[Sorens perspectief]
* Heden *
Ik verlies snelheid in het technisch meest veeleisende deel van Silverstone, en iedereen ziet het.
Vier tienden achterstand door Maggotts en Beckettsβeen bochtencombinatie die verdomme mijn specialiteit zou moeten zijnβen de stem van mijn engineer kraakt door de headset als een doodvonnis.
"Jouw sector twee maakt dat ik mijn ingenieursbaan wil opgeven," kondigt Karina aan via de headset, haar Finse accent snijdt elk woord tot op het bot. "Je remt alsof je bang bent dat de auto jou terug gaat bijten."
"Ik werk eraan." Met witgeknepen knokkels klem ik me aan het stuur van de simulator, wanhopig proberend tijd goed te maken die er niet zou mogen zijn.
Dit is een circuit dat ik geblinddoekt zou kunnen rijden, een auto die ik al twee seizoenen ontwikkel. Geen enkel excuus voor deze traagheid. Behalve dat het zo is.
Twee seizoenen bij Apex Racing. Twee seizoenen van "solide resultaten" en "constante prestaties"βdat soort diplomatiek taalgebruik waarmee eigenlijk bedoeld wordt dat je snel genoeg bent om je plek te behouden, maar niet snel genoeg om echt ergens toe te doen.
Ik passeer virtueel de finish en het delta-scherm licht bloedrood op. Vier tienden achterstand in totaal.
GΓͺnant, verdomme.
"Weet je wat jij nodig hebt?" Karina leunt tegen het controlepaneel, grijnzend alsof ze elk moment een grap gaat maken. "Je eigen rivaal, hier in deze garage. Iemand die je echt kwaad maakt in plaats van gewoon... voldoende."
Ik ruk de VR-headset af en knipper tegen het tl-licht dat ineens veel te fel aanvoelt. "Wat ik nodig heb zijn drie tienden door Becketts. Geen psychologische analyse van iemand die nog nooit in een raceauto heeft gezeten."
"Die tienden hΓ©b je." Ze tikt met een perfect verzorgde vinger op het telemetriescherm. "Je gebruikt ze alleen niet omdat Elliott rijdt alsof hij al op z'n eigen begrafenis is."
Ze heeft geen ongelijk. Mijn huidige teamgenoot, tweede rijder, behandelt een zevende plaats als een persoonlijke overwinning, wat hijβzo blijktβletterlijk doet. Moeilijk om een killerinstinct te vinden als de vent aan de andere kant van de garage zijn pensioen aftelt als een man die een gevangenisstraf uitzit.
"Wat je nodig hebt," vervolgt Karina, en er klinkt iets in haar stem waardoor mijn maag samenknijpt, "is je nemesis . Hier. Iemand van wie je fysiek ziek wordt als je van hem verliest."
Zeg het niet. Zeg het niet. Zeg het verdomme niet.
"Je hebt je Almeida hier in huis nodig," gaat ze door, en iets kouds zakt in mijn maag bij die naam. "Iemand die je ertoe aanzet hun auto in een betonnen muur te willen rijden, gewoon om een punt te maken."
Nico's naam in deze context komt aan als een klap in mijn maag. Ik heb elf jaar geoefend om niet te reageren als mensen hem noemen.
Maar om het hier, nu, te horen als onderdeel van een terloopse analyse van mijn psychologische tekortkomingenβ¦
"Nico Almeida laat me hem in een betonnen muur willen rijden," zeg ik, terwijl ik naar mijn waterfles grijp met handen die niet helemaal stabiel zijn. "Dat is wat anders."
"Precies mijn punt." Haar grijns wordt roofzuchtig. "Barcelona vorig jaar. Jij stond P12 en je sneed door het hele veld omdat Almeida op het podium stond en jij dat niet kon uitstaan. Je werd vierde. Beste race van je seizoen."
Ik neem een lange slok water, ineens gefascineerd door het etiket op de fles. "Dat was strategie."
"Dat was wrok. En het was verdomd magnifiek ." Ze haalt haar schouders opβeen puur Finse beweging, minimaal gebaar met maximale overtuiging. "Stel je voor wat je zou doen als die energie hier was. In de simulator, in de debrief. Elke dag weer."
"Waarschijnlijk zou ik in de gevangenis belanden voor moord."
"Je zou waarschijnlijk het kampioenschap winnen." Nog een schouderophaal. "Maar goed. Blijf vooral doen alsof vier tienden achterstand aan de setup ligt."
