βAlmeida, je rondetijden zijn waardeloos. Al een week lang constant waardeloos.β
Mijn hoofdtrainer blokkeerde de garage-uitgang als een uitsmijter, armen over elkaar, beslissing al half gemaakt. Vijf dagen sinds het drama in de kleedkamer, en ik lekte snelheid als een open slagader.
βDat weet ik.β
βEcht? Twee tienden van de pole vorige maand,β ging hij verder, zijn stem scherp genoeg om te snijden. βNu kun je geen rempunt meer raken om je leven te redden. Wat is er in godsnaam met je gebeurd?β
Ik keek hem aan met het oog dat niet gezwollen was van het βongelukβ met Marcoβs elleboog gisteren. Zwijgend.
βDenk je dat dit een liefdadigheidsinstelling is?β Hij boog zich dichterbij, en ik kon de teleurstelling bijna op zijn adem ruiken. βEr zijn tientallen hongerige coureurs die hun moeder zouden vermoorden voor jouw stoel. Repareer wat je ook dwarszit, of pak je spullen en ga naar huis, naar mama.β
En zo liep hij gewoon weg, mij achterlatend in de deuropening als een stuk aangereden wild.
Om me heen zoemde het paddock van het gewone levenβingenieurs analyseerden data, coureurs lachten met hun monteurs. Het ecosysteem ging verder alsof ik niet langzaam aan het desintegreren was, zichtbaar voor iedereen.
Dertig meter verderop stak Soren het asfalt over, omringd door zijn nieuwe roedel. Marcoβs arm lag over zijn schouders als een claim van bezit.
Ze lachten ergens omβwaarschijnlijk om mij.
Soren had me al vijf dagen geen blik waardig gekeurd. Geen enkele keer. In een faciliteit die zΓ³ klein was, vergde dat militaire precisie. Je moest echt moeite doen om iemand zo volledig uit te wissen.
De grove grappen kon ik aan. De spullen verstopt in toiletten, de radiopesterijen, de manier waarop gesprekken stopten zodra ik een kamer binnenliepβhet was allemaal maar ruis. Achtergrondstatisch.
Maar Soren zien lopen met henβgemakkelijk, vanzelfsprekend, alsof hij daar altijd had gehoord in plaats van naast mijβdat was de kanker die me van binnenuit opat.
NΓ£o aguento mais. Ik trek dit niet meer.
Die avond vond ik hem alleen in de simulatiekamer.
De deur klikte dicht achter me als de kamer van een pistool. Soren verstijfde, maar hij pauzeerde zijn virtuele ronde op Monza niet die op het scherm gloeide. Zijn lichaamstaal schreeuwde βrot opβ, maar ik was klaar met bevelen van hem aannemen.
De stilte rekte zich uit tot het als een wapen voelde. Uiteindelijk, zonder zich om te draaien: βWat wil je?β
Zijn stem was vlak, mechanisch, alsof ik een telemarketeer was die hem tijdens het eten stoorde.
βBen je nu tevreden?β Ik hield mijn stem beheerst, gecontroleerdβde toon die ik aan het leren was te dragen als een pantserplaat. βBij de roedel gevoegd, hen gevoed met wreedheid. Was het de moeite waard?β
Zijn kaak verstrakte zichtbaar. βIk weet niet waar je het over hebt.β
βNiet doen.β Ik stapte dichterbij. βDoe niet alsof je er niet bij was bij alles wat Marco met mij uithaalde. De hinderlaag bij de bandenopslag. De radioshow. Het met pis doordrenkte racepak. Je hebt het allemaal gezien.β
βIk heb je niets aangedaan.β
De pure brutaliteit bracht me bijna aan het lachen. Sorenβdie de emotionele temperatuur van een ruimte op vijftig meter kon aanvoelen, die precies wist hoeveel macht zijn goedkeuring hadβdie onschuld claimde.
βPrecies,β zei ik. βJe hebt niets gedaan. Dat is het hele punt.β
Hij klom uit de simulator, nog steeds weigeren om me aan te kijken. Toen hij eindelijk sprak, was elke woord geslepen door defensieve woede.
βJij hebt mij in een onmogelijke positie gebracht met die klotebrief. Jij hebt het raar gemaakt. Jij had je gevoelens voor jezelf moeten houden in plaats van die psychologische troep over me uit te storten.β
Onmogelijke positie. Ik liet de uitdrukking tussen ons hangen.
βIs dat hoe je het noemt, in een kring staan terwijl je beste vriend uit elkaar wordt gerukt?β vroeg ik luchtig. βEen onmogelijke positie?β
βWat had je verwacht?β Hij greep zijn waterfles, keek me eindelijk aan met iets van irritatie. βDat ikβ¦ wat? Je hand zou vasthouden? Iedereen zou vertellen dat het okΓ© is?β Zijn lach was hard, lelijk. βWord volwassen, Nico. Mensen beschermen zichzelf, dat is de realiteit.β
βJe hebt jezelf niet alleen beschermd.β Mijn handen balden zich aan mijn zij. βJe lachte mee. Je bood vrijwillig wreedheid aan waar niemand om vroeg.β
Er flitste iets over zijn gezichtβschaamte, misschien, of paniek. Weg voordat ik het kon herkennen.
βZe zouden mij ook hebben gepakt,β zei hij, zijn stem verhogend. βJij snapt het niet omdat jij nooitββ
"Nooit hoeven wat?" onderbrak ik hem. "Nooit hoeven nadenken? Ik heb aan niets anders gedacht, godverdomme, twee jaar lang. Het verschil is: ik was bang voor afwijzing. Jij was bang voor associatie."
Het onderscheid raakte hem als een fysieke klap en ik zag hoe hij het opnam, verwerkte, afwees.
"Onze vriendschap was precies zo betekenisvol als het op deze leeftijd hoort te zijn," zei hij, zijn stem werd koud en klinisch. "Namelijk niets."
Nada. Het woord klonk even leeg in beide talen.
"Niets," herhaalde ik zacht.
"Je was makkelijk. Iemand om tijd mee te doden als ik me verveelde." Hij kneep de waterfles zo hard dat zijn knokkels wit werden. "En je werd irrelevant op het moment dat het ingewikkeld werd."
Irrelevant.
Het woord lag als een tumor in mijn borst en er brak iets in mij terwijl ik bewoog zonder na te denken. Ik duwde hem hard tegen het frame van de simulator en zijn rug sloeg tegen het metaal met een geluid als een auto-ongeluk.
Soren kwam er meteen van af en sloeg uit, tot zijn vuist mijn kaak trof en er sterren door mijn zicht flitsten. Ik proefde koper, fel en direct. Greep zijn shirt en smeet hem tegen de muur, hard genoeg om zijn tanden te doen ratelen.
Toen boorde zijn elleboog zich in mijn ribben. De lucht verliet mijn longen in een golf die smaakte naar adrenaline en pure, geconcentreerde woede.
We stortten tegen rekken met apparatuur, controllers spatten uit elkaar op de vloer als brekende botten.
We gingen hard neer, deelden klappen zonder enige techniekβgewoon wanhopig, lelijk geweld dat niets met vechten te maken had en alles met jarenlange vriendschap die vergiftigd was geraakt.
Ik voelde zijn lip openscheuren onder mijn knokkels, bloed liep heet over mijn vingers. Mijn linkeroog zwol al dicht. Geen van beide registreerde als pijn. Alleen voldoening.
Uiteindelijk scheidden we van elkaar, allebei happend naar adem als drenkelingen.
Soren duwde zichzelf tegen de muur, veegde bloed van zijn mond met de rug van zijn hand. Toen hij me aankeek, zag ik iets definitiefs in zijn ogen wat ik nooit eerder had gezienβde blik van iemand die een brug zo volledig verbrandt dat er zelfs geen as achterblijft.
"Wil je de waarheid?"
Zijn stem was nu vast, kalm, wat het op de een of andere manier erger maakte.
"Jij bent het niet waard om iets voor te riskeren. Niet als vriend. Niet als coureur." Hij pauzeerde, en ik zag hem zijn woorden kiezen als munitie. "Je bent gewoon... het niet waard."
De stilte spande zich tussen ons als een kloof voordat hij zijn verdomde mond weer opendeed.
"Weet je wat het echt zielige is?" zei hij, zijn stem zacht als zijde en twee keer zo scherp. "Ik had eigenlijk medelijden met je. Al dat wanhopige verlangen, liefdesbrieven schrijven⦠Ik heb Marco bijna gezegd dat hij afstand moest houden."
Soren glimlachte toen, en het was het wreedste wat ik ooit had gezien.
"Godzijdank heb ik daar geen energie aan verspild." Hij kwam overeind, met een pijnlijke grimas. "Wegwezen. Kom niet meer in mijn buurt, behalve op de baan."
Ik stond langzaam op, elke spier schreeuwde. Bloed in mijn mond, zicht wazig, maar mijn stem klonk stevig als graniet. "Je gaat hier spijt van krijgen."
"Dat betwijfel ik."
"Ik ga je verslaan." De woorden klonken niet als een dreigement. Ze klonken als feitβiets wat al besloten was, al onvermijdelijk, alleen nog niet bewezen. "Elke race. Elke kwalificatie. Elke keer dat jij denkt dat je eindelijk snel genoeg bent, ben ik sneller."
Zijn glimlach wankelde een beetje toen hij me echt aankeek.
"Als mensen aan Soren Lindqvist denken," ging ik verder, stil en onwrikbaar, "is het enige wat ze zich zullen herinneren de coureur die grootsheid weggooide om bij de middelmaat te horen. Je wordt een waarschuwing. Een voetnoot in mΓjn verhaal."
Er veranderde iets in zijn uitdrukking. Verrassing, of het eerste besef dat ik elk woord meende.
Ik veegde bloed van mijn gespleten lip met de rug van mijn hand, draaide me om en liep weg voordat hij kon reageren, terwijl ik voelde dat er iets fundamenteels in mijn borst verschoof.
Chega. Genoeg.
Nooit meer verstoppen. Nooit meer hopen dat mensen me zouden accepteren als ik maar stil genoeg, klein genoeg, verontschuldigend genoeg was om te bestaan.
Als de wereld moest weten dat ik homo was, zou ik het zo volledig ownen dat het woord zijn kracht als wapen zou verliezen. Ik zou zo onmiskenbaar, onweerlegbaar snel zijn dat ze geen andere keus zouden hebben dan eerst over het rijden te praten, de rest op de tweede plaats.
En Soren Lindqvist was zojuist mijn belangrijkste doelwit geworden. Geen rivaal. Een vijand. Elke race zou gaan om hem verslaanβbewijzen dat hij de grootste misrekening van zijn leven had gemaakt.
Elke overwinning, een herinnering aan wat hij heeft weggegooid.
Veeg omhoog om door te gaan
[Sorens perspectief]
* Heden *
Ik verlies snelheid in het technisch meest veeleisende deel van Silverstone, en iedereen ziet het.
Vier tienden achterstand door Maggotts en Beckettsβeen bochtencombinatie die verdomme mijn specialiteit zou moeten zijnβen de stem van mijn engineer kraakt door de headset als een doodvonnis.
"Jouw sector twee maakt dat ik mijn ingenieursbaan wil opgeven," kondigt Karina aan via de headset, haar Finse accent snijdt elk woord tot op het bot. "Je remt alsof je bang bent dat de auto jou terug gaat bijten."
"Ik werk eraan." Met witgeknepen knokkels klem ik me aan het stuur van de simulator, wanhopig proberend tijd goed te maken die er niet zou mogen zijn.
Dit is een circuit dat ik geblinddoekt zou kunnen rijden, een auto die ik al twee seizoenen ontwikkel. Geen enkel excuus voor deze traagheid. Behalve dat het zo is.
Twee seizoenen bij Apex Racing. Twee seizoenen van "solide resultaten" en "constante prestaties"βdat soort diplomatiek taalgebruik waarmee eigenlijk bedoeld wordt dat je snel genoeg bent om je plek te behouden, maar niet snel genoeg om echt ergens toe te doen.
Ik passeer virtueel de finish en het delta-scherm licht bloedrood op. Vier tienden achterstand in totaal.
GΓͺnant, verdomme.
"Weet je wat jij nodig hebt?" Karina leunt tegen het controlepaneel, grijnzend alsof ze elk moment een grap gaat maken. "Je eigen rivaal, hier in deze garage. Iemand die je echt kwaad maakt in plaats van gewoon... voldoende."
Ik ruk de VR-headset af en knipper tegen het tl-licht dat ineens veel te fel aanvoelt. "Wat ik nodig heb zijn drie tienden door Becketts. Geen psychologische analyse van iemand die nog nooit in een raceauto heeft gezeten."
"Die tienden hΓ©b je." Ze tikt met een perfect verzorgde vinger op het telemetriescherm. "Je gebruikt ze alleen niet omdat Elliott rijdt alsof hij al op z'n eigen begrafenis is."
Ze heeft geen ongelijk. Mijn huidige teamgenoot, tweede rijder, behandelt een zevende plaats als een persoonlijke overwinning, wat hijβzo blijktβletterlijk doet. Moeilijk om een killerinstinct te vinden als de vent aan de andere kant van de garage zijn pensioen aftelt als een man die een gevangenisstraf uitzit.
"Wat je nodig hebt," vervolgt Karina, en er klinkt iets in haar stem waardoor mijn maag samenknijpt, "is je nemesis . Hier. Iemand van wie je fysiek ziek wordt als je van hem verliest."
Zeg het niet. Zeg het niet. Zeg het verdomme niet.
"Je hebt je Almeida hier in huis nodig," gaat ze door, en iets kouds zakt in mijn maag bij die naam. "Iemand die je ertoe aanzet hun auto in een betonnen muur te willen rijden, gewoon om een punt te maken."
Nico's naam in deze context komt aan als een klap in mijn maag. Ik heb elf jaar geoefend om niet te reageren als mensen hem noemen.
Maar om het hier, nu, te horen als onderdeel van een terloopse analyse van mijn psychologische tekortkomingenβ¦
"Nico Almeida laat me hem in een betonnen muur willen rijden," zeg ik, terwijl ik naar mijn waterfles grijp met handen die niet helemaal stabiel zijn. "Dat is wat anders."
"Precies mijn punt." Haar grijns wordt roofzuchtig. "Barcelona vorig jaar. Jij stond P12 en je sneed door het hele veld omdat Almeida op het podium stond en jij dat niet kon uitstaan. Je werd vierde. Beste race van je seizoen."
Ik neem een lange slok water, ineens gefascineerd door het etiket op de fles. "Dat was strategie."
"Dat was wrok. En het was verdomd magnifiek ." Ze haalt haar schouders opβeen puur Finse beweging, minimaal gebaar met maximale overtuiging. "Stel je voor wat je zou doen als die energie hier was. In de simulator, in de debrief. Elke dag weer."
"Waarschijnlijk zou ik in de gevangenis belanden voor moord."
"Je zou waarschijnlijk het kampioenschap winnen." Nog een schouderophaal. "Maar goed. Blijf vooral doen alsof vier tienden achterstand aan de setup ligt."
De deur slaat zo hard open dat het kozijn trilt, en Henrik Braun komt binnen met zijn iemand-gaat-hier-vandaag-flink-aan-geloof-moeten-geloven -blik.
Onze teambaas doet nergens aan casual bezoekjesβhij doet contractonderhandelingen en sponsorpolitiek en die motiverende speeches die verdacht veel op bedreigingen lijken.
"Lindqvist." Hij knikt naar Karina. "Over tien minuten in de vergaderruimte. Het is belangrijk."
Karina en ik wisselen een blik terwijl hij vertrekt zonder op bevestiging te wachten. "Nou," zegt ze. "Dat klonk behoorlijk onheilspellend."
Ik drink de waterfles leeg, ook al voelt mijn mond kurkdroog. Belangrijke meetings halverwege het seizoen betekenen altijd één van twee dingen: kampioenschapswaardig goed nieuws of een carrièrevernietigende ramp.
Volgens mijn ervaring kiest het universum meestal voor het laatste.
De vergaderruimte zit vol als ik binnenkomβengineers, strategen, monteurs, PR-medewerkers. Iedereen kijkt of ze zich schrap zetten voor een feestje of een slachting.
Henrik staat vooraan met zijn handen op de rug.
βDank jullie wel dat jullie zo snel konden komen.β Zijn Duitse accent scherpt elke medeklinker aan. βElliott stopt per direct. Persoonlijke redenen.β
Gemompel golft door de ruimte. Niet schokkendβElliott was er met zijn hoofd allang niet meer bij, alsof hij een telemarketeer is met targets om te halenβmaar de timing is genadeloos.
Coureurs wisselen midden in het seizoen is duur, wanhopig, en meestal een teken van paniek.
βEchter,β gaat Henrik verder, en dat ene woord doet mijn maag ineenkrimpen, βwe zijn al enkele weken in onderhandeling met zijn vervanger.β
Er klinkt iets in Henriks stem waardoor elk zenuwuiteinde in mijn lichaam waarschuwingssignalen afgeeft en de stilte rekt zich uit als een ingehouden adem vlak voor de executie.
βDe coureur die we hebben aangetrokken brengt precies de technische precisie, rauwe snelheid enβ¦β Zijn ogen vinden de mijne aan de overkant van de ruimte. β Motivatie die we nodig hebben om voor het kampioenschap te strijden.β
Nee. Nee nee nee nee nee.
βVanaf volgende week zal Nico Almeida zich bij Apex Racing voegen als onze tweede coureur.β
De ruimte barst losβapplaus, gefluit, opgewonden geroezemoesβmaar ik hoor er niets van boven het geluid van mijn eigen wereld die in slow motion instort.
Alles wordt stil.
Niet vredig stil. Nucleaire-nasleep stil.
Ik zie monden bewegen, handen klappen, mensen die zich naar mij omdraaien met uitdrukkingen variΓ«rend van opwinding tot nauwelijks verhulde blijdschap om het drama dat ze gaan meemaken.
Maar het enige wat ik kan verwerken is het gestage gedreun van mijn hartslag, onregelmatig en paniekerig, als een motor op het randje van een rampzalige crash.
Nico Almeida wordt mijn tweede piloot.
De man die ik op mijn zeventiende heb vernietigd. De man wiens bestaan als een constante schaduw over mijn carrière hangt, de meetlat die ik nooit helemaal kan bereiken.
We hebben meer dan tien jaar besteed aan het perfectioneren van de kunst van wederzijdse vernietiging, vermomd als professionele rivaliteit.
Monaco vorig jaarβbotsing in de tunnel, allebei uitgevallen. Of Monzaβschreeuwen in drie talen terwijl de halve paddock toekijkt.
Elk seizoen is er weer iets nieuws. Elk raceweekend wordt een oefening in gecontroleerde agressie, vermomd als sportiviteit.
Mijn publieke imago heb ik deels opgebouwd in tegenstelling tot het zijne. De charmante playboy versus de kille robot. De publiekslieveling versus het openlijk-gay icoon.
De cameraβs smullen ervan. De fans verafgoden het. De media verslindt hetβtwee coureurs die elkaar verachten, het verhaal schrijft zichzelf. Ze fabriceren drama van elke blik, veranderen wederzijdse haat in entertainment.
En nu wil Henrik die energie bottelen en rechtstreeks in onze garage injecteren.
Briljant. Absoluut verdomd briljant.
Ik zeg tegen mezelf dat ik niet aan ons verleden moet denken. Dat de zeventienjarige SΓΆren een keuze maakte en dat het voorbij is. Ik heb het schuldgevoel zo diep begraven dat ik er de meeste dagen niet bij kan. Als het bovenkomtβlaat op de avond, alleen, na te veel whiskyβduw ik het weer terug.
Nico heeft het overleefd. Nico is geslaagd . Ik ben hem niets verschuldigd.
De vergadering verglijdt in felicitaties en schouderklopjes. Ik wacht tot de meeste mensen zijn vertrokken voordat ik naar Henrik loop, die zijn aantekeningen verzamelt en duidelijk op dit gesprek rekent.
βJe hebt me niet verteld dat het Almeida zou zijn.β Half beschuldiging, half kinderlijk geklaag.
Henrik heft een wenkbrauw, totaal onaangedaan. βZou het iets uitgemaakt hebben?β
βWe hebben... geschiedenis.β Het woord voelt te klein voor wat er tussen ons leeft, maar ik kan geen ander vinden.
Ik kan de diepte hiervan niet uitleggen zonder dingen te onthullen die ik al tien jaar probeer te vergeten.
βIk weet het.β Zijn blik wordt scherp. βIedereen weet dat jullie elkaar haten. Daar reken ik op.β
βJe rekent erop?β
βNiets drijft een coureur zo als een rivaal die hij ziekelijk graag wil verslaan.β Henrik leunt naar voren, en ik kan de dollartekens bijna in zijn ogen zien. βJe hebt op de automatische piloot gereden, Lindqvist. Comfortabel. Veilig. Alles aan je rijden schreeuwt nu voldoende. β
Daar is het weerβhet label dat me mijn hele carriΓ¨re achtervolgt, de medaille voor deelname onder de beschrijvingen.
Mijn kaak spant zo hard dat mijn kiezen op barsten staan. βDit wordt een compleet verdomd fiasco.β
βMaak er dan maar een snel fiasco van.β Zijn grijns zou een kleine stad van stroom kunnen voorzien. βDe persconferentie is morgen. Zorg dat je je shit op orde hebt voor die tijd.β
Hij loopt weg, mij achterlatend met het gewicht van wat komt, dat zich over mij neerlegt als tystnad βdie typisch Zweedse stilte die niet vredig is, maar gewoon leeg.
Morgen kan niet snel genoeg komen. Morgen zal alles vernietigen wat er nog van mijn verstand over is. En het ergste? Het absoluut vreselijke, vernederende, carrière-slopende ergste?
Een zielig hoekje van mijn hart is eigenlijk opgewonden om hem weer te zien.
Veeg omhoog om door te gaan
De persconferentie is pure theater, en ik heb mijn rol geperfectioneerd na elf jaar oefenen. Een gemakkelijke glimlach, zelfverzekerde houding, charme die maakt dat journalisten me citeren in plaats van me al te diep te bevragen.
Ik zit op twee voet afstand van Nico Almeidaβmijn nieuwe teamgenoot, Jezus Christusβbeiden dragen we bijpassende Apex-polo's, alsof we vrienden zijn in plaats van vijanden die een decennium lang elkaars ondergang hebben geperfectioneerd.
De zaal zit vol en de journalisten ruiken het bloed al.
"Soren, Nicoβjullie waren elf jaar geleden academiegenoten. Is die geschiedenis nu een voordeel?" De vrouw van AutoSport, met haar roofzuchtige glimlach gereed.
Ik leun richting microfoon met geoefende charme. "Nico is ongelooflijk getalenteerd. Ik heb niets dan respect voor zijn capaciteiten. Ik kijk uit naar een gezonde competitie die ons beiden scherp houdt."
Vertaling: Ik steek mezelf liever in brand dan toe te geven dat onze geschiedenis ingewikkelder is dan een film van Christopher Nolan.
Nico's antwoord is vloeibare stikstof. "We zijn allebei flink geëvolueerd sinds onze juniorcarrières. Wat toen gebeurde, heeft geen invloed op onze professionele relatie."
Vertaling: Ik mag je niet, maar contractueel ben ik verplicht te doen alsof.
Sky Sports mengt zich: "Monaco vorig jaarβjullie botsten en moesten door marshals uit elkaar gehaald worden. Is deze rivaliteit wel verstandig binnen één garage?"
Henrik grijpt in voordat we ontploffen. "Wat de media rivaliteit noemt, noem ik een troef. Twee coureurs die weigeren van elkaar te verliezen. Mijn taak is die energie te richten op alle andere teams."
Dan steekt een of andere tabloid-eikel zijn hand op, grijnzend als een kind op kerstochtend.
Oh, fuck. Daar gaan we.
"Nico, je vorige team profileerde je als de enige openlijk homoseksuele coureur in de F1. Ben je bezorgd of je wel past bij Apex, dat een meerβ¦ traditioneel merk heeft? En Sorenβhoe voel jij je bij het delen van nauwe ruimtes met..."
Hij maakt zijn zin niet af. Hoeft ook niet.
Woede laait zo fel op dat het mijn adem beneemt. Niet op Nicoβnooit op Nico daaromβmaar op dit waardeloze mens die iemands seksualiteit als entertainment behandelt.
Voor ik kan antwoorden zonder een boete met zes nullen te riskeren, grijpt Nico in met vernietigende kalmte.
"Ik pas in iedere omgeving die talent belangrijker vindt dan PR-stunts. En wat nauwe ruimtes betreftβSoren en ik zijn al vaak dicht bij elkaar geweest op de baan. Hij leeft nog." Een korte pauze. "Al kan ik dat niet zeggen van zijn overwinningsstatistieken als ik in de buurt ben."
De zaal barst los.
Mijn woede richt zich meteen op Nico, vanwege die perfect uitgevoerde publieke executie van mijn carrièrestatistieken.
Ik leun naar voren, mijn glimlach zo scherp als een scalpel. "Mijn overwinningsrecord spreekt voor zich. In tegenstelling tot sommige coureurs heb ik geen publicisten nodig die verhalen verzinnen om uit te leggen waarom ik nog steeds relevant ben voor het kampioenschap."
Nico's ogen schieten vuurβde eerste barst in dat ijzige masker. "Eindelijk wat echte competitie in je eigen garage. Moet verfrissend zijn na teamgenoten die je niet uitdagen."
Henrik slaat met zijn hand op tafel. "Heren. We hebben het over kampioenschapsdoelen. Ik stel voor dat we daarbij blijven."
Te laat. De krantenkoppen voor morgen schrijven zichzelf al.
Na de persconferentie danst Astrid van PR naast ons door de gang als een cafeΓ―nehoudende golden retriever, pratend met een snelheid van ongeveer honderdvijftig kilometer per uur.
"Twintig minuten voor de promotieshoot, dan content voor social media, daarna de sponsor meet-and-greet met de VIP's, en oh God, beloof me alsjeblieft dat jullie elkaar niet vermoorden voordat de marketingmaterialen af zijn want dat kan ik niet uitleggen aan het hoofdkantoorβ"
"Astrid." Ik tover mijn meest ontwapenende glimlach tevoorschijn. "Lieverd, adem."
Ze wordt rood, laat haar tablet bijna vallen en loopt bijna tegen een lichtinstallatie aan. Naast me maakt Nico een geluid dat zowel minachting als amusement kan zijn.
De studio is al opgebouwdβfelle witte panelen, de AP-04 glanzend onder de spots, een rek met gloednieuwe teamkleding staat klaar.
"Eerst de racesuits," kondigt Astrid aan, nog steeds een beetje buiten adem. "Volledig dichtgeritst, geen teamshirts eronder zichtbaar."
Ik trek mijn polo uit zonder erbij na te denkenβwaarom zou ik ook? Het is gewoon omkleden waar mensen bij zijn, iets wat ik letterlijk duizenden keren heb gedaan.
Behalve... Tien meter verder doet Nico hetzelfde, en ik maak de catastrofale fout om zijn kant op te kijken.
Heilige. Fucking. Hemel.
Hij is... groter dan ik me herinner. Breder in de schouders, meer gedefinieerd in borst en armen. Racenfitheid is anders dan gewone fitheidβdroge spieren voor uithoudingsvermogen en precisieβmaar Nico ziet eruit alsof hij de auto zelf kan wegdrukken.
Wanneer is dat gebeurd?
Ik wend mijn blik af en concentreer me heel intens op mijn eigen pak, terwijl ik probeer te negeren dat mijn perifere zicht blijkbaar een doctoraat heeft in Nico Almeida's fysieke transformatie.
Niet kijken. Niet kijken. NIET kijken, verdomme.
Ik kijk. Heel even.
Net lang genoeg om op te merken hoe zijn racesuit nu over schouders valt die op zijn zeventiende zeker niet zo breed waren.
Hoe het materiaal zich om spieren spant die vroeger, toen we als kinderen samen kamers deelden en tot te laat praatten over alles en niets, beslist niet zo gedefinieerd waren.
Godverdomme.
"Goed!" De fotografeβEmma, geloof ikβklapt haar handen samen met het soort enthousiasme dat hoort bij iemand die betaald wordt om mensen er goed uit te laten zien. "We beginnen met iets klassieks. Zij aan zij, armen over elkaar, die competitieve energie."
We nemen positie naast de autoβs. Of eigenlijk, ik neem positie naast zijn biceps, want blijkbaar ben ik gekrompen of is hij gegroeid, of allebei, en nu heb ik een existentiΓ«le crisis over of ik al die tijd heb gelogen over mijn coureursstatistieken.
"Dichterbij," roept Emma. Ik schuifel zoβn vijftien centimeter opzij. "Nog dichterbij." Nog een paar centimeter. "Kom op, jullie zijn nu teamgenoten, geen vreemden die elkaar voor het eerst ontmoeten."
"We kennen elkaar heel goed," zeg ik, met een vastgeplakte glimlach.
"Perfect! Laten we nu proberen tegenover elkaar te staan. Ik wil intensiteit. Competitief vuur. Alsof jullie op het punt staan wiel-aan-wiel te gaan in Monaco, met het kampioenschap op het spel."
Ze positioneert ons opnieuw, corrigeert schouders, kantelt kinnen, en behandelt ons in het algemeen als bijzonder dure etalagepoppen, en opeensβ opeens βsta ik dichtbij genoeg om zijn wimpers te kunnen tellen.
Dicht genoeg om gouden spikkels te zien in bruine ogen die ik ooit beter kende dan mijn eigen.
Dicht genoeg om een klein litteken op te merken bij zijn linkerslaap dat er op zijn zeventiende nog niet zat.
Dicht genoeg om de hitte van zijn lichaam te voelen door het stof van zijn pak heen.
Dit was een vergissing. Dit hele gedoe was een catastrofaal slecht idee.
"Houd die positie vast," zegt Emma terwijl de camera ratelend klikt, alsof ze een misdaadscène documenteert.
Nico kijkt terug met die irritant beheerste blik die me altijd de neiging geeft hem door elkaar te schudden totdat er iets echts doorbreekt. Maar nu we zo dichtbij staan, zie ik de lichte spanning in zijn kaak, de manier waarop zijn ademhaling net niet helemaal gelijkmatig is.
Iets aan deze nabijheid voelt geladenβalsof je te dicht bij hoogspanningsapparatuur staat en je weet dat één verkeerde beweging al je circuits zal doorslaan.
"Je geniet hiervan," mompel ik, zacht genoeg dat alleen hij het hoort.
"Maak ik je ongemakkelijk?" Zijn stem is laag, beheerst, maar er schuilt iets onder dat maakt dat mijn hartslag opschiet als een motor met een ontstekingsprobleem. "Absoluut."
De hitte kruipt langs mijn nek omhoog. Mijn keel wordt droog.
Kom op, Lindqvist. Het is een fotoshoot, geen voorspel.
"Nico, kun je je hand op Sorens schouder leggen? Ik wil die teamspirit voelen."
Godverdomme nog eens.
Zijn hand landt op mijn schouderβzwaar, warm door het pak heenβen mijn adem stokt op een manier die absoluut niet professioneel is.
Zijn vingers strijken over het stukje blote huid boven mijn kraag, en elk contactpunt voelt versterkt, alsof mijn zenuwstelsel heeft besloten dat deze aanraking belangrijker is dan gewoon blijven ademen.
"Perfect!" Klik klik klik. "De chemie is ongelooflijk!"
Chemie. Jezus Christus.
Zijn blik dwaalt een fractie van een seconde naar mijn mond voor hij weer terugkeert naar mijn ogen, en de lucht tussen ons wordt dik als honing.
Geen van ons ademt normaal. Geen van ons kijkt weg.
"We zijn klaar met deze pose," zeg ik, maar mijn stem klinkt rauwer dan bedoeld, en ik doe geen stap achteruit.
"Zijn we dat?" Zijn duim verschuift tegen mijn huidβnauwelijks een beweging, zou toeval kunnen zijn, behalve dat er bij Nico Almeida nooit iets toevallig is.
Ik voel het overal. Overal.
"Dat was hem voor deze setting!" kondigt Emma opgewekt aan. "Nu de individuele shots bij de auto's."
Ik zet een stap achteruit alsof ik onder stroom sta, creΓ«er afstand tussen ons die zowel noodzakelijk als totaal ontoereikend voelt. Nico laat zijn hand langzaam zakken, doelbewust, er flikkert iets onleesbaars over zijn gezicht.
Emma noemt het perfect, bekijkt alweer de fotoβs op haar scherm, zich totaal niet bewust van het feit dat ze zojuist iets heeft vastgelegd dat niets met teamgeest te maken had.
De rest van de shoot gaat voorbij in een waas van herpositioneren, lichtaanpassingen en Emmaβs enthousiaste aanwijzingen die ik op de automatische piloot opvolg terwijl mijn hoofd kortsluiting heeft van wat er net is gebeurd.
Als we eindelijk klaar zijn, sta ik strakker gespannen dan een Formule 1-veer en ben ik ongeveer even stabiel.
Ik vertel mezelf dat het woede is. Frustratie over de situatie, over Henriks manipulatie, over het feit dat mijn carrière is veranderd in een realityshow voor de motorsportwereld.
Het gebruikelijke cocktailtje emoties dat Nico Almeida altijd weet op te roepen.
Niets anders. Niets dat ik zou hoeven benoemen of erkennen of verwerken als een volwassen mens.
Godverdomme mijn leven.
Dit wordt een heel lang seizoen.
Veeg omhoog om door te gaan