend naar mijn kleren. Ik negeerde hem en pakte wat van mijn shirts om die als eerste op te bergen.
Veeg omhoog om door te gaan
Morena
"Wat ben je aan het doen?" vroeg hij kalm nadat ik drie keer op en neer was gelopen tussen de kast en de kamer.
"Mijn kleren opbergen," zei ik, het voor de hand liggende benoemend.
"Dat kan ik zien. Ga je geen scène schoppen over wat er net gebeurd is?"
"Wordt dat van me verwacht?" snauwde ik. "Nou, het spijt me dat ik je moet teleurstellen. Ik ben dat niet van plan."
"Hoort een partner niet territoriaal en bezitterig te zijn? Of kun je dat niet in jezelf vinden?" De eikel probeerde me kwaad te maken, en het werkte ook nog. Bij elk woord dat hij uitspuugde, voelde ik mijn irritatie toenemen.
"Dat schijnt zo te zijn," antwoordde ik met een uitdrukkingsloos gezicht. "Maar ik verlaag me daar niet toe."
"Wat bedoel je daarmee, Morena?" Hij gebruikte weer zijn alfa-stem. Blijkbaar was hij niet blij met mijn antwoord.
"Ik bedoel dat jij gisteravond tijdens je korte bezoek niet bepaald enthousiast was over onze relatie."
"Ben je gepikeerd omdat ik niet helemaal hoteldebotel over je was vannacht? Je doet niet bepaald je best me te verleiden, partner."
"Het kan me geen fuck schelen om jou te verleiden, partner," kaatste ik terug. "Het is duidelijk dat jij niets om mijn bestaan geeft, dus zal ik dat ook niet doen voor het jouwe. Je kunt voor mijn part naar je vriendin gaan." Ik was inmiddels woedend. De gedachte dat hij vannacht met haar had geslapen, maakte me kapot. Osk was volledig stil en ik voelde haar pijn met de seconde groeien.
"Anna is niet mijn vriendin, en voor de laatste keer, ik zeg je dat je je verdomde tong moet bewaken als je tegen mij praat." Hij dreigde. Dus ze was niet zijn vriendin? Wat was ze dan in godsnaam wél voor hem? Ze is zeker niet zijn zus.
"Het kan me niet schelen of ze je vriendin is of je scharrel. Het kan me ook niet schelen als je met andere wolvinnen slaapt, behalve dat roodharige kreng. Het enige wat ik wil, is dat je uit mijn buurt blijft. En ik zal mijn best doen om uit de jouwe te blijven."
"Hoor je niet aan mijn zijde vastgeplakt te zitten en te proberen me te verleiden?" vroeg hij spottend.
"Geloof me, het laatste wat ik nu wil is bij jou zijn. Ik heb net mijn roedel verlaten en ik woon nu in een vreemde roedel," bracht ik met moeite uit. Het laatste wat ik wilde was voor hem huilen.
Hij kwam dichterbij en tilde mijn kin op zodat ik hem recht in zijn ogen moest aankijken. Een gekwelde uitdrukking gleed over zijn perfecte gezicht voor hij zich snel weer herstelde.
"Speel het slachtoffer maar niet bij mij, Morena. Het werkt niet. Wil je uit mijn buurt blijven? Doe maar. Vanaf nu mag je deze kamer niet verlaten zonder mijn toestemming. Je maaltijden worden bezorgd. Niemand mag hier naar binnen zonder mijn toestemming." Waar had hij het in vredesnaam over?
"Ik ben verdomme geen gevangene, Leander. Je kunt me hier niet opsluiten!"
"Let maar op! Of je neemt dit aan, of ik gooi je in de verdomde cellen. Dan weet je pas echt hoe het voelt om een gevangene te zijn." siste hij terwijl hij mijn armen vastgreep. Hij trok me dichterbij en boog voorover tot zijn gezicht vlak voor het mijne was.
Zijn huid leek in brand te staan en zijn blik was die van een roofdier. Hij keek boos, maar straalde tegelijk een heel andere energie uit. Dezelfde sfeer die gisteren de kamer vulde tijdens onze kus. Begeerte. Hij boog naar voren en streek met zijn lippen langs mijn kaak, een fluistering verwijderd van mijn mond. Hij snoof en gromde. Het ging rechtstreeks naar mijn kern. Het klonk oergevoelens aanwakkerend, en tegelijk zo verdomd opwindend.
"En Rena? Mag ik haar zien?" vroeg ik met een trillende stem. Zijn lippen op mijn huid hielpen de zaak niet. "A-alsjeblieft, houd haar niet bij me weg," voegde ik snikkend toe. Hij stopte met mijn kaak kussen en hief zijn hoofd. De begeerte in zijn ogen was volledig vervangen door een kille blik. Hij greep mijn haar en trok mijn hoofd naar achteren.
"Krokodillentranen werken niet bij mij, mormel. Maar vooruit, ik kan je zus hier toelaten. Maar als ik je buiten deze kamer aantref zonder mijn toestemming, zal ik je leren hoe je je moet gedragen." zei hij terwijl hij mijn haar losliet en me van zich afduwde. Ik plofte met mijn achterwerk op het matras. Godzijdank stond ik vlakbij het bed, anders was ik op de grond gevallen. Dat zou pas echt vernederend geweest zijn. Ik hing nu al aan een zijden draadje. Ik wilde hem vermoorden, maar hij was veel sterker dan ik. Ik had me net nauwelijks kunnen losrukken uit zijn greep.
Hij verliet stampend de kamer en smeet de deur achter zich dicht. Ik bleef op het bed zitten, nauwelijks in staat mijn tranen tegen te houden. Ik weet zeker dat Rena hier snel zal zijn en ik wil niet dat ze me ziet instorten.
Veeg omhoog om door te gaan