De deur slaat zo hard open dat het kozijn trilt, en Henrik Braun komt binnen met zijn iemand-gaat-hier-vandaag-flink-aan-geloof-moeten-geloven -blik.
Onze teambaas doet nergens aan casual bezoekjesβhij doet contractonderhandelingen en sponsorpolitiek en die motiverende speeches die verdacht veel op bedreigingen lijken.
"Lindqvist." Hij knikt naar Karina. "Over tien minuten in de vergaderruimte. Het is belangrijk."
Karina en ik wisselen een blik terwijl hij vertrekt zonder op bevestiging te wachten. "Nou," zegt ze. "Dat klonk behoorlijk onheilspellend."
Ik drink de waterfles leeg, ook al voelt mijn mond kurkdroog. Belangrijke meetings halverwege het seizoen betekenen altijd één van twee dingen: kampioenschapswaardig goed nieuws of een carrièrevernietigende ramp.
Volgens mijn ervaring kiest het universum meestal voor het laatste.
De vergaderruimte zit vol als ik binnenkomβengineers, strategen, monteurs, PR-medewerkers. Iedereen kijkt of ze zich schrap zetten voor een feestje of een slachting.
Henrik staat vooraan met zijn handen op de rug.
βDank jullie wel dat jullie zo snel konden komen.β Zijn Duitse accent scherpt elke medeklinker aan. βElliott stopt per direct. Persoonlijke redenen.β
Gemompel golft door de ruimte. Niet schokkendβElliott was er met zijn hoofd allang niet meer bij, alsof hij een telemarketeer is met targets om te halenβmaar de timing is genadeloos.
Coureurs wisselen midden in het seizoen is duur, wanhopig, en meestal een teken van paniek.
βEchter,β gaat Henrik verder, en dat ene woord doet mijn maag ineenkrimpen, βwe zijn al enkele weken in onderhandeling met zijn vervanger.β
Er klinkt iets in Henriks stem waardoor elk zenuwuiteinde in mijn lichaam waarschuwingssignalen afgeeft en de stilte rekt zich uit als een ingehouden adem vlak voor de executie.
βDe coureur die we hebben aangetrokken brengt precies de technische precisie, rauwe snelheid enβ¦β Zijn ogen vinden de mijne aan de overkant van de ruimte. β Motivatie die we nodig hebben om voor het kampioenschap te strijden.β
Nee. Nee nee nee nee nee.
βVanaf volgende week zal Nico Almeida zich bij Apex Racing voegen als onze tweede coureur.β
De ruimte barst losβapplaus, gefluit, opgewonden geroezemoesβmaar ik hoor er niets van boven het geluid van mijn eigen wereld die in slow motion instort.
Alles wordt stil.
Niet vredig stil. Nucleaire-nasleep stil.
Ik zie monden bewegen, handen klappen, mensen die zich naar mij omdraaien met uitdrukkingen variΓ«rend van opwinding tot nauwelijks verhulde blijdschap om het drama dat ze gaan meemaken.
Maar het enige wat ik kan verwerken is het gestage gedreun van mijn hartslag, onregelmatig en paniekerig, als een motor op het randje van een rampzalige crash.
Nico Almeida wordt mijn tweede piloot.
De man die ik op mijn zeventiende heb vernietigd. De man wiens bestaan als een constante schaduw over mijn carrière hangt, de meetlat die ik nooit helemaal kan bereiken.
We hebben meer dan tien jaar besteed aan het perfectioneren van de kunst van wederzijdse vernietiging, vermomd als professionele rivaliteit.
Monaco vorig jaarβbotsing in de tunnel, allebei uitgevallen. Of Monzaβschreeuwen in drie talen terwijl de halve paddock toekijkt.
Elk seizoen is er weer iets nieuws. Elk raceweekend wordt een oefening in gecontroleerde agressie, vermomd als sportiviteit.
Mijn publieke imago heb ik deels opgebouwd in tegenstelling tot het zijne. De charmante playboy versus de kille robot. De publiekslieveling versus het openlijk-gay icoon.
De cameraβs smullen ervan. De fans verafgoden het. De media verslindt hetβtwee coureurs die elkaar verachten, het verhaal schrijft zichzelf. Ze fabriceren drama van elke blik, veranderen wederzijdse haat in entertainment.
En nu wil Henrik die energie bottelen en rechtstreeks in onze garage injecteren.
Briljant. Absoluut verdomd briljant.
Ik zeg tegen mezelf dat ik niet aan ons verleden moet denken. Dat de zeventienjarige SΓΆren een keuze maakte en dat het voorbij is. Ik heb het schuldgevoel zo diep begraven dat ik er de meeste dagen niet bij kan. Als het bovenkomtβlaat op de avond, alleen, na te veel whiskyβduw ik het weer terug.
Nico heeft het overleefd. Nico is geslaagd . Ik ben hem niets verschuldigd.
De vergadering verglijdt in felicitaties en schouderklopjes. Ik wacht tot de meeste mensen zijn vertrokken voordat ik naar Henrik loop, die zijn aantekeningen verzamelt en duidelijk op dit gesprek rekent.
βJe hebt me niet verteld dat het Almeida zou zijn.β Half beschuldiging, half kinderlijk geklaag.
Henrik heft een wenkbrauw, totaal onaangedaan. βZou het iets uitgemaakt hebben?β
βWe hebben... geschiedenis.β Het woord voelt te klein voor wat er tussen ons leeft, maar ik kan geen ander vinden.
Ik kan de diepte hiervan niet uitleggen zonder dingen te onthullen die ik al tien jaar probeer te vergeten.
βIk weet het.β Zijn blik wordt scherp. βIedereen weet dat jullie elkaar haten. Daar reken ik op.β
βJe rekent erop?β
βNiets drijft een coureur zo als een rivaal die hij ziekelijk graag wil verslaan.β Henrik leunt naar voren, en ik kan de dollartekens bijna in zijn ogen zien. βJe hebt op de automatische piloot gereden, Lindqvist. Comfortabel. Veilig. Alles aan je rijden schreeuwt nu voldoende. β
Daar is het weerβhet label dat me mijn hele carriΓ¨re achtervolgt, de medaille voor deelname onder de beschrijvingen.
Mijn kaak spant zo hard dat mijn kiezen op barsten staan. βDit wordt een compleet verdomd fiasco.β
βMaak er dan maar een snel fiasco van.β Zijn grijns zou een kleine stad van stroom kunnen voorzien. βDe persconferentie is morgen. Zorg dat je je shit op orde hebt voor die tijd.β
Hij loopt weg, mij achterlatend met het gewicht van wat komt, dat zich over mij neerlegt als tystnad βdie typisch Zweedse stilte die niet vredig is, maar gewoon leeg.
Morgen kan niet snel genoeg komen. Morgen zal alles vernietigen wat er nog van mijn verstand over is. En het ergste? Het absoluut vreselijke, vernederende, carrière-slopende ergste?
Een zielig hoekje van mijn hart is eigenlijk opgewonden om hem weer te zien.
Veeg omhoog om door te gaan
De persconferentie is pure theater, en ik heb mijn rol geperfectioneerd na elf jaar oefenen. Een gemakkelijke glimlach, zelfverzekerde houding, charme die maakt dat journalisten me citeren in plaats van me al te diep te bevragen.
Ik zit op twee voet afstand van Nico Almeidaβmijn nieuwe teamgenoot, Jezus Christusβbeiden dragen we bijpassende Apex-polo's, alsof we vrienden zijn in plaats van vijanden die een decennium lang elkaars ondergang hebben geperfectioneerd.
De zaal zit vol en de journalisten ruiken het bloed al.
"Soren, Nicoβjullie waren elf jaar geleden academiegenoten. Is die geschiedenis nu een voordeel?" De vrouw van AutoSport, met haar roofzuchtige glimlach gereed.
Ik leun richting microfoon met geoefende charme. "Nico is ongelooflijk getalenteerd. Ik heb niets dan respect voor zijn capaciteiten. Ik kijk uit naar een gezonde competitie die ons beiden scherp houdt."
Vertaling: Ik steek mezelf liever in brand dan toe te geven dat onze geschiedenis ingewikkelder is dan een film van Christopher Nolan.
Nico's antwoord is vloeibare stikstof. "We zijn allebei flink geëvolueerd sinds onze juniorcarrières. Wat toen gebeurde, heeft geen invloed op onze professionele relatie."
Vertaling: Ik mag je niet, maar contractueel ben ik verplicht te doen alsof.
Sky Sports mengt zich: "Monaco vorig jaarβjullie botsten en moesten door marshals uit elkaar gehaald worden. Is deze rivaliteit wel verstandig binnen één garage?"
Henrik grijpt in voordat we ontploffen. "Wat de media rivaliteit noemt, noem ik een troef. Twee coureurs die weigeren van elkaar te verliezen. Mijn taak is die energie te richten op alle andere teams."
Dan steekt een of andere tabloid-eikel zijn hand op, grijnzend als een kind op kerstochtend.
Oh, fuck. Daar gaan we.
"Nico, je vorige team profileerde je als de enige openlijk homoseksuele coureur in de F1. Ben je bezorgd of je wel past bij Apex, dat een meerβ¦ traditioneel merk heeft? En Sorenβhoe voel jij je bij het delen van nauwe ruimtes met..."
Hij maakt zijn zin niet af. Hoeft ook niet.
Woede laait zo fel op dat het mijn adem beneemt. Niet op Nicoβnooit op Nico daaromβmaar op dit waardeloze mens die iemands seksualiteit als entertainment behandelt.
Voor ik kan antwoorden zonder een boete met zes nullen te riskeren, grijpt Nico in met vernietigende kalmte.
"Ik pas in iedere omgeving die talent belangrijker vindt dan PR-stunts. En wat nauwe ruimtes betreftβSoren en ik zijn al vaak dicht bij elkaar geweest op de baan. Hij leeft nog." Een korte pauze. "Al kan ik dat niet zeggen van zijn overwinningsstatistieken als ik in de buurt ben."
De zaal barst los.
Mijn woede richt zich meteen op Nico, vanwege die perfect uitgevoerde publieke executie van mijn carrièrestatistieken.
Ik leun naar voren, mijn glimlach zo scherp als een scalpel. "Mijn overwinningsrecord spreekt voor zich. In tegenstelling tot sommige coureurs heb ik geen publicisten nodig die verhalen verzinnen om uit te leggen waarom ik nog steeds relevant ben voor het kampioenschap."
Nico's ogen schieten vuurβde eerste barst in dat ijzige masker. "Eindelijk wat echte competitie in je eigen garage. Moet verfrissend zijn na teamgenoten die je niet uitdagen."
Henrik slaat met zijn hand op tafel. "Heren. We hebben het over kampioenschapsdoelen. Ik stel voor dat we daarbij blijven."
Te laat. De krantenkoppen voor morgen schrijven zichzelf al.
Na de persconferentie danst Astrid van PR naast ons door de gang als een cafeΓ―nehoudende golden retriever, pratend met een snelheid van ongeveer honderdvijftig kilometer per uur.
"Twintig minuten voor de promotieshoot, dan content voor social media, daarna de sponsor meet-and-greet met de VIP's, en oh God, beloof me alsjeblieft dat jullie elkaar niet vermoorden voordat de marketingmaterialen af zijn want dat kan ik niet uitleggen aan het hoofdkantoorβ"
"Astrid." Ik tover mijn meest ontwapenende glimlach tevoorschijn. "Lieverd, adem."
Ze wordt rood, laat haar tablet bijna vallen en loopt bijna tegen een lichtinstallatie aan. Naast me maakt Nico een geluid dat zowel minachting als amusement kan zijn.
De studio is al opgebouwdβfelle witte panelen, de AP-04 glanzend onder de spots, een rek met gloednieuwe teamkleding staat klaar.
"Eerst de racesuits," kondigt Astrid aan, nog steeds een beetje buiten adem. "Volledig dichtgeritst, geen teamshirts eronder zichtbaar."
Ik trek mijn polo uit zonder erbij na te denkenβwaarom zou ik ook? Het is gewoon omkleden waar mensen bij zijn, iets wat ik letterlijk duizenden keren heb gedaan.
Behalve... Tien meter verder doet Nico hetzelfde, en ik maak de catastrofale fout om zijn kant op te kijken.
Heilige. Fucking. Hemel.
Hij is... groter dan ik me herinner. Breder in de schouders, meer gedefinieerd in borst en armen. Racenfitheid is anders dan gewone fitheidβdroge spieren voor uithoudingsvermogen en precisieβmaar Nico ziet eruit alsof hij de auto zelf kan wegdrukken.
Wanneer is dat gebeurd?
Ik wend mijn blik af en concentreer me heel intens op mijn eigen pak, terwijl ik probeer te negeren dat mijn perifere zicht blijkbaar een doctoraat heeft in Nico Almeida's fysieke transformatie.
Niet kijken. Niet kijken. NIET kijken, verdomme.
Ik kijk. Heel even.
Net lang genoeg om op te merken hoe zijn racesuit nu over schouders valt die op zijn zeventiende zeker niet zo breed waren.
Hoe het materiaal zich om spieren spant die vroeger, toen we als kinderen samen kamers deelden en tot te laat praatten over alles en niets, beslist niet zo gedefinieerd waren.
Godverdomme.
"Goed!" De fotografeβEmma, geloof ikβklapt haar handen samen met het soort enthousiasme dat hoort bij iemand die betaald wordt om mensen er goed uit te laten zien. "We beginnen met iets klassieks. Zij aan zij, armen over elkaar, die competitieve energie."
We nemen positie naast de autoβs. Of eigenlijk, ik neem positie naast zijn biceps, want blijkbaar ben ik gekrompen of is hij gegroeid, of allebei, en nu heb ik een existentiΓ«le crisis over of ik al die tijd heb gelogen over mijn coureursstatistieken.
"Dichterbij," roept Emma. Ik schuifel zoβn vijftien centimeter opzij. "Nog dichterbij." Nog een paar centimeter. "Kom op, jullie zijn nu teamgenoten, geen vreemden die elkaar voor het eerst ontmoeten."
"We kennen elkaar heel goed," zeg ik, met een vastgeplakte glimlach.
"Perfect! Laten we nu proberen tegenover elkaar te staan. Ik wil intensiteit. Competitief vuur. Alsof jullie op het punt staan wiel-aan-wiel te gaan in Monaco, met het kampioenschap op het spel."
Ze positioneert ons opnieuw, corrigeert schouders, kantelt kinnen, en behandelt ons in het algemeen als bijzonder dure etalagepoppen, en opeensβ opeens βsta ik dichtbij genoeg om zijn wimpers te kunnen tellen.
Dicht genoeg om gouden spikkels te zien in bruine ogen die ik ooit beter kende dan mijn eigen.
Dicht genoeg om een klein litteken op te merken bij zijn linkerslaap dat er op zijn zeventiende nog niet zat.
Dicht genoeg om de hitte van zijn lichaam te voelen door het stof van zijn pak heen.
Dit was een vergissing. Dit hele gedoe was een catastrofaal slecht idee.
"Houd die positie vast," zegt Emma terwijl de camera ratelend klikt, alsof ze een misdaadscène documenteert.
Nico kijkt terug met die irritant beheerste blik die me altijd de neiging geeft hem door elkaar te schudden totdat er iets echts doorbreekt. Maar nu we zo dichtbij staan, zie ik de lichte spanning in zijn kaak, de manier waarop zijn ademhaling net niet helemaal gelijkmatig is.
Iets aan deze nabijheid voelt geladenβalsof je te dicht bij hoogspanningsapparatuur staat en je weet dat één verkeerde beweging al je circuits zal doorslaan.
"Je geniet hiervan," mompel ik, zacht genoeg dat alleen hij het hoort.
"Maak ik je ongemakkelijk?" Zijn stem is laag, beheerst, maar er schuilt iets onder dat maakt dat mijn hartslag opschiet als een motor met een ontstekingsprobleem. "Absoluut."
De hitte kruipt langs mijn nek omhoog. Mijn keel wordt droog.
Kom op, Lindqvist. Het is een fotoshoot, geen voorspel.
"Nico, kun je je hand op Sorens schouder leggen? Ik wil die teamspirit voelen."
Godverdomme nog eens.
Zijn hand landt op mijn schouderβzwaar, warm door het pak heenβen mijn adem stokt op een manier die absoluut niet professioneel is.
Zijn vingers strijken over het stukje blote huid boven mijn kraag, en elk contactpunt voelt versterkt, alsof mijn zenuwstelsel heeft besloten dat deze aanraking belangrijker is dan gewoon blijven ademen.
"Perfect!" Klik klik klik. "De chemie is ongelooflijk!"
Chemie. Jezus Christus.
Zijn blik dwaalt een fractie van een seconde naar mijn mond voor hij weer terugkeert naar mijn ogen, en de lucht tussen ons wordt dik als honing.
Geen van ons ademt normaal. Geen van ons kijkt weg.
"We zijn klaar met deze pose," zeg ik, maar mijn stem klinkt rauwer dan bedoeld, en ik doe geen stap achteruit.
"Zijn we dat?" Zijn duim verschuift tegen mijn huidβnauwelijks een beweging, zou toeval kunnen zijn, behalve dat er bij Nico Almeida nooit iets toevallig is.
Ik voel het overal. Overal.
"Dat was hem voor deze setting!" kondigt Emma opgewekt aan. "Nu de individuele shots bij de auto's."
Ik zet een stap achteruit alsof ik onder stroom sta, creΓ«er afstand tussen ons die zowel noodzakelijk als totaal ontoereikend voelt. Nico laat zijn hand langzaam zakken, doelbewust, er flikkert iets onleesbaars over zijn gezicht.
Emma noemt het perfect, bekijkt alweer de fotoβs op haar scherm, zich totaal niet bewust van het feit dat ze zojuist iets heeft vastgelegd dat niets met teamgeest te maken had.
De rest van de shoot gaat voorbij in een waas van herpositioneren, lichtaanpassingen en Emmaβs enthousiaste aanwijzingen die ik op de automatische piloot opvolg terwijl mijn hoofd kortsluiting heeft van wat er net is gebeurd.
Als we eindelijk klaar zijn, sta ik strakker gespannen dan een Formule 1-veer en ben ik ongeveer even stabiel.
Ik vertel mezelf dat het woede is. Frustratie over de situatie, over Henriks manipulatie, over het feit dat mijn carrière is veranderd in een realityshow voor de motorsportwereld.
Het gebruikelijke cocktailtje emoties dat Nico Almeida altijd weet op te roepen.
Niets anders. Niets dat ik zou hoeven benoemen of erkennen of verwerken als een volwassen mens.
Godverdomme mijn leven.
Dit wordt een heel lang seizoen.
Veeg omhoog om door te gaan
[Nicoβs POV]
Het raceweekend arriveert als een oorlogsverklaring, en onze garage splitst zich doormiddenβSoren's engineers aan de ene kant, de mijne aan de andere, een onzichtbare gedemilitariseerde zone die iedereen respecteert en niemand benoemt.
Perfect. Gewoon verdomd perfect.
"Nico, je bent twee tienden te langzaam in sector twee." Mijn engineer Rodrigo klinkt alsof hij een terminale diagnose stelt. "Je rempunt is vijftien meter opgeschoven. Zijn sector drie was sneller, maar jouw sector één is sterker. Rijd jouw eigen ronde, niet die van hem."
Hem. Alsof Soren's naam te gevaarlijk is om via de radio uit te spreken.
"Begrepen." Ik weet precies waarom het rempunt is verschoven.
Ik heb Soren's sectortijden zitten bekijken in plaats van op mijn eigen lijn te vertrouwen in bocht zeven. We pakken de vijfde en zesde plekβposities die aanvoelen als een nederlaag wanneer de auto in staat is tot de tweede startrij.
Henrik's nabespreking na het mislukte kwalificeren is zo kort dat het op zichzelf al een vorm van geweld is.
"Vijfde en zesde." Hij plant beide handen plat op de vergadertafel, alsof hij zich moet tegenhouden om iemand niet te wurgen. "In een auto die voor pole position zou moeten vechten."
Soren bestudeert een fascinerend plekje op de verre muur terwijl ik me ineens intens interesseer in mijn telemetry-uitdraaien.
"Het kan me niet schelen wie ermee begonnen is," gaat Henrik verder, zijn stem zo beheerst dat het juist angstaanjagend is. "Het kan me niet schelen wat jullie geschiedenis is, jullie egoβs, of welke psychologische doodsstrijd jullie in mijn garage uitvechten. Als jullie je hoofd niet uit je reet kunnen trekken, maak ik personele veranderingen waar geen van beiden van zal overleven."
Hij verzamelt zijn notities met de beheerste kalmte van een man die zichzelf in toom houdt.
"Twee coureurs met front-row snelheid die middenmoot middelmatigheid leveren omdat ze hun pik niet lang genoeg kunnen opmeten om zichzelf te vergelijken met de echte concurrentie." Hij staat op. "Jullie zijn ontslagen. Allebei. En los je shit op voor morgen, of ik vind coureurs die het wel kunnen."
Zelfs toen hij dat zei, werd de race de volgende dag nog erger en deze keer deed Henrik niet eens de moeite voor een nabespreking. Hij keek ons alleen aan, zei niets, en liep weg.
Ik besluit wat stoom af te blazen zodra ik terug ben in het hotel. De hotelgym om middernacht hoort leeg te zijn. Hoort mijn toevluchtsoord te zijn na de vernedering van de dag.
In plaats daarvan vind ik Soren in de hoek met losse gewichten, zijn shirt donker van het zweet, zijn zandkleurige haar in zijn felblauwe ogen terwijl hij een ogenschijnlijk meedogenloze routine afwerkt.
Geen van ons zegt iets. Geen van ons vertrekt.
Ik stap op een loopband en begin te rennenβeerst rustig, dan sneller, alsof ik de herinnering aan Henriks blik bij onze finishposities kan ontlopen.
Dan gooit Soren meer gewicht op zijn stang, en verhoog ik de snelheid.
Blijkbaar is dit wat we nu doen. Strijden, zelfs als we alleen zijn. Zelfs als niemand kijkt. Zelfs als de enige prijs het genoegen is om elkaar te overleven in een hotelgym die ruikt naar industriΓ«le schoonmaakmiddelen en existentiΓ«le wanhoop.
Na dertig minuten plakt mijn shirt aan mijn huid als een tweede laag schaamte. Ik betrap hem erop dat hij me bekijkt in de spiegelβeen seconde, misschien tweeβvoordat hij zijn aandacht weer op zijn gewichten richt.
Interessant.
Hij schakelt over op pull-ups en ik maak de fout om opzij te kijken, net als zijn shirt bij elke herhaling omhoog kruipt, waardoor het reliΓ«f van zijn schouders en de beweging van zijn spieren onder de met zweet bedekte huid zichtbaar wordt.
Ik verlies bijna mijn evenwicht op de loopband, mijn armen maaiend als een idioot om te voorkomen dat ik voorover val in het bijzijn van de man die nu al denkt dat ik een professioneel fiasco ben.
Als ik opkijk, kijkt hij me recht aan. Niet via de spiegel. Naar mij.
Onze blikken kruisen voor een hartslag die zich uitstrekt tot in het oneindige, en er gaat iets tussen ons heen dat absoluut niets met racen te maken heeft en alles met de manier waarop zijn borst omhoog en omlaag gaat.
De manier waarop zijn lippen een beetje van elkaar wijken als hij ademt, de manier waarop ik zijn hartslag in zijn keel zie kloppen vanaf vijf meter afstand⦠Fuck.
Ik vertraag tot wandelen, dan stop ik de loopband helemaal.
Hij laat zich van de pull-up bar zakken, zwaar ademend, en ineens staan we daar allebeiβdoorweekt, uitgeput, de gym stil behalve het geluid van twee mensen die iets proberen te ontlopen wat absoluut niet fysiek is.
Soren spreekt als eerste, zijn stem rauw en ontdaan van zijn gebruikelijke glans. "Dit werkt niet."
"Wat stel je voor?" Ik stap van de loopband, reik naar mijn handdoek, probeer te negeren hoe zijn ogen mijn beweging volgen.
βIk weet het niet.β Hij haalt een hand door zijn haar, en ik volg hoe waterdruppels langs zijn nek glijden. βMaar we kunnen niet blijvenβ¦β
Hij gebaart tussen ons in, een beweging die alles omvat: de garage, de race, dit moment.
βHenrik gaat er een van ons op de bank zetten. We moeten het oplossen.β
βWat precies oplossen?β Ik vouw de handdoek over mijn arm, de beweging precies, gecontroleerd, het tegenovergestelde van hoe ik me voel. βOnze kwalificatie? Onze racevaardigheid? Of het feit dat jij niet in dezelfde garage kunt zijn als ik zonder er een oorlog van te maken?β
Zijn kaak spant aan. βDat is rijk, uit de mond van de man die me in ronde vijftien de muur in duwde.β
βJij blokkeerde me in ronde drie.β
βOmdat je in mijn versnellingsbak aan het rijden was alsof je een persoonlijke vete had!β
βIk heb een persoonlijke vete.β De woorden glippen er zachter uit dan ik bedoelde, eerlijker dan ik gepland had. De gym slorpt ze op als een bekentenis. βDat is het hele punt, Soren. Daar draait dit altijd al om.β
Hij verstijft compleet, er verschuift iets achter zijn ogenβverrassing misschien, of het ongemak van een ongemakkelijke waarheid zonder diplomatiek lintje eromheen.
βDus wat is het plan?β Hij probeert achteloos te klinken, maar het lukt hem niet helemaal. βDoen alsof we vrienden zijn? Handen schudden voor de cameraβs en hopen dat Henrik niet merkt dat we het faken?β
βDoen alsof is jouw specialiteit, niet de mijne. Ik heb er het talent niet voor.β
Ik zet een stap dichterbij, dichtbij genoeg om de goudspikkels in zijn ogen te zien, dichtbij genoeg om zijn parfum te ruiken, gemengd met zweet.
βMaar ik heb ook niet de luxe om deze stoel te verliezen omdat jij niet met mij een garage kunt delen zonder het persoonlijk te maken.β
De klap komt precies waar ik mikte. Ik zie het geregistreerd wordenβeen flikkering in zijn uitdrukking, daar en weer weg, het soort microreactie waarvan hij denkt dat hij het verbergt.
Dat doet hij niet. Niet voor mij. Nooit voor mij.
Hij stapt dichterbij, verkleint de afstand tussen ons tot ik de hitte van zijn huid voel afstralen.
βDus wat wil jij, Nico? Want ik sta hier, en ik probeer daadwerkelijk voor het eerst in elf jaar, en jij velt oordelen alsof je de som al hebt opgelost en wacht tot ik bijtrek.β
Wat wil ik?
βIk wil dat je rijdt als de versie van jezelf die niet geobsedeerd is met mij verslaan,β zeg ik zacht. βEn ik wil dat je uitzoekt waarom je dat niet kuntβwant ik denk dat je geen enkele sessie hebt gereden zonder aan mij te denken sinds ik hier ben, en als je vijf seconden eerlijk tegen jezelf bent, weet je dat dat waar is.β
Zijn adem stokt. Bijna onmerkbaar, maar ik hoor het.
De stilte spant zich tussen ons terwijl ik zijn borst snel zie op en neer gaan, en ik weet niet of het door de training komt of doordat hij zo dicht bij mij staat in een donkere, lege gym waar niemand ons kan zien, niemand ons kan beoordelen, niemand kanβ¦
βZonder dat we elkaar willen vermoorden,β zegt hij uiteindelijk, zijn stem bijna een fluistering. βDat wilde ik zeggen. We moeten uitzoeken hoe we in dezelfde ruimte kunnen zijn zonder elkaar te willen vermoorden.β
Maar de manier waarop hij me aankijktβdicht genoeg om te raken, iets uitstralend dat veel gecompliceerder is dan vijandigheidβmaakt de woorden ingestudeerd.
Een zin die hij net zo goed tegen zichzelf zegt als tegen mij.
βIs dat wat je wilt?β vraag ik zacht, terwijl ik nog een stap dichterbij zet tot er amper tien centimeter tussen ons overblijft. βWil je me vermoorden?β
Er breekt iets in zijn uitdrukking. Kort. Bijna meteen hersteld.
βIk weet niet wat ik wil, Nico.β Zijn stem is nu nauwelijks hoorbaar, rauw van eerlijkheid die klinkt alsof hij uit hem gescheurd wordt. βDat is het hele kloteprobleem. Dat probeer ik je te vertellenβik weet niet wat dit is, en ik weet niet hoe ik het moet stoppen, en ik weet niet waarom ik hier om middernacht naartoe kwam terwijl ik wist dat jij er waarschijnlijk ook zou zijn.β
De eerlijkheid ervan overvalt me. Ik had ontwijking verwacht, charme, nog een muur van geleende zelfverzekerdheid. Niet dit.
βDat is misschien het eerste eerlijke wat je de hele avond hebt gezegd.β Ik houd zijn blik vast. βVerpest het niet door morgen te doen alsof je het niet meende.β
Geen van ons beweegt. De gym trekt om ons samen tot het voelt alsof de hele wereld is gekrompen tot deze ruimte tussen onze lichamen, dit moment waarop elf jaar haat en pijn en iets anders balanceren op het scherp van een mes.
Dan verbreekt Soren het oogcontact, stapt achteruit alsof hij iets heeft aangeraakt dat hem levend kan verbranden.
βLaat maar.β Hij grijpt zijn handdoek met handen die niet helemaal vast zijn. βDit was dom. Ik was dom.β
Hij grijpt zijn handdoek en loopt weg. De deur slaat dicht, en ik blijf alleen achter met mijn hartslag en het besef dat wat er net tussen ons is gebeurd niets met haat te maken had.
Nada mesmo. Helemaal niets.
Veeg omhoog om door te gaan